ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΟΝΙΑ;;;;

Ήταν απλώς ένας τσακισμένος άνθρωπος. Ο μονόλογός του είχε αρχίσει να τον ενοχλεί και τον ίδιο. Της μιλούσε, της έγραφε γράμματα, ποιήματα, της έστελνε μηνύματα με το διαδίκτυο, αλλά εκείνη δεν απαντούσε. Κρατούσε δίπλα του και τα δυο τηλέφωνα – το σταθερό και το κινητό. Δεν γινόταν, κάποια στιγμή θα του τηλεφωνούσε. Τον έτρωγε η αγωνία. Αυτά που σκεφτόταν για εκείνη τα είχε στο αρχείο του εγκεφάλου του, ταξινομημένα, έτοιμα να βγουν και να γεμίσουν αγαλλίαση τη σχέση τους. Ένα τηλεφώνημά της, όπως παλιά, ήταν αρκετό. Μια λέξη!! Αλλά ματαίως…  

Τρέχουμε ανάμεσα στα σύννεφα, μέσα στον ουρανό. Γύρω μας ακούγεται ένα βουητό. Είμαστε εμείς που καθόμαστε ήρεμα κι ολόκληρος ο κόσμος σαλεύει ή μήπως είναι μόνο η ατρόμητη φυγή μας; Ζαλίζεσαι;; 

Ο Πορφύρης δεν ζαλίζεται γιατί έχει τα μάτια και τη σκέψη του καρφωμένη σ' ένα και μοναδικό πρόσωπο...

Θα σε κρατώ σφιχτά κι όταν ο κόσμος χαθεί, όταν το αμάξι μας  διλαυθεί η΄σαπίσει μέσα στα σύννεφα, θα κρατιόμαστε σφιχταγκαλιασμένοι και θα πλανιόμαστε μέσα στη σφαιρική αρμονία...

Ένιωθε ότι παιζόταν ένα έργο κι αυτός ήταν ο κομπάρσος. Η Σόνια ήταν γι’ αυτόν η καθημερινή τροφή, ήταν  ένα ζωτικό όργανο από το ίδιο του το σώμα. Παρακολουθούσε από μακριά τη ζωή της. Στηνόταν με τις ώρες στη γειτονιά της, αλλάζοντας κάθε φορά δρόμους και γωνίες κι έβαζε στο μάτι το φούρνο, το μανάβικο κι εκείνο το μίνι μάρκετ που παλιότερα το επισκέπτονταν μαζί. Αναρωτιόταν αν είχε προμήθειες στο σπίτι τόσες ώστε να μη χρειάζεται να βγαίνει κάθε λίγο για ψώνια… 

Την έβλεπε μονάχα στις φωτογραφίες, που αναρτούσε στο face book. Δεκάδες φωτογραφίες που ήξερε ότι θα προσελκύσουν την περιέργεια των διαδικτυακών φίλων, οι οποίοι καιροφυλακτούσαν να της γράψουν ότι είναι «υπέροχη», «ομορφότερη όσο ποτέ», «μια γλυκιά παρουσία στο φβ», «τι ωραία μάτια», «τι καταπληκτικό χαμόγελο» και άλλα τέτοια που φυσικά τροφοδοτούν τη ματαιοδοξία κάθε γυναίκας κι επόμενο ήταν να βάζουν φωτιά στον συναισθηματικό κόσμο της Σόνιας. 

Ωστόσο, η πραγματικότητα για την Σόνια ήταν διαφορετική, αφού όλα όσα της έγραφαν δεν της έκαναν εντύπωση. Έβαζε ένα like για τα μάτια των «φίλων» της κι έδειχνε απλώς να το απολαμβάνει δίχως κάποιες συνέπειες. Περισσότερο ένιωθε να την κατακλύζει μια απέραντη χαρά όταν ξεδίπλωνε τις αναμνήσεις και οι φωτογραφίες αποτελούσαν σταθμούς στη ζωή της, όπως λόγου χάρη οι σπουδές της. 

Την τελευταία φορά που ήσαν μαζί με τον Πορφύρη, του είχε πει ότι θα λείψει για λίγο καιρό στην Αγγλία κι εκείνος ο κακομοίρης ενώ έβλεπε τη δραστηριότητά της στο φβ, δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν όντως στο Λονδίνο ή εξακολουθούσε να παραμένει  στην Αθήνα. Δεν ήθελε όμως να χαλάσει τον παρηγορητικό της μύθο κι έτσι δεν προσπάθησε καν να κάνει τον ντετέκτιβ. Ήθελε τα πράγματα να εξελιχθούν ομαλά. Όταν πέρασαν περίπου δυο εβδομάδες και σκέφτηκε ότι μάλλον θα είχε επιστρέψει, τότε άρχισε κι αυτός ν’ ανησυχεί, μη τυχόν και τον ξέχασε, ή δεν τον θέλει πια ή και το πιθανότερο μήπως ξανάρχισε να κλείνεται στον εαυτό της, οπότε, άντε ξανά αγώνας ν’ ανοίξει την καρδιά της. Κι αν η Σόνια γύριζε σελίδα, δεν ήταν εύκολο να συμβαδίσει μαζί της. 

Πάντως σήμερα που την είδε ξανά χαμογελαστή, ο νους του με άλματα βρέθηκε στο Παρίσι και είδε τον εαυτό του μαζί με τη Σόνια να κάθονται στο Le Bouquet du Nord, στη rue de Maubeuge. Εκεί άρεσε στη Σόνια γιατί ήθελε να κάνει τη βόλτα της από την Όπερα. Απολάμβανε αυτή την περιοχή. Έπιναν το Café au lait, γιατί το πενήντα τοις εκατό αποβουτυρωμένο γάλα και το πενήντα τοις εκατό μουχλιασμένο κιχώριο δημιουργούσαν μια ψυχοφυσική πραγματικότητα, ανάμεσα σε μια φλυαρία κοινότοπη. Απλώς απολάμβαναν και οι δυο την παρισινή ατμόσφαιρα. Η Σόνια χανόταν στις όπερες που είχε δει στο Λονδίνο. Ο Πορφύρης ούτε που νοιαζόταν για τις όπερες… Την άφηνε να μιλάει, να μιλάει, κι αυτή έδειχνε πραγματικά ότι βρισκόταν αλλού.

Άξια ηγεσία ζητώ!!!!

 

Johann Heinrich Wilhelm Tischbein (1751–1829):  Diogenes sucht einen Menschen. Ο Διογένης ψάχνει με το φανάρι για άνθρωπο!!!!

 

Μα πώς γίναμε έτσι βρε παιδί μου!! Η εσωτερική αποσύνθεση έχει αρχίσει ν’ αποτυπώνεται στα πρόσωπα των ανθρώπων. Η οικονομική κρίση και η δημοσιονομική πολιτική από μια άτολμη κυβέρνηση έχουν δημιουργήσει μύρια όσα προβλήματα και φυσικά τη λύση τους δεν την περιμένω από τη συγκυβέρνηση αλλά ούτε και από την αντιπολίτευση. Τα πράγματα είναι δύσκολα και κανείς δεν είναι σε θέση να πει με βεβαιότητα ότι έχει καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει.

Κραυγές από δω κι από κει, πανηγυριώτικοι λόγοι, γενική αναστάτωση, ασυναρτησίες, ακατανοησία, γκρεμίσματα, μηδενισμοί, πολιτικοί που κάνουν αενάως κωλοτούμπες, η μεταμόρφωση όλων σε θαυματοποιούς, ήθη ξεχαρβαλωμένα, νεύρα τσακισμένα, απόρριψη του παντός. Ο τραμπουκισμός σήμερα λέγεται… δυναμισμός!! Υπάρχει και μια άλλη πλευρά που την ακούω συχνά από συνανθρώπους, ότι δηλαδή ευτυχισμένοι είναι οι πιο ασύνειδοι, αυτοί που μέσα στην παλαβή τούτη αρματοδρομία καμαρώνουν και τραγουδάνε, τους κούφους και τους επιπόλαιους, τους άστεγους και τους μονίμως πεινασμένους, αυτούς που δεν έχουν τίποτε να δηλώσουν παρά μονάχα  το κουφάρι τους.

Απ’ όλες τις πλευρές σαν χάντρες σε κομπολόι παίζονται οι λέξεις δημοκρατία, πατρίδα, εκλογές, λαός, σωτηρία… Η συνεχής επίκληση αυτών των λέξεων έχει αρχίσει να δημιουργεί επιφυλάξεις για τις προθέσεις όλων. Μπορεί να είναι αγαθές οι προθέσεις, αλλά γίνονται εύκολα αμαρτωλές γιατί ο κόσμος, απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι δεν σηκώνει φιλολογία. Διότι απλούστατα αμαρτωλό δεν είναι μονάχα ν’ αγνοεί κανείς το πρόβλημα αλλά και να μην το αντιμετωπίζει με καίριο τρόπο.

Τι χρειάζεται;;; Εδώ θα πω ότι η απάντηση είναι απλή: Χρειάζεται μια νέα ανάγνωση της ελληνικής κοινωνίας για να την καταλάβουμε, κάτι δηλαδή που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχουν κάνει οι πολιτικοί μας, που πολιτεύονται με παλαιοκομματικές μεθόδους και πολύ περισσότερο οι διάφοροι δημοσιολογούντες που καρτερικά περιμένουν στα τηλεοπτικά παράθυρα για να μιλήσουν – και λέω καρτερικά γιατί αν δεν τους δώσουν το λόγο οι εκπομπάρχες, που όλοι τους ξέρετε και που μας σπάζουν τα νεύρα γιατί προβάλλονται ως γενικώς… ξερόλες. Και βέβαια έρχεται πάντα στο τραπέζι το θέμα της ηγεσίας, η οποία σήμερα είναι κατώτερη από το ανάστημα του καιρού μας, του φορτωμένου με τη διάσταση του μέλλοντος όσο ποτέ άλλοτε.

Μια νέα ανάγνωση, λοιπόν, θα επιτρέψει να δούμε καθαρότερα τα σημερινά χαρακτηριστικά της και ίσως τότε θα είναι σωστό να προτείνουμε λύσεις για τα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Είναι ανάγκη να ρίξουμε στο πέλαγος της λήθης όσες ιδέες και αντιλήψεις αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές και παρέμειναν αδρανείς στο πέρασμα των χρόνων. Δεν φτάνει να τρομάζουμε με όλα όσα συμβαίνουν, αλλά πρέπει και ν’ αλλάζουμε πορεία. Το μπορούμε;;

ΚΑΙ ΤΩΡΑ… Μακριά από το αγριεμένο πλήθος

Αυτά που συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία είναι πρωτόγνωρα. Ωστόσο είμαστε υποχρεωμένοι να τα ζούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Το δυστύχημα όμως είναι ότι καμιά φορά μας παρασέρνει κι εμάς η ένταση των ημερών και αφηνόμαστε στον στρόβιλο. Είναι ο οίστρος μιας ζωής που πρέπει να τη χορτάσουμε. Έτσι, πίνουμε το ποτήρι με το κρασί μέχρι τον πάτο. Με παρηγορεί το γεγονός ότι ο κόσμος ήταν πάντοτε μια μεταβαλλόμενη συστοιχία από φαινόμενα που δεν μου άρεσαν. Κι επιπλέον, κάθε ανθρώπινη συνείδηση γυρεύει πρώτα κάτι απόλυτο κι αν απόλυτο δεν υπάρχει ή δεν φαίνεται στον ορίζοντα, αγανακτεί ή θυμώνει. Δεν πιστεύω πάντως ότι το πλήθος κατέχεται από κάποιον υπαρξιακό ίλιγγο, που σημαίνει να μην ξέρει από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Κι ακόμα, άλλο το να κοιτάς να ξεφύγεις  από τον ίλιγγο βάζοντάς τα με τους άλλους…

Πιστεύω ότι τα εσωτερικά μηνύματα μιας εποχής - και της δικής μας - δεν τα πιάνουν ούτε όλοι οι άνθρωποι ούτε καν η πλειοψηφία τους. Και βέβαια αν τα μηνύματα του μέλλοντος χρειάζονται μια μεγαλοφυία για να αιχμαλωτιστούν, τα μηνύματα του παρόντος χρειάζονται μιαν ειδική ευαισθησία ή και κατάλληλη προπαίδεια. Μη νομίσετε ότι αρκεί να είναι κάποιος μορφωμένος ή και επαγγελματίας της πέννας. Ούτε αυτό αρκεί... 

Σήμερα ο καθένας δραπετεύει όπως μπορεί. Κάποιοι προχωρούν σε μια μυθολογία που την προσαρμόζουν όπως-όπως στα δικά τους μέτρα, κάποιοι άλλοι κυνηγούν ασημαντότητες με πάθος, ή χίμαιρες, ή πίνοντας όπως ο Ιονέσκο που έλεγε πως νιώθει ευτυχισμένος μόνον όταν έχει πιεί, ή παίζοντας ή σκοτώνοντας συνανθρώπους του.

Κι έτσι μου ήρθε στο νου μια εξαιρετική κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Τόμας Χάρντι «Μακριά από το αγριεμένο πλήθος», η ταινία που σκηνοθέτησε ο Τζον Σλέσιγκερ. Ο Άγγλος σκηνοθέτης, μετέφερε στην οθόνη το μυθιστόρημα του Χάρντι, ζωντανεύοντας μέσα από την υπόθεση την εποχή της βικτοριανής Αγγλίας. Κεντρικό πρόσωπο, εκπληκτικά ερμηνευμένο από την Τζούλι Κρίστι, είναι μια δυναμική και όμορφη γυναίκα. Η γοητευτική γυναίκα θα κληρονομήσει ένα αγρόκτημα και θ' αποκτήσει την ανεξαρτησία της. Θα προσλάβει κάποιον για να προσέχει το αγρόκτημά της, ο οποίος θα την ερωτευτεί. Στη ζωή της όμως θα μπουν δύο ακόμη άνδρες: ο γείτονάς της, ένας «ευγενής» αγρότης και ένας στρατιωτικός, τον οποίο και θα παντρευτεί. Ο άνδρας της όμως, είναι χαρτοπαίχτης και το παρελθόν του είναι σκοτεινό. Η γυναίκα θα επηρεάσει με τη στάση της, τους τρεις άνδρες, που είναι τόσο διαφορετικοί, αφού ο καθένας ανήκει σε άλλη κοινωνική τάξη. Τους τρεις άνδρες ερμήνευαν τρεις εξαιρετικοί [τουλάχιστον για εμάς τους παλιότερους] ηθοποιοί: Αλαν Μπέιτς, Πίτερ Φιντς και Τέρενς Σταμπ.

Υπάρχει βέβαια και η βερσιόν του Thomas Vinterberg με την Carey Mulligan [που την βλέπουμε στη φωτογραφία] στο ρόλο της κεντρικής ηρωίδας 

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ! 1974-2004. Το χρονικό μιας πορείας…

ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ

ΦΕΤΟΣ έκλεισαν σαράντα χρόνια από την μεταπολίτευση. Αλλά εδώ θα με απασχολήσει η περίοδος μέχρι το 2004, όταν έκλεισαν τριάντα χρόνια από τη μεταπολίτευση, η οποία υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου. Τριάντα χρόνια συμπλήρωσε το ΠΑΣΟΚ στην πολιτική ζωή της χώρας. Από το 1974 μέχρι το 1981 έκανε υπεραισθητή την παρουσία του, είτε με τα «μαξιμαλιστικά» του συνθήματα («Στις 18 Σοσιαλισμός»), είτε με τον αριστερό του ριζοσπαστισμό και τη δυναμική του αντιπολίτευση, αλλάζοντας τα μέχρι τότε πολιτικά δεδομένα, και κατάφερε να κινητοποιήσει το λαό, δημιουργώντας ώριμες πολιτικές συνθήκες για τη μεγάλη αλλαγή του 1981. Το ΠΑΣΟΚ, αφότου ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες, με τον ηγέτη του Ανδρέα Παπανδρέου, εμπέδωσε στη διάρκεια της πρώτης οκταετίας 1981-1989 το αίσθημα της αλλαγής και στη διάρκεια της διακυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη προώθησε δυναμικά τον εκσυγχρονισμό της χώρας.

Τα κείμενα τούτα φιλοδοξούν να αποτελέσουν μια κατάθεση για τα χρόνια εκείνα που εγώ τα αφιέρωσα στην υπηρεσία των πολιτικών αρχών, οι οποίες πίστευα πως έπρεπε να γίνουν κτήμα της πλειοψηφίας. Αναφέρεται κυρίως στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ – από το 1974 μέχρι το 1997, οπότε και εξεμέτρησε το βίο της η εφημερίδα Εξόρμηση, που ήταν η εφημερίδα αρχών του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθεί επίσης την πορεία των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη επικεφαλής, μέχρι το 2004.

Credo quia absurdum

Κρύωσε ο καιρός. Πρέπει τώρα πλέον να φοράς και κάτι παραπάνω. Η νυχτιάτικη ψύχρα είναι και λίγο ύπουλη αυτή την περίοδο. Η αποψινή βόλτα περιορίστηκε γιατί βαρέθηκα να περπατάω αφού ένιωθα ότι η περιοχή τούτη δεν μου λέει και πολλά πράγματα. Και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η πόλη είναι αδειανή από αισθήματα. Οι άνθρωποι όμως που έχουν αισθήματα είναι κρυμμένοι στα σπίτια τους κλειδαμπαρωμένοι και βάζουν τραγουδάκια στο διαδίκτυο για να σπάσουν τη μονοτονία της μοναξιάς τους. Ή ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις μη τυχόν και βάλουν δίπλα-δίπλα ο ένας τη μοναξιά του άλλου για ν’ αλλάξει και τούτη η νυχτιά. Κι αν κανείς ψάξει καλά θα καταλάβει ότι ο ένας πουλάει αγάπη, ο άλλος οίκτο, μια νεαρή σου ζητάει να υπογράψεις για να τιμωρηθεί εκείνος που πυροβόλησε τον σκύλο, ένας παλιός σύντροφος σε τραβάει στο παλιό ουζάδικο για να ξεφυλλίσετε το ημερολόγιο της νιότης, κι εσύ χαμένος στον δικό σου κόσμο να μένεις αποσβολωμένος, κοιτάζοντας για πολλοστή φορά τις φωτογραφίες της Σόνιας. Τα μάτια έχουν κολλήσει στη φωτεινή κολόνα του λαιμού της. Αυτή η σχέση είναι παράλογη κι εγώ εξακολουθώ να πιστεύω σ’ αυτήν και δεν ξέρω γιατί…  Είναι η λογική του χριστιανικού δόγματος το παράλογο. Credo quia absurdum!!! Αλλά δεν μπορώ να υποχωρήσω ή να διαγράψω μια σχέση που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι για πολλά πράγματα στα οποία ποτέ δεν έδωσα απάντηση. Είναι και η φαντασία η άτιμη που πάντα ζωντανεύει και μερικές φορές με κάνει δυστυχισμένο. Πώς να εξηγήσω στη Σόνια ότι μ’ έχει αιχμαλωτίσει;;; Δεν έχω καταλάβει ακόμη τι θέλει! Η αλήθεια είναι ότι το πάθος της για ελευθερία την κάνει να μοιάζει πως έχει ανάγκη από μια υψηλότερη μορφή έρωτα. Κι αυτό το νιώθω όταν με αγκαλιάζει απαλά και με φιλά όπως η θάλασσα την εικόνα του φεγγαριού.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ΑΠΟΡΙΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ...

- Η οικονομική κρίση έχει σκεπάσει ό,τι πριν συνέβαινε στην κοινωνία μας. Ξαφνικά ξεχάσαμε πού είχαμε φτάσει... Σα να ήταν όλα ωραία και καλά. όλοι αισθανθήκαμε ότι ήμασταν άγιοι και τίμιοι και ηθικοί...
- Και τώρα γίναμε επαναστάτες..
- Φυσικά απορώ πού την πάνε τη χώρα μας αυτοί οι κύριοι που κυβερνάνε... Νομίζουν ότι θα μας ξεγελάνε πάντοτε με διπλωματικές ψευτιές και με χαμογελαστές χειραψίες μπροστά στους φακούς των φωτογράφων ή των τηλεοπτικών καναλιών;;;
- Κακός σύμβουλος η αλαζονεία...

ΔΗΛΑΔΗ, ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ;;;;

Ο κόσμος των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα άθροισμα επιδιώξεων χωρίς πυρήνα την πίστη προς ένα ιδεώδες βίου. Έχουν διαρκώς στην άκρη της γλώσσας μεγάλες λέξεις κι έχουν αδειάσει τις λέξεις από τα μεγάλα τους σύμβολα. Οι πηγές των εμπνεύσεών τους έχουν στερέψει γιατί ολοένα και πιο πολύ γίνονται οι δούλοι της μανίας τους για την κυβερνητική εξουσία, χωρίς να ξέρουν [;;;] γιατί την επιζητούν.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΓΗ;;;;

Από τότε που άρχισα να παρατηρώ τα επίγεια και να σκέφτομαι την κατάσταση που επικρατεί στις ανθρώπινες κοινωνίες, είχα την αίσθηση ότι, καθώς θα περνούν τα χρόνια, τα πράγματα θα καλυτερεύουν. Οι μόνες αλλαγές που είδα είναι η ανακάλυψη νέων όπλων για την αυτοκαταστροφή μας. Ο Νίτσε το έχει πει ξεκάθαρα: «Ο άνθρωπος… αρρώστια του ανθρώπου»!!!  Για να μην φιλοσοφώ αορίστως, σταθείτε για λίγο και δείτε την ελληνική κοινωνία.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ο ΘΟΛΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ;;;

Μας έπιασε βροχή στο δρόμο!!! Κι ο Μάο σα να είχε πέσει σε βαθιά περισυλλογή, δεν τραβούσε το λουρί. Έρημη η Μεσογείων. Αραιή η κυκλοφορία. Γύρω μου τσιμέντο, πολυκατοικίες, άσφαλτος και κάτι δέντρα βλογιοκομμένα - που να τ' αφήσει το καυσαέριο να προκόψουν!!! Μερικές φορές ευλογώ την τύχη μου, που από τα πρώτα παιδικά μου γνώρισα όχι μόνο το παιχνίδι στο δρόμο αλλά και το χώμα και την πέτρα κι έτσι και τώρα ανεβαίνουν μέσα μου οσμές από γη νοτισμένη κι από γρασίδι και φυλλωσιά. Αλίμονο από τις νεότερες γενιές που είναι υποχρεωμένες  να αναπνέουν τη φύση ευωδιασμένη από καυσαέρια και από τις κομματικές ανοησίες όσων ανέθεσαν -μόνοι τους- στον εαυτό τους το ρόλο του σωτήρα!!!!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και, ΣΥΝΕΠΩΣ, ή ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ή ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ!!!

Θα ήθελα πολύ τώρα να φτεροκοπάει ολόδροσος ο βραδινός αέρας με τις πιο φίνες ευωδιές του βουνού κι εγώ να στέκομαι και ν’ απολαμβάνω την παρθενική ομορφιά του κόσμου και μεθυσμένος, να ξανοιχτώ, να τα παίξω όλα για όλα, ακόμα και την πιθανότητα μιας ολονυχτίας μαζί σου, Σόνια, στην αγκαλιά του βουνού… Αλλά όλα αυτά είναι στη φαντασία μου και το βουνό είναι σκυθρωπό κι αέρας δεν υπάρχει, παρά μονάχα η άπνοια που τυλίγεται γύρω μου, βαραίνει την ατμόσφαιρα και η νύχτα αργά-αργά σέρνει πάνω στην πόλη τον μανδύα της, με ψυχρή, ασυγκίνητη χάρη.

Il gran rifiuto…

Μου κάνει εντύπωση που μερικοί συνάνθρωποι έχουν ως σημαία τους την απόρριψη. Για οτιδήποτε και σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Έχουν  ανέβει πάνω σ’ έναν οδοστρωτήρα και ισοπεδώνουν τους πάντες. Ο καθένας έχει κάποιον λόγο, τον οποίο θεωρεί  ως ύψιστο παράγοντα στη δημιουργία του δικού του κάστρου. Δεν υπάρχει γι’ αυτούς αντίλογος. Ό,τι λένε είναι… θέσφατο!!! Ουδέποτε πέρασε από τον κόσμο τους η αμφιβολία, την οποία ο μεγάλος Ιταλός θεατρικός συγγραφέας Λουίτζι Πιραντέλο είδε σαν το περιθώριο αντικειμενικής διχογνωμίας. Αυτή η τρομερή αμφιβολία!!!! Έχω αρχίσει  να κουράζομαι από εκείνους που έρχονται –υποτίθεται– ως σύνθεση και θριαμβολογούν ως… αποσύνθεση! Το ΕΓΩ δεν έχει αρχή και τέλος. Ο καθένας έχει πλαισιώσει τη ζωή του με διάφορους μύθους, στους οποίους δίνει άξονα ουράνιου σώματος!!! Αλλά στην ουσία πρόκειται για σαπουνόφουσκες… 

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ... ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ!!!!!

Οι φωτογραφίες των ηθοποιών από την ταινία Le Grand Meaulnes του Jean-Daniel Verhaeghe, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Alain-Fournier

Διαβάζω για τρίτη φορά τον Μεγάλο Μωλν [Le Grand Meaulnes] του Αλέν Φουρνιέ [Alain Fournier, 1886-1914] στη γνωστή και εξαιρετική μετάφραση του Παύλου Μάτεσι. Ένα μυθιστόρημα που το έχω απολαύσει στο παρελθόν και ξανά τα ίδια αισθήματα με κατακλύζουν και τώρα. Είχα ξαναγράψει γι’ αυτό.

Κάποτε το βιβλίο αυτό του Φουρνιέ το είχαν χαρακτηρίσει μυθιστόρημα της εφηβείας, αλλά δεν είναι!! Θα έλεγα ότι είναι το μυθιστόρημα του χιμαιροκυνηγού. Και ομολογώ ότι πάντα εύρισκα ομοιότητες με τα χρόνια της δικής μου εφηβείας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συναλλάσσεται με κάλπικες αξίες και ελπίδες.

Περισσότερο από κάθε άλλην εποχή, σήμερα κυκλοφορούν άπειρες συνταγές. Πλεονάζει το πάθος της συνταγής!!!! Τώρα που η κρίση είναι πιεστική οι σωτήρες έχουν πολλαπλασιαστεί. Ο πολιτικός προσανατολισμός δεν ξεπηδάει από μιαν ανάγκη. Επινοείται για να εξαργυρωθεί.  Οι πολιτικοί σχεδιαστές γίνονται παραγωγοί σπατάλης, ανανεώνουν τους συρμούς με όλο και πιο πολύ επιταχυνόμενο ρυθμό, σκορπίζουν την παραζάλη, ένα αίσθημα ανασφάλειας, το άγχος του εφήμερου, τον πανικό να προλάβουμε!!!! Σπέρνουν δεξιά κι αριστερά ελπίδες που γίνονται αμέσως νομίσματα σε κατάσταση πληθωρισμού, αλλά που χάνουν την αξία τους από τη μια στιγμή στην άλλη.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΜΑΡΑ - ΒΕΝΙΖΕΛΟ ή ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ;;; ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!!!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όλοι μπαίνουν στην παγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, οι άνθρωποι του οποίου ως παλαιοκομμουνιστές κάνουν την τρίχα… τριχιά και καταφέρνουν ν’ αποσπούν την προσοχή της Κοινής Γνώμης για θέματα  τα οποία είναι ανάξια σχολιασμού!!! 

«Ωμή παρέμβαση» της κυβέρνησης στη διοίκηση της ΝΕΡΙΤ, προκειμένου να μην μεταδοθεί η ομιλία και η συνέντευξη Τύπου του Τσίπρα στη ΔΕΘ, κατήγγειλε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ  Σκουρλέτης. H ομιλία του Τσίπρα στη ΔΕΘ δεν θα μεταδιδόταν ζωντανά και ο Σκουρλέτης δήλωσε ότι σε καταρχήν επικοινωνία που είχε με τον διευθυντή περιεχομένου της ΝΕΡΙΤ αναφορικά με τις μεταδόσεις, εκείνος του ξεκαθάρισε ότι το κανάλι θα αποφασίσει πώς θα χειριστεί και πώς θα καλύψει την παρουσία του Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη.

Αλέξης Τσίπρας: μεθυσμένος με τις λέξεις!!!!!

Δεν συμμερίζομαι τις κραυγές των μεν που θριαμβολογούν ότι θα είναι η αυριανή κυβέρνηση και πολύ περισσότερο τις βλακώδεις αντιδράσεις των δε που «αμύνονται»!. Αυτό που ξέρω είναι ότι ζω μέσα σε μια κοινωνία με άπειρες αντιφάσεις και με διαστροφές που προκαλεί ο μηχανισμός αυτής της κοινωνίας στην ανθρώπινη ψυχή. Κι επιπλέον νιώθω περισσότερο από κάθε άλλη φορά την πολιτική να τα παροξύνει αυτά, για τον απλούστατο λόγο ότι θέλει και επιζητεί να τα εκμεταλλεύεται. Δηλαδή, η πολιτική αντί να βλέπει τον εαυτό της  ως εντολοδόχο του λαού, τον θεωρεί ως πρώτη ύλη για να παίζε4ι το δικό της το παιχνίδι, ένα παιχνίδι κερδοσκοπίας και εξουσιασμού. 

Δεν θα επεκταθώ στο αν ο λαός ξύπνησε γιατί έχω γράψει κατ’ επανάληψη σχετικά… Απλώς διαπιστώνω, όπως αρκετοί αλαφιασμένοι συνάνθρωποι ότι ο λαός έχει πολλές αδύνατες πλευρές και εύκολα γίνεται θύμα για εκμετάλλευση. Αλλά, είπαμε ότι υπάρχουν κάποιες αλαφιασμένες συνειδήσεις που ανταριάζονται, συναισθάνονται τα αδιέξοδα πρώτα, την άβυσσο έπειτα που παραμονεύει πάνω από τ’ αδιέξοδα. Μην προτρέξει κανείς και πει εκείνο το κοινότοπο ότι δήθεν στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα!! Δυστυχώς υπάρχουν… 

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει μεγάλη κατανάλωση από λόγια, μεγάλα λόγια, με κατεύθυνση προς τη βάση, προς τον λαό. Είναι όμως εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι τα λόγια αυτά  επιστρατεύονται ως προπέτασμα, είτε διαψεύδονται πανηγυρικά είτε αναμηρυκάζονται, τόσο που να χάνουν στο τέλος κάθε γεύση και κάθε περιεχόμενο, προπάντων κάθε φερεγγυότητα. Είναι και η έπαρση που έχει δημιουργήσει κάποια συμπλέγματα που τον οδηγούν στο να μεταθέτει τα όρια του νόμιμου και του ηθικού κατά το δοκούν και συγχρόνως έχει αποκτήσει τη διαστροφή να εμπορεύεται τον άνθρωπο και τους καημούς του, πουλώντας ελπίδες, και μοιράζοντας δεξιά κι αριστερά λευκές επιταγές. 

Τον τελευταίο καιρό μιλάει καθημερινά και καθώς τον  βλέπω νιώθω ότι οι λέξεις που χρησιμοποιεί τον μεθούν, με τον ήχο τους, τον τόνο τους, την επανάληψή τους, την επωδική τους επιστροφή στα φραστικά κυβιστήματα, με την έξυπνη τοποθέτησή τους στον ειρμό ενός συλλογισμού, ο οποίος όμως δεν κυβερνά τις λέξεις, αλλά τελεί σε θέση υποτέλειας στη μαγεία των λέξεων. Εξάλλου όλοι ξέρουμε ότι τα φραστικά πυροτεχνήματα χρειάζονται μιαν επίφαση λογικής για να γίνονται νοητά, γιατί στην αντίθετη περίπτωση δεν πιάνουν!!!! Αυτό ακριβώς ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι συνεργάτες του το ξέρουν πολύ καλά. Μεθάνε με τις λέξεις. Τους ακούω να λένε ότι θα είναι η αυριανή κυβέρνηση και μου έρχεται να βάλω τα γέλια. Το λένε συνεχώς για να το πιστέψουν και να μας κάνουν κι εμάς να το πιστέψουμε...

Σε διαρκή κρίση ή σε φάση αμηχανίας;;;;

Η λέξη "κρίση" έχει "φορεθεί" πολύ τα τελευταία χρόνια, σε σημείο που να χάνει τη σημασία της. Προφανώς το μυαλό σας πάει στην οικονομική κρίση, αλλά εγώ όμως δεν θα ήθελα να την περιορίσω. Η κοινωνία βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση!!! Και τώρα θα έλεγα ότι μετά τα απανωτά χτυπήματα των πολιτικών διαχειριστών της ζωής μας, η κοινωνία βρίσκεται σε μια φάση αμηχανίας. Τα λέω σχεδόν καθημερινά για την απουσία ήθους, για την έλλειψη αξιών ή το στραπατσάρισμά τους και φοβάμαι ότι έχω γίνει μονότονος. Ωστόσο αυτή τη φάση αμηχανίας, την εντοπίζω σε πολλές εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πώς πολεμιέται αυτή η κρίση;;;

Η χώρα μας είναι ολοφάνερο ότι βαδίζει σε άγνωστα, αβυθομέτρητα μονοπάτια. Κι αυτό που πρέπει να γίνει για να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες, είναι να ξεφορτωθούμε στο δρόμο πολλές από τις παλαιές αποσκευές. Υπάρχει πάντως ένας διάχυτος πανικός, τη στιγμή τούτη που εγκαταλείπονται φύρδην-μίγδην έννοιες, και αξίες, και ιστορικές παρακαταθήκες, από εκείνους που θα είχαν συμφέρον να τις υπερασπίσουν. Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο ν’ αντισταθεί κανείς στο ρεύμα. Αλλά μήπως μπορεί να μου πει πώς πολεμιέται αυτή η δεινή κρίση που περνάμε, πώς απωθείται, πώς κατατροπώνεται;;; Δεν υπάρχει απάντηση. Ή εγώ τουλάχιστον δεν την ξέρω.

Ποιος δημιουργεί τους κάθε λογής απατεώνες;;

Αυτό που πάντοτε με απασχολούσε ήταν ο εξευγενισμός της ζωής μας. Και προσωπική φιλοδοξία ήταν αυτό αλλά νομίζω ότι και για τους περισσότερους συνανθρώπους είναι το ζητούμενο. Όμως, σήμερα, μας έχουν κατακλύσει το ψέμα και η υποκρισία. Μπορεί να πολεμηθεί το ποταπό με ευγενικά όπλα;;;; Εγώ δεν ξέρω καν αν διαθέτω τέτοια όπλα... Και βέβαια δεν πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο αν αντικειμενικός σκοπός μας είναι να πολεμήσουμε το ποταπό με το ποταπό, ή ακόμα χειρότερα, με το ποταπότερο. Θα θυμάστε όλοι την επιχείρηση "Καθαρά χέρια" στην Ιταλία. Τι απέγινε;;; Έγινε μήπως κάθαρση στην Ιταλική κοινωνία; Ασφαλώς όχι!!!