Αν δεν δείξουμε ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, χαθήκαμε!!!

Ποιος δεν νιώθει την ανάγκη μιας ελάχιστης ασφάλειας;;; Και να πει... όχι, θα λέει ψέματα γιατί απλούστατα είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος πάντοτε πρόσβλεπε στην ύπαρξη του μεγαλύτερου αδελφού που θα απαντούσε σε κάθε πρόσκλησή του. Εδώ ακριβώς πάτησαν οι θρησκείες κι έφτιαξαν η καθεμιά το οικοδόμημά της. Λέω "έφτιαξαν", κι αυτό είναι σχήμα λόγου. Απλώς, οι άνθρωποι πάντα αποζητούσαν την ύπαρξη μιας ανώτερης, υπερβατικής τάξης, και θεωρούσαν ότι η ιδέα της θεότητας αποτελεί, στο επίπεδο της θεωρίας φυσικά, την υψηλότερη σύλληψη. Από την άλλη όμως έκαναν κάτι που μάλλον φαίνεται αντιφατικό. Δηλαδή, την προσωπογράφησαν με ευτελείς ιδιότητες. Έχει πει ο Βολτέρος ότι πλάσαμε τον Θεό κατ' εικόνα  και ομοίωσή μας, και τον θέλαμε ένα είδος υπηρέτη μας με υπερφυσικές δυνάμεις για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις και τα χατίρια μας. Κι αυτά δεν τα λέω για να κατηγορήσω τον ΑΝΘΡΩΠΟ. Όχι, βέβαια. Διότι δεν μπορεί κανείς μας να ερμηνεύσει την επίγεια παρουσία μας. Ξέρουμε απλώς ότι κάποιος μας πέταξε εδώ στη γη, δίχως να μας σπλαχνιστεί! Κι όταν συμβαίνουν γεγονότα όπως αυτό της Κεφαλονιάς, όπου οι άνθρωποι βρέθηκαν έρμαια της φύσης, ένα βαθύ παράπονο μας κατατρώγει. Όμορφος είναι ο κόσμος μας, αλλά να πάρει ο διάολος αυτός ο κόσμος τελικά υπακούει σε μια λογική ξένη προς τη δική μας. Γι' αυτό πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε πολλές επιλογές. Μονάχα η αλληλεγγύη είναι το χρέος μας αλλά και υπέρτατος νόμος.

Η πολιτική αγυρτεία, οι αφελείς και η διαιώνιση της πλάνης!!!!!

ΟΜΟΛΟΓΩ ότι δεν μπορώ να ησυχάσω με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Καταρχήν, υποφέρω ως προς τα οικονομικά κι αυτό με κάνει να οργίζομαι τα μάλα!!! Νόμιζα [όπως όλοι μας] ότι δούλευα μια ζωή για να καλοπερνάω τώρα. Δυστυχώς πίστεψα σε μια ουτοπία. Κι ακόμα δυστυχέστερα, είμαι κάτοικος μιας χώρας που έχει γελοίους πολιτικούς, που δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν προφανώς να καταλάβουν ότι μας έχουν εξαντλήσει, μας έχουν διαλύσει και ψυχολογικά, και μας στερούν το χαμόγελο.

Το έχω γράψει πολλές φορές ότι δεν μπορώ να πιστέψω πλέον τους πολιτικούς. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν! Γιατί είναι ψεύτες, κακόπιστοι, υποκριτές, ανεπαρκείς, ασυνεπείς, φανατισμένοι με την εικόνα τους και παλεύουν για να μας εξαπατούν!!! Πιστεύουν στ' αλήθεια ότι αναλώνουν το χρόνο τους για να μας σώσουν; Και δεν είναι μονάχα αυτά. 

Παρουσιάζεται και το φαινόμενο με κάποιους που διαφημίζουν προοδευτικές ιδέες, φιλολαϊκά αισθήματα και ιδανικά, που πρωτοστατούν στην καθημερινότητά μας και ξεφωνίζουν, χειρονομούν, παίρνουν πόζες, κάνουν πως κινδυνεύουν πριν από εμάς, ενώ με περισσή αυταρέσκεια  επιδεικνύουν τα στίγματα του κοινωνικά κορδακιζόμενου, το ναρκισσισμό του ματαιόδοξου, την οικονομική τους αμεριμνησία. Δείτε τους στο πρόσωπο!!! Ροδαλά πρόσωπα, και φάτσες που δεν δείχνουν να αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, αλλά που μοιάζουν σαν εκείνους που μόλις άνοιξαν ένα μαγαζί και πουλάνε ιδεολογία.

Το πιο θλιβερό, ωστόσο, είναι ότι γύρω μας υπάρχουν ένα σωρό αφελείς ή και τυφλωμένοι από την αλόγιστη χρησιμοθηρία και τον καιροσκοπισμό, που δεν διστάζουν να εκθειάσουν και να ζητωκραυγάσουν τους αγύρτες. Κι εκείνοι, εισπράττουν πονηρά, υποκλίνονται και σχηματίζουν το απόθεμά τους, προετοιμάζοντας τη μεγάλη σύγχυση του μέλλοντος, τη νοθεία των αξιών και τη διαιώνιση της πλάνης. Κι εδώ θέλω να πω ότι στεναχωριέμαι που ο κόσμος δεν τα βλέπει για να τα στιγματίσει και επιτρέπει στην αγυρτεία να δημιουργεί κανόνα!!!!

Πληγές της οικονομικής κρίσης!!!!

Αυτή η οικονομική κρίση [που έφερε τα μνημόνια] δεν δημιούργησε μόνον δικές της πληγές, αλλά έφερε στο φως κι άλλες που υπέβοσκαν. Οι πολίτες -όχι όλοι- από πολύ καιρό είχαν το αίσθημα πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι βαθιά στις ρίζες του πολιτισμού τους της στατικής κοσμοθεωρίας τους, της βιοθεωρίας τους, δούλευε ασταμάτητα, σκοτεινά, τις ροκάνιζε. Μια ανησυχία, μια αμφιβολία, ένα αίσθημα αστάθειας, μέσα σ' ένα σύμπαν που θα το ήθελε στερεό κι αυταπόδειχτο. όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι τα πράγματα είναι απλά, κάνουν λάθος, και τούτο γιατί δεν φτάνει το αδιάκοπα εκτεθειμένο της ατομικής του καθενός μας ζωής και πολύ περισσότερο δεν φτάνουν οι αλληλοσυγκρουόμενες ιδεολογίες, προφητείες, συνταγές, παραινέσεις. 

Πάντα θα αιωρείται αναπάντητο ένα ερώτημα σιωπηλό, η αγωνία αν είναι σωστός ο δρόμος που έχουμε πάρει ή μήπως πρόκειται για λαθεμένη κατεύθυνση, για κάτι το ανεπανόρθωτο που συνεχώς χειροτερεύει, αφού οι αντιφάσεις γύρω του πληθαίνουν, τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται. Η οικονομική κρίση λειτούργησε σαν καταλύτης, αφού προσδιόρισε ή επιτάχυνε εξελίξεις που θα μπορούσαν ίσως ν' ακολουθήσουν μια ομαλότερη πορεία, να μην πάρουν το χαρακτήρα αποκαλύψεων, να μην ξαφνιάσουν και να μην κλονίσουν το ηθικό του κόσμου. Είδαμε ότι ξεκουρελιάστηκαν λάβαρα που είχαν συντάξει γύρω τους χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές. 

Η οικονομική κρίση επιτάχυνε κάτι βαθύτερο, μονιμότερο, συγκεκαλυμμένο πριν, από τη φαινομενική αταραξία των θεσμών και την αδράνεια της αυταπάτης. Οι προσόψεις έπεσαν. Αλλά πέσαμε εύκολα στις καπηλείες. Πείτε μου όμως ποια από τις ανθρώπινες εκδηλώσεις δεν γνώρισε την καπηλεία; Βέβαια εδώ διαπιστώνεται ότι η καπηλεία οπλίζεται με μια δύναμη παραπάνω από τη δημαγωγική που έχουν οι άλλες καπηλείες. Ό,τι ήταν τραγικό στην αφετηρία του, γίνεται βρομερό. 

Μας έχει υπονομεύσει η αυτάρεσκη ψευδαίσθηση του αλάθητου και του ηθικώς απυρόβλητου. Κι επικρατεί σύγχυση κριτηρίων που τροφοδοτεί τη μισαλλόδοξη διάθεση πολλών. Βλέπουμε ότι κάποιοι με τα πείσματά τους, τις εμπάθειες, τον φανατισμό και τις ρίζες της αυταπάτης περί του ρόλου τους ως πολιτικών καθοδηγητών και σωτήρων, είναι βαθιές. Μπορεί η δημόσια γνώμη να σφάλλει, αλλά εγώ εμπιστεύομαι το υγιές αίσθημα της κοινής γνώμης που κάποια στιγμή θα βάλει φραγμούς και δεν θα παρασύρεται από τους δημαγωγούς. Οι οδηγοί, οι ηγέτες, που δεν ορίζονται άνωθεν, θ' αναφανούν μέσα στη ζωή και η αξία τους θα κριθεί από την εκάστοτε πειστικότητα της συμβουλής τους και των λύσεων που θα προτείνουν και όχι από τις ιερεμιάδες και τις καταστροφολογικές διαπιστώσεις τους.

Η εποχή μας δεν είναι παρά η αποστομωτική απεικόνιση του ναυάγιου της λογικής!!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ μια κούραση, τουλάχιστον από την πλευρά μου, στην καθημερινή κριτική θεώρηση της κοινωνίας και των κυρίαρχων θεσμών της. Όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι τα άτομα που διαχειρίζονται τις τύχες μας έχουν βασικό τους κίνητρο τον ψυχρό λογισμό και δεν μπορώ να ξέρω αν είναι εντελώς απαλλαγμένα από συναισθηματικό φορτίο. Οι πράξεις πάντως δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτό απουσιάζει εντελώς. Κυρίως αναφέρομαι σε πολιτικούς και δημοσιογράφους που έχουν πιστέψει ότι αυτοί μονάχα έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να κουλαντρίζουν τις τύχες μας. Προσοχή όμως γιατί δεν αναφέρομαι στο σύνολο της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων. Απλώς δείχνω την μερίδα εκείνων που κρατούν πόστα στα ισχυρά μέσα ενημέρωσης και είναι βέβαιο ότι αποτελούν το μακρύ χέρι των οργανωμένων συμφερόντων. Ξέρουμε πλέον ότι τα οργανωμένα συμφέροντα πορεύονται με την ακαμψία ρομπότ που πατάει και ισοπεδώνει. 

Εδώ δεν έχει νόημα πλέον να παραθέσω για άλλη μια φορά ονόματα. Όποιος διαβάζει τον φίλο μου τον Χάρη Κοντ. θα καταλάβει καλά. Ο Χάρης ευτυχώς έχει κεραίες και αποτελεί τον ληξίαρχο που δίνει το σήμα κινδύνου. Υπάρχουν προβεβλημένοι δημοσιογράφοι που μονοπωλούν το προσκήνιο για τους οποίους εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ατομικά τραύματα της πρώτης νεανικής ηλικίας, απόκρυφες μνησικακίες, παρασιωπημένα πάθη, απροσδόκητες στη σύνθεσή τους κληρονομικότητες, επιδράσεις αισθητές ή αδιάγνωστες του περίγυρου, που έχουν συγχωνευτεί σε γραμμές πορείας, θεωρίες με λογικά άρτια διάρθρωση.

Αυτοί, λοιπόν, αποτελούν τους ανθρώπους, τους έμπιστους ανθρώπους, των οργανωμένων συμφερόντων, που έχουν το πάθος της πλεονεξίας και του εξουσιασμού, και που τα κατευθύνει ο ψυχρός λογισμός που ανέφερα παραπάνω. Και ψυχρός λογισμός σημαίνει αδιαφορία προς τον πλησίον, αναλγησία, άκαρδος υπολογισμός. Αν καθίσει κανείς και αναλύσει και καταλάβει τα παιχνίδια που παίζονται καθημερινά στις πλάτες του λαού, θα πελαγώσει. Κι όταν η καρδιά μας πελαγώνει, τότε καταριόμαστε το λογικό που το βλέπουμε να προδίνει την καρδιά μας.

Εμείς, από τη μικρή αυτή γωνίτσα, πολύ λίγη έως ελάχιστη επίδραση μπορεί να έχουμε ή να επηρεάσουμε. Ο έλεγχος δεν ανήκει πλέον στους φύσει και θέσει τιμητές, που θα έχουν την αυθεντικότητα της ευθύνης γιατί και η αυθεντικότητα της προσωπικότητάς τους θα είναι κυρωμένη από την κοινή συνείδηση και η αρμοδιότητα της κρίσης τους είναι αδιαφιλονίκητη. Ο έλεγχος σήμερα έχει περάσει στους ξυλοσχίστες και σημαίνει εμπαθή και κατά κανόνα ιδιοτελή πολεμική που τη συνθέτει συνονθύλευμα κουτσομπολιού, συκοφαντίας και κακοπιστίας και που ασκείται από σεσημασμένους αμαθείς δημοσιογράφους και δημοσιολόγους και απευθύνεται προς αμαθείς, προθυμότατους πάντοτε αποδέκτες της οποιασδήποτε μωρίας. Άλλωστε είναι γνωστό και παγιωμένο ότι η τόλμη της αυθάδειας δεν γνωρίζει όρια.

Χαίρε άθεε, Αλέξη Τσίπρα!!!!

Ακόμα γελάω με τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι είναι "άθεος"!!! Κι ακόμη περισσότερο με τη σχετική δημοσιογραφική φιλολογία. Ποσώς μ' ενδιαφέρει αν ο Τσίπρας πιστεύει ή δεν πιστεύει κάπου ή άν είναι άθεος!! Τέτοιες δηλώσεις φανερώνουν κοντόπνοες συμπεριφορές και την απουσία εσωτερικής φωνής που ειδοποιεί και ενημερώνει. Στα νιάτα μας λέγαμε τέτοιες ανοησίες...

Κάποτε, κάποιοι πίστεψαν στη δημιουργική δύναμη της ηθικής αξίας, στο μέλλον της αρετής και στο χρέος να οικοδομείς για τους επερχόμενους. Το θέμα όμως σήμερα είναι σε τι πιστεύει η εποχή μας! Στην ασυναρτησία της πολιτικής, στην ακατανοησία των συνθημάτων, στη γενική καταστροφολογία, στον μηδενισμό των πάντων, στα ξεχαρβαλωμένα ήθη, στα τσακισμένα νεύρα και στην απόρριψη του παντός...

Θα ήταν αφέλεια να έβγαζε ο Τσίπρας τον εαυτό του απέξω, τη στιγμή που ο ίδιος μας καλεί να πιστέψουμε σ' αυτόν και το κόμμα του. Οι αξίες που ο ίδιος επικαλείται είναι μια ιστορική αναφορά που δεν αγγίζει την σημερινή κατάσταση, διότι οι αξίες που ανεμίζουν σαν παντιέρες τα στελέχη του είναι κουρέλια. Είναι ηλίου φαεινότερο. Δεν μπορεί να μιλάς για αξίες και ηθική όταν είσαι ταμπουρωμένος στον φανατισμό και στον τραμπουκισμό.

Θέλει να μας πει ο Τσίπρας ότι δεν τον διακατέχει η ανθρώπινη αγωνία! Φυσικά υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι σημαίνει αυτό. Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που διακατέχονται από την αγωνία εκείνη που βασάνισε στο παρελθόν αλλά και σήμερα μεγάλους πνευματικούς ηγέτες, όπως λόγου χάρη ο Νίτσε ή ο Ντοστογιέφσκι [διαβάστε τους "Αδελφούς Καραμαζόφ"...], που κάποια στιγμή διακήρυξαν ότι "ο Θεός έχει πεθάνει"!!! Κι όπως καταλαβαίνει κανείς για να βγει μια φράση τέτοια από το στόμα ανθρώπων σαν κι αυτούς τους δυο, χρειάστηκε μεγαλοφυία και σπαραγμός, ωριμότητα και οίστρος, βάθος στοχασμού και σπάνια πνευματική εντιμότητα. Πόσα από αυτά τα χαρακτηριστικά διαθέτει ο μέγας Τσίπρας;;;

Τον Ντοστογιέφσκι τον απασχολούσε και τον βασάνιζε το πρόβλημα της ύπαρξης ή μη του Θεού μια ζωή ολόκληρη. Ο Τσίπρας που θέλει να κυβερνήσει ένα λαό, πότε πρόλαβε και αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχει Θεός;;; Αλλά ας ακούσει κι αυτά που βγήκαν από το στόμα μιας τσεχοφικής ηρωίδας: 

"Θαρώ πως ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει ή ν' αναζητά κάποια πίστη, διαφορετικά η ζωή του είναι αδειανή, ολότελα αδειανή... Να ζεις και να μην ξέρεις γιατί πετάνε οι πελαργοί, γιατί γεννιόνται τα παιδιά, γιατί ο ουρανός έχει άστρα... Πρέπει να ξέρεις γιατί ζεις, αλλιώς όλα είναι δίχως νόημα, τιποτένια..."

Χαίρε άθεε, Αλέξη Τσίπρα!!!!

Από τον Λάμπρο Πορφύρα στον Σάμουελ Μπέκετ, από τον Νίκο Γκάτσο στον Αντον Τσέχοφ και από τον Κάφκα στον... ή το λάθος της αδράνειας!!!

Ενα στίχο του αγαπημένου μας -και χαμηλόφωνου- ποιητή Λάμπρου Πορφύρα εναπόθεσε ο φίλος μου Κώστας Πολίτης σαν σχόλιο στη φωτογραφία που ανάρτησα στο facebook, όπου ο άνθρωπος ανασηκώνει το γαλάζιο πέπλο και βλέπει να ξανοίγεται μπροστά του η καταπράσινη φύση. Κι αυτό, φυσικά, είναι μια ματιά σ' έναν αισιόδοξο ορίζοντα. Αναζήτησα το σχετικό στίχο και τώρα τον παραθέτω μαζί με ένα απόσπασμα από το υπόλοιπο ποίημα του Πορφύρα:

Aπόψε, ἡ γῆ σου εἶν᾿ ὄμορφη -Θέ μου- ὅλη πέρα ὡς πέρα:
τὸ λόφο ρείκια κόκκινα τὸν ἔχουνε στολίσει,
σὰ νά ῾ναι μιὰ παραμονὴ γλυκιᾶς γιορτῆς, κι ἡ μέρα
σὰν ἀγαθὸ χαμόγελο κι ἐκείνη ἀργεῖ νὰ σβήσει.

Δεξιά, ζερβὰ στὴ μοναξιὰ τοῦ δρόμου οἱ λεῦκες μένουν
ἀκίνητες στὸ λίγο φῶς, δὲ σειέται ἕνα κλαδί τους,
δὲν τρέμει οὔτ᾿ ἕνα φύλλο τους· ὅπου κι ἂν δεῖς σωπαίνουν
καὶ σὰ μιὰ δέηση βουβή, θαρρεῖς, εἶν᾿ ἡ σιωπή τους.

Συγχρόνως ο νους μου γύρισε σ' έναν άλλο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα, που αγάπησα [κι έχω γράψει ένα βιβλίο γι' αυτόν που σύντομα θα κυκλοφορήσει] και αναφέρομαι στον Ιρλανδο-γάλλο Σάμουελ Μπέκετ, που έγραψε το περίφημο ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ. Όπως θα γνωρίζουν οι περισσότεροι φίλοι, πρόκειται για ένα έργο που έχει σημαδέψει τη θεατρική ιστορία του περασμένου αιώνα και συνεχίζει την πορεία του στο παγκόσμιο θέατρο. Φαίνεται πως το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε βασική κολόνα, εξακολουθεί να έχει ισχύ και αφού τα έργα του παίζονται ακόμη, πάει να πει ότι το κοινό κάτι βρίσκει. Το έργο αυτό γράφτηκε το 1952 και το 1953 ανέβηκε στο θέατρο. Δηλαδή είναι ένα έργο εξήντα χρονών και πλέον και δείχνει ότι ακόμη έχει αντοχές, όσο δεν αλλάζει αυτός ο κόσμος. Κι αν θυμηθούμε τον στίχο ενός άλλου ποιητή μας, του Νίκου Γκάτσου, στο τραγούδι "Κεμάλ", θα βυθιστούμε στη σιωπή: "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ..."!!!

Αυτό που υπογραμμίζεται στο έργο του Μπέκετ είναι η αναμονή και δυστυχώς εκεί εμφιλοχωρεί και η απελπισία. Ο άνθρωπος περιμένει κάποιον που όμως δεν έρχεται - και δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Τελικά, αυτό το μυστήριο της απουσίας, μας ταλαιπωρεί πολλούς ή τους περισσότερους. Πόσο θα περιμένουμε τον Γκοντό, που δεν ξέρουμε αν θα έρθει;;; Μήπως πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι... δεν θα έρθει;;; Και το λέω αυτό διότι ο άνθρωπος είναι το ζώο που δεν του φτάνει μόνο να ζει, αλλά όπως απλά το λέει και ο Αντον Τσέχοφ, θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι και στην περίπτωση του δικού μου συλλογισμού, θέλει να ξέρει και γιατί θα πρέπει να περιμένει - τον οποιονδήποτε Γκοντό!!!

Και τι παρατηρούμε ότι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της αναμονής;;; Πλήρης αδράνεια... Μια αδράνεια που παραλύει. Βέβαια κάτι παρόμοιο, αλλά κάπως διαφορετικό είναι κι αυτό που συμβαίνει στον ΠΥΡΓΟ του Κάφκα όπου ο Κ., ο ήρωας, περιμένει μια δικαίωση, δηλαδή να του δώσουν τη θέση που του έχουν υποσχεθεί...

Θέλω να πω, τελικά, ότι μια ζωή θα περιμένουμε ή θα εξουδετερώσουμε την αδράνεια που μας χαρακτηρίζει;;;

Μια ζωή... κομμάτια - ή ποιο θα είναι το χρώμα του μέλλοντος;;;

Πόσο θα ήθελα να κυλήσει ήσυχα και όμορφα τούτος ο Ιανουάριος. Και μετά ο Φεβρουάριος!!! Απλώς, χωρίς φασαρίες, χαράτσια, φόρους, δόσεις, χωρίς τις κραυγές των τηλε-εισαγγελέων, χωρίς την καταστροφολογία [που μ' έχει κουράσει] των Συριζαίων, χωρίς τις βλακείες του Σαμαρά και τις ηλιθιότητες της κυβέρνησης, χωρίς άλλα σκάνδαλα... Θέλω οι Αλκυονίδες μέρες να επιμηκυνθούν, να κρατήσουν για να ζεστάνουν τις καρδιές τις δικές μας και των δανειστών μας. Να είναι μέρες εγκάρδιες, φιλικές, για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε ξανά, και ν' απολαύσουμε τον καταγάλανο ουρανό μας, και να νιώσουμε τον παράδοξο, πλατύ και υπερκόσμιο θρίαμβο μιας συμφωνίας που θα σβήσει όλες τις παραφωνίες αλλά και να γευτούμε τα μύρα που θα ταξιδεύουν στον αέρα. Ν' ανοίξουν οι πόλεις, να κατοικηθούν, και ν' αρχίσουν ν' αναπνέουν, να πάψουμε να είμαστε ισοβίτες, και οι μνήμες μας να κυκλοφορούν επιτέλους ελεύθερες κι εμποτισμένες με την ευαίσθητη και κρουστή πατίνα του χρόνου ν' απλώσουν δίχτυα στους πεζόδρομους, τις πλατείες και τις λεωφόρους, στις στοές και τις ρημαγμένες γειτονιές του αθηναϊκού κέντρου, και να ενωθούν με τους νέους ανθρώπους που ψάχνουν ερείσματα κι αφορμές για τη δημιουργία τοιυ δικού τους κόσμου. Θέλω, επιτέλους οι καρδιές και τα μάτια μας να ξεχυθούν σε πράσινα λιβάδια, να κυλιστούν στο γρασίδι, να χοροπηδήσουν σαν πουλάρια... Είναι όμορφη η χώρα μας και δεν γίνεται να έχει μουτρωμένους ανθρώπους με ζαρωμένες ψυχές. Δεν μπορώ να πω ότι όλα χάθηκαν και η ζωή μας θα είναι... κομμάτια. Δεν αντέχω όμως άλλο και δεν μπορώ ν' ακούω τα καλέσματα της εξουσίας ότι πρέπει να επαναπαυτώ στο μέλλον που οικοδομείται από άπειρους λογιστές και ανάλγητους πολιτικούς....

Κοινωνία των Πολιτών ή αγάπη προς την Πατρίδα;;;

Το σκέφτομαι έτσι, το σκέφτομαι αλλιώς, αλλά πάντα καταλήγω στο ότι ο Λαός μας  είναι άξιος καλύτερης τύχης και πως 190 τόσα χρόνια δεν ευνοήθηκε για να τη βρει!!! Δεν ξέρω σήμερα όμως πώς νοείται η αγάπη προς αυτή την πατρίδα που βασανίζεται και βρίσκεται στις δαγκάνες εκείνων που νοιάζονται μονάχα για το δικό τους συμφέρον... Οι προηγούμενες δεκαετίες, ο εικοστός και ο δέκατος ένατος αιώνες ήσαν γεμάτοι από εθνικά γεγονότα [πόλεμοι, εξορμήσεις, διεκδικήσεις κ.λπ.] και η αγάπη προς την πατρίδα ήταν ένας ενθουσιώδης πατριωτισμός, με την πατριδολατρεία  που καταστάλαζε  στην ψυχή σαν ηθική κατάσταση κάποιου νοήματος υψηλότερου και μονιμότερου. Και είδαμε πόσο δυο μεγάλοι μας ποιητές [Σολωμός και Κάλβος] είχαν κατακτήσει αυτό το ηθικό νόημα της πατριδολατρείας.
Από τότε που γίναμε ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, χάσαμε τον μπούσουλα... Στην Κοινωνία των πολιτών, δεν επιτρέπεται να λέτε ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ή ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ κ.λπ. αλλά ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!! Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι μακριά ο καιρός που δεν θα γιορτάζονται και οι εθνικές επέτειοι, για να μη θίγονται οι Γερμανοί, οι Ιταλοί, οι Βούλγαροι, οι μουσουλμάνοι, οι Τούρκοι... Ήδη έχω παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των κατοίκων των μεγάλων πόλεων δεν υψώνουν πια την ελληνική σημαία...
Τι άλλο να γράψω;;; Θα παρεξηγηθώ...

Γίγαντες της λογοτεχνίας και... ανεμοδείχτες!!!

Ετσι όπως διαβάζω εδώ κι εκεί πασίγνωστα ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ζηλεύω... Ναι, ζηλεύω ως Έλληνας.  Κι εγώ όταν θα μιλήσω για μεγάλους λογοτέχνες θα παραθέσω ονόματα  γνωστών γιγάντων, όπως Ντοστογιέφσκι Τζόις, Φόκνερ, Κάφκα, Φλομπέρ, Σταντάλ, Τολστόι, Προυστ, Μπαλζάκ... Είναι πράγματι μεγαθήρια.
Εμείς, οι Έλληνες μπορούμε να υπερηφανευόμαστε για έναν Παπαδιαμάντη, για έναν Καβάφη, για έναν Καζαντζάκη... Μπορεί κανείς να αν αφέρει και μερικά ακόμη ονόματα. Αλλά να σκεφτεί κανείς ότι και τον Παπαδιαμάντη κάποια στιγμή τον μείωσαν. Δεν θέλω να επεκταθώ στη στάση του Κ.Θ. Δημαρά, που υποστήριζε πως ο Παπαδιαμάντης "διαβάζεται εύκολα από ανθρώπους που δεν έχουν συνηθίσει στην καλή ποιότητα" και πως "η γενιά που τιμούσε τον Σουρή για μεγάλο ποιητή, επόμενο ήταν να τιμήσει για μεγάλο πεζογράφο τον Παπαδιαμάντη…"!!! Το γεγονός ότι ο Παπαδιαμάντης επιβιώνει είναι μια απόδειξη της αξίας του. 

Είναι ηθογραφία ο Παπαδιαμάντης; ρωτούσε ο Αγγελος Τερζάκης, Αν ναι, τότε  η ηθογραφία δικαιώθηκε, γιατί αποπνευματώθηκε στο ξεκίνημά της κιόλας. Η συνέχεια, αυτή στάθηκε η καταστροφή. Πήρε τον αχνό και τον ξανάκανε βούρκο, πήρε τ' όραμα και το φωτογράφισε με μηχανή πανηγυριώτικη, το έβγαλε στην αγορά λιανικώς, γυαλιστερές καρτ-ποστάλ. Το μάθημα χάθηκε, πλαστογραφήθηκε, γιατί στα θρανία είχανε καθήσει μαϊμούδες. Ούτε ο Καρκαβίτσας είναι ηθογραφία ούτε ο Χατζόπουλος. Είναι ελληνική γη σε ορισμένη της ιστορική ώρα...

Ανάφερα στην αρχή τα μεγάλα ονόματα των ξένων γιατί θέλω να πω ότι στην πορεία των χρόνων αυτοί οι μεγάλοι ήσαν που μας έκαναν κόσκινο το κεφάλι και μας ξεμυάλισαν και οι σύγχρονοι συγγραφείς μας έγιναν... ανεμοδείχτες. Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι έπρεπε να σταθμεύσουμε στον Παπαδιαμάντη; Κάθε άλλο, διότι η ζωή συνεχίζεται, αλλάζει μορφές, ρυθμούς... Όμως πάντα στους μεγάλους ανατρέχουμε, αφού εκείνοι είχαν ένα προσωπικό όραμα της ζωής... Ψάχνω στο σήμερα, αλλά...

[Κουράστηκα... πάω για ύπνο]

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, παρά μια... τυφλή εξέγερση!!!!

Είχα πάει στη Λαϊκή κι εκεί ήταν που συναντήθηκα με τον παλιό φίλο μου, τον Κώστα Μεσσάρη, έναν από τους πιο ταλαντούχους και στέρεους ηθοποιούς της γενιάς του. Μιλούσαμε, που λέτε, για την εν γένει πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Το συμπέρασμα;;; Τι άλλο, από απελπισία!!!! "Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τον κόσμο, που πεινάει", μου λέει ο Κώστας. "Φτάσανε κοντά δυο εκατομμύρια οι άνεργοι... Τι θα κάνουν όλοι αυτοί;; Κάποια στιγμή θα υπάρξει μια τυφλή εξέγερση... κι άντε μετά να οργανώσεις αυτή τη χώρα...". Δεν έχει άδικο ο Κώστας.

Είναι αλήθεια ότι ζούμε σ' ένα κλίμα γενικού εκβιασμού, που όλο και απλώνεται, αυξάνεται, βελτιώνεται, τελειοποιείται, με αποτέλεσμα διάχυτο, καταρχήν, την ηθική τρομοκρατία. Και θ' αναρωτηθεί κανείς: ποιες διέξοδοι υπάρχουν;;; Υπάρχουν σαφώς ψυχολογικές διέξοδοι που είναι στο χέρι του καθενός. Μη ρωτάτε για πρακτικές διεξόδους διότι δεν είναι στο χέρι μας.

• Ή γίνεσαι κι εσύ ΕΝΑ με τη μάζα που ξεσηκώνεται και βγαίνει στους δρόμους, εντελώς χωρίς στόχο, έτσι αναρχικά...
• Ή προχωράς σε ανταρσία που είναι μια δονκιχωτική επιχείρηση αυτοκτονίας, διότι το κράτος θ' αμυνθεί με όλα τα μέσα που διαθέτει...
• Ή καταφεύγεις σ' έναν κόσμο απομονωμένο, μισάνθρωπο, περιχαρακωμένο σαν οχυρό, όπου συμβαίνει εκείνο που ξέρουμε από την ιστορία: η πολιορκημένη φρουρά αμύνεται και παρατείνει την αντίστασή της μέχρι το τέλος, δηλαδή να πεθάνει από την πείνα...

Ο φίλος αναγνώστης θα ρωτήσει ίσως τι να κάνει και ποια από τις τρεις εκδοχές ν' ακολουθήσει. Κι εγώ θα του απαντήσω ότι δεν συνιστώ καμιά!!!! Και τότε, τι κάνουμε;; Πού να ξέρω;;; Αν είχα τη λύση, θα πάλευα να την πλασάρω για να την αποδεχτούν οι αρμόδιοι. Αλλά, νιώθω πλέον κι εγώ έρμαιο της ηλίθιας κυβερνητικής πολιτικής, του εκβιασμού των αγορών και της αποθηριωμένης πλεονεξίας των τραπεζών. Το μόνο που μπορώ πια είναι ότι καταλαβαίνω τους πάντες. Όταν ασκείται από πάνω  η αυθαιρεσία, τι περιμένει κανείς από τους κάτω;;; Μηδενισμός των πάντων!!! Είμαστε μια κοινωνία παραζαλισμένη και, δυστυχώς ακόμη, μια χώρα κυριολεκτικά ανοργάνωτη...

Περιστατικά μιας κάλπικης ζωής!!!!!

ΤΕΛΙΚΑ, μήπως είχαμε γίνει τοξικομανείς της ευμάρειας, που είναι κάτι απύθμενο ή πιο σωστά ένα παραισθησιογόνο που προκαλεί εθισμό και όπως είναι φυσικό απαιτεί όλο και μεγαλύτερες δόσεις;;; Είναι αλήθεια και δεν πρέπει να το αρνηθούμε ότι από τότε που οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν, αφήνιασαν θα έλεγα καλύτερα, μπήκαμε σ' ένα κύκλωμα εξανδραποδιστικό. Γιατί ο πολλαπλασιασμός των αναγκών δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, αλλά μια πρόοδος γεωμετρική...

Αυτά σκεφτόμουν όταν τις παραμονές των Χριστουγέννων είδα μια κυρία να ζητιανεύει απέναντι από τον Μαρινόπουλο στους Αμπελοκήπους. Έως εδώ, θα μου πείτε, πού βλέπεις το παράξενο;;; Ότι δηλαδή, εδώ που μας έχουν φέρει τα Μνημόνια επόμενο είναι μια γυναίκα να ζητιανεύει κ.λπ. Το θέμα είναι ότι είχε απλωμένο το δεξί χέρι και στο άλλο κρατούσε κοντά στο αυτί της ένα... κινητό τηλέφωνο και μιλούσε!!!!

Έβγαλα το δικό μου κινητό κι άρχισα να την φωτογραφίζω. Περιττό να σας πω ότι με διαολόστειλε και βγάζει το ένα παπούτσι της και μου το πετάει κι ενώ σκύβει να το ξαναπάρει άρχισε να με κυνηγάει. Ο κόσμος κοίταζε παράξενα χωρίς να έχει καταλάβει την αιτία του κυνηγητού...

Έξω από τον Α/Β [το σούπερ-μάρκετ] στο Κ.Χαλάνδρι βρισκόταν για πολύ καιρό μια κυρία που έκανε την κακομοίρα και ζητούσε αφενός το καρότσι να το βάλει στη θέση για να πάρει το 1 ευρώ ή ζητιάνευε. Κάποια μέρα την βλέπω εδώ στους Αμπελοκήπους, στην αντικρινή πολυκατοικία, να μπαίνει καλοντυμένη στην... τρίχα. Την ξαναείδα και δεύτερη και τρίτη φορά.. Ομολογώ όταν την είχα πρωτοδεί έξω από τον Α/Β είχα συγκινηθεί και μάλιστα της έδωσα το καρότσι όπου είχα βάλει ένα ευρώ, αλλά στην πορεία σταμάτησα...

Αυτά απλώς είναι δυο περιστατικά. Όπως πολλά περιστατικά μπορεί ο καθένας να αναφέρει με πραγματικά πεινασμένους, άνεργους κ.λπ. Μη προτρέξετε να μου πείτε ότι... δεν ξέρω, δεν βλέπω, δεν έχω καταλάβει και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Το άλλο περιστατικό είναι ότι προχτές πάλι μιλούσα μ' ένα ζευγάρι φίλων [παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ] που έχουν στην ιδιοκτησία τους μια πολυκατοικία, μένουν στο ρετιρέ, νοικιάζουν τους άλλους ορόφους και είναι καθωσπρέπει επαγγελματίες [που δεν έχουν δουλειές τώρα]. Όμως τα έχουν με το ΠΑΣΟΚ και με την παρούσα κυβέρνηση και με τον Παπανδρέου που είχε πει ότι λεφτά υπάρχουν και γιατί τούτο ή εκείνο και ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου!!!

Μια άλλη περίπτωση, επίσης παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που στα χρόνια των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ έφτιαξαν τρία μαγαζιά [οπτικά] και δούλευαν πολύ καλά και τα παιδιά σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία κ.λπ. Τώρα που μας έχει ανακατώσει η οικονομική κρίση, και τα μαγαζιά δεν πάνε καλά, τα έχουν όχι μόνο με τον Γιώργο αλλά και με τον Ανδρέα Παπανδρέου γιατί -μου έλεγαν- μας φόρτωσε δάνεια και διάφορες άλλες βλακείες!!!!

Θέλω να πω ότι είναι και αυτά και δεν πρέπει να τα αγνοούμε. Περιστατικά που για μένα τουλάχιστον δείχνουν μια κάλπικη εικόνα, μιας κοινωνίας, που τελικά είναι εντελώς αψυχολόγητη. Είναι συναρπαστικές ενδείξεις ότι εύκολο είναι ν' ακολουθήσει κανείς το ρεύμα που πλασάρουν για λόγους τηλεθέασης τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης που θέλουν επιπλέον να δείχνουν ότι είναι ευαίσθητα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Τα ΜΜΕ όμως δεν μας είπαν ποτέ πόσα χρωστάνε στο κράτος!!!!

Είναι αλήθεια ότι έχουν έρθει τα πάνω... κάτω στην ελληνική κοινωνία, αλλά θα πρέπει να δούμε την κατάσταση στην πραγματική τους διάσταση. Ζούμε σε μια κοινωνία απόλυτα σχετική!!!!

Ποιοι είναι οι αγύρτες;;;

Σκέφτομαι τούτες τις μέρες όλους αυτούς τους φιλόδοξους νεαρούς πολιτικούς που ελεεινολογούν τους παλιότερους και τους κατακρίνουν και τους εξευτελίζουν και τους βρίζουν και τους φτύνουν και τους περνάνε από γενεές δεκατέσσερις και τους σταυρώνουν ξανά και ξανά και τους ξαναστέλνουν στο πυρ το εξώτερο...
Ξέρετε τι θα πω τώρα;;;
Απλά πράγματα!!!
Ότι τον κόσμο αυτόν, που αυτοί τώρα διαγράφουν και μέσα στον οποίο γεννήθηκαν και έζησαν και δούλεψαν και ερωτεύτηκαν και έκαναν κι αυτοί τις μικρές ή μεγάλες αμαρτίες τους, αυτόν λοιπόν τον κόσμο, τέτοιος που τώρα είναι, δηλαδή ελεεινός όπως τον χαρακτηρίζουν αυτοί που θέλουν τους εαυτούς τους Ελλαδοσώστες, αυτόν τον κόσμο τον έφτιαξαν γενιές που ξεκίνησαν κάποτε ως νεολαίες γεμάτες ομορφιά, ιδανικά και αγνότητα περίσσια και υποσχέσεις άπειρες...
Φίλοι μου, μην τρέχετε γιατί θα σπάσετε κι εσείς τα μούτρα σας. Οι φιλοδοξίες είναι πράγματι κινητήριες δυνάμεις για την πρόοδο. Αλλά...
Συνδιαλλαγή χρειάζεται και όχι φανατισμός. Ξέρω ότι η μάζα μαγνητίζεται από τους φανατικούς... κι αυτό είναι το δυστύχημα.
Όμως, δεν είστε Θεοί να καταδικάζετε και να εξοβελίζετε τους παλιότερους από την κοινωνία μας.
Ποιοι είναι αγύρτες - εκείνοι που πάλεψαν γιατί πίστεψαν κάπου κι έκαναν λάθη και παραλείψεις ή εκείνοι που υπόσχονται την γοητεία ενός ανύπαρκτου παραδείσου;;;

Το πνεύμα της ρητορείας έχει δύσει προ πολλού, αλλά δυστυχώς εξακολουθούμε να ζούμε με ρητορείες.

Και ο καθένας έχει τη δική του ώρα!!!!!

Η αγωνία του καιρού μας και η νεοελληνική πανούκλα!!!!

Σκόρπιες σκέψεις. Μπροστά στην αλλαγή του χρόνου. Συμβατική αλλαγή, αφού η γραμμή είναι ευθεία και όχι τεθλασμένη.... Και η απελπισία δεν έχει αναγκαστικά χρώμα συναισθηματικό, αφού απλώς είναι μια άρνηση, μια αποχή: η απουσία ελπίδας... Κι όταν μιλώ για "αγωνία" αυτήν ακριβώς την απουσία υπαινίσσομαι. Είναι το σημείο όπου συναντώνται, διασταυρώνονται η υψηλότερη πίστη και η έσχατη απιστία. Αυτή ακριβώς η αγωνία του καιρού μας κρύβεται συνήθως πίσω από καταστάσεις απροσδόκητες και μπορεί ο οποιοσδήποτε να την εντοπίσει πίσω από την απληστία ζωής των νέων, πίσω από τον τυχοδιωκτισμό των ώριμων, πίσω από την κερδοσκοπική βουλιμία και τον χυδαίο πραγματισμό του κεφαλαίου και των κάθε λογής καπιταλιστών. Μήπως τα ρωμαϊκά συμπόσια της παρακμής ήταν ένα μακρινό προανάκρουσμα;;;

Η αγωνία του καιρού μας δεν έχει σχέση με τους πολιτικούς φανατισμούς και την υποκρισία εκείνων που μας κυβερνούν. Οι σημερινοί κομματικοί ανταγωνισμοί και η συνακόλουθη λειτουργία των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι τα συμπτώματα της νεοελληνικής πανούκλας που κατατρώγει τον κορμό της κοινωνίας μας. Η πολιτική μας ζωή εξακολουθεί να κυβερνάται από κούφιες λέξεις και από κούφια συνθήματα. Κι όσο οι λέξεις  είναι απλώς ψηφίδες της δημαγωγικής λογικής τα πράγματα παραμένουν απλώς στη θολή περιοχή της πολιτικής ηθικής. Όταν όμως γίνονται πολιτική πράξη, τότε είναι εκτάκτως επικίνδυνες. Πάντως ο παραλογισμός των λαών είναι πάντα ελκτικότερος και ισχυρότερος από τη λογική τους...

Πάντως, εντός της ημέρας θα επανέλθω, διότι η τελευταία μέρα του χρόνου επιβάλλει ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και πρέπει αυτή να είναι η σημαία μας!

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΝΕΟΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ!!!! Όχι στην καταστροφολογία, αλλά όχι και στη διατεταγμένη αισιοδοξία!!

Απολογισμός! Διατεταγμένη αισιοδοξία, όπως την πλασάρει η κυβέρνηση ή διατεταγμένη καταστροφολογική απαισιοδοξία όπως την διακηρύττει η αξιωματική αντιπολίτευση;;; Απάντηση: Ούτε το ένα ούτε το άλλο! Η εμπειρία και η γνώση της ιστορίας επιβάλλουν ψυχραιμία. Ωστόσο, έχω να παρατηρήσω ότι πριν 3-4 χρόνια εμφανιστήκαμε στο πολιτικό προσκήνιο ως σύνθεση και μέσα ιδιαίτερα στον χρόνο που μας αποχαιρετά, φτάσαμε στην αποσύνθεση! Ο συσχετισμός δυνάμεων είναι πλέον σε βάρος μας.

Στο κουρελιασμένο τεφτέρι μας έχουν καταγραφεί και υψηλές αλλά και ταπεινές πράξεις. Αλλά είναι κατανοητό ότι την προσωπικότητά μας την συνθέτουν και το παθητικό και το ενεργητικό. Εγώ πάντως -για να προλάβω τις όποιες ενστάσεις- πρέπει να πω ότι η παντιέρα μου πλέον γράφει μια λέξη: ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ! Ναι, αμφιβάλλω για όλους και για όλα. Αλλά είναι αυτό που ακριβώς είδε ο Πιραντέλο: το περιθώριο κάθε αντικειμενικής διχογνωμίας. Και φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε μπερδεμένα στρατόπεδα και διάφορους τυχοδιώκτες και πουλημένους να πηγαινοέρχονται από το ένα στο άλλο, νομίζοντας ότι υπηρετούν ιδέες, αλλά είναι φανερό ότι υπηρετούν αφέντες... Πουλιούνται οι άνθρωποι. 

Πάντως πρέπει να είναι κοινή η διαπίστωση ότι τον τελευταίο καιρό πλασάρεται στην αγορά ένα νέο είδος πολιτικού νεοπλουτισμού, που όμως μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι αυτός ο πολιτικός νεοπλουτισμός λαμπυρίζει τώρα, μια στιγμή, αλλά θα σαρωθεί αμέσως από τη φουσκονεριά που ρυθμίζει τον βηματισμό της ιστορίας. Αλλά, επιπλέον, θα έλεγα ότι είναι ένας νεοπλουτισμός φτωχότατος που θα μείνει ξένος στο νόημα της ιστορικής στιγμής. Και είναι νεοπλουτισμός πασπαλισμένος με έναν ανοικονόμητο λαϊκισμό, που αγνοεί φθόγγους και συγχορδίες, οι οποίες και είναι διάχυτες στην κοινωνία μας.     

Διαβάζω και ακούω για τα "πρόσωπα της χρονιάς" που πέρασε και ανατριχιάζω. Βέβαια, υπεισέρχεται η δημοσιογραφική λογική που δεν υπακούει σε κανόνες ποιοτικούς και σε αξίες, αλλά εγκλωβίζεται στα νούμερα της απήχησης που μπορεί να έχουν αυτά τα πρόσωπα με το πέρασμά τους ή την παραμονή τους στο τηλεοπτικό προσκήνιο. Κι αυτά τα πρόσωπα που διακινούνται είναι είτε πολιτικοί είτε δημοσιογράφοι/παρουσιαστές εκπομπών είτε κάποιοι άλλοι που κρατάνε το φανάρι στους προηγούμενους και χρησιμεύουν να γεμίζουν τα τηλεοπτικά και φωτογραφικά πλάνα και που ως μοναδικό στόχο έχουν την... θορυβοποιία!! Ο κόσμος που πάει και γεμίζει τα πλατό σε διάφορες πολιτικές ή γενικώς ενημερωτικές εκπομπές δεν έχει καταλάβει ότι απλώς κάνει μπούγιο στους εκπομπάρχες χωρίς η ενημέρωση να έχει κέρδος.

ΑΔΙΕΞΟΔΟ ή η μεγάλη έκρηξη, ο ΣΥΡΙΖΑ και η δημιουργική καταστροφή αυτού του συστήματος;;;

Ίσως στεναχωρώ κάποιους φίλους με την συνεχή ενασχόλησή μου με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρέπει να πιστέψουν ότι αυτά που γράφω είναι η αποτύπωση της αγωνίας μου για το πολιτικό μέλλον του τόπου μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η εναλλακτική λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Κι εγώ θα ήθελα να είναι, αλλά δεν μ' έχει πείσει. Όμως, οι δημοσκοπικές έρευνες -διατεταγμένες ή όχι, αληθινές ή ψεύτικες, τον φέρνουν πρώτο κόμμα και πιθανόν [παρότι εγώ το βλέπω σχεδόν αδύνατο] ν' αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Αυτό θέλουν κάποιοι, διότι πιστεύουν ότι οι Συριζαίοι είναι αδιάφθοροι, άφθαρτοι, ανεπίληπτοι και φυσικά έχουν καινούργιες ιδέες. Επιπλέον είναι και το επιχειρηματικό και μιντιακό κατεστημένο που έχει στο τραπέζι του κάποια σενάρια και τα οποία αναλόγως της συγκυρίας τα σπρώχνει κι όποιο "κάτσει". Αυτά φυσικά οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν τα βλέπουν ή δεν θέλουν να τα βλέπουν, διότι πιστεύουν στην "αγνότητα" του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως είναι έτσι;;;

Εγώ θα ήθελα κι αυτοί που διάκεινται φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ [και που προσχώρησαν χωρίς να ξέρουν τι πιστεύουν], να κάνουν μια προσπάθεια ν' απαλλαγούν από το μίσος τους κατά του ΠΑΣΟΚ ή της Δεξιάς και να δουν τα πράγματα με ωριμότητα. Και αναφέρομαι τώρα σε όλα αυτά τα ονόματα των στελεχών του που διακινούνται συνεχώς στο προσκήνιο με αφορμή τα πόθεν έσχες για την οικονομική τους επιφάνεια αλλά θα πρόσθετα και για την αλαζονική συμπεριφορά τους προς όλους τους άλλους που ΔΕΝ είναι ΣΥΡΙΖΑ. 

Διαπιστώσαμε ότι τα περισσότερα από τα προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκαν από το πουθενά και εννοώ ότι δεν τους ξέρουμε με το επάγγελμά τους εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις. Ο Βούτσης φερ' ειπείν, ο Παπαδημούλης, ο Λαφαζάνης, ο Σκουρλέτης και αρκετοί άλλοι, που εμφανίζονται καθημερινά ως διαπρύσιοι κήρυκες της απελευθέρωσής μας από τον ζυγό των μνημονίων, τι δουλειά έκαναν πριν την ενασχόλησή τους με την πολιτική;;; Κι όχι μονάχα αυτό, είδαμε ότι ένας από αυτούς [Παπαδημούλης] έχει γερό πορτοφόλι. Πότε το απέκτησε;;; Με λίγα λόγια όλοι οι παραπάνω και κάποιοι άλλοι, είναι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ που αγωνίζονται να διώξουν τους άλλους επαγγελματίες πολιτικούς που δεν ανήκουν στο δικό τους κόμμα.

Για να προλάβω τις ενστάσεις, δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να είναι κουρελήδες. Εννοώ ότι όλοι αυτοί οι -όπως φαίνεται- καλοταϊσμένοι έκαναν ό,τι έκαναν στη διάρκεια των χρόνων που κυβερνούσε το κατ' αυτούς "διεφθαρμένο" ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, υπήρξαν οι προϋποθέσεις και οι υγιείς εκείνες συνθήκες για να πλουτίσουν. Δεν θα μπλέξω πάλι τους δια βίου συνδικαλιστές [βλέπε Τσουκαλάς και Στρατούλης] που είναι μια καθαρή απόδειξη ότι δεκάδες στελέχη του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ήσαν χωμένα στο "βαθύ κράτος" όλες τις προηγούμενες δεκαετίες και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι ανεπίληπτοι.

Είναι δυνατόν ο συνδικαλιστής Τσουκαλάς να επιβραβεύεται με χρυσό μπόνους από την τράπεζα την οποία έλεγχε συνδικαλιστικά και να βγαίνει στην τηλεόραση, καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του, για να δικαιολογήσει πράγματα που και για τους αφελείς είναι αυτονόητα;; Ή να δέχεται κανείς τις απλοϊκές δικαιολογίες του Σταθάκη που καταγγέλλει μεν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά δηλώνει κάτοχος πλουσιότατου χρηματιστηριακού χαρτοφυλακίου για γτο οποίο δεν μας εξήγησε πότε το απέκτησε...

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφερόταν για το καλό του τόπου, σε κάθε πρόταση νόμου του Στουρνάρα και αυτής της [όντως τρισάθλιας] κυβέρνησης, θα έπρεπε να έχει τη δική του πρόταση, και όχι να καταστροφολογεί ασυστόλως. Αυτή η τακτική της συνεχούς καταστροφολογίας έχει θολώσει τον πολιτικό ορίζοντα και εν πολλοίς κρύβει την αλήθεια και τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν. Δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ θέσεις, διότι εάν είχε θα έπαιρνε με το μέρος του την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ο οποίος όμως δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να δεχτεί... γουρούνι στο σακί!!! Για την παιδεία δεν έχει θέσεις, για την απαλλαγή από τα τρισκατάρατα μνημόνια δεν έχει θέσεις, για τους ανέργους δεν έχει θέσεις, για τις συντάξεις που έχουν πετσοκοπεί δεν έχει θέσεις... Αυτό που παρατηρώ είναι κωλοτούμπες σε υψίστης σημασίας θέματα, παλινδρομήσεις, διαφωνίες μεταξύ των στελεχών του, αντιμνημονιακή ρητορική και ακατάσχετη υπερεπαναστατική καταγγελτική γυμναστική...

Επιπλέον, παρατηρείται το παράδοξο, ο επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, και αρχηγός της «Αριστερής Πλατφόρμας» Παναγιώτης Λαφαζάνης, να είναι και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος και να μεταφέρει την επίσημη γραμμή. Δηλαδή, άλλα να πιστεύει και άλλα να υποστηρίζει στη Βουλή. Υπάρχει δηλαδή, μια διαστροφή που μονάχα οι ίδιοι μπορούν να κατανοήσουν.

Δεν μπορώ να ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει μια δημιουργική καταστροφή αυτού του συστήματος, αλλά εκείνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι και να γίνει κυβέρνηση, δεν θα μπορέσει να σταθεί πάνω από έξι μήνες. Είναι σε πλήρη αδυναμία να εδραιώσει μια νέα πολιτική ηθική και φυσικά εκ προοιμίου γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει παρά μονάχα πάνω στ' αχνάρια της σημερινής κυβέρνησης και θα επικαλείται το γεγονός ότι οι σημερινοί κυβερνήτες άφησαν... ερείπια!!! Αυτή είναι η μόνη δικαιολογία για να σταθούν στα πόδια τους για κάποιο διάστημα. Διότι κατά τ' άλλα δεν θα είναι σε θέση να εφαρμόσουν μια αποτελεσματική και επωφελή για τον τόπο πολιτική. Η μέχρι σήμερα αντιπολιτευτική τακτική τους απέδειξε ότι μπορούν να κινηθούν στο πεντάγραμμο της αοριστολογίας.

Να πω και το άλλο: Πώς θα δεχτεί ένας σοσιαλιστής να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ όταν από την εποχή των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων δέχεται συνεχείς επιθέσεις - εννοώ οι φίλοι, οι οπαδοί, οι ψηφοφόροι που στήριξαν το ΠΑΣΟΚ και πίστεψαν ότι εν πολλοίς διαχειρίστηκε με τον πλέον επωφελή τρόπο τα δημόσια πράγματα;;; Δηλαδή να στηρίξει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διαγράφει με μια μονοκοντυλιά την ιστορία της δημοκρατικής παράταξης για να υψώσει την παντιέρα μιας ψευδεπίγραφης Αριστεράς;;; Πώς να πιστέψουμε πλέον σ' αυτούς που έχουν δημιουργήσει επικίνδυνες αυταπάτες που θα έχουν άμεσες επιπτώσεις και στην οικονομία του τόπου, χειρότερες από τις σημερινές;;; Η ουτοπία δεν είναι καλός δάσκαλος.

Δεν μπορούν ν' αναστηλώσουν την αρετή της πολιτικής ζωής τα πολιτικά στελέχη που πλασάρουν τηλεοπτικά τουλάχιστον την αλαζονεία τους και επιχειρούν να μας θαμπώσουν με τη μεθυσφαλή λογική των δερβίσηδων της πολιτικής αρετής. Παρακολουθείστε στα τηλεοπτικά παράθυρα τη στάση και την εν γένει τη συμπεριφορά του Βούτση, του Μπαλάφα, του Παπαδημούλη, του Στρατούλη, της Ζωής Κωνταντοπούλου. του Τσουκαλά...

Νιώθω θεωρητικά καταρτισμένος και ιδεολογικά αυτοδύναμος για να γίνω κι εγώ αφελές θύμα μιας ακόμα πολιτικής απάτης... Πολλοί έχουν στρατευτεί στον ΣΥΡΙΖΑ κι εχουν την ψευδαίσθηση ότι έγιναν κιόλας "ζώα πολιτικά", ενώ είναι απλώς άβουλα ζωντανά. Και αναφέρομαι κυρίως στους άλλοτε ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.

Επικίνδυνοι για τον τόπο οι άνθρωποι που σήμερα κυβερνούν, αλλά δεν είναι δυνατόν οι πολίτες να πέσουν από τη Σκύλα στη Χάρυβδη! Θ' αναφέρω κάτι που εύστοχα ο Αλέκος Αλαβάνος έχει παρατηρήσει για τον Αλέξη Τσίπρα. «Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ταυτίζεται με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπέρ της επιλογής υποταγής στις Βρυξέλλες, αλλά και συμμετέχει στην καμπάνια τρομοκράτησης της κοινωνίας, προκειμένου να αποδείξει ότι και αυτή διαθέτει "λευκό ποινικό μητρώο" απέναντι στην νομιμότητα της Ευρωζώνης. Η νομιμότητα όμως αυτή ισούται με μια πατρίδα βαριά τραυματισμένη και εξουθενωμένη. Εμείς δεν πτοούμαστε ούτε από τους εκφοβισμούς Σαμαρά ούτε από τους εκφοβισμούς Τσίπρα».

Η πολιτική συμπεριφορά όμως και του Τσίπρα και των στελεχών του είναι γνωστή πλέον και ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι αυτοί οι άνθρωποι ασκούνται στην εκτόξευση πυροτεχνημάτων και αρκούνται μονάχα στα τερτίπια που δημιουργεί η επικοινωνιακή / διαφημιστική πρακτική. Έτσι ίσως να κερδίζουν νούμερα στις δημοσκοπήσεις, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσουν ν' αποδείξουν ότι είναι σε θέση ν' αυξήσουν την παραγωγή και να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη και πολύ περισσότερο να μειώσουν την ανεργία που έχει φτάσει σε ύψη δυσθεώρητα. Ή μήπως μπορούν να μας βεβαιώσουν ότι θα διαγράψουν τα χρέη μας, θα προστατεύσουν τους δανειολήπτες, θα ξαναπάρουν οι συνταξιούχοι όσα έχασαν, θα ξαναστηθούν οι επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο κ.λπ.;;;

Προφανώς αυτοί που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση ή συνολικό κυβερνητικό πρόγραμμα ή αξιόπιστη λύση για τα Μνημόνια. Αλλά όπως προείπα, κάτι τέτοιο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Και είναι υπερβολή και στη δική μου επιχειρηματολογία να ζητώ κάτι παρόμοιο από πολιτικούς που για διαφόρους λόγους δεν ξέρουν, και δεν μπορούν, και που ενδεχομένως δεν έχουν τις γνώσεις... Και δεν λέω για την εμπειρία διότι αυτή αποκτάται με την καθημερινότητα, αλλά ισχυρίζομαι ότι η αντιπολιτευτική τακτική τους είναι οργανωμένη με βάση την εικόνα που είχαμε πάντα για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη λογική που οι ίδιοι είχαν - είτε ως Συνασπισμός, είτε ως ΕΑΡ, είτε ως ΚΚΕ εσωτ. είτε ως οτιδήποτε άλλο, που όμως ανταποκρινόταν στο μονοψήφιο ποσοστό που πάντοτε είχε και βρισκόταν αγκυλωμένο μεταξύ του 3 και του 4%...

Εγώ, τελικά, μπορεί να γράφω  όσα σκέφτομαι, αλλά οι εξελίξεις ίσως με διαψεύσουν. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι να υπάρξει στην ελληνική κοινωνία μια μεγάλη έκρηξη [big bang, μπιγκ μπανγκ] που θ' απελευθερώσει νέες δυνάμεις για ν' αρχίσει επιτέλους κάτι να κινείται σ' αυτό τον τόπο. Εφόσον η εντροπία (το μέτρο της αταξίας) της ελληνικής πολιτικής ζωής ολοένα και αυξάνει, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή με ελάχιστη εντροπία, όπου ο κόσμος του πολιτικού μας προσωπικού θα έχει την μέγιστη δυνατή πυκνότητα. Και η μεγάλη έκρηξη δεν θα έρθει από μόνη της. Κάποιοι, κάπως πρέπει να την πυροδοτήσουν. Η αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία ή η συσπείρωση των υγιών εκείνων δυνάμεων που δεν ανήκουν στο διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο;; Και η συσπείρωση ίσως ξαναφέρει μια ισορροπία στην ταραγμένη ελληνική πολιτική σκηνή που σήμερα δίνει την εικόνα ενός τσίρκου με σαλτιμπάγκους και κάθε λογής αριβίστες Ελλαδοσώστες. Η πολιτική ωρίμαση είναι ακόμα πολύ μακριά!

Η αγία βροχή!!!

Δεν ήρθε απότομα. Μας είχε προειδοποιήσει. Πρώτα ήταν ο ουρανός που σκοτείνιασε και βαριά σύννεφα απλώθηκαν. Χοντρές οι στάλες στην αρχή και μετά ξέσπασε, λες και άνοιξαν οι ουρανοί. Τα λουλούδια στη βεράντα σκέφτομαι... Το σκυλί γαβγίζει. Ενας αέρας σαρώνει. Η βροχή έρχεται σαν να γίνεται επίθεση, όπως έκαναν τα αμερικανικά ελικόπτερα με τη μουσική στο Βιετνάμ. Ακόμα είμαστε στην ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Και θα θέλαμε να κρατήσει για πολύ. Μη φύγουν γρήγορα αυτές οι μέρες Θεέ μου. Με ηρεμούν, όπως με ηρεμεί και η βροχή - να την ακούω και να την βλέπω. Είναι σα να διώχνει μακριά τις καθημερινές έγνοιες, σα να καθαρίζει τον ορίζοντα για να δούμε καλύτερα ότι κάτι άλλο υπάρχει πέρα από το απτό κι εκείνο που μπορούν να δουν τα ταλαιπωρημένα μάτια μας.

Η βροχή δεν με πρόλαβε. Στο τσακ! Όταν άρχισε, εγώ ήδη στεκόμουν στην εξώπορτα μετά την καθιερωμένη βόλτα με τον σκύλο μου. Αλλά πάλι και να μ' έπιανε στο δρόμο, θα την απολάμβανα. Γιατί η βροχή για μένα είναι ανάσες ανακούφισης, είναι ένας διάλογος σιωπηλός. Σα να μου πιάνει κουβέντα και να μου λέει τα μυστικά του κόσμου. Κι εγώ δεν χρειάζεται να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια να τ' ακούσω. Απλώς έχω τεντωμένες τις κεραίες μου και πιάνω στο φτερό τα σήματα που μου στέλνει.

Μια νεαρή γυναίκα τυλιγμένη στο παλτό της τρέχει να καλυφθεί κάτω από το στέγαστρο, στη στάση των λεωφορείων. Αραιή η κίνηση των αυτοκινήτων. Τα φωτάκια με τα χριστουγεννιάτικα δεντράκια και τους αγιοβασίληδες στα μπαλκόνια αναβοσβήνουν. Τα περιστέρια της γειτονιάς έχουν λουφάξει. Ξημερώνει.

Μόνο για χάρη αυτονών που είναι στερημένοι από κάθε ελπίδα, μας έχει δοθεί η ελπίδα!!

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να περιφρουρήσω, άγρυπνος και πάνοπλος, την αναντικατάστατη παροδικότητά μου! Δεν ξέρω αν κι εγώ αναμασάω καθιερωμένες ιδέες, ξεγελασμένος δήθεν ότι προσθέτω την προσωπική μου θερμοκρασία. Αυτό που ξέρω είναι ότι βάζω τα δυνατά μου ώστε το "προϊόν" που πλασάρω να μην είναι στερημένο από κάθε άχνα ζωής. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι στο χρονικό του κόσμου μας, ίσως κι εγώ να μην μπορώ να συνεισφέρω τίποτε παραπάνω από τις αυταπάτες μου.

Την εποχή μας επιχειρώ να αποκρυπτογραφήσω και μερικές φορές σκέφτομαι αν έχει πάρει στραβό δρόμο ή εγώ είμαι εκείνος που στραβοπατάει!! Δεν μιλάω εντυπωσιακά ούτε σκανδαλιστικά ούτε γαργαλιστικά... Απλώς θέλω να μιλάω αυθεντικά και να μιλάω για τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκα εγώ και γενιές ολόκληρες συν-Ελλήνων. Δεν κομίζω νέες αξίες. Και πολύ περισσότερο δεν θέλω ν' ανατρέψω εκείνες που μας κληροδότησαν οι παλιότεροι. 

Αναρωτιέμαι απλώς μήπως πρέπει ν' ανανεώσουμε την όρασή μας και να σημασιολογήσουμε διαφορετικά τον κόσμο μας. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι διαφθείραμε τις αξίες, η απάντηση είναι ότι αυτό έγινε διότι πάντοτε υπάρχει η τάση να τις προσγειώνουμε στο πρακτικό επίπεδο κι έτσι δημιουργούνται τα προβλήματα. Και τούτο διότι οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για ν' αγαπάμε τα δυσάρεστα. Και είναι βέβαιο ότι πάντοτε όλοι είναι πρόθυμοι να αισθηματολογήσουν με το παρόν. Αλλά τότε είναι που στο χώρο της αισθηματολογίας εμφιλοχωρούν μελοδραματικοί λαρυγγισμοί, λαϊκίστικες συμπεριφορές, άνετη και ανέξοδη υμνολογία, στόμφος, δημαγωγία, δημοκοπία, φραστικά κυβιστήματα, ψέμματα, υποκρισία, και τελικά... κιβδηλία! Έτσι οι άνθρωποι, μέσα στην τόση σύγχυση, αδυνατούν να βρουν τον προσανατολισμό τους.

Πάντως, μην περιμένει κανείς σας να δώσω εγώ λύσεις ή να κάνω προτάσεις για να βγούμε από το αδιέξοδο. Δεν είμαι... θεός! Διαπιστώσεις κάνω. Και δυστυχώς θα ζούμε για πολύ ακόμη -άγνωστο για πόσο- μέσα σ' ένα κλίμα διαμελισμού αξιών και συνειδήσεων. Όμως νιώθω την ανάσα εκείνων που αποζητούν την ελπίδα. Και στο κάτω της γραφής όταν είναι κανείς αρνητικός στις διαπιστώσεις του, κινδυνεύει ν' αποξενωθεί από τους διπλανούς του. Εδώ ίσως θα έπρεπε να παραθέσω μια ωραία κουβέντα ενός σημαντικού μαρξιστή διανοούμενου, του Βάλτερ Μπένγιαμιν: "Μόνο για χάρη αυτονών που είναι στερημένοι από κάθε ελπίδα, μας έχει δοθεί η ελπίδα"!!

Μια ματιά στη μοναξιά μας!!!!

Γιατί ο κόσμος βρίσκεται σε αναζήτηση Θεού; Τι είναι οι γιορτές; Τι είναι τα Χριστούγεννα που τα γιορτάζουμε σήμερα; Απάντηση: Η αναζήτηση του άλλου για να διώξουμε τη μοναξιά μας. Παλεύω να κοιτάξω λίγο μακρύτερα από την άκρη της μύτης μου γιατί ανησυχώ. Ανησυχώ διότι νιώθω το αδιέξοδο. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς σας γιατί πλάστηκε το ανθρώπινο γένος;;; Αφού απορρίψει στα γρήγορα θεωρίες και φιλοσοφίες, θα δώσει την πιο τρελή απάντηση. Ότι, δηλαδή, απλοϊκά και κωδικοποιημένα, για να είναι ασύδοτοι οι κερδοσκόποι και να έχουν εμάς ως εξασφαλισμένη πελατεία. Από εκεί και πέρα, πείτε ό,τι θέλετε και αραδιάστε όποια φιλοσοφία σας ταιριάζει. Δεν χρειάζεται τώρα ν' αναλύσω ποιοι είναι οι κερδοσκόποι!!! Το κράτος, οι τράπεζες, οι εφοπλιστές, ο καπιταλισμός, οι Βαρδινογιάννηδες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι απατεώνες πολιτικοί, κι εκείνοι που μοιράζουν φρούδες ελπίδες...

Δεν αντέχεται αυτή η απάνθρωπη και αποτροπιαστική εικόνα του παράλογου κόσμου μας. Μερικές φορές πιστεύουμε ότι υπάρχουν κάποιες δυνάμεις σκοτεινές, ιδιότροπες, ακατανόητες που θέλουν να παίζουν μαζί μας. Είναι στιγμές που νιώθω ότι είμαστε εμείς σαν τις μύγες ή τα τζιτζίκια που όταν ήμασταν παιδιά ξεριζώναμε τα φτερά, και με μια πευκοβελόνα τ' άψυχα κορμάκια τους. Τελικά ζούμε σ' ένα σύμπαν όπου επιτρέπονται όλα. Αντί για τζιτζίκια σουβλίζονται άνθρωποι!!!

Γι' αυτό κι εγώ, επειδή σήμερα νιώθω την ομορφιά αλλά έχω καταλάβει ότι απουσιάζει το αίσθημα του νόμου, παίρνω μια απόφαση και στέκομαι παράμερα. Αλλά βλέπω κι άλλους να στέκονται παράμερα, και να έχουν κουρνιάσει μονάχοι, σιωπηλοί, για να περιφρουρήσουν τη δική τους βιωμένη πραγματικότητα και για να ησυχάσουν από τον κουρνιαχτό που ξεσηκώνει το ποδοβολητό εκείνων που το "παίζουν" μικροί θεοί.

Μιλούσα χθες με την φίλη μου την Σαντάλ που μένει μονάχη στις Βρυξέλες, και γύρισε προσφάτως μετά από την περιπέτειά της στην Ακτή Ελεφαντοστού και μου είπε ότι έχει μαζευτεί στιν εαυτό της διότι πρέπει... να δούμε και λίγο μέσα μας! Jetez un oeil à notre solitude... Η ματιά μας πλέον είναι εστιασμένη στη δική μας μοναξιά. Αφού είναι ανάλγητη η κοινωνία μας, ανάλγητος και σκληρός και ο Θεός, δεν μας μένει πια κάτι άλλο. Να διαμαρτυρηθούμε σε ποιον;;; Μόνες τους οι ευχές μπορούν ν' αλλάξουν την ατμόσφαιρα, αλλά τον κόσμο μας δεν τον αλλάζουν. 

Έχω να πω ότι το μαρτυρολόγιο της καθημερινότητάς μας είναι πλήρες από συνανθρώπους αποδοκιμασμένους, προπηλακισμένους, στερημένους, αλαφιασμένους, που ατενίζουν τον ουρανό, κρατώντας την ξεσκισμένη παντιέρα της δικής τους μοναξιάς και παλεύουν απεγνωσμένα να διαγνώσουν τι κρύβεται στον θολό ορίζοντα.

Ο νέος άνθρωπος αποζήτησε τη λύτρωση στην αφαίρεση και της δικής του ζωής.

ΕΝΑΣ 28χρονος ειδικός φρουρός, που ήταν εκτός υπηρεσίας, διατρέχοντας την οδό Παλαιολόγου στο Χαλάνδρι, με τη μηχανή του, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, παρέσυρε μια ηλικιωμένη γυναίκα 75 χρονών που διέσχιζε τον δρόμο και τη σκότωσε ακαριαία. Με το που διαπίστωσε ότι η γυναίκα είχε ξεψυχήσει, δεν άντεξε τις τύψεις. Τράβηξε το υπηρεσιακό του όπλο και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι, μπροστά στους περαστικούς!!!!

• ΑΥΤΗ Η ΕΙΔΗΣΗ Μ' ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ !!!!!

ΑΦΑΙΡΕΣΕ αθέλητα μια ανθρώπινη ζωή και τον συνέτριψε το βάρος της ενοχής. Τι σχολιασμό να χωρέσει αυτό το τραγικό περιστατικό;; Ο νέος άνθρωπος αποζήτησε τη λύτρωση στην αφαίρεση και της δικής του ζωής.
Το παλικάρι ήταν μια ανάσα του σύμπαντος, ένα φευγαλέο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Δεν ξέρουμε αν ήταν στο χέρι του ν' αποφύγει το κρίμα, αλλά ξέρουμε ότι ήταν στο χέρι του ν' αποφύγει και την επιβολή της ποινής στον εαυτό του. Όμως δεν την απέφυγε και η εξίσωση έγινε εκεί μπροστά στο θυσιαστήριο.
Τούτες τις μέρες της χαράς θα ζαρώσω κι εγώ στον ίσκιο της μάνας του νέου αυτού ανθρώπου και θα σταθώ ασάλευτος και μέσα στο σούρουπο του χρόνου και του τεφρού κι άλαμπου αυτού Δεκέμβρη, θα προσπαθήσω να συλλογιστώ την ανθρώπινη μοίρα, θα ξεφυλλίσω σελίδες από τα περασμένα, αναζητώντας τον Άνθρωπο!!!!

Αυτό το περιστατικό, ας μας δώσει την ευκαιρία να ξαναδούμε τη ζωή και την κοινωνία με διαφορετικό μάτι, να κάνουμε συγκρίσεις, αναγωγές και να βγάλουμε συμπεράσματα. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες θεωρίες ούτε υποκριτικές συμπεριφορές.

Ο νέος που έδωσε τέλος στη ζωή του, θέλησε με την αυτοχειρία του ν' αποτυπώσει την ακεραιότητα του χαρακτήρα του και την ανάληψη ευθύνης για μια πράξη που δεν την επιδίωξε. Υπάρχει ένα πλάτος επικό σ' αυτή τη θυσία.

Αυτή η εμπειρία, είναι ό,τι χειρότερο για τους αγνούς, τους σκόρπιους μέσα στο ανθρωποφαγικό σύνολο, κι ό,τι πιο δραματικό αφήνει πίσω της η μεθυστική περιπέτεια του χρόνου που φεύγει...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτύπωση μιας ψευδεπίγραφης ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!!

• ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ... της αγνότητας, των αξιών, των παραδόσεων, των αγώνων;;;;

Είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ της Μαρφίν, του Λυκείου Αμπελοκήπων, των "αγανακτισμένων" [παρέα με τους Χρυσαυγίτες μπροστά στη Βουλή], του 'δεν πληρώνω-δεν πληρώνω' [για να πληρώνουν οι άλλοι τα κορόιδα], των άπειρων καταλήψεων, των κλειστών πανεπιστημίων, του Πάντζα, του Στρατούλη, του Στάθη Παναγούλη, του Σκουρλέτη, της Κωνσταντοπούλου, του Τσουκαλά, του Τσακαλώτου, του Σταθάκη, του Παπαδημούλη, της Δούρου [που εργαζόταν στο γραφείο του Τσοχατζόπουλου στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας], του Διαμαντόπουλου [ένας κι ένας είναι όλοι τους...], των ζαχαριαδικών αντιλήψεων [έτσι είπε ο Τατσόπουλος];;;;;

Είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ με την αυτάρεσκη ψευδαίσθηση του αλάθητου και του ηθικώς απυρόβλητου, των κατ' εξακολούθηση υβριστών και καταστροφολόγων, της υποκρισίας και του λαϊκισμού;;;;
Είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ που φραστικά, προσπάθησε να εγκαταλείψει τους ταξικούς δογματισμούς της Αριστεράς και απευθύνθηκε σε όλες τις τάξεις,  χωρίς αυτό φυσικά να γίνει κατορθωτό διότι οι συνιστώσες του που είναι μια πασπερμία αριστερίστικων ομάδων και που δεν φαίνεται ότι μπορούν να συγχωνευτούν σ' ένα ενιαίο κόμμα, δεν θα επιτρέψουν την εγκατάλειψη των δογματισμών που τις διακατέχει...

Είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ που δεν ξέρει τι ποιεί η... δεξιά! Δείτε την περίπτωση της "Αριστερής Πλατφόρμας": Ο Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ από τη μια πρέπει να υποστηρίξει τις θέσεις του αρχηγού του [Τσίπρα] και από την άλλη παλεύει και δημοσίως να πλασάρει τις θέσεις της δικής του ομάδας που είναι εντελώς διαφορετικές/ανατρεπτικές των θέσεων του Τσίπρα.

Δεν αντέχεται η κομπορρημοσύνη των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ, τα υπαινικτικά χαμόγελα, η έπαρση, ο κομπασμός και η αλαζονεία.

ΟΧΙ, αυτή δεν είναι ΑΡΙΣΤΕΡΑ!!!
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτύπωση μιας ψευδεπίγραφης ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!!