ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!!!!

Καλώς ή κακώς ανήκω σε μια μειοψηφία εκστατική, λυρική, που μια ολόκληρη ζωή πασχίζει να προσανατολιστεί μέσα στην ανεμοζάλη, να συλλάβει κάτι από τους μεγάλους ίσκιους που δίνουν ανάστημα στον ορίζοντα. Δεν ανήκω στους ξεκούραστους, τους αμέτοχους, τους φρεσκοξυρισμένους… Ωστόσο εκείνο που νοιάζει είναι να επιβιώσω όχι απλώς γιατί αγαπώ της ζωή μου. Αυτό δεν είναι τίποτα. Επειδή ξέρω πολύ καλά ότι την Ιστορία την γράφουν οι επιζώντες. Γι’ αυτό, λέω, μη τυχόν καταφέρω  και γράψω κι εγώ δυο-τρεις αράδες. Είπα ότι ανήκω σε μια μειοψηφία κι αυτό είναι η αλήθεια, αλλά μερικές φορές νιώθω πως είμαι ο τελευταίος επιζών από τα θύματα ενός μεγάλου ναυάγιου.

Ήσυχα, ρεμβαστικά βρέχει...

Την υπέροχη αυτή φωτογραφία την τράβηξε ο φίλος μου Μενέλαος Λασκαρίδης

Βγήκα νωρίτερα για την καθιερωμένη βόλτα με τον αγαπημένο μου Μάο. Δεν αντέχεται το τσιμέντο και το σκουπιδαριό στη γειτονιά. Να βρέξει δυνατά για να παρασύρει ό,τι βρει μπροστά του το νερό. Κοντοστάθηκα κάτω από ένα υπόστεγο, ανακούρκουδα κάθισε κι ο Μάο. Έκλεισα για λίγο τα μάτια κι ένιωσα μια δροσερή αύρα από πυκνή, μουσκεμένη βλάστηση, κάτι το αδρά ευωδιαστό, που φέρνει στο νου, άλλους τόπους, άλλα χρόνια, άλλες ηλικίες. Τότε, δηλαδή, που ο άνθρωπος με την τεχνολογία και την εξέλιξη δεν είχε κάνει αισθητή τη θέλησή του.

ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΒΡΑΔΙΑ!!!!

Ομολογώ ότι χθες βράδυ είχα μια σχετική αγωνία για την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου μου. Και φυσικά δεν μιλώ για την φιλοσοφική έννοια της αγωνίας. Απλώς επειδή ο καιρός έχει νευριάσει τις τελευταίες μέρες, σκέφτηκα ότι δεν θα έχω την ευκαιρία να δω όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που μιλάμε σχεδόν καθημερινά στο διαδίκτυο. Ούτε φυσικά και κάποιους άλλους που μας συνδέει μακρά φιλία. Τελικά, πέρα από κάθε προσδοκία ήταν  μια βραδιά ζεστή, φιλική, αγαπησιάρικη.

ΒΡΟΧΕΡΟ ΠΡΩΙΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟΥ…

Νωρίτερα είχα βγει την πρωινή βόλτα με τον Μάο. Ησυχία παντού. Μονάχα από τη λεωφόρο ακούγονταν οι μηχανές των αυτοκινήτων. Ένα αεράκι πηγαινορχόταν στα δρομάκια της γειτονιάς.  Και ο Μάο όλως περιέργως δεν τραβούσε το λουρί και περπατούσαμε σαν δυο φίλοι, ανασαίνοντας την πρωινή αύρα αλλά και τη μυρωδιά από τους φούρνους. Αυτή η μυρωδιά από το φρέσκο ψωμί με γυρίζει πάντα στα παιδικά χρόνια, εκεί στην οδό Πύλου στο Μεταξουργείο. Ήταν και είναι η αίσθηση της ζωής που σου λέει ότι είναι δική σου και μπορείς να την απολαύσεις. Ψάξε να βρεις τον τρόπο. 

ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!!

Δεν είμαι μάντης, και δεν παριστάνω τον σοφό. Δυστυχώς φτάσαμε εκεί όπου ούτε στ’ όνειρό μας δεν θα θέλαμε. Σε καιρούς αβυθομέτρητους! Πολλές φορές ελεεινολόγησα τους κακούς πολιτικούς και ιδιαιτέρως τους σημερινούς εξουσιολάγνους κυβερνήτες. Σήμερα πλέον δεν υπολογίζεται ο ανθρώπινος παράγων. Και οι θεσμοί είναι πλέον αδειασμένοι από περιεχόμενο. Ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί τυπικά, μηχανικά, βάσει του γνωστού νόμου της αδράνειας. 

Αλλά η διάσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην κοινωνία ανοίγει τα σκέλη του διαβήτη ασύγκριτα περισσότερο απ’ όσο στην εποχή δικτατορικών καθεστώτων. Η ασυνεννοησία επιτείνεται. Άλλα λέμε εμείς, άλλα λένε αυτοί, άλλα θέλουν ν’ ακούμε και ν’ ακούνε και το μόνο που τελικά διαπιστώνουμε είναι ότι στο πολιτικό προσκήνιο έχουν εισβάλει κομπογιαννίτες, δίχως ηθικό έρμα, μεθυσμένοι από την εξουσία, τυχοδιώκτες, που με μια αηδή συναλλαγή έχουν γίνει [προεξάρχοντος του αρχηγού τους] όργανα των ξένων δυνάμεων.  Δεν εξηγείται διαφορετικά η πολιτική τακτική που ακολουθούν. Δεν υπάρχει πια γέφυρα λογικής επικοινωνίας μεταξύ αυτών και του λαού.

Με το νόμο για το ασφαλιστικό μας δίνουν τη χαριστική βολή και μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω, όταν η Ελλάδα έβγαινε κυριολεκτικά διαλυμένη από τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Τότε όμως υπήρχε η ελπίδα για καλύτερες μέρες. Τώρα δεν υπάρχει ελπίδα για καλύτερες μέρες. Απλώς υπάρχει η αγωνία για την ημέρα που ξημερώνει. Και για έναν επιπλέον λόγο. Αργά αλλά σταθερά επιβάλλεται ένα καθεστώς ανελεύθερο, αντιδραστικό, μονοκομματικό, που παραποιεί το καλό και τις αξίες, που επιζητεί να μας κρατήσει μέσα σε τέλμα, που δημαγωγικά επαναλαμβάνει κοινοτοπίες και εξακολουθεί να διαχέει γύρω τον διχαστικό λόγο.

 

ΑΠΟΚΑΜΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ!!!!!! [ή όχι;;;;]

Ξανά μπαίνουμε σ' ένα λαβύρινθο!!!

Πότε ελευθερώνεται ο κατάδικος από τις αλυσίδες του;;;; Απλό! Όταν στο σκοτεινό κελί του τον παίρνει ο ύπνος. Τότε χαλαρώνει και φτιάχνει κάστρα κι απέραντες πεδιάδες και μπορεί καβάλα σ’ ένα άλογο να τρέχει και κόντρα στον άνεμο, να μπαίνει μες στη θάλασσα και ποντοπόρος πια να τραβάει για χώρες άγνωστες… Όμως το άνοιγμα μιας σιδερένιας πόρτας, οι φωνές κάποιου άλλου φυλακισμένου ή ενός φύλακα, των ξαναφέρνουν στο στενό κελί του.

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ!!!!

Το θεωρώ βέβαιο ότι πολλοί τρεφόμαστε με ψευδαισθήσεις, αλλά έτσι είναι η ζωή: μια ζωτική πλάνη!!! Οπότε ταυτιζόμαστε μαζί της, τρεφόμαστε με σύμβολα και ακολουθούμε σύμβολα. Κάποια στιγμή γίνεται η αποκάλυψη και τότε γκρεμίζονται κόσμοι και θεωρίες και αυτό που απομένει να παρατηρήσουμε είναι το δραματικό στοιχείο μέσα στο πλάσμα που λέγεται άνθρωπος. Η πανωλεθρία είναι αναπόφευκτη και τότε ή ακολουθείς την πεπατημένη ή σπάζεις συμβάσεις, εγκαταλείπεις τον μικρόκοσμό σου και ξανοίγεσαι σε λεωφόρους που ξανά πριν δεν είχες περπατήσει και όπου μπορεί να σε περιμένουν παράδοξες εκπλήξεις.

ΚΑΙΡΟΙ ΤΡΙΚΥΜΙΣΜΕΝΟΙ...

Ούτε brainstorming ούτε φως στο τούνελ!!!!

Είδε κανείς πουθενά.... θύελλα ιδεών;;;

Σιγά τα αίματα!!!

Τέλμα.

Κι ενώ πλησιάζει το τέλος μιας σκληρής χρονιάς, θ' αρχίσουμε τις ευχές για μια αισιόδοξη νέα εποχή. Δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς.

ΟΜΩΣ, η εμπειρία μιας τρικυμισμένης ζωής, μας βάζει χαλινάρι. Συγκρατημένοι λοιπόν, αλλά με μια ευχή: να πάψουμε να είμαστε σκορποχώρι, διότι έτσι δεν έχουμε καμιά απολύτως δυνατότητα για να κάνουμε παρεμβάσεις. Καταντήσαμε κουτσομπόληδες και εαυτούληδες, που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θαυμάζουμε τα μούτρα μας...

ΚΑΤΑΔΗΛΗ Η ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΕΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

                                                             Ομοιος με τον όμοιο!!!! 

[Μιλάω για το επίπεδο του συριζαίικου πολιτισμού...]

Το μισό υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Τσίπρα, η Γιάννα Αγγελοπούλου, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, πολιτικοί και επώνυμοι παραβρέθηκαν στην θεατρική πρεμιέρα του Λαζόπουλου, με το έργο του Λαζόπουλου «Θεέ μου, τι σου κάναμε», στο θέατρο «Γκλόρια» ειδικά για τους «υψηλούς προσκεκλημένους».

Μου λένε κάποιοι φίλοι ότι είμαι πολύ θυμωμένος με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ!!! Μα η πλειοψηφία των λογικών Ελλήνων είναι οργισμένοι. Επιπλέον έχει γίνει φανερό ότι αυτό το σκυλολόι δεν παίρνει από λογικά πολιτικά επιχειρήματα. Προς τι να συνεχίζω να φορώ το μανδύα του ευγενούς όταν έχω απέναντί μου μουλάρια;;;; Στο κάτω της γραφής εγώ είμαι... κοινωνία και μπορώ να λέω ό,τι θέλω. Δεν είμαι εκπρόσωπος κανενός παρά μονάχα του εαυτού μου. Οπότε τι όπλα έχω για να τους αντιμετωπίσω;;;;

Ένας παλιός φίλος[;;;] μου συγγραφέας με διέγραψε

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

• ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΑΚΤΙΚΟΣ : ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ. Τοπικές αναπτυξιακές συμπράξεις. Εκδ. Παρατηρητήριο. Αθήνα 2015

Μας ενδιαφέρει στην εποχή μας ο άνθρωπος να είναι μοχλός της Ιστορίας και θεμέλιο ζωής και όχι η τεχνολογική εξέλιξη, που άλλαξε τις ισορροπίες στις κοινωνίες. Ο άνθρωπος μπορεί να ήταν μοχλός της τεχνολογικής εξέλιξης, όμως ο ίδιος αφοπλίστηκε και γι’ αυτό έχει γίνει έντονα αισθητό το πένθιμο χάσμα ανάμεσα στην τεχνική πρόοδο και στον άνθρωπο που περνάει στο περιθώριο.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.... ΚΙ ΕΓΩ ΡΕΜΒΑΖΩ!!!!!

Είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει κάθε χρόνο την ίδια μέρα, όταν αποκαμωμένος από το βάρος μιας ζωής τρικυμισμένης, αφήνω τη ματιά να χάνεται στον ορίζοντα, προσπαθώντας να διακρίνω κάτι που τελικά δεν φαίνεται. «Άχθος αρούρης», που πάει να πει… άχρηστος άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσοι ή πόσες μπορεί να έχουν νιώσει έτσι κάποια στιγμή στη ζωή τους. Αλλά όταν ζούμε ένα δράμα καθημερινά και μια ατελείωτη πλάνη, τότε ανακαλύπτει κανείς ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός και μας καταπιέζει τόσο όσο μέχρι να αποφανθούμε πως η ευτυχία δεν είναι ανεξάντλητη!!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ: ΠΑΜΠΛΟ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΑ

Εδώ στην Αθήνα ο Δήμος βιάστηκε και στόλισε τις κολόνες με τα ηλεκτρικά δέντρα και διάφορα άλλα μπιχλιμπίδια, θέλοντας προφανώς με αυτό τον τρόπο να μας κάνει να ξεχάσουμε τη σκληρότητα των ημερών και η καρδιά μας ν’ αρχίσει να γεμίζει με τη χριστουγεννιάτικη χαρά. Αλλά εγώ πλέον δεν προτείνω τίποτε άλλο παρά… βιβλία!!!! Αγοράστε βιβλία και διαβάστε κι έτσι θα κερδίσετε πολλά.

Έτσι, λοιπόν, για να μην πολυλογώ να το πρώτο βιβλίο – το μυθιστόρημα «Πάμπλο και Ηλέκτρα» του αγαπημένου φίλου Φαίδωνα Θεοφίλου. Έμπειρος και πολυγραφότατος ο Φαίδων κάνει μια πεζογραφική κατάθεση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα. Και το λέω αυτό διότι ήταν από τις λίγες φορές που διάβαζα λέξη-λέξη το μυθιστόρημα κι ένιωθα ότι είμαι ένας… ωτοβλεψίας!!

Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΤΙΜΑΡΙΟΝ!!!!!

Όταν ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (1876-1936), στις 12 Φλεβάρη του 1922, διατύπωνε το ιστορικό «Δημοκρατικό Μανιφέστο», έγραφε: «Η Ελλάς είναι δημιούργημα του πνεύματος, των μόχθων και των αγώνων των τέκνων της. Δεν είναι βασιλικόν τιμάριον…». Φυσικά την ίδια μέρα ασκήθηκε ποινική δίωξη και πιάστηκαν ο Παπαναστασίου και άλλοι έξι πολιτευόμενοι που υπέγραψαν το μανιφέστο. Κατηγορία: Εξύβρισις του βασιλέως και εσχάτη προδοσία! Την παράλλη μέρα, δήλωνε από τα κρατητήρια: «Όπως κατήντησε το πράγμα, η θέσις παντός τιμίου πολιτευομένου θ’ αρχίση να είναι εις την φυλακήν»! Στις 23 Ιουνίου δικάζεται και καταδικάζεται από το Κακουργιοδικείο – η ιστορική δίκη της Λαμίας – σε φυλάκιση τριών χρόνων.

ΗΤΑΝ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΤΣΟΣ...

Χθες κατευοδώσαμε στην τελευταία του κατοικία τον ΚΩΣΤΑ ΝΙΤΣΟ κι ένιωσα την αλλαγή μιας εποχής μυθικής που είχε στο δυναμικό της μεγάλες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής.

Ο Νίτσος ήταν κορυφαίος δημοσιογράφος. Δεν λέω υπερβολές. Όσοι τον γνώρισαν, το ξέρουν. Και βέβαια η απόδειξη ήταν ότι έγραψε ιστορία με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, η οποία φυτοζωούσε όταν την ανέλαβε και την οδήγησε στην υψηλότερη κορυφή, αφού έφτασε σε ημερήσια κυκλοφορία πάνω από 250.000 φύλλα.

ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Εκείνο το πρωινό, εδώ και μέρες, δεν λέει να φύγει από το μυαλό σου. Διαρκώς σε καταδιώκει.

Βγήκες για να γνωρίσεις την πόλη. Μόλις ξεμύτισες στον δρόμο αντιμετώπισες το πρόβλημα. Σε είχαν προειδοποιήσει γι’ αυτό αλλά δεν φάνηκες να πτοείσαι. Συνέχισες ατάραχος την πορεία σου. Ομίχλη είχε καλύψει τα πάντα. Με δυσκολία βάδιζες στους άδειους δρόμους. Τα περισσότερα καταστήματα ήταν ακόμη κλειστά.

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ;;;;

Τα περισσότερα απ’ όσα γράφουμε εδώ μέσα στο face book ή στο blog είναι αρνητικά και εν πολλοίς απαισιόδοξα. Πέρα από τις αναφορές στα ζωάκια και στους αγαπησιάρικους στίχους που πλέον διανέμονται αφειδώς και ικανοποιούν τον συναισθηματισμό πολλών ανδρών τε και γυναικών.

Κάπως δικαιολογούνται διότι είναι ανήσυχη η ανθρώπινη συνείδηση. Βέβαια, πολλές φορές αντιμετωπίζουμε αδιέξοδα, αφού ο καθένας κουβαλάει τη δική του αλήθεια, τον δικό του καημό, τα πάθη του και τις έγνοιες του, την αγωνία για αναγνώριση ή την αναζήτηση δράσης!!!

ΟΙ ΗΣΥΧΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ…

Τιμής ένεκεν...

...και ο  Groucho Marx

Τι είμαι άραγε: αριστερός, δεξιός, κεντρώος, κεντροαριστερός, κεντροδεξιός, σοσιαλδημοκράτης, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος, νεοφιλελεύθερος, ακροαριστερός, μαρξιστής;;; [Προσθέστε κι ό,τι άλλο σας έρθει στο νου]. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα έχουν αναρωτηθεί και θ’ αναρωτιούνται και στις μέρες διότι πια τα πάντα είναι διπλονόητα και η σύγχυση έχει πλαγιάσει πάνω μας.

Το βέβαιο είναι ότι σ’ αυτή την εποχή χρειάζονται ξεκάθαρες τοποθετήσεις μέσα στη δίκη των συνειδήσεων, γιατί πιθανότατα έτσι θα έχουμε την ηθική εικόνα της. Και τι θ’ αφήσει τούτη εποχή πίσω της; Τραγωδίες, πολύ πόνο, δυστυχισμένους και σμπαραλιασμένους ανθρώπους, δημαγωγία, ψέμα, υποκρισία, απάτη, βαρβαρότητα και αίμα, ποτάμια αθλιότητας και ευτέλειας σκέψης και λόγου…

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το γεγονός συνέβη πριν από λίγες μέρες και δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο. Κι αυτό γιατί έχουν πληθύνει το τελευταίο χρονικό διάστημα τα φαινόμενα διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια εντελώς λανθασμένη εικόνα στις νεότερες γενιές.

ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ!!!!!

Τι συμπέρασμα βγαίνει απ’ όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό με τη δράση των τζιχαντιστών στην Ασία, στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική και απ’ ό,τι ακούγεται να λένε αυτοί οι ίδιοι και στην Αμερική;;; Άραγε υπάρχει απάντηση που να έχει μια λογική;; Συνήθως λέμε ότι για όλα φταίει η αποικιοκρατική πολιτική που άσκησαν οι μεγάλες δυνάμεις τα παλιότερα χρόνια και που εξακολουθούν να επιζητούν να έχουν τον πρώτο λόγο στη διαχείριση των λαών. Σαφώς κι αυτά έχουν βάση, αλλά είναι μονάχα αυτά που κινητοποιούν τους διαφόρους νέους που με τα καλάσνικοφ στα χέρια σκοτώνουν αδιακρίτως και μέσα στην ίδια την Ευρώπη;;; Ή ακόμη και μ’ εκείνους των διαφόρων ισλαμικών οργανώσεων στην Αφρική που σκοτώνουν τους ομοεθνείς τους;;;

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Επέτειος σήμερα των γεγονότων, που συνέβησαν στον χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, το καυτό τριήμερο 14-17 Νοεμβρίου 1973. Κάθε τέτοια μέρα του χρόνου, τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, παρέχει τη δυνατότητα σε αρκετούς της περισυλλογής και της ψύχραιμης αποτίμησης.

Πολλά έχουν γραφτεί για την πορεία της φοιτητικής εξέγερσης, την κορύφωσή της, των όσων τραγικών επακολούθησαν. Η βιβλιογραφία, χρόνο με τον χρόνο, αυξάνεται. Όλο και νέες μαρτυρίες προστίθενται στις ήδη υπάρχουσες, με αποτέλεσμα να διαφωτίζεται ευκρινέστερα το σκηνικό.