ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩΣΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;;;;

Αυτά τα τρομακτικά που συνέβησαν στις Βρυξέλλες κι αυτά που είχαν συμβεί πριν λίγο καιρό στο Παρίσι και τόσα άλλα άσχημα που γνώρισαν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή που ενδεχομένως γνωρίσουν στο μέλλον, απλώς αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας δεν πάει καθόλου καλά και ιδιαιτέρως η Ευρώπη που έχει αρχίσει να μην είναι αυτή που θα θέλαμε.

Να σκεφτεί κανείς ότι στον μεσοπόλεμο, το 1926, ο Αντρέ Μαλρό είχε διακηρύξει την ιστορική χρεοκοπία της γηραιάς ηπείρου, λέγοντας χαρακτηριστικά γι' αυτό "το κοιμητήρι όπου δεν αναπαύονται πια παρά νεκροί κατακτητές"!!!!!

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ...

• Εκείνα που ζήσαμε έχουν φωλιάσει μέσα μας και πηγαινόρχονται σαν παλίρροια και άμπωτη. Και γρατζουνάνε την ψυχή μου κι όλο μου έρχονται δάκρυα και βουρκώνω και βλέπω μπροστά μου τις φάτσες των γειτόνων μας, μια-μια ξεχωριστή, και γελάω και κλαίω… Βλέπω την μάνα μου να περιμένει στην πόρτα και τον πατέρα μου να ξεμυτίζει από την άλλη γωνία με το γοργό και νευρικό του βηματισμό. Αχ…

[Στιγμιότυπο από την εκδήλωση με την ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ, που ήταν η κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης, που έγινε στο Αναγνωστήριο της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας]

Σκέφτομαι αν θα ήταν αρκετή η ανάγνωση της ιστορίας  για να καταλάβουμε μια εποχή!! Κι αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να διαβάσουμε τη λογοτεχνία της για να την καταλάβουμε… Με το βιβλίο μου αυτό, θέλησα απλώς να διασώσω ό,τι κράτησα από τις συζητήσεις και με ανθρώπους που πια δεν υπάρχουν. Tο ξέρουμε, ότι χωρίς μνήμη δεν είμαστε τίποτα. Οι νέες γενιές είναι πολλά που δεν ξέρουν και είναι κρίμα να τ’ ασπρίζει ανώνυμα ο Χρόνος κάπου έξω πια κι από το χώμα. Δεν πρέπει να είμαστε οι φονιάδες της Μνήμης. Δυστυχώς νιώθω ότι ο εικονοκλαστικός οίστρος της νεολαίας, ασυνείδητα ίσως, αυτό το επίκεντρο έχει: την εξόντωση και της έννοιας ακόμα μνήμη!!!

Με όσα έγραψα, έκανα έναν μεγάλο χρονικό διασκελισμό για να ξαναδούμε πιο προσεκτικά την ιστορία μας, τους ανθρώπους και τα πάθη τους, τον τόπο μας που πολλά υπέφερε. Είναι βέβαιο ότι όλοι έχουμε να διηγηθούμε μιαν ιστορία, για την οικογένειά μας, το χωριό μας, την πόλη μας, τα βάσανά μας.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΚΕΝΟ !!!!!!!

Στεναχωριέμαι γιατί πολλές φορές ξεχνιέμαι, και παρασύρομαι από την 'επικαιρότητα' και ασχολούμαι με τις βλακείες του κάθε τυχάρπαστου πολιτικού. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μ' αρέσει καθόλου. Έχουμε πέσει σ' ένα κενό και δεν ξέρουμε πώς να βγούμε στην επιφάνεια. Μας βασανίζουν οι πόλεμοι που γίνονται αλλού, οι πρόσφυγες/μετανάστες.λαθρομετανάστες που διακινούνται και κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας, το τρομακτικό δράμα τους, η ανικανότητα του πρωθυπουργού και των υπουργών του, ψάχνουμε για νέες ιδέες ή παλεύουμε να αναθεωρήσουμε τις παλιές αξίες κάτω από το πρίσμα της νέας εποχής, στεναχωριόμαστε για την ανεπάρκεια  θεωρητικού οπλισμού από μέρους των νέων ανθρώπων που έχουν αναρριχηθεί είτε στην πολιτική είτε στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μας ταλαιπωρεί η έλλειψη ηγετών... 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΗ....

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι και οι Έλληνες αλλά και η ίδια η χώρα τα τελευταία χρόνια έχουν χάσει πολλά!! Σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς της εθνικής και της δημόσιας ζωής. Συνήθως λέμε ότι τίποτε δεν κερδίζεται χωρίς να χαθεί κάτι... Αυτό που έχει σημασία είναι να μη σβηστεί η μνήμη, να μη γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι φονιάδες της μνήμης. Ως χώρα κινδυνεύουμε. Είμαστε στριμωγμένοι και έχουμε παραδοθεί σε μικρόνοες πολιτικούς που αδυνατούν να δουν πέρα από τη μύτη τους.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΛΕΟΝ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ!!!!!

Μια κοινότοπη ερώτηση: Ποιοι είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα του μέλλοντός μας;;; Προφανώς οι πολιτικοί μας ηγέτες. Αλλά έχουμε καταλάβει προ πολλού ότι αυτοί οι άνθρωποι σπανιότατα έχουν επίγνωση της πραγματικής αγωνίας του κόσμου, των αναγκών του και γενικώς των προβλημάτων του, διότι απλώς τους είναι οργανικά αλλότρια ή και όταν νιώθουν, δεν τους περισσεύει καιρός να καταπιαστούν με τα βαθιά ερωτηματικά, αφού ο καιρός της εξουσίας είναι μετρημένος.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ!!!!!

Η πολύπαθη τούτη ήπειρος, η Ευρώπη μας, φαίνεται πως δεν είναι πια το βάθρο των αξιών εκείνων υπέρ των οποίων έγιναν τόσες εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Και οι αξίες εκείνες είναι πια άστεγες, εξόριστες … Έχει ευθύνες η Ευρώπη και οι ηγέτες της είναι πλέον κατώτεροι των περιστάσεων. Και τη χώρα μας την έχει κατατάξει στα αναλώσιμα. Μονάχα λόγια, λόγια, λόγια!!!

Δεν μιλώ πια για την Ελλάδα που βρίσκεται στη χειρότερη ίσως φάση της νεότερης ιστορίας της. Και βέβαια δεν χρειάζεται εξορκισμούς η περιπέτεια που βιώνουμε, αλλά βοήθεια, λύσεις, προτάσεις.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΣΥΜΦΥΡΜΟ;;;;

Γιατί μας παραξενεύει η στάση των άλλων Ευρωπαίων και συνεχώς τα έχουμε μαζί τους;;; Δυο καταστρεπτικοί πόλεμοι με εκατομμύρια νεκρούς και φυσικά και υλικές ζημιές από κάποιους ευρωπαϊκούς λαούς δεν ξεκίνησαν;;; Και σήμερα όσα συμβαίνουν στη γωνιά αυτή του πλανήτη φταίνε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αφού με την πολιτική τους αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και βλέπουν μονάχα το δικό τους συμφέρον. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η ενοποιημένη Ευρώπη κινδυνεύει και είναι στο σύνορο του αυτοαφανισμού.

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ;;;;

Το αμάρτημα του σκεπτόμενου είναι μόνον πως διατυπώνει ό,τι οι άλλοι αφήνουν λειψό και αδιατύπωτο. Κι ότι ψάχνει να βρει μιαν άκρη. Και ψάχνει γιατί ελπίζει και γιατί δεν μπορεί να σταματήσει στη μέση του δρόμου. Και βέβαια η σκέψη είναι δράμα και μόνον δράμα.  Πολλές φορές είναι διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο που δείχνει αυτοκυριαρχία, αλληγορικό μερικές φορές, ενδεχομένως σε γλώσσα θεωρητική που ρέπει σε γενικότητες, αλλά ωστόσο πάντοτε είναι μια επώνυμη, προσωπική μαρτυρία που είναι χρωματισμένη από έναν αναπόδραστο υποκειμενισμό, όπως άλλωστε καθετί το ανθρώπινο.

ΤΕΛΙΚΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΜΙΛΑΜΕ

Πολλές φορές κι εγώ γράφω για κάποιες αξίες που ξεχάστηκαν ή ποδοπατήθηκαν ή αγνοήθηκαν ή αντικαταστάθηκαν από άλλες. Ωστόσο,  έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι μετά τις τόσες ανακατατάξεις στον κόσμο μας, και στη δική μας κοινωνία αλλά και στον κόσμο γενικότερα, ποιες είναι εκείνες οι αξίες που μπορούν να έχουν ισχύ σήμερα αλλά και αύριο. Αν ζητήσω απαντήσεις, όλοι θα δώσουν διαφορετικές εκδοχές. Και πιθανόν όλες να έχουν ισχύ. Ηθική αξιοπιστία, φιλαλήθεια, εργατικότητα [στην εποχή μας είναι δυνατόν να ισχύει όταν η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη;;;], στοργή, συμπόνια, σεβασμός,  κ.λπ.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ…

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μερικές φορές νιώθω το αίσθημα του μάταιου να παραμονεύει κι εμείς να είμαστε παρατημένοι, αβοήθητοι!! Κι αυτό είναι ένα αίσθημα ψυχοφθόρο. Κάπου-κάπου πιάνω τον εαυτό μου σκυμμένο πάνω από σωρούς νεκρών ονείρων. Ο Αύγουστος Κοντ έλεγε ότι την ανθρωπότητα την αποτελούν περισσότεροι νεκροί παρά ζωντανοί!!!. Μη σας παραξενεύει αυτό. Ο καθένας μπορεί να νιώθει έτσι. Κι εγώ, καλώς ή κακώς, βλέπω τα πράγματα από μια και μόνο οπτική γωνία, που μου είναι υποχρεωτική: τον εαυτό μου!!!! Αυτό συμβαίνει με όλους.

ΕΡΜΑΙΟ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ Η ΕΛΛΑΔΑ!!!!!

Φανταστείτε ότι το ανθρώπινο γένος έβγαλε, λόγου χάρη, έναν Αϊνστάιν. Δηλαδή, μια μεγαλοφυΐα. Και τι διαπιστώνουμε;; Ότι πολύ πιο εύκολο ο άνθρωπος [αφού άνθρωπος ήταν ο Αϊνστάιν] μπορεί να επινοήσει τη θεωρία της σχετικότητας από το να πραγματοποιήσει τη συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το ένα μεγάλο ζήτημα είναι ο πόλεμος στη Συρία και το τεράστιο πρόβλημα με τους «πρόσφυγες». Το άλλο είναι η εν Ελλάδι κατάσταση όπου τη χώρα κυβερνάει ένας εσμός τυχοδιωκτών και η αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να συνεννοηθεί.

ΟΙ ΦΟΒΕΡΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!!!!!

Όταν επικρατούν οι δημαγωγοί και οι κάθε λογής τυχοδιώκτες, το κύμα του χρόνου παρασέρνει όνειρα και επιθυμίες, διαλύει γενιές και περισσότερο εκείνους που τώρα ζουν ενδόμυχα, βουβά και νιώθουν ότι τελικά έγιναν παρανάλωμα των ονείρων τους. Είμαστε εγκλωβισμένοι στα σχέδια εκείνων που φέρνουν μια διατεταγμένη αισιοδοξία και εμφορούνται από μια ιδεολογία ανέξοδη. Είμαι αγανακτισμένος, αληθινά αγανακτισμένος, και μην πάει ο νους σας σ’ εκείνους τους ρεμπεσκέδες που κοπροσκύλιαζαν στην πλατεία Συντάγματος βρίζοντας τους πάντες και απαξιώνοντας τους αντιπάλους για να φέρουν στην εξουσία μια συμμορία, τα μέλη της οποίας πέρασαν τη ζωή τους αβρόχοις ποσί.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;

Όσο και να θέλουμε να παραμερίζουμε την κουρτίνα για να δούμε τον αστραφτερό θόλο του ελληνικού ουρανού που μας δίνει την αίσθηση του απέραντου, δυστυχώς έχουμε τη συνείδηση του παγιδευμένου ζώου. Κι αυτό που παρατηρώ είναι ότι όλοι μας βρίσκουμε τρόπους για να δίνουμε περιεχόμενο στη ζωή μας. 

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΕΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Άπειρες σκέψεις έχουν στριμωχτεί στο συμβατικό αυτό χώρο του διαδικτύου.  Μάλλον χάνονται μέσα στην πολυκοσμία, όπου όλοι επιζητούν μανιωδώς [και καλά κάνουν] να εκφραστούν, να  δώσουν το στίγμα της δικής τους παρουσίας, να υπερασπιστούν το δίκιο και να στιγματίσουν την αδικία, να προβάλουν τη φιλευσπλαχνία τους, να ζητωκραυγάσουν για τον πολιτικό που τους εκφράζει, να ελεεινολογήσουν τους εχθρούς, να σκορπίσουν απλόχερα λουλούδια και στίχους, να κοινολογήσουν τα βάσανά τους ή τις χαρές τους…. 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ!!!!

Είναι προφανές ότι δεν έχουμε ξαναζήσει καταστάσεις σαν τις σημερινές. Τα δραματικά γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό πυρετού και ιλίγγου και το μόνο που παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο είναι ο Τσίπρας και η συμμορία του. Αφότου εμφανίστηκαν στη δημόσια ζωή του τόπου με το ωριμασμένο χάρισμα των λαϊκιστών σκορπίζουν μονάχα ΨΕΜΑΤΑ!!! Έγιναν οι  διαπρύσιοι κήρυκες του μίσους, του διχασμού, της ψευτιάς, της υποκρισίας… Δημιούργησαν έναν κλίμα που δεν έχει γευτεί ποτέ στο παρελθόν η ελληνική κοινωνία. Και είναι αλήθεια ότι το σήμερα το αισθανόμαστε σχεδόν κοσμογονικό.  Ουδέποτε Έλληνας πρωθυπουργός είπε τόσα ψέματα στον λαό

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΕΝΟΣ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ!!!!!!!!!

Έγραψα ότι είμαστε αιχμάλωτοι ενός ανελεύθερου καθεστώτος και της καθημερινότητάς του. Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πληρώνουμε ευσυνείδητα το φόρο σ’ αυτή την υποτέλεια. Ωστόσο, θα έχουν παρατηρήσει οι φίλοι μου ότι εγώ πολύ συχνά νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίζω την έννοια της ζωής που ζούμε με τον δικό μου τρόπο, σταθμίζοντας το ειδικό βάρος των αξιών μας και του πολιτισμού μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΗ!!!!!

Ίσως εγώ να μην το φανταζόμουν ότι θα συμβεί, αλλά να που συμβαίνει... Διανύουμε μια εποχή απίστευτη σε διεθνείς αντικτύπους. Και για να είμαι πιο σαφής, έχει γίνει πλέον απολύτως κατανοητό ότι η τύχη των ανθρώπων μιας περιοχής του κόσμου έχει άμεση σχέση με την τύχη των κατοίκων άλλων, μακρινών πολλές φορές χωρών. Δηλαδή τίποτα πιο φυσικό [!!!!] σ' έναν κόσμο που μαστίζεται από τον ζευγαρωτό κίνδυνο του πολέμου και του λιμού.

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΨΥΧΗ, ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!!!!
Όπως σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής έτσι και στην πολιτική υπάρχουν χρόνια που είναι δημιουργικά, αλλά και χρόνια που είναι στείρα, υπάρχουν γενιές προικισμένες αλλά και γενιές παράδοξα άναυδες, σημαδεμένες από κάτι σαν ψυχική στεγνότητα. Κουράστηκα ν’ αναζητώ πίσω από πρόσωπα και γενικές κατευθύνσεις κάποιες ανασταλτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα στη διαδικασία της ζωής. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως ό,τι έχει μέσα του ψυχή, θα ζήσει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ελεύθεροι να επιλέγουμε την δυστυχία μας!!!

Έρχονται κάποιες στιγμές όπου παύουμε να καταλαβαίνουμε. Παύουμε όχι γιατί μας λείπει η καλή θέληση, η επίγνωση της σχετικής ανάγκης, η αυτόματη συμπάθεια με την αριστοτελική και όχι τη νεότερη, τη συναισθηματική σημασία του όρου. Και παύουμε να καταλαβαίνουμε γιατί στη θέση του φυσικού, βλέπουμε να ξεπροβάλλει κάτι ακατανόητο, που αγγίζει τα όρια της ασχημίας!!
Κι αυτό θα μπορούσε να είναι μια εικόνα πολύ συνηθισμένη πλέον στους δρόμους, τις πλατείες και τα πάρκα της Αθήνας. Ένας άντρας καθισμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, μέρα-μεσημέρι, καρφώνει τη βελόνα στο χέρι του κι ένας άλλος είναι ξαπλωμένος στη μέση του πεζοδρομίου, σκεπασμένος με κάτι βρόμικα παλιόρουχα να ζητεί ελεημοσύνη. Οι περαστικοί, βιαστικά ρίχνουν μια αδιάφορη ματιά και συνεχίζουν το δρόμο τους.

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ και ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Έχω απελπιστεί με όλα όσα καθημερινά συμβαίνουν. Σε όλα τα επίπεδα. Όλα ξεκινούν από τον λαό. Εκείνος είναι που κρατάει το τιμόνι, που δίνει το χρίσμα στον έναν ή στον άλλο. Και το μόνο που απομένει είναι να τον λέω «όχλο», αφού δεν είναι μονάχα ένας πλήθος πολιτικά ακαταστάλαχτο, ασυνάρτητο, παραδομένο στις κολακείες και τις παροτρύνσεις των δημαγωγών. Είναι κάτι περισσότερο. Ένα πλήθος δίχως αγωγή. Δεν παρασύρομαι από τις κινητοποιήσεις που έχουν αναστατώσει την επικράτεια. Εκείνο που με απασχολεί είναι ότι δύσκολα μπορείς να μορφώσεις ένα λαό, δηλαδή  να τον μάθεις γράμματα οποιασδήποτε βαθμίδας.