Ανακαλύψτε μας!!!

https://www.timesnews.gr

Ένα ανεξάρτητο ειδησεογραφικό

πλουραλιστικό μέσο!!!

Χωρίς φανατισμούς, και προκαταλήψεις

αλλά με επιμονή στον πολιτισμό…

Για την Ελλάδα, τον κόσμο, την οικονομία, την κοινωνία, το περιβάλλον, την υγεία, την ιστορία, τον αθλητισμό, με ειδήσεις, άρθρα, αναλύσεις, συνεντεύξεις, αναδρομές

Χωρίς φανατισμούς, και προκαταλήψεις

www.timesnews.gr

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ!!!!

Έχω αρχίσει να πείθομαι πως τούτη η πόλη, η πόλη μας, έχει μια δική της ψυχή, σχεδόν απόκρυφη, που μένει πάντα ξένη στη θέληση και στις πολυπραγμοσύνες των ανθρώπων. Αυτό το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες πόλεις, ανά την ελληνική επικράτεια. Δεν είναι εύκολο να την μαντέψει κανείς και γι’ αυτό περνάμε, οι περισσότεροι, φεύγουμε αδειανοί, δίχως καν να την υπονοιαστούμε. 

ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ 1965

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Η φωτογραφία, έπεσε στην αντίληψή μου τυχαία, πριν από λίγες μέρες. Έχει τραβηχτεί από τον περίφημο ιταλό φωτογράφο Giulio Corinaldi (1905-1973), γύρω στα 1965, σε ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα. Η ακριβής τοποθεσία παραμένει άγνωστη. Είναι βέβαιο, όμως, πως σχετίζεται με κάποια περιοχή της υπαίθρου.

Σε αυτήν, εικονίζονται δύο αγόρια με κοντά παντελόνια να επιστρέφουν από το σχολείο. Δεν ξέρουμε αν είχαν να διανύσουν μεγάλη απόσταση ώς το σπίτι τους. Ο δρόμος είναι χωμάτινος. Πρέπει να είναι αρχές της άνοιξης. Λίγο μετά το μεσημέρι. Ο ήλιος δείχνει εκτυφλωτικός. Στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται η γαλάζια θάλασσα.

Το πρώτο αγόρι, φορά κοντομάνικη μπλούζα. Στο δεξί του χέρι κρατά με τρυφερότητα το μαύρο μολύβι του ενώ στην αριστερή μασχάλη του έχει τα βιβλία του. Διακρίνεται το εξώφυλλο του «Αναγνωστικού Β΄ Δημοτικού». Εκείνο, στο οποίο ένα αγόρι και ένα κορίτσι εμφανίζονται να περιποιούνται την αμυγδαλιά του κήπου τους. Στα λιλιπούτεια πόδια του, τα χειμωνιάτικα παπούτσια, δείχνουν παράταιρα. Το δεύτερο αγόρι, φορά μακρυμάνικο πουκάμισο. Μόλις διακρίνεται, κρεμασμένη σταυρωτά στον ώμο, η σχολική τσάντα του. Στα πόδια του, φορά κλειστά, ταιριαστά σανδάλια.

Οι δύο φίλοι των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου κοιτούν με άνεση τον φωτογραφικό φακό. Τα πρόσωπά τους απλώνεται ικανοποίηση. Δεν ήταν και λίγα όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες. Την πρωινή διδασκαλία, από δασκάλες και δασκάλους που ασκούσαν με ευσυνειδησία το λειτούργημά τους και τους μάθαιναν πολλά και χρήσιμα, διαδέχθηκε το παιχνίδι στις αλάνες. Ποδόσφαιρο, κυρίως. Το μαρτυρούν, άλλωστε, τα σκονισμένα πόδια τους και τα μαυρισμένα γόνατά τους.

Όταν, ύστερα από λίγη ώρα επέστρεφαν στο σπίτι, είχαν να ακούσουν κατσάδες. Μουρμουρίζοντας οι μανάδες τους, θα ανέβαζαν με τον κουβά νερό από το πηγάδι. Για αρκετή ώρα, τρίβοντας με κεραμίδι και σαπούνι τα γόνατά τους, θα προσπαθούσαν να τους τα καθαρίσουν. Οι πατεράδες τους, παρακολουθούσαν συνήθως από μακριά τη σκηνή, κρυφογελώντας. Μόλις επιτυγχανόταν ο στόχος, στο μεσημεριανό τραπέζι, θα ακολουθούσαν οι σχετικές συμβουλές.

Μάταιος κόπος…

Την επομένη, τα δύο αγόρια, θα επαναλάμβαναν τις ίδιες ακριβώς κινήσεις.

Μια φωτογραφία της ελληνικής υπαίθρου…

Εντελώς διαφορετική εποχή, σε σχέση με τη σημερινή…

Πέρασαν κιόλας πενήντα χρόνια…

Σαν χθες φαίνονται όλα…

Ανταλλάσσοντας σιωπές και βλέμματα...

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι μέσα μας λαγοκοιμάται μια λατρεία προς το εξαιρετικό, το ωραίο, προς εκείνο που διεγείρει τις αισθήσεις, το μυαλό μας και μας κρατά σε εγρήγορση! Εγώ τουλάχιστον όταν θέλω να το εκφράσω αυτό, πάω στη λογοτεχνία να βρω μια δευτέρου βαθμού ζωή. Μια φωτογραφία μπορεί να με συναρπάσει, ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο, μια ανάμνηση, ακόμη κι ένα όνομα που όμως συνδέεται με παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιο της ζωής μου. Έτσι και σήμερα είδα τη φωτογραφία της κι άρχισα μια λυρική αιθεροβασία, μια εξερεύνηση σε περιοχές που ήταν ξεχασμένες… 

Ο,ΤΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!!!!!

Μεσημέρι 3 Σεπτεμβρίου 1904, άφιξη στην Αθήνα. Η είσοδος στο λιμάνι υπέροχη. Επιτέλους στην Αθήνα! Υπέροχα, Υπέροχα! Το ξενοδοχείο πολύ ωραίο. Αμέσως στη πόλη, πολύ σκόνη, επίσκεψη στο Θησείο, η θέα αξέχαστη. Ο καφές είναι απίθανος, πραγματικός καφές. Οι αδελφοί Φρόιντ διανυκτερεύουν στο ξενοδοχείο «Αθηνά», πρώτος όροφος, δωμάτιο 31. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου παραμονή στην Αθήνα. Ο Φρόιντ γράφει στη σύζυγό του Mάρθα: «Φόρεσα το καλύτερο πουκάμισο και ανέβηκα στο λόφο της Ακροπόλεως, για δύο ώρες στις 3 Σεπτεμβρίου, για ολόκληρη την ημέρα στις 4 Σεπτεμβρίου.» Διηγείται ότι η Ακρόπολη υπερβαίνει κάθε τι που έχει δει μέχρι τότε, ή που μπορεί να φανταστεί κανείς. Για τον Φρόιντ οι ΄Ελληνες ήταν ένας πνευματικά προικισμένος και πολιτισμικά ανώτερος λαός. Στα μαθητικά του χρόνια έγραφε το ημερολόγιό του στα Αρχαία Ελληνικά.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ!!!

Ήθελα να γράψω αυτό… αλλά σκέφτομαι ότι κάποιοι θα το συσχέτιζαν με την αυριανή «γιορτή» του αγίου Βαλεντίνου, την οποία ειρήσθω εν παρόδω, την απεχθάνομαι, στη διάσταση που παίρνει τουλάχιστον εν Ελλάδι... Ο άγιος αυτός όμως είναι για μας ανύπαρκτος. Είναι μια μυθοπλασία δυτικής προέλευσης… Τώρα, ποιο είναι αυτό; Κάτι που διάβαζα στο Ημερολόγιο ενός διαφθορέα… Είμαι βέβαια ερωτευμένος, αλλά όχι με τη συνηθισμένη έννοια και γι’ αυτό πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός κανείς, γιατί αυτό έχει επικίνδυνες συνέπειες – και συμβαίνει μόνο μια φορά. Αλλά ο θεός του έρωτα είναι τυφλός.. Όταν είναι κανείς πανούργος, μπορεί να τον ξεγελάσει.

Laudatio temporis acti…

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Ο ΝΟΥΣ πάντα γυρίζει στα παλιά, κι εγώ, σαν καλός γραμματικός, κάνω την laudatio temporis acti, την εξύμνηση παλαιών καιρών, και χάνομαι σε δρόμους και δρομάκια, σε πρόσωπα και καταστάσεις, σε σχέσεις φιλικές, ερωτικές, πολιτικές, επαγγελματικές, αποκαλύπτοντας ό,τι με σημάδεψε. Τώρα ένας χαιρετισμός, είναι αρκετός. Αλλά υπάρχουν κάποιες σχέσεις που δεν πρέπει να τις αφήσει κανείς ξεκρέμαστες, για να χαθούν στο διυλιστήριο του χρόνου. Και είναι αλήθεια ότι κάποιες σχέσεις ήταν βιώματα, γεγονότα ψυχικά. Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να έχουν βιώματα τέτοιου είδους! Αναρωτιέμαι ποια θα μπορούσε να είναι η αξία των περιεχομένων τους…

ΤΣΙΠΡΙΣΜΟΣ, ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥ

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όταν εμφανίστηκε στο προσκήνιο, πριν από πολλά χρόνια, όλοι αντιμετώπισαν με συγκατάβαση την περίπτωσή του. Ποιος μπορούσε άλλωστε να προσάψει κάτι σε ένα παιδί, έστω και καλομαθημένο, που εκδήλωνε με ασυγκράτητο πάθος τα συναισθήματά του;

Ήταν η περίοδος των καταλήψεων για ανύπαρκτους λόγους και των καταστροφών σχολικών κτιρίων. Οι δράστες, κατά ένα περίεργο τρόπο, ποτέ δεν αποκαλύπτονταν. Όσοι εμπλέκονταν στις καταλήψεις, απεκδυόμενοι των ευθυνών τους, υποδείκνυαν ως ενόχους «εξωσχολικά στοιχεία». Τις καταστροφές, που επιβάρυναν ολοένα και περισσότερο τον δημόσιο προϋπολογισμό, καλούνταν βέβαια να πληρώσουν οι φορολογούμενοι.

Φωνή μουσκεμένη από μια βαριά ηδυπάθεια

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΝΙΩΘΩ προνομιούχος επιβάτης του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού δεν περιορίζομαι να γίνομαι άθυρμα μιας καθημερινότητας που ισοπεδώνει, εκμαυλίζει και αποτελειώνει τις ευαισθησίες μας. Μακριά από το αγριεμένο πλήθος ακούω τις κοντινές και απόμακρες φωνές μέσα από τα βάθη του μικρού κουτιού μου όπου είναι κλεισμένες μνήμες, φωτεινά πρόσωπα, χαρμόσυνες στιγμές.

Έτσι, αφήνομαι ν’ αποθαυμάζω την ποικιλία που εκφράζουν οι διάφορες φωνές, άλλες κρύες, άλλες μεταλλικές, απρόσωπες… 

Κοινή γνώμη, λαϊκισμός και η ρομποτοποίηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΔΙΑΒΑΖΑ μια τελευταία δημοσκόπηση και για πολλοστή φορά ξανασκέφτομαι τον «κοινή γνώμη», που πάντα είναι καθοριστικός παράγοντας των πολιτικών εξελίξεων. Παρατηρώ ότι σε γενικές γραμμές έχει διαμορφώσει ένα πολιτικό τοπίο, που δείχνει τον καταποντισμό μιας μεγάλης παράταξης και την ανάδυση στην επιφάνεια κάποιων πολιτικών σχημάτων ή εμβρυωδών πολιτικών οργανισμών στους οποίους εγώ τουλάχιστον δεν διανοούμαι να αναγνωρίσω την πίστωση της κοινής γνώμης. Και τούτο διότι η κοινή γνώμη είναι ένα μέγεθος ακαθόριστο, και κατεξοχήν ασταθές, αστάθμητο και κυμαινόμενο. Αυτό συμβαίνει όταν ελαύνον κίνητρο δεν είναι ο ορθολογισμός αλλά το συναίσθημα.

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Είναι παλιόκαιρος. Θα ήθελα να κάθομαι στη ζεστασιά του σπιτιού κι από το παράθυρο να βλέπω τη θάλασσα ή έναν κήπο με δέντρα πυκνόφυλλα και λουλουδένια πυροτεχνήματα.

Ένα σωρό πρακτικά θέματα είναι επείγοντα και ενώ η ζωή περνάει, σε μαραίνουν χωρίς να γευτείς το άρωμά της. Γι’ αυτό υπάρχει κι αυτή η λύσσα της εποχής για το εφήμερο.

Ο σταλινισμός αποκαταστάθηκε στην Ελλάδα!!!

The following two tabs change content below.

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Μην πάει ο νου σας στην περίπτωση του άλλοτε γενικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (1953-1964) Χρουστσόφ, ο οποίος διακήρυξε την αποσταλινοποίηση της τότε ΕΣΣΔ, αλλά μετά από μερικά χρόνια αναλάμβανε ν’ αποκαταστήσει τη μνήμη του μακαρίτη Στάλιν! Μάλιστα είχε παραδεχτεί πως έκλαψε  την ημέρα του θανάτου του, σε αντίθεση με τον Μπέρια που δεν έκρυβε τη χαρά του. Άρχισε να λέγεται πως υπήρξαν μεν «υπερβάσεις» από την πλευρά του Στάλιν, αλλά στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο Χρουστσόφ έλεγε πως ακόμη και στην κομμουνιστική κοινωνία [όπως αυτός την οραματιζόταν] δεν θα μπορούσε να υπάρξει απόλυτη ελευθερία!!! Επιπλέον, δεν δίστασε να φωνάξει πως η σοβιετική λογοτεχνία, λόγου χάρη, θα έπρεπε να πορευτεί κάτω από την άμεση καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος!!! Πολλά είπε κι έκανε, αλλά φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά ως προς την αποκατάσταση του Στάλιν κι έτσι απομακρύνθηκε από την ηγεσία της χώρας το 1964 και αντικαταστάθηκε από τον [χειρότερο] Μπρέζνιεφ.

Κυνηγοί αγρίων ζώων…

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Έχετε γνωρίσει από κοντά κυνηγούς αγρίων ζώων;

Εγώ, πάντως, όχι!

Δεν είχα αυτό το σπάνιο προνόμιο ούτε θα το επιδιώξω.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να τους συναναστραφούν μιλούν με τα χειρότερα λόγια γι’ αυτούς. Τα συνήθη επίθετα, με τα οποία τους κοσμούν, είναι: αλαζόνες και μικρόψυχοι. Κάποιοι, μάλιστα, διατείνονται απερίφραστα ότι πρόκειται για συμπλεγματικά άτομα.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΘΑΙΡΕΙΤΑΙI!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Τι απολογισμό να κάνω;
Κανένας έντιμος άνθρωπος δεν αμφιβάλλει πως το παρόν καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ είναι αισχρό. Και βέβαια θ' αποτελούσε κοινοτοπία ν' αρχίσω ξανά την παράθεση χαρακτηρισμών και επιχειρημάτων ώστε να στοιχειοθετήσω επιχειρήματα και να μην δώσω την ευκαιρία σε όποιον ήθελε να αντικρούσει.
Αλλά είναι και το άλλο: Πόσοι θα με διαβάσουν; Ελάχιστοι. Αλλά ό,τι γράφω είναι πρώτα για τον εαυτό μου και μερικούς φίλους.
Τα σκάνδαλα αυτής της κυβέρνησης προκαλούν την κοινή λογική.
Δεν ξέρω πού πάμε και πού θα φτάσουμε με τους αλμπάνηδες που κάνουν τους σοβαρούς.
Ενας χρόνος καθαιρείται. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα καθαιρεθεί και η αισιοδοξία μας ότι σύντομα θα πάνε στα τσακίδια!!!!.

Ο καρεκλοκένταυρος ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ επιβάλλει τη λιτότητα στη χώρα μας!!!!

Ακούω συχνά τους μαφιόζους του ΣΥΡΙΖΑ και όλους εκείνους που τους υποστηρίζουν να επιχειρηματολογούν, λέγοντας ότι την Ευρώπη την υπονομεύει η πολιτική της λιτότητας και της ύφεσης, η απομάκρυνση από τις δημοκρατικές και κοινωνικές αρχές της και τις αγωνίες των λαών της, και διάφορες άλλες αηδίες. Και είναι λυπηρό ότι πολλοί είναι εκείνοι που πείθονται για την δήθεν αντίθεσή τους και τον δήθεν αγώνα τους ν’  αλλάξουν την Ευρώπη!!!! 

Για ποια "δημοσιογραφία" γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης;;;;

Επικαλείται ο Κώστας Βαξεβάνης την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, «την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα, είναι σαφής, όπως και η απλή λογική: ο δημοσιογράφος έχει δικαίωμα να ασκεί ακόμη και άδικη και υπερβολική κριτική όταν πρόκειται για δημόσια πρόσωπα τα οποία (επειδή είναι δημόσια) έχουν τα ίδια θέσει τον εαυτό τους υπό καθεστώς διαφάνειας και ελέγχου…». Οχυρωμένος πίσω από τις ανοησίες του ο νεόκοπος εφημεριδάς κύριος Βαξεβάνης, επιχειρεί για πολλοστή φορά να σπιλώσει πολιτικούς που δεν είναι της αρεσκείας του. Οι αιτιάσεις του κατά συγκεκριμένων πολιτικών είναι αναπόδεικτες και λέει ότι απλώς θέτει ερωτήματα!!! Φυσικά, θ’ απαντήσουν οι ίδιοι οι πολιτικοί που έγιναν στόχοι των συκοφαντιών του.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΕΝΕΤΟΥΣ ΤΟ 1687

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή δηλώσεις του ανιστόρητου πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα, ήλθε ξανά στην επικαιρότητα το ζήτημα της καταστροφής του Παρθενώνα από τους Βενετούς το 1687. Οι απόψεις που διατυπώθηκαν από διαφόρους, σε αρκετές περιπτώσεις, προκάλεσαν σύγχυση. Στις γραμμές που θα ακολουθήσουν, με βάση την υπάρχουσα βιβλιογραφία, θα επιχειρηθεί η αποκατάσταση των ιστορικών γεγονότων.

Λέων Τρότσκι ή από ποιους κινδυνεύει η δημοκρατία;;;

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

«Στους ατέλειωτους χειμώνες, όταν το χιόνι της στέπας κουκούλωνε τη Γιανόφκα απ’ όλες τις μεριές και ύψωνε λευκά βουναλάκια ως πάνω από τα παράθυρα, η μητέρα ευχαριστιόταν να διαβάζει. Καθόταν στη μικρή λεγιάνκα της τραπεζαρίας, έβαζε τα πόδια της επάνω σε μια καρέκλα, ή όταν το χειμωνιάτικο βράδυ ερχόταν νωρίς, καθόταν στην πολυθρόνα του πατέρα, κοντά στο σκεπασμένο απ’ το χιόνι παράθυρο και διάβαζε ψιθυριστά κάποιο πολύ μεταχειρισμένο ρομάντζο απ’ τη βιβλιοθήκη του Μπομπρινέτς, προχωρώντας τις γραμμές του μ’ ένα από τα πολυδουλεμένα δάχτυλά της.

Μια εποχή τρικυμισμένη

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Καθημερινά συμβαίνουν τόσα πολλά γεγονότα, άλλα σημαντικά, και άλλα ασήμαντα και το έχω πάρει απόφαση να μην αντιδρώ αυτομάτως. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι τ’ αφήνω να κατασταλάξουν, να ξεκαθαριστούν και μετά να κάνω τον κήρυκα της ορθότητας. Απλώς έχω κουραστεί. Η πείρα της ζωής μ’ έχει εφοδιάσει με ό,τι είναι απαραίτητο για να βλέπω και πίσω από τα φαινόμενα.  Δεν με νοιάζει τι λέει ο Κουτσούμπας, ούτε ο Λεβέντης ούτε ο Θεοδωράκης ούτε ο Μητσοτάκης!!! Δεν με απασχολεί ο ανασχηματισμός  κι ο Τσίπρας ούτε τι είπε ο Βενιζέλος για τον Παπανδρέου και τι απάντησε το γραφείο του δεύτερου. Ο καθένας λέει τα δικά του και τίποτε δεν ανακοινώνεται αυτούσιο. Η απογοήτευση έχει μεταδοθεί αστραπιαία από τα λάθη, τις παλινωδίες, την αδυναμία προβολής οράματος εξόδου από την κρίση, και πολύ περισσότερο από τις… σιωπές!!!

Πρώτη κυβέρνηση Ενώσεως Κέντρου… 3 Νοεμβρίου 1963

• 1963 – Ήττα της Ε.Ρ.Ε. στις εκλογές με 39,37%. Νικητής αναδεικνύεται η Ένωσις Times NewsΚέντρου με 42,04%, με την Ε.Δ.Α. τρίτο κόμμα με 14,34%. Το Κόμμα Προοδευτικών πήρε 3,73%.

ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ, ΣΠΑΤΑΛΟΥΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΟΝΟ!!!

Σαπρόφυτα της Δημοκρατίας μας είναι αυτοί που σήμερα κυβερνούν τη χώρα. Και είδαμε τα τελευταία χρόνια που έχουν εξαπολύσει μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης και απαξίωσης των πολιτικών αντιπάλων τους, αλλά και εκείνων ακόμη που απλώς δεν συμφωνούν μαζί τους κι εξακολουθούν να βρίσκονται σε εγρήγορση. Ο "μακαρθισμός" των Συριζαίων" ουσιαστικά είναι κυνικότατα ανενδοίαστη θεωρία, αρχή της οποίας είναι ότι κάθε πολίτης που δεν είναι μαζί τους είναι ύποπτος συνωμοσίας κατά της εθνοσωτηρίου πολιτικής τους.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΣ!!!!

• Την 1 Νοεμβρίου 1968 πέθανε ο Γεώργιος Παπανδρέου (γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1888)…
• Η κηδεία του από τη Μητρόπολη της Αθήνας αποτέλεσε ορόσημο στον αντιδικτατορικό αγώνα, καθώς συγκέντρωσε πλήθος λαού και έγινε αφορμή για την πρώτη μαζική λαϊκή διαμαρτυρία κατά της δικτατορίας. [Ήμουν κι εγώ εκεί!!!!!!!!!] 
• Δεν χρειάζονται πολλά για τον «Γέρο της Δημοκρατίας». Υπήρξε μία από τις πιο επιφανείς προσωπικότητες της νεότερης πολιτικής ιστορίας της χώρας μας και άφησε έντονο το αποτύπωμά του στους αγώνες του ελληνικού λαού για δημοκρατικές ελευθερίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ:
Ο Γεώργιος Παπανδρέου των Ανενδότων και της Δημοκρατίας
https://www.timesnews.gr/%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CF%81%C…/

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ!!!!

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Ούτε να πολιτικολογήσω έχω διάθεση ούτε να φιλοσοφήσω. Νιώθω περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι ο κόσμος μας έχει γίνει άνω-κάτω. Ο βδομαδιάτικος απολογισμός δεν είναι ευχάριστος και φυσικά δεν είναι ενθαρρυντικός. Θα επαναλάβω ότι αναρωτιέμαι αν σ’ αυτό τον τόπο υπάρχει επιτέλους κάποια ευαισθησία, αίσθημα ευθύνης, συνέπεια ιδεολογική, πνευματική, ηθική.

ΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ !!!!

Εθνική γιορτή σήμερα. Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Ο καθένας έχει χρέος να μην απαρνιέται την ταυτότητά του, να μην προδίνει την ιστορία του, να μην απιστεί στην προέλευσή του. Και τούτο διότι ο άνθρωπος δεν έχει μονάχα βάθος χρόνου ατομικό. Εμείς οι Έλληνες ζήσαμε ουκ ολίγες και μεγάλες εθνικές συμφορές, οι οποίες περισσότερο από καταστροφές ήταν ταπεινώσεις. Ωστόσο, πάντα μετά μας έλεγαν ν’ ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους εχθρούς μας.

ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ ΗΓΕΤΙΣΚΟΙ

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όσα διαδραματίζονται από την ώρα που ανακοινώθηκε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία κηρύχθηκε αντισυνταγματικός ο Νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες, προκαλούν έντονη ανησυχία.

Ανώτατα κυβερνητικά στελέχη, ξεπερνώντας τους εαυτούς τους, προχώρησαν σε ανεπίτρεπτες δηλώσεις. Αντί να προβληματιστούν για την προώθηση ενός διάτρητου νομοσχεδίου και να αναζητήσουν τρόπους ώστε να αποκατασταθεί η τάξη, αντιδρώντας σπασμωδικά, εξαπέλυσαν βολές εναντίον του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόφαση που έλαβε. Τη σκυτάλη της οξύτητας πήραν γρήγορα βουλευτές και κομματικά στελέχη.

Μη λες ονόματα!!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Τουλάχιστον αυτό το νιώθουν οι περισσότεροι, ότι δηλαδή ζούμε σε μια εποχή πολλής σύγχυσης!!! Και τη σύγχυση αυτή την επιτείνει η εννοιολογική μεταμφίεση των λέξεων κι αυτό είναι ένα τεκμήριο της έλλειψης εμπιστοσύνης στην ηθική αξία των πολιτικών πλαισίων που μέσα σ' αυτά κινείται κι αγωνιά και απελπίζεται ο σημερινός πολίτης. Το αίτημα των βασανισμένων συνειδήσεων είναι για μια κάποια περισσότερη ειλικρίνεια και σαφήνεια. Αλλά πρέπει να γίνει σαφές ότι τα είδωλα έχουν γκρεμιστεί με πάταγο και είμαι βέβαιος ότι οι διαφόρων ειδών ειδωλολάτρες θ' αναγκαστούν από τα ίδια τα πράγματα να γίνουν εικονοκλάστες κι αυτό ίσως φανερώσει μια ζέση που θα επιτρέψει την τολμηρή ελπίδα μιας νέας αναγέννησης!!!!

Ζυμαρικά και ιδανικά!!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Πριν έρθει η άλλη μέρα, μήπως πρέπει να σκεφτούμε κάτι και για την Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών που γιορτάζεται σήμερα;;; Τελικά, αφήνω κατά μέρος τις σκέψεις περί Κεντροαριστεράς, που φαίνεται ότι ενόχλησαν πολλούς για να σκεφτώ το αυριανό μεσημεριανό. Λοιπόν, αποφάσισα ένα πανεύκολο Ογκρατέν ζυμαρικών με ζαμπόν. Μια συνταγή [για άσχετους όπως είμαι εγώ] για “Ογκρατέν” ζυμαρικών με ζαμπόν. Ένα γρήγορο και πεντανόστιμο πιάτο που σίγουρα θα το απολαύσω, γιατί αυτές τις μέρες ταλαιωρήθηκα από μια άτιμη ίωση. Κατά τ' άλλα, τώρα νιώθω ότι είμαι απόγονος ιδανικών που έρχονται από άλλης μορφής υψόμετρα, ας πούμε ποιητικά!!!

Οκτώβριος στη Σεβαστουπόλεως...

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΣΑΝ ΑΛΟΓΟ, με αμολητά τα γκέμια! Ήμουν κρυμμένος πίσω από μία κολόνα και όταν η δική μου Νεφέλη βγήκε από το φαρμακείο την ακολούθησα. «Μα τι κορμί είναι αυτό; Λαμπάδα...», σκέφτηκα και βάλθηκα ν' αρχίσω την παρακολούθηση, λες και ήμουν ντετέκτιβ. Η Νεφέλη περπατούσε γοργά και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσάντα της ένα σκούφο και τον φόρεσε. Σα να ψιλόβρεχε κι ενώ εκείνη έστριψε στην πρώτη γωνία, εγώ που στο μεταξύ είχα αποξεχαστεί και χάζευα σε μια βιτρίνα, δεν την πρόσεξα και καθώς πήγα να τρέξω, πέφτω πάνω σε μια κολόνα. Λίγο έλειψε να φάω κωλοτούμπα, αλλά με συγκράτησε ένας άλλος περαστικός. «Ευχαριστώ...», ψέλλισα κι άρχισα να κοιτάζω πέρα-δώθε για την Νεφέλη. Εκείνη όμως είχε εξαφανιστεί. Η αλήθεια είναι ότι στην γωνία είχε παρκάρει το αμαξάκι της. Μπήκε κι έφυγε αμέσως και χάθηκε στη λεωφόρο.

Το μέλλον εγκυμονεί κινδύνους αλλά και ελπίδες!!!

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη χώρα μας είναι βέβαιο ότι δεν μας κάνουν χαρούμενους. Το μέλλον εγκυμονεί κινδύνους, πολλούς και μεγάλους κινδύνους διότι έχουν πληθύνει εκείνοι που υπονομεύουν την εθνική μας υπόσταση και όσοι έχουν αναλάβει την υπεράσπισή της είναι ανίκανοι. Ωστόσο για να μην φανώ και απαισιόδοξος το μέλλον εγκυμονεί και μεγάλες ελπίδες, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Από την μια νιώθουμε πολύ κοντά μας τον μεσαίωνα κι από την άλλη προσβλέπουμε σε μιαν αναγέννηση!

Ρεμβασμός στο πρωινό του Σαββάτου!!!

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΤΕΛΙΚΑ, αυτό το «μέσο» μ’ αρέσει. Εννοώ το διαδίκτυο. Χαίρω που μου δίνει αφορμές για αναγνώσεις και σχεδόν το χρησιμοποιώ ως ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ, σε κοινή θέα!! Οι αναρτήσεις δεν διεκδικούν κάτι. Απλώς, βρίσκω αφορμές, διαβάζω και γράφω. Τίποτε περισσότερο. Γιατί είναι και το άλλο:  όταν τα αφήνεις τα γράμματα, σ’ αφήνουν κι αυτά. Οι επινοητικές ικανότητες αδρανούν, αχρηστεύονται. Η ατροφία του πνεύματος καραδοκεί. Έτσι, ξεφεύγω από την καθημερινή θολούρα, κυρίως της πολιτικής και των παρεπομένων της, που δυστυχώς στις μέρες μας έχει σχέση μονάχα με το ψέμα που έχει θρονιαστεί στα κυβερνητικά θεωρεία, την υποκρισία, την εξαπάτηση, τη διαστροφή….

Ο πόλεμος, η διατεταγμένη αισιοδοξία και η ελπίδα!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

The following two tabs change content below.

«Είμαι νέος. Είμαι είκοσι χρονών. Μα από τη ζωή μονάχα την απελπισιά έχω γνωρίσει, αυτή την αγωνία, το θάνατο και το πιο επιπόλαιο, το πιο παράλογο αλυσόδεμα της ζωής σε μια άβυσσο πόνου. Βλέπω να σπρώχνονται οι λαοί, να χτυπούν ο ένας τον άλλον και να σκοτώνονται δίχως να λένε τίποτα, δίχως να ξέρουν τίποτα, με τρέλα, πειθήνια κι αθώα». Αυτή είναι η παρακαταθήκη του νεαρού στρατιώτη Πάουλ Μπόιμερ, που μαζί με μια παρέα συμμαθητών του βρέθηκε από τα θρανία στα χαρακώματα, στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Κατά τη διάρκεια του Αʹ Παγκόσμιου Πολέμου θα ζήσουν τη φρίκη του θανάτου και τη σκληρή πραγματικότητα της μάχης, τη διάψευση των προσδο­κιών τους και την προδοσία. Ωστόσο οι νεαροί στρατιώτες της γερμανικής Σιδηράς Νεολαίας στέκονται στις θέσεις τους, υπακούουν εντολές, σκοτώνουν για να επιβιώσουν, έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους σε έναν πόλεμο που δεν καταλαβαίνουν. Το μυθιστόρημα «Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ εκδόθηκε το 1929 και χαρακτηρίστηκε ως το πιο συναρπαστικό λογοτεχνικό έργο για τον Αʹ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τι να σου πω; Πλήττω θανάσιμα…

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Δεν κοιμήθηκα ποτέ μαζί της αλλά μιλάω συχνά μαζί της!!! Η Άννα μπορεί να δείχνει λιγομίλητη, αλλά όταν αρχίζει να μιλάει, θέλει να διευθύνει την κουβέντα. Και βέβαια έχω καταλάβει ότι κοιμάται μόνη της στο απέραντο σπίτι της, όπου κατοικεί με την μάνα της που είναι κατάκοιτη στο κρεβάτι και την προσέχει μια Βουλγάρα..

Το πατρικό σπίτι

Γράφει ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όσοι το διατήρησαν, αρνούμενοι να υπακούσουν στις σειρήνες της αντιπαροχής και του εκσυγχρονισμού, αισθάνονται τυχεροί. Μέσα στη φιλόξενη αγκαλιά του βρίσκουν καταφύγιο σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετωπίζουν. Αυτό, όπως και τότε, επουλώνει γρήγορα τις πληγές τους και τους ανακουφίζει.

Αλλά κι εκείνοι που κατάφεραν να το περισώσουν, έστω και με πολλά τραύματα, νιώθουν ανακούφιση. Με υγρά μάτια τριγυρίζουν συχνά στα άδεια δωμάτια, ανακαλύπτοντας στους τοίχους σημάδια, ξεχασμένα στα βάθη του μυαλού. Πάντα διατηρούν την ελπίδα πως κάποια μέρα θα το στήσουν στα πόδια του, στο παρτέρι του θα φυτρώσει γιασεμί και θα ξανακουστούν παιδικές φωνές στην αυλή του.

...Και τα σπίτια έχουν ψυχή!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Έγραψα για την επιστροφή στο πατρικό και συγκινήθηκα για άλλη μια φορά όταν η φίλη μου, το διάβασε και μου έγραψε ότι έτσι μια μέρα κι εκείνη αποφάσισε να πάει στο χωριό της κι αντίκρισε μια εικόνα απελπισίας. Γκρεμισμένοι τοίχοι, κεραμίδια πεσμένα, σπασμένα τζάμια, πεσμένα δοκάρια... Μονάχα η πρόσοψη είχε μείνει άθικτη, ενώ και η αυλή τριγύρω είχε χαθεί μέσα στα αγριόχορτα που είχαν μεγαλώσει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και τα σπίτια έχουν ψυχή, που φεύγει κι αυτή μόλις χαθούν εκείνοι που τα κατοίκησαν.

Η μυρωδιά μιας άλλης εποχής

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Δεν το βλέπω μονάχα εγώ. Δεν το νιώθω μονάχα εγώ! Είναι κι άλλοι… Αυτό που βλέπουμε και νιώθουμε είναι ένα αίσθημα εγκατάλειψης να κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Γενική εγκατάλειψη και απόλυτη χαλάρωση. Η καθημερινότητα ακολουθεί τη νωχελική τάση της με μικροεπεισόδια, τα οποία όμως δεν φαίνεται ότι έχουν τη δύναμη ν’ αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Φανταστείτε ότι πάτε να επισκεφθείτε το σπίτι των γονιών σας που έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

ΣΥΡΙΖΑ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΛΕΝΤΑΝΕ!!!

Οι μαφιόζοι που σήμερα κυβερνούν την χώρα έχουν πάθει μια εσωτερική σκλήρυνση. Απόκτησαν την ψυχολογία των κατεχόντων, των επιτυχημένων, γραπώθηκαν από τα πόστα που κατέκτησαν και φυσικά με κανέναν τρόπο δεν θέλουν να τα αποχωριστούν. Κι όχι μονάχα αυτό αλλά έχουν πάθει και μια πνευματική αγκύλωση που καταλήγει στο δόγμα της αυθεντίας. Το βλέπουμε καθημερινά όταν βγαίνουν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και μιλούν. Πιστεύουν πως είναι οι αποκλειστικοί κάτοχοι της αλήθειας, της σοφίας, της αναντίρρητης πείρας και ζητούν από τους άλλους, τους πολιτικούς αντιπάλους την υποταγή και την ευλαβική συμμόρφωση.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΕΠΝΕΕ ΜΙΑ ΘΟΛΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Μόλις άρχισε να βρέχει βγήκα στο δρόμο κι ένιωσα να μουσκεύω. Χωρίς ομπρέλα. Εξάλλου δεν βιαζόμουν. Ήθελα να βραχώ, να φύγουν από πάνω μου όσα μ’ ενοχλούσαν. Θα ήθελα ο δρόμος να μην είχε αυτοκίνητα. Κάτι τέτοιες στιγμές αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη με τρομερές πιθανότητες να βρεθώ ξαφνικά εκεί στο δρόμο, και να μπω σ’ ένα καφέ, να πιω ένα ποτήρι μπίρα και καθιστός δίπλα στη μπάρα να περιμένω… Η γυναίκα που καθόταν στο παραδίπλα τραπέζι, με κοίταζε κάπου-κάπου, με τα απαλά μάτια της, καπνίζοντας και μετά ριχνόταν στο διάβασμα. Μου φάνηκε πως ετοιμαζόταν να μου χαμογελάσει και τα χείλη της ήταν κατακόκκινα.

ΕΧΕΙ ΤΗ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Μπήκε το φθινόπωρο που περίμενα για να μαζευτώ στη μοναξιά του δωματίου μου και να διαβάζω πυρετωδώς τα βιβλία που δεν διάβασα και πρέπει να προλάβω – αν και δεν υπάρχει περίπτωση να χορτάσει κανείς το διάβασμα όσες ζωές και να διαθέτει! Αλλά και να γράφω, και να συζητώ με ανθρώπους που γράφουν, με ανθρώπους που αγάπησαν το θέατρο και πίστεψαν στη μαγεία του και μ’ εκείνους που κάτι έχουν να πουν, όπως είναι ο μανάβης της γειτονιάς μου και η υπάλληλος του ταχυδρομείου που της αρέσει ο Χωμενίδης, που εγώ πλέον τον βρίσκω αδιάφορο. Έχω την εντύπωση πως πέρασαν οι εποχές που ένα ερωτικό μυθιστόρημα έχει αντίκρισμα σήμερα που ανίκανοι πολιτικοί διαχειρίζονται τις τύχες μας.

Βιβλία, συγγραφείς, κριτικοί και κοινό…

The following two tabs change content below.

Οι κριτικοί έχουν τη δυνατότητα να αναγκάσουν τον κόσμο να δώσει προσοχή σ’ έναν εντελώς ήσσονος σημασίας συγγραφέα, κι ο κόσμος να ξετρελαθεί με κάποιον που δεν έχει καμιά αξία, αλλά ο αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις διαρκεί ελάχιστα. Και δεν μπορώ να σκεφτώ ότι κάποιος συγγραφέας μπορεί να κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού για μεγάλο χρονικό διάστημα  χωρίς να έχει σπουδαία χαρίσματα!