Τηλεόραση για γέλια...

Θα πρέπει να βάζω κάποιες λέξεις σε εισαγωγικά, αλλά έτσι όπως έχουμε κάνει την ελληνική γλώσσα, να την χαιρόμαστε! Κάνοντας μια περιδιάβαση σε διάφορα μπλογκ διαπίστωσα ότι αρκετά ασχολούνται με τις μετακινήσεις κάποιων δημοσιογράφων από το ένα κανάλι στο άλλο ή από τη μια εφημερίδα στην άλλη, κ.ο.κ., τις σκέψεις τους, τα αλισβερίσια τους, τα σχέδιά τους... Κι όχι μόνο στα μπλογκ, αλλά και στις εφημερίδες βλέπουμε δισέλιδα, αφιερωμένα στις δημοσιογραφικές μετακινήσεις.

Αυτοί, λοιπόν, οι "μεγαλοδημοσιογράφοι" κατάφεραν να κάνουν όλους εμάς τους άλλους "μη-μεγαλοδημοσιογράφους", να τους παρακολουθούμε: Πού θα πάει ο Μάκης, αν θα είναι ξανά μαζί με τον Θέμο και τον Χαζηνικολάου ο οποίος θα αγοράσει (ή αγόρασε) ραδιοφωνικό σταθμό, τι σκέφτεται για την επόμενη σεζόν ο Ευαγγελάτος, ο Κοτρώτσος πήγε στον Ελ. Τύπο, αν θα κάνει εγχείρηση ο Κακαουνάκης, πήγε στον Αντέννα η Πυργιώτη, στην εκπομπή του Κύρτσου στο ραδιόφωνο "εισέβαλε" ο βλάκας ο Κεφαλογιάννης, τι παπαριές λέει κάθε πρωί ο κάθε παπάρας, και λοιπά.

Φτάσανε και στις κουτσομπολίστικες εκπομπές ν' ασχολούνται με τον... Καμπουράκη! Πάντα ο Δημητράκης το είχε καημό να γίνει μεγάλος - και τα κατάφερε! [Γνωριζόμαστε πολύ καλά - από τότε που, ως τραμπούκος, είχε ΣΠΑΣΕΙ την πόρτα του γραφείου μου για να πάρει το "σώμα" των εφημερίδων... δεν μπορεί να το έχει ξεχάσει αυτό. Αλλά, ας το προσπεράσω γιατί δεν σας ενδιαφέρει. Τώρα προσποιείται τον Κακαουνάκη, πετάει κανένα στίχο, τον ακούνε διάφορες χαζές και χειροκροτούν εκείνα που υπονοεί, ενώ στην πραγματικότητα εκείνος δεν υπονοεί τίποτα. Ρε Δημητράκη, τη δουλειά σου κάνεις, αλλά λίγος σεβασμός και σ' εκείνους που σε παρακολουθούν. Ο "ενικός", ας πούμε, δεν σημαίνει ελευθερία. Κι αν θέλεις ν' απαγγείλεις Καβάφη, τουλάχιστον άνοιξε το βιβλίο για να τον αποστηθίσεις καλύτερα...].

Θα μου πει κανείς πώς συγχρωτίζονται όλοι αυτοί εκεί μέσα λόγου χάρη στο Mega, όπου η διαφορά επιπέδου είναι πασιφανής; Μόνον ο διευθυντής τους το γνωρίζει, ο οποίος διαχειρίζεται τόσο ανόμοιο υλικό για να "πιάνει" -όσον αφορά το κοινό- κάθε καρυδιάς καρύδι.

Δεν ντρέπονται όλοι αυτοί να διαφημίζουν τις ειδήσεις, να μιλάνε για τα πάντα, να έχουν γνώμη και να την πετάνε στον αέρα, να τσακώνονται και να βρίζονται και μετά να χαμογελάνε ή να βγαίνουν μαζί το βράδυ για φαϊ; Έχετε ακούσει τον "κυρίαρχο" να διακόπτει ας πούμε έναν ρεπόρτερ του καναλιού και να του λέει "αυτά που λες δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι πριν μπω στο στούντιο τηλεφώνησα εγώ ο ίδιος στον υπουργό και μου είπε άλλα"... Μεγάλε, ποιος είσαι;

Το πέτυχαν, τελικά, οι άνθρωποι [οι "μεγαλοδημοσιογράφοι"] να είναι αυτοί τα θέματα των ειδήσεων - πού καταντήσαμε! Όπως τα λεγόμενα "παραπολιτικά" που από μια στήλη που ήσαν κάποτε, εξαπλώθηκαν παντού και η πολιτική έγινε... παραπολιτική, έτσι εξαπλώθηκε και η παραδημοσιογραφία. Δεν είναι αδιανόητο να διαφημίζονται οι ειδήσεις, να διαφημίζεται η "ανατροπή" του Πρετεντέρη: για να δούμε π.χ. την Κανέλλη καπνίζουσα να διαπληκτίζεται με τον Μανώλη Καψή, τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη που μιλάει σα να φτύνει προς το κοινό, την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης που την πληρώνουμε και από την ΕΡΤ όπου κάνει εκπομπή και από το ραδιόφωνο του Δήμου Αθηναίων όπου πάλι ως δημότες την πληρώνουμε...

Το μόνο που φαίνεται να προκαλεί κάποιο ενδιαφέρον είναι πλέον τα διάφορα αποσπάσματα που βγαίνουν στον "αέρα" και αφορούν στη συμπεριφορά του Παπαδάκη, του Αυτιά, του Καμπουράκη, του Τέρενς, του "κυρίαρχου", των γυναικών κ.α. Γελάμε π.χ. με τα καμώματα του Αυτιά που δεν αντέχει τον Βλάχο και τον Βερύκιο. Τελικά, όλοι είναι για γέλια - οι άνθρωποι της τηλεόρασης και η ίδια η τηλεόραση είναι για γέλια, έτσι όπως την καταντήσανε...

Μην απορείτε για τη φωτογραφία της ευειδούς κοπελιάς. Πιο μαζεμένη είναι από όλες τις παρουσιάστριες των διαφόρων κουτσομπολίστικων εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης που σε λίγο θα τα βγάλουν όλα...

21 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

And I love you so,
The people ask me how,
How Ive lived till now,
I tell them I dont know!

I guess they understand,
How lonely life has been,
But life began again,
The day you took my hand!

And yes, I know,
How lonely life can be,
The shadows follow me,
And the night wont set me free!

But I dont let . . .
The evening get me down,
Now that youre around,
Me!

And you love me too,
Your thoughts are just for me,
You set my spirit free,
Im happy that you do!

The book of life is brief,
And once a page is read,
All but love is dead,
That is my belief!

And yes, I know,
How lonely life can be,
The shadows follow me,
And the night wont set me free!

But I dont let . . .
The evening get me down,
Now that youre around,
Me!

21 Ιουνίου: Θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη μουσική μέρα του χρόνου! Η Ευρώπη γιορτάζει τη Μουσική... Η γλώσσα που ενώνει τους λαούς, τους ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, που σαγηνεύει αισθήματα και αφοπλίζει... Απολαύστε το τραγούδι "And I love you so" του Perry Como... Μαρία, Ιωάννα, Αμαλία, Γαριφαλιά, Άννα, Δέσπω, Ιουστίνη, Φωτεινή, Έφη, Ελένη, Πατρούλα, Ματίνα, Δηώ, Στέλλα, Μάγια... σας το αφιερώνω!

Η Θεσσαλονίκη μας!

Ο τίτλος είναι εύγλωττος: ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΣΑΛΟΝΙΚΗ! Θεώρησα σκόπιμο να παραθέσω το παρακάτω σχόλιο του δημοσιογράφου Σ. Αποστολάκη [Ελευθεροτυπία, 19/06/2007] που αναφέρεται στην απουσία κοινού από μια παράσταση που δόθηκε στο πλαίσιο του θεσμού που το ΚΘΒΕ ξεκίνησε, δηλαδή του 1oυ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. Ιδού:

Πού ήταν την περασμένη Πέμπτη όλοι εκείνοι που οραματίζονται τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη των Βαλκανίων; Οι άνθρωποι του πολιτισμού που είναι γεμάτοι ιδέες για το μέλλον της πόλης, που τη θέλουν γέφυρα και σταυροδρόμι πολιτισμών; Σίγουρα δεν ήταν στο Θέατρο Δάσους για την έναρξη του φεστιβάλ «Οψεις αρχαίου δράματος» με το Κρατικό Θέατρο της Αγκυρας και το έργο «Θυσία», βασισμένο στον μύθο της «Μήδειας», σε σκηνοθεσία της Αϊσέ Εμέλ Μεστσί. Μόνο η διεύθυνση του ΚΘΒΕ, κάποιοι ηθοποιοί και υπάλληλοι του θεάτρου και ελάχιστοι -κάπου 100- θεατές. Και μη βιαστείτε να πείτε ότι η επομένη ήταν εργάσιμη. Και την Παρασκευή το βράδυ η εικόνα ίδια ήταν. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη του πολιτισμού που ευαγγελίζονται διάφοροι;

Μήπως οι Θεσσαλονικείς θα έπρεπε να δουν κατάματα την πραγματικότητα; Η πόλη τους έχει πέσει στα χέρια του Ψωμιάδη και του Παπαγεωργόπουλου και αυτοί είναι που σφραγίζουν πλέον και το πολιτιστικό πρόσωπο της πόλης; Ο λαϊκισμός των δυο αυτών αξιωματούχων της πόλης έχει ρίξει παντού στοιχεία αποσύνθεσης. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς και τον πρωθυπουργό που είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης, διετέλεσε και υπουργός Πολιτισμού, είναι, γενικώς, Μακεδόνας και θα πάει ξανά στην πλατεία Αριστοτέλους να μιλήσει περί ανάπτυξης, Βαλκανίων, μεγάλων έργων κ.λπ.

Ωστόσο, αυτό που αναφέρει στο σχόλιό του ο δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας, την παρουσία δηλαδή εκατό (100) περίπου θεατών σε μια διεθνή παράσταση ενός νέου θεσμού, μας κάνει να σκεφτόμαστε με λύπη ότι η Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, είναι μια οποιαδήποτε "επαρχιακή" πόλη που δεν κατανοεί τα σύγχρονα ρεύματα, που δεν συμβαδίζει με τους ρυθμούς της εποχής, που δεν αγκαλιάζει το καινούργιο, που δεν οραματίζεται, αλλά κοιτάζει το δάχτυλο του Ψωμιάδη που δείχνει τον προσωπικό του μύθο, και βαυκαλίζεται για τις "πολιτικές" του απόψεις που δεν είναι παρά... αμπελοφιλοσοφίες! Ακούμε κάθε τόσο παράπονα ότι τάχα μου η κεντρική εξουσία ενδιαφέρεται μονάχα για την Αθήνα κι έχει ξεχάσει τη Θεσσαλονίκη, ότι η συμπρωτεύουσα είναι παραμελημένη και διάφορα άλλα ηχηρά...

Τη γνώρισα τη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν φοιτητής στη Νομική. Την αγάπησα και τη μίσησα. Ποτέ όμως δεν συμμερίστηκα τις αιτιάσεις των διανοουμένων της κι εκείνων που την εγκατέλειψαν για να 'ρθουν στην Αθήνα και να γράφουν μετά με νοσταλγία για το "ερωτικό" της πρόσωπο, και για την πολυεθνική (και πολυπολιτισμική) Θεσσαλονίκη του δέκατου ένατου αιώνα... Έχω την εντύπωση ότι η "νύμφη του Θερμαϊκού" έχει γείρει στο παρελθόν της και κοιμάται... Πότε θα δούμε το νέο μύθο της πόλης και ποιος είναι εκείνος που θα τον αφηγηθεί ή θα τον σκιτσάρει (με πινέλο, με λόγια, με έργα, με οτιδήποτε);

ΥΓ. Φίλε Sting, η αφετηρία μου δεν έχει ισοπεδωτικές προθέσεις. Απλώς αμόλησα μια μύγα για να γαργαλήσει κάποιους που έχουν επαναπαυτεί. ν.λ.

Πολιτισμός με βασανισμούς στο κέντρο της Αθήνας;

Ναι, με την ανοχή της κυβέρνησης! Τι κι αν βγήκε ο Καραμανλής να δικαιολογήσει τον "πολιτισμό" του καθεστώτος του, τι κι αν ο Πολύδωρας λέει ότι η παραίτησή του είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού, τι κι αν ο βουλευτής της ΝΔ Κώστας Χατζηδάκης προσπαθεί να κάνει συμψηφισμούς (και επί ΠΑΣΟΚ έγιναν παρόμοια, είπε, και στην Ισπανία του Θαπατέρο έγιναν και δεν παραιτήθηκε ο υπουργός...)! Δεν μπορούν πλέον να μιλάνε για περιστατικά "μεμονωμένα". Έχουν συσσωρευτεί τόσα πολλά "μεμονωμένα" περιστατικά, που σαν καταιγίδα απειλούν να τους παρασύρουν.

Ας κρατήσει την οργή του ο Καραμανλής κι ας κάνει μια πράξη αξιοπρεπή και πριν απ' όλα πολιτική: τουλάχιστον ας διώξει τον Πολύδωρα! Αλλά δεν το κάνει, θέλοντας έτσι να δείξει ότι έχουν αλληλεγγύη. Κι εμείς απλώς ξέρουμε ότι ο Πολιτισμός που επικαλείται ο Καραμανλής δεν έχει καμιά, απολύτως, σχέση με τη Δεξιά. Ο όρος "πολιτισμός" είναι ένα λάστιχο που το τραβάει κατά το δοκούν. Απέτυχε ως υπουργός Πολιτισμού - πίστεψε ποτέ κανείς ότι ο Καραμανλής έχει σχέση με τον Πολιτισμό; Μόνο κάτι καλλιτέχνες και συγγραφείς τρέξανε τότε να τον συγχαρούν και να μας προϊδεάσουν ότι έρχονται "αλκυονίδες μέρες" για τον ελληνικό πολιτισμό!

Όμως δεν μπορεί να μην αποκρουστεί η κυβερνητική επιδρομή στη λαϊκή ευαισθησία. Υπάρχουν κάποια όρια. Δεν είναι δυνατό ο πρωθυπουργός να αυτοηδονίζεται, δήθεν οργιζόμενος, και θωπεύοντας το όνειρο της επόμενης τετραετίας. Κανείς δεν πρέπει να παραμένει απαθής όταν υπονομεύονται οι δημοκρατικοί θεσμοί και παραβιάζονται τα δικαιώματα του πολίτη, του οποιουδήποτε πολίτη.

Ο Καραμανλής με το θεατρινίστικο παρουσιαστικό του και την υποκριτική πολιτική συμπεριφορά του επιδιώκει να παρατείνει το πολιτικό του μέλλον, αλλά όταν το αστυνομικό κράτος με την ανοχή του πλέκει τις δομές ενός παρακράτους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ίδιος υπονομεύει τις σχέσεις του με τον ελληνικό λαό. Κακό του κεφαλιού του.

Ο βρικόλακας πότε θα μας αφήσει να ησυχάσουμε;

Δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε από τον βρικόλακα! Αυτή τη φορά μιλούσε στο Mega. Το άφησα για λίγο, όχι για ν' ακούσω τι λέει, αλλά για να τον παρατηρήσω. Αγέρωχος ο βρικόλακας - έχει πιεί τόσο αίμα που μπορεί πλέον να κυκλοφορεί και την ημέρα δίχως πρόβλημα. Τι έχει να μας πει άραγε που έπρεπε να μιλήσει; Σιγά μωρέ! Δεν λέω ότι μπορεί να ήταν μια διατεταγμένη συνέντευξη. Απλώς, οι δημοσιογράφοι έκριναν ότι στις δύσκολες μέρες που περνάμε, μόνον ένας βρικόλακας θα μπορούσε να μας δείξει το σωστό δρόμο...

Ο πιο πρωτεϊκός οπορτουνιστής και νεποτιστής πολιτικός της ιστορίας μας! Έλεγε το Νοέμβριο του 1977:

Τρία χρόνια ζήσαμε έναν αυταρχικό πρωθυπουργό, μια κυβέρνηση ανίκανη, μια Βουλή που είχε μεταβληθεί από την πλειοψηφία της ΝΔ σε μηχανή παραγωγής ασυνάρτητων, αντιδημοκρατικών, φασιστικών νόμων. Το 1974 μας απειλούσε με το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς»! Σήμερα ο ίδιος έδωσε το σύνθημα «Καραμανλής ή χάος»! Τι μεγαλύτερη απόδειξη αποτυχίας ενός ηγέτη –που θέλει μάλιστα να λέγεται και… εθνικός ηγέτης– χρειάζεται όταν ύστερα από τρίχρονη μονοδιάστατη διακυβέρνηση της χώρας, απειλεί με χάος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει απλούστατα ότι το χάος είναι βέβαιο, αν ξαναγελάσουν τον ελληνικό λαό και του αποσπάσουν για μια ακόμη φορά την ψήφο του. Το σύνθημα, λοιπόν, είναι: «Καραμανλής σημαίνει χάος»!

Βέβαια τον Μάιο του 1978 ο Καραμανλής τον έκανε υπουργό Συντονισμού!

Ιδού το περιοδικό «Αντί» πώς σκιαγραφούσε το 1985 τον τέταρτο (τότε) αρχηγό της δεξιάς:

Έτσι ο κ. Μητσοτάκης είναι ένα από τα διαυγέστερα επιζώντα υποδείγματα του ελληνικού αρχέτυπου του πολιτευτή. Λέγεται, και πρέπει να είναι αλήθεια, ότι έχει τον μεγαλύτερο κατάλογο προσωπικών εξυπηρετήσεων σε όλη την Ελλάδα. Τις περισσότερες κουμπαριές, τους περισσότερους διορισμούς και ρουσφέτια. Ούτε μια στιγμή της ζωής του δεν είναι διαυγής. Ούτε μια στάση του ή δραστηριότητα δεν έχει μόνον μια όψη. Από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να καταργήσει τις αρχές της τυπικής λογικής και να κατατάξει τον Μακιαβέλι σε μαθητούδι κατηχητικού σχολείου. Φίλος των Γερμανών, όταν αυτοί έδειχναν ότι κυριαρχούσαν. Φίλος των Εγγλέζων όταν έγειρε η ζυγαριά. Διαπραγματευτής με το ΕΑΜ όταν αυτό ήταν ισχυρό. Προστάτης των παρακρατικών συμμοριών στον Εμφύλιο. Πότε με τους μεν, πότε με τους δε στη δεκαετία του ’50. Με τον Γεώργιο Παπανδρέου το ’61, για να τον ρίξει το ’65. «Συμφωνίες κυρίων» με τη χούντα στην αρχή της, «χρυσή» αντίσταση για αντιστασιακά εύσημα στο τέλος της. Ικέτης της ΝΔ το ’74, υβριστής της το ’77, «διευρυμένος» το ’78 και ούτω καθ’ εξής μέχρι τις μέρες μας. Αν μη τι άλλο κατάφερε ο κ. Μητσοτάκης ώστε κανένας στην Ελλάδα να μην αμφιβάλει για το ποιόν του… («Αντί», Μάιος 1985).

Για τρία χρόνια ήταν πρωθυπουργός και τα έκανε μπάχαλο. Η μια αποτυχία ακολουθεί την άλλη. Θα διαλύσει την ελληνική κοινωνία. Δεν θα υπάρξει τομέας πολιτικής που να μην τσαλαβουτήσει, δημιουργώντας προβλήματα. Η εφημερίδα «Καθημερινή» (7 Ιουνίου 1992) αποτυπώνει σε κύριο άρθρο της την αγωνία για το μέλλον του τόπου:

Διατυπώνονται φόβοι ότι τα ξωτερικά μας προβλήματα, η οικονομία και η ραγδαία κοινωνική αποσάθρωση οδηγούν μοιραία σε βαθιές αλλοιώσεις και στην παρακμή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Στο διεθνή στίβο η χώρα χάνει τη μια μάχη μετά την άλλη και απομονώνεται με τις πολιτικές ηγεσίες μας να παρακολουθούν περιδεείς τις ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στην Ευρώπη και τον κόσμο. Στον οικονομικό τομέα η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη σε μια μάταιη προσπάθεια να μπει η Ελλάδα στο δρόμο της ανάπτυξης…

Η πολιτική του Μητσοτάκη στο θέμα των Σκοπίων επικρίθηκε έντονα ακόμη και από δικά του στελέχη που θα επισημάνουν ακριβώς τους λανθασμένους χειρισμούς του:

Κορυφαίο στέλεχος της κυβερνητικής παρατάξεως σχολίαζε μελαγχολικά και με ανησυχία: «Από θρίαμβο σε θρίαμβο, από το Μάαστριχτ στη Λισαβόνα και από κει στη Βόννη, στο τέλος θα προσπέσουμε ικέτες στα Σκόπια και θα εκλιπαρούμε τον Γκλιγκόροφ… να μας αναγνωρίσει με το όνομά μας». Το πικρό χιούμορ περιγράφει ανάγλυφα το αδιέξοδο της εξωτερικής μας πολιτικής και επισημαίνει την ανάγκη ριζικής αναθεωρήσεώς της. Όσοι, δημοσιογράφοι και μη, συνόδευσαν τον πρωθυπουργό στη Βόννη έζησαν ώρες εθνικής ταπείνωσης και γύρισαν πίσω γεμάτοι απορίες και ερωτηματικά για το είδος και την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση και προσωπικώς ο Κ. Μητσοτάκης. Δεν είναι διόλου σαφές τι ακριβώς συνέβη στη Βόννη… Η ελληνική εξωτερική πολιτική και ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης προσωπικώς υπέστησαν στη Βόννη δεινή ήττα και πολλοί φοβούνται ότι η ήττα αυτή θα ολοκληρωθεί στη σύνοδο του Εδιμβούργου. Διπλωματικοί κύκλοι εξέφραζαν την άποψη ότι η υπόθεση των Σκοπίων, με λανθασμένη αφετηρία, παίρνει τον μοιραίο δρόμο του Κυπριακού, όπου η επόμενη λύση είναι πάντοτε χειρότερη της προηγούμενης και διερωτώνται πού μπορεί να σταματήσει αυτός ο κατήφορος.

Την ίδια ανησυχία εξέφραζαν και στελέχη της κυβερνητικής παρατάξεως και απέιδιδαν ευθέως τις ευθύνες στον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος χειρίσθηκε αυτή την υπόθεση απερίσκεπτα, «εμπειρικά» και με προσωπικές σκοπιμότητες, οδηγώντας τη ΝΔ σε κατάσταση πλήρους διάλυσης. Συνδυάζουν, μάλιστα, την υπόθεση των Σκοπίων με το σύνολο της εξωτερικής μας πολιτικής, η οποία, υπό την προσωπική καθοδήγηση του Κ. Μητσοτάκη, γνωρίζει ήττες σε όλα τα μέτωπα: στο Κυπριακό, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στις σχέσεις με τα Βαλκάνια και την ΕΟΚ… («Ο κατήφορος ώς τα… Σκόπια». «Η Καθημερινή», 8 Νοεμβρίου 1992).

Υποκλοπές με εντολή Μητσοτάκη!

Να θυμίσουμε τις τηλεφωνικές υποκλοπές; Οι αποκαλύψεις άρχισαν από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», με τίτλο την καταγγελία του (αλήστου μνήμης) Χρ. Μαυρίκη: «Έκανα υποκλοπές με εντολή Μητσοτάκη. Μού έδωσαν μαγνητόφωνα, πλαστές ταυτότητες, μερσεντές με πινακίδες ΚΥΠ». Στόχος παρακολούθησης, μεταξύ άλλων, οι Α. Παπανδρέου, Π. Μολυβιάτης, Γ. Ράλλης, Μ. Έβερτ, Γ. Μπούτος, Κ. Παπούλιας, Λ. Καραπαναγιώτης, Κ. Σαψάλης, Γ. Βαρδινογιάννης, Ν. Κακαουνάκης, Α. Λιβάνης, γραφεία ΠΑΣΟΚ κ.ά. Οι αποκαλύψεις αυτές, που συνοδεύονται από χειροπιαστές αποδείξεις, θα γίνουν από τον 40χρονο υπάλληλο του ΟΤΕ Χρ. Μαυρίκη, της προσωπικής συνοδείας του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη (από το 1988), γι’ αυτό άλλωστε εφοδιάστηκε με άδεια οπλοφορίας, «για να συνοδεύει τον πρόεδρο της ΝΔ». Ο Μαυρίκης αρχίζει το υπόμνημά του ως εξής: «Δηλώνω υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου ότι ενήργησα κατ’ εντολήν του σημερινού πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, τις παρακάτω παράνομες πράξεις…».

Τα θυμάται αυτά ο Μητσοτάκης;

Να του θυμίσουμε τι έγραφε τότε η συντηρητική εφημερίδα "Καθημερινή" μετά την κατάρρευσή του:

Η πτώση της κυβερνήσεως του κ. Μητσοτάκη ουδένα εξέπληξε. Ήταν αναμενόμενο γεγονός, όλοι εγνώριζαν ότι θα συμβεί και το μόνο ερώτημα ήταν πότε, πώς και ποιος θα έπαιρνε την σχετγική πρωτοβουλία. Και δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά: Ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε την ακμαία παράταξη του 47% και την οδήγησε στα χαμηλά ποσοστά, που εμφανίζουν σήμερα οι σφυγμομετρήσεις και που δυστυχώς θα επιβεβαιώσουν αύριο οι κάλπες. Ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε ένα κόμμα που διέθετε αξιολογότατα στελέχη και το απορφάνισε, εξαναγκάζοντας, άλλους σε αποχωρήσεις, άλλους σε παραιτήσεις, άλλους σε ουσιαστική απομάκρυνση από τον δημόσιο βίο. Από τον Κωστή Στεφανόπουλο έως τον Γεώργιο Ράλλη, από τον Μιλτιάδη Έβερτ έως τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο, από τον Αντώνη Σαμαρά έως τον Σταύρο Δήμα. Και πολλούς άλλους. Ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεγε, κατά κανόνα, συνεργάτες με κριτήριο τις ικανότητές τους αλλά την νομιμοφροσύνη τους προς το πρόσωπό του και την αναχθείσα από τον ίδιο σε πολιτικό όργανο οικογένειά του, προβλέποντας ότι αυτοί συχνά δεν μπορούσαν ούτε στοιχειωδώς να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους ή ήσαν άτομα σκοτεινού παρελθόντος και υπόπτου μέλλοντος. Ο κ. Μητσοτάκης και πρόσωπα του πολύ στενού περιβάλλοντός του ενεπλάκησαν σε σειρά σκανδάλων, πολιτικών και οικονομικών, με κορυφαία αυτά των υποκλοπών και της ΑΓΕΤ. Και φυσικά υπάρχουν και πολλά άλλα που συντόμως θα αποκαλυφθούν. Αυτά όλα έρριξαν τον κ. Μητσοτάκη. Και όχι ο κ. Σαμαράς, ο οποίος απλώς έδωσε την χαριστική βολή σε έναν πρωθυπουργό ανίκανο πλέον να κυβερνήσει, συναλλασσόμενο με τους πάντες, προκειμένου να εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωσή του και μετερχόμενο παντός μέσου κατά των αντιπάλων του, προκειμένου να εκβιάζει τη σιωπή τους. Έναν πρωθυπουργό, ο οποίος αδιστάκτως και ιδιοτελώς προχωρούσε ολοταχώς στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, «χαρίζοντας» σε ιδιώτες τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, ενώ ήταν έτοιμος να εξανεμήσει και το πακέτο Ντελόρ για να υπηρετήσει τις κομματικές του σκοπιμότητες… («Η Καθημερινή», 12 Σεπτεμβρίου 1993).

Στη διάρκεια της τρίχρονης διακυβέρνησης της χώρας από τον Μητσοτάκη συνέβησαν σημεία και τέρατα, τα οποία οι τωρινοί δημοσιογράφοι που τον καλούν και τον ξανακαλούν για συνεντεύξεις, μάλλον (ηθελημένα) αγνοούν. Να θυμηθούμε τις καθημερινές κινητοποιήσεις του κόσμου, τη συνεχή πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, την ανυπαρξία επενδύσεων, τον καλπασμό της ανεργίας, την εκτίναξη στα ύψη του πληθωρισμού, την αύξηση των ελλειμμάτων; Τι να πρωτοθυμηθούμε; Καλά, νομίζει ότι έχουν πάθει μαλάκυνση όλοι οι Έλληνες; Και γιατί τον καλούν; Είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός...

Στην πορεία, εξασφάλισε την κόρη του, εξασφάλισε τον Κυριάκο του, η κόρη του εξασφάλισε τον γιο της (τον έχει σύμβουλο στο υπουργείο Εξωτερικών) - μήπως έχει βάλει και την κόρη της κάπου και δεν το ξέρουμε; Έρχεται, λοιπόν, ο Μητσοτάκης να δώσει συμβουλές πότε στον πρωθυπουργό, πότε στους υπουργούς, πότε στον ελληνικό λαό. Ήμουνα νιος και γέρασα κι ακόμα ο Μητσοτάκης να μας γυρίζει τ' άντερα και να μας φεύγει το τσερβέλο! Δεν θέλουμε, φτάνει! Επιτέλους, μέριασεεεεε...

Μεγάλε αποστάτη, Σου χαρίζουμε και το "Επιτύμβιον" του μεγάλου μας Μανόλη Αναγνωστάκη, που δεν το έγραψε για σένα, αλλά, δεν βαριέσαι, για όλους έχει ο Θεός...

Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

[από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000]

Ποιες μεταρρυθμίσεις;

Κ. Καραμανλής: "Οι μεταρρυθμίσεις είναι εθνική υπόθεση"!

Ποιες "μεταρρυθμίσεις";

Κ. Καραμανλής: "Περιμένετε ντε! Τις... αγναντεύω, μαζί με τον φίλο μου τον Νικολόπουλο. Όπου να 'ναι, έρχονται..."

Καλά, γιατί αργούν;

Κ. Καραμανλής: "Να σας εξηγήσω... Είναι μια εξελικτική διαδικασία που προχωρά μακριά από αγκυλώσεις και ιδεολογήματα»...

Α, καταλάβαμε! Κι αυτοί οι σταυροί τι είναι;

Κ. Καραμανλής: Σιγά μην είναι οι συνταξιούχοι!

Ο Αλογοσκούφης κι ένας βρικόλακας...

Υποσχέθηκε πάλι να μας κάνει... Ιρλανδία. Στο γνωστό προεκλογικό του μοτίβο ο Γιώργος Αλογοσκούφης υποσχέθηκε χθες να κάνει την Ελλάδα φορολογικό παράδεισο και να τη μετατρέψει σε «Ιρλανδία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης»... (Έθνος, 12/6/2007).

Σχέδιο ύβρεων. Ενεργοποιήθηκε το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για τη δημιουργία κλίματος προεκλογικής πόλωσης με κατά μέτωπον επίθεση κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με βαρείς χαρακτηρισμούς. Εξαπέλυσαν πρώτοι, σχεδόν ταυτόχρονα, πυρά ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης και ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κ. Μητσοτάκης, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Είναι ο κ. Αλογοσκούφης ένας από τους κυρίους, αν όχι ο κύριος υπεύθυνος για το σκάνδαλο με τα διαβόητα δομημένα ομόλογα. Γι' αυτό και προσπαθεί απεγνωσμένα να αμυνθεί με επίθεση, με μάταιες αλογομαχίες, προκειμένου να αποφύγει την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για το σκάνδαλο... (Απόψεις, Ελευθεροτυπία, 12/6/2007).

Σχέδιο πόλωσης λόγω γκάλοπ. Με ένα «ομόλογο λάσπης» κατά του Γ. Παπανδρέου, το οποίο εξέδωσε χθες ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, η κυβέρνηση επιχειρεί να τορπιλίσει το πολιτικό σκηνικό, ευελπιστώντας ότι μέσα από την πόλωση θα συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της και θα βάλει φρένο στη φθορά που έχει υποστεί από το σκάνδαλο των Ταμείων... (Ρεπορτάζ: Διονύσης Νασόπουλος, Τα Νέα, 12/6/2007).

Η πλάκα είναι ότι έχει κανείς αντίπαλο έναν αλογοσκούφη που θέλει να ξεχάσουμε παράνομες προσλήψεις, κουμπάρους, μίζες, και όσα άλλα με τα οποία βαρύνεται η τριετής θητεία της ΝΔ. Η έπαρση του αλογοσκούφη, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μετατραπεί σε κάτι άλλο και θα γελάει τότε ο κάθε πικραμένος.

ΥΓ. Μην ψάχνετε για τον "βρικόλακα"! Ο επίτιμος της ΝΔ είναι πια... μια αρρώστεια. Μεταξύ άλλων γελοιοτήτων είπε: "Εγώ παλιός πολιτικός ανατριχιάζω όταν ακούω αυτά που λέγονται..."! Ποιος μιλάει; Έλεος! Ας κάτσει σπιτάκι (σπιταρώνες) του και να πίνει το χαμομηλάκι του. Τον βλέπω και τώρα ακόμη και τρομάζω. Κοντεύω να γεράσω κι αυτός θέλει να κάνει υποδείξεις και στα παιδιά μας!

G8 2007 Protest-Trailer

In August 2007 everything will change!

Κύριε Πρόεδρε της ΕΡΤ είστε παράνομος;

Στο "Παρόν" διάβασα ότι είναι άκυρες οι αποφάσεις του "παράνομου προέδρου της ΕΡΤ", ο οποίος εισπράττει το χρόνο 379.600 ευρώ = τρεις φορές περισσότερα από τον πρωθυπουργό! Κι επιπλέον χάρισε 100.000.000 δρχ. σε 30 διοικητικά στελέχη ως... μπόνους για την οργάνωση της Γιουροβίζιον και έδωσε αύξηση 68% στους γενικούς διευθυντές [διαβάστε ΕΔΩ]. Την αποκάλυψη του «Π» ότι ο πρόεδρος της ΕΡΤ είναι παράνομος, και επομένως άκυρες όλες οι αποφάσεις που έχει υπογράψει (από τον Απρίλιο του 2007 μέχρι σήμερα), παραδέχθηκε, με την επίκληση νομικού λάθους, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος σε ερώτηση δημοσιογράφου στο Πρες ρουμ.

Και το ερώτημα: Γιατί πληρώνουμε ένα "παράνομο", ο οποίος χαρίζει στον εαυτό του και σε διάφορα διοικητικά στελέχη εκατομμύρια και δίνει αυξήσεις - και δεν ντρέπεται; Αυτός μπορεί να μην ντρέπεται, αλλά ο Ρουσσόπουλος (που δούλεψε ο άνθρωπος και ίδρωσε κι έτσι κατάφερε να οικοδομήσει βίλα και πισίνα για να κάνουν μπάνιο τα παιδάκια του στο Καπανδρίτι), πώς το αντιμετώπισε;

Λάθος! Δηλαδή, ο Παναγόπουλος θα επιστρέψει τα λεφτά; Και το πιο "κουφό" που διάβασα είναι πως και τα μέλη του ΕΣΡ επίσης είναι παράνομα αφού έχει λήξει η θητεία τους! Τι όμορφος πολιτικός κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Το λέω αυτό, την ώρα που βλέπουμε τον Καραμανλή να ηθικολογεί και να αερολογεί στις διάφορες συγκεντρώσεις των οπαδών του, βάζοντας την ίδια κασέτα κι εμείς ν' ακούμε τα ίδια που έλεγε και πριν τις εκλογές του 2004...

Για τον Ρουσσόπουλο, δεν έχω να πω κάτι. Ο άνθρωπος έχει τόσο μίσος εναντίον των άλλων που δεν είναι δεξιοί ώστε το μίζερο ύφος του συναγωνίζεται το φτηνό λεξιλόγιό του...

[Λεζάντα: Κύριε Ρουσσόπουλε, από τιτάνιο είναι ο "σκελετός" των γυαλιών σας;]

Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε...

Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε. Των ποιητών το βλέμμα είν’ οξύτερον. Οικείος κήπος είν’ η φύσις δι’ αυτούς. Εν παραδείσω σκοτεινώ οι άνθρωποι οι άλλοι ψηλαφώσι δρόμον χαλεπόν. Κ’ η μόνη λάμψις ήτις κάποτ’ ως σπινθήρ εφήμερος φωτίζει της πορείας των την νύκτα, είναι σύντομός τις αίσθησις μαγνητικής τυχαίας γειτνιάσεως― βραχεία νοσταλγία, ρίγος μιας στιγμής, όνειρον ώρας της ανατολής, χαρά αναίτιός τις αιφνιδίως ρέουσα εν τη καρδία κ’ αιφνιδίως φεύγουσα.

Κ.Π. Καβάφης «Αλληλουχία κατά τον Βωδελαίρον», 25-37. Κρυμμένα ποιήματα. Ίκαρος, 1993. 27.

"Κατεψυγμένη" αλήθεια!

Μια «κατεψυγμένη» αλήθεια για την Ελλάδα π.χ. είναι η ιστορία της όπως την ερμηνεύουν οι επίσημοι Έλληνες. Μια άλλη «κατεψυγμένη» επίσης, είναι η ιστορία της, όπως την παρουσιάζουν οι Ευρωπαίοι. Η ζωντανή αλήθεια, πιστεύω, βρίσκεται πάλι στην ιστορία της, όπως την ανακαλύπτεις ν’ αναδύεται μέσα σου, από την προσωπική σου εμπειρία και που, τα γεγονότα ή τα μνημεία της τέχνης, απλά και μόνο την υπομνηματίζουν και την εικονογραφούν.

Οδυσσέας Ελύτης «Πρώτα-πρώτα», Γ. Ανοιχτά Χαρτιά. Αστερίας, 1974. 24-25.

G8 - ΑΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ!

Οι "οκτώ" πλουσιότερες "χώρες" του πλανήτη θα πραγματοποιήσουν την Τετάρη (6/5/2007) στο Χάιλικενταμ της Γερμανίας την πιο κρίσιμη από τις συνόδους του G8 στην ιστορία του θεσμού. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί - λένε - θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους, κυρίως για ένα θέμα: το περιβάλλον και το μέλλον του πλανήτη Γη. Διάβαζα στην Ελευθεροτυπία ότι η γερμανική προεδρία στο πρόγραμμά της, το οποίο θα παρουσιάσει η Αγγέλα Μέρκελ στους ηγέτες των οκτώ πλουσιότερων χωρών, εισηγείται τη δέσμευση όλων των βιομηχανικών κρατών ότι μέχρι το έτος 2050 θα έχουν μειώσει στο μισό τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και ότι δεν θα επιτραπεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη πάνω από δύο βαθμούς Κελσίου. Άλλο ένα καυτό θέμα, που θα απασχολήσει τη σύνοδο του G8, αφορά την εγκατάσταση αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπως η Πολωνία και η Τσεχία... Κι έτσι ανάγκασαν τον Πούτιν να... εκραγεί!

[Λεζάντα: George Bush: 'You have nothing to fear, Vladimir']

Οι μεγάλοι, λοιπόν, είναι βέβαιο ότι θα συζητήσουν, θα ποζάρουν, θα χαμογελάσουν, θα κάνουν περιπάτους, θα υποκριθούν τους ευαίσθητους, θα μας γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, δεν θα πάρουν αποφάσεις, θα αποφύγουν τις δεσμεύσεις κι έτσι θα τελειώσει άλλη μια θεατρική παράσταση. Η ζωή θα συνεχίσει στο ίδιο τροπάριο: Το νερό θα λιγοστεύει κι εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα έχουν πόσιμο νερό, τα σκουπίδια θα μας σκεπάσουν και θα μας βρωμίζουν, το πράσινο θα το βλέπουμε μονάχα στις ζωγραφιές, το νέφος θα μας δηλητηριάζει λίγο-λίγο και καθημερινά, και τα τοξικά θα μας διαλύσουν!

Κι όσο για το αντιπυραυλικό σύστημα: για ποιους χρειάζεται, αφού οι ΗΠΑ κυβερνούν τον κόσμο; Φοβούνται επίθεση από τον... Άρη ή την Αφροδίτη;

Εμείς εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε! Ξυπνήστε, κάτι μπορούμε να προλάβουμε. Ν' αρχίσουμε από την αυλή μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας... Μην αφήνουμε να κουμαντάρουν τη ζωή μας τα διάφορα καθάρματα που βγαίνουν δήμαρχοι και βουλευτές και υπουργοί χωρίς να έχουν καταλάβει ότι έχουν μονάχα υποχρεώσεις κι όχι δικαιώματα!

Δεν είναι δυνατό, ας πούμε, η Αθήνα να βρωμάει κι ο δήμαρχος Αθηναίων, ο κύριος Κακλαμάνης (που έβγαινε πρώτος στις δημοσκοπήσεις, κερδίζοντας τελικά...) να είναι εξαφανισμένος. Μήπως τον είδε κανείς σας τον δήμαρχο να έχει σηκώσει τα μανίκια του και να δουλεύει νυχθημερόν; Και τον κάθε δήμαρχο... Όπως κι ο δήμαρχος Χαλανδρίου (στην περιοχή που κατοικώ), είναι απών! Σκουπίδια παντού... Δεν μπορώ να βλέπω κάθε μέρα τα σκουπίδια να είναι σκορπισμένα στα πεζοδρόμια και τις γάτες να πανηγυρίζουν... Οι κάδοι είναι γεμάτοι συνεχώς. Δεν μπορείς να περπατήσεις στα πεζοδρόμια και λόγω των παρκαρισμένων οχημάτων αλλά και γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται να κλαδέψει τα δέντρα... Και οι πολίτες, οι δημότες, εξίσου ένοχοι. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι γίνεται έξω από την πόρτα του!..

Τελικά, όπως βλέπετε (ή θα θέλατε να δείτε) οι διαδηλωτές έπιασαν στα «δίχτυα» τους, τους «8» ισχυρούς ηγέτες του πλανήτη, που «σπαρταράνε» περιμένοντας τον πολιτικό τους θάνατο...

Παιχνίδια;

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟ!

Το άκουσα να το λέει ο Γιώργος Αρμένης και δεν έχω πλέον λόγους να διαφωνώ. Και το γράφω σαν συνέχεια του προηγούμενου κειμένου για τους κάφρους πολιτικούς που μπαίνουν στην πολιτική ξυπόλητοι (αν όχι όλοι, αλλά κάποιοι) και βγαίνουν πάμπλουτοι. Το ζήτημα είναι το "κοινό" τους, που τρέχει από πίσω και πανηγυρίζει.

Ο Αρμένης, λοιπόν, μιλούσε και για το κοινό που υποστηρίζει - σύμφωνα με τις μετρήσεις των διαφόρων εταιριών - τα "σκουπίδια" που προβάλλουν τα τηλεοπτικά κανάλια κι έφερε ως παράδειγμα τη "Μαρία την άσχημη". Και είναι θλιβερό να έχουν μπει στο λούκι και οι δημοσιογράφοι που πλημμυρίζουν τις σελίδες των τηλεοπτικών σελίδων των εφημερίδων και των περιοδικών με φωτογραφίες και ηλίθια κείμενα για εκπομπές και σειρές ανούσιες, γελοίες, τιποτένιες, όπου η γλώσσα εξευτελίζεται και οι καλλιτεχνικές ευαισθησίες ολωνών καταρρακώνονται. Το μόνο που υπάρχει ως "κέρδος" είναι ότι δουλεύουν κάποιοι ηθοποιοί. Κι εδώ υπάρχουν παρέες. Μη νομίζετε ότι δουλεύουν όλοι οι ηθοποιοί. Αν ξέρατε πόσοι στην πορεία της ζωής αλλάζουν επάγγελμα κι εγκαταλείπουν τα όνειρα!

Η "Μαρία η άσχημη", λόγου χάρη, και το "Παρά πέντε" που σύμφωνα με τις "μετρήσεις είναι μεταξύ των εκπομπών που έχουν θεαματικότητα, απευθύνονται σε μικρές ηλικίες και στα γερόντια. Ειδικά το "Παρά πέντε" για το οποίο αποφάσισα κάποιες φορές να αφιερώσω χρόνο, διαπίστωσα ότι δεν έχει "μύθο". Είναι ένα... τίποτα! Αλλά, το κυριότερο: είναι για μικρά παιδιά και τις γιαγιάδες. Επιπλέον έχουν εμπλακεί σ' αυτό το κύκλωμα διάφορες κουτσομπολίστικες εκπομπές που αναπαράγουν δήθεν "επιτυχημένες ατάκες" από το "Παρά πέντε" και σου 'ρχεται ν' αυτοκτονήσεις. Κοινοτοπίες, κοινοτοπίες, κοινοτοπίες.

Γιατί το κοινό που υποστηρίζει τον Χατζηνικολάου, τι είναι; Δηλαδή, τι να πούμε ότι αρέσει στον "μολυβένιο" τηλεπαρουσιαστή; Ο φανατισμός του και η προσήλωσή του στην παράταξή του (δηλ. η Νέα Δημοκρατία); Από τις "συζητήσεις" που κάνει με τους πολιτικούς έχετε βγάλει ποτέ συμπέρασμα; Αφού τους αφήσει να τσακώνονται δίχως να παρεμβαίνει, κοιτάζοντας δήθεν με απορία πότε τον ένα και πότε τον άλλον, στο τέλος αφού ο τηλεθεατής τους έχει σιχαθεί, λέει "δεν έχουμε άλλον χρόνο, σας ευχαριστώ" και τους βγάζει από τα "παράθυρα".

Θα μου επιτραπεί εδώ να παραθέσω ένα εύγλωττο απόσπασμα από τα "Παράδοξα" του Ευγένιου Αρανίτση με τίτλο "Ομορφιά και φρίκη" στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία:

Ένας ακόμη μύθος είναι τα «σωστά ελληνικά» του Χατζηνικολάου ο οποίος, ολοφάνερα, δηλαδή με τρόπο ώστε να μην το παρατηρεί κανείς, υπεραναπληρώνει την έλλειψη ευγλωττίας με την αργόσυρτη συλλαβική προφορά των ελληνικών, σαν να μασάει τη λέξη, και να φτύνει στο τέλος, διακριτικά, το κουκούτσι πάνω στον συνομιλητή. Με τη σειρά του, ο συνομιλητής, κολακευμένος, εκλαμβάνει το κουκούτσι σαν τον πολύτιμο λίθο κάποιου νοήματος.

Αυτό είναι! Φτύνουν κατά πρόσωπο κουκούτσια κι ο κόσμος τα νομίζει για πολύτιμους λίθους...

ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΤΗΝ... ΠΛΕΜΠΑ!

Κι άλλο ένα ρεπορτάζ για τα οικονομικά των πολιτικών. Το διάβασα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία: Βουλευτές με γερό πορτοφόλι Των ΜΑΡΙΝΑΣ ΜΑΝΗ - ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ. Γράφουν οι συνάδελφοι:

Τι κι αν παραπονούνται μονίμως ότι οι προεκλογικές εκστρατείες τούς εξοντώνουν οικονομικά; Τι κι αν τα τελευταία πέντε χρόνια δεν ασκούν (άλλο) επάγγελμα εξαιτίας του επαγγελματικού ασυμβίβαστου;

* Βάλαμε δίπλα δίπλα τα «πόθεν έσχες» 16 κορυφαίων πολιτικών με απόσταση 10 ετών και συγκρίναμε την περιουσία τους κατά το 1996 με αυτήν του 2005. Το συμπέρασμα; Ουδείς ζημιώθηκε από το «βουλευτιλίκι» και το «υπουργιλίκι»:
* Οι Κ. Καραμανλής, Γ. Βουλγαράκης, Γ. Αλογοσκούφης, Ντόρα Μπακογιάννη, Γ. Παπαντωνίου, Στ. Μάνος και Γ. Καρατζαφέρης «είδαν» τα εισοδήματά τους να εκτινάσσονται.

* Οι Ευ. Βενιζέλος, Μαριέττα Γιαννάκου, Κ. Σημίτης και Αννα Διαμαντοπούλου βρίσκονται σε (αρκετά) καλύτερο σημείο απ' ό,τι πριν από εννέα χρόνια...

Οι μεν είδαν τα εισοδήματά τους να εκτινάσσονται, οι δε τα εισοδήματά τους να βρίσκονται σε αρκετά καλύτερο σημείο απ' ό,τι πριν από 9 χρόνια!!! Τι να πούμε, μωρέ; Δεν χρειάζονται σχόλια. Τα σχόλια θα πρέπει να είναι για την "πλέμπα" που χειροκρατάει, τσακώνεται, στενοχωριέται, ζητωκραυγάζει, φωνάζει για τον ένα και τον άλλο, περιμένει πώς και πώς να πάει να ψηφίσει τους "εκλεκτούς"...

Δεν ίδρωσε ποτέ ο κώλος τους, ούτε και τώρα θα ιδρώσει το αυτί του Καραμανλή που βγάζει προεκλογικούς λόγους λες και όλα είναι ρόδινα, δεν τρέχει... κάστανο. Για διαβάστε με προσοχή και το άλλο ρεπορτάζ της Κ.Ε. με τίτλο "Μιχ. Σιώψης, Πρόεδρος δύο σε ένα" και θα καταλάβετε ότι οι άνθρωποι δεν ορρωδούν προ ουδενός. Η μάσα δεν χρειάζεται τέχνη, αλλά θράσος!

Ο "MAESTRO ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ"!

[...απειλητικά σύννεφα]

Δεν είμαι προκατειλημμένος κατά του "maestro" (όπως τον αποκαλεί η Ελευθεροτυπία) του Ελληνικού Φεστιβάλ. Ωστόσο, αν κανείς διαβάζει μετά προσοχής τις συνεντεύξεις του θα διαπιστώσει το επηρμένο ύφος του. Καλά κάνει και υποστηρίζει τις επιλογές του, αλλά υπάρχουν κάποια όρια. Δείχνει σαφέστατα την υπεροψία του "Ευρωπαίου" που ήρθε να εκπολιτίσει τους ιθαγενείς. Θυμίζει τους Βαυαρούς! Λέει στη συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Ναταλί Χατζηαντωνίου:

"Για την κλασική μουσική ισχύει και κάτι άλλο: το κοινό της στην Ελλάδα είναι περιορισμένο. Δεν φταίει το φεστιβάλ, αλλά η έλλειψη παιδείας. Οι κριτικοί αντί να είναι όλο γκρίνιες και ναζάκια, ας προετοιμάζουν με θελκτικά δημοσιεύματα τους λιγότερο πεπαιδευμένους για τέτοιες συναυλίες..."

Λάθος, κύριε Λούκο! Δεν είναι δουλειά των κριτικών να επιμορφώνουν - αυτό είναι έργο δικό σας, δηλαδή του Ελληνικού Φεστιβάλ του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, της Λυρικής Σκηνής κ.ο.κ. Μη φορτώνετε στους κριτικούς αλλότρια βάρη. Οι κριτικοί καλά θα κάνουν να επισημαίνουν, να υπογραμμίζουν, να κρίνουν τέλος πάντων... Αυτό το "γκρίνιες και ναζάκια" δεν είναι έκφραση που αρμόζει σε σας, έναν Ευρωπαίο - απορώ πώς δεν δεχτήκατε ακόμη "επιθέσεις"!

Αλλά, φτάνει πια. Παρατηρείτε "έλλειψη παιδείας", οι κριτικοί "είναι όλο γκρίνιες και ναζάκια", "γκρινιάρηδες οι Έλληνες" κ.λπ.

Αναφέρει επίσης ο κ. Λούκος και τη σχετική "διαμαρτυρία" του ΣΕΗ, ότι δηλ. "είχε σχέση κυρίως με τις πολιτικές απόψεις κάποιων, που έχασαν ορισμένα προνόμια"! Καλό κι αυτό. Ας το πουν όμως κάποιοι πολιτικοί κι όχι ο διευθυντής του ΕΦ. Στην αντίθετη περίπτωση, ας μιλάει καθαρά και με ονόματα.

Καλά, πού νομίζει ο κ. Λούκος ότι ήρθε; Είπαμε ότι οι Έλληνες έχουν ελαττώματα, όπως έχουν ελαττώματα όλοι οι λαοί. Κανείς δεν είναι περιούσιος. Αλλά βρε αδερφέ οι Έλληνες έχουν προοδεύσει από τότε που έφυγε για την Εσπερία ο κ. Λούκος (δεν ξέρω ακριβώς πότε...) κι έρχεται τώρα να μας αλλάξει τα φώτα! Είναι και η δημοσιογραφική πένα που τονίζει την υπερβολή. Βλέπει φούρνο και θαυμάζει! Τι θα πει "Πολλούς από τους καλλιτέχνες τούς οφείλουμε στην προσωπική σας γνωριμία", όπως του λέει η κ. Χατζηαντωνίου στην Ελευθεροτυπία; Δηλαδή, δεν θα έρχονταν σε άλλη περίπτωση; Έρχονται, εφόσον πληρώνονται...

Εν κατακλείδει, βαρέθηκα τις ιερεμιάδες των "φωτισμένων" και τους λιβανωτούς των δημοσιογράφων.

Ο ΠΕΤΡΟΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΕΡΟΣ ΓΡΑΦΕΙ...

Με χαροποίησε η κριτική παρουσίαση του βιβλίου μου ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΥΨΕΙΣ ΠΑΡΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ από τον Πέτρο Γαργάνη στο διαδικτυακό χώρο http://www.greekpress.ca/texnes_grammata.html. Εκεί μπορεί κανείς να διαβάσει το σχετικό κείμενο. Ο Πέτρος Γαργάνης γεννήθηκε (1971) και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε και ασχολήθηκε με τη μουσική ενώ είχε ένα επαγγελματικό πέρασμα απο την διαφήμηση. Έγραψε το μυθιστόρημα "Μια γειτονιά είμαστε" και αρθρογραφεί τακτικά σε λογοτεχνικά και μη περιοδικά.

Είναι θετικές οι κριτικές παρατηρήσεις του Πέτρου και θα τις δεχόμουν και στην αντίθετη περίπτωση. Με φτάνει το γεγονός ότι κάθησε και διάβασε το βιβλίο κι ένιωσα αυτή τη χαρά του ανθρώπου που "επικοινωνεί". Άλλωστε, η επικοινωνία είναι πάντα το ζητούμενο! Πέτρο σ' ευχαριστώ de profundis.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ!

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Στην εφημερίδα Καθημερινή (30-5-2007) διάβασα το παρακάτω σχόλιο με τίτλο "Η τηλεθέαση του πόνου", με αφορμή το τραγικό συμβάν στον Λούσιο ποταμό της Αρκαδίας, όπου χάθηκαν, άδικα, οκτώ νέοι άνθρωποι. Πότε, λοιπόν, οι άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης θα μάθουν να σέβονται τον πόνο των άλλων, πότε επιτέλους θα πάψουν να κάνουν τους εισαγγελείς και πότε θα μάθουν τι σημαίνει αξιοπρέπεια;

Συγκλονισμένη πληροφορήθηκε η κοινή γνώμη το τραγικό συμβάν στον Λούσιο ποταμό και τον χαμό των εκδρομέων. Και ταραγμένοι επίσης παρακολουθήσαμε από την πρώτη ώρα την κανιβαλική κάλυψη του γεγονότος από τα πλείστα τηλεοπτικά μέσα. Το κυνήγι της εικόνας απαιτούσε πτώματα – και τα έδειχναν ξανά και ξανά. Το κυνήγι των εντυπώσεων απαιτούσε ενόχους – και τους κατασκεύαζε με ανακρίσεις, εικασίες και κραυγές. Το κυνήγι της θεαματικότητας απαιτούσε μαρτυρίες θυμάτων – και τις εκβίαζε από ανθρώπους συντετριμμένους. Μα πρώτα τα θύματα της τραγωδίας αντιστάθηκαν. Με κοινή επιστολή τους αρνούνται να γίνουν βορά αυτής της δημοσιότητας και επισημαίνουν ότι τον πρώτο λόγο τον έχουν οι Αρχές και όχι οι αυτόκλητοι τηλε-εισαγγελείς. Την ώρα που η επελαύνουσα μηντιοποίηση παραλύει τον δημόσιο βίο, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά reality show, η στάση των επτά εκδρομέων του Λούσιου δείχνει το δρόμο για όλους όσοι δεν ανέχονται πια τις θλιβερές τελετές ανθρωποφαγίας και ηδονοβλεψίας στα μήντια. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μετριέται με πόντους τηλεθέασης.

Είναι όμως και η περίπτωση του Ευαγγελάτου που κάνει ο άσπρο-μαύρο! Διάβασα σχετικά στο άρθρο της Καίτης Διαμαντάκου στην εφημερίδα Τα Νέα (31-5-2007) ότι το ζεύγος Ευαγγελάτου δεν άφησε την ευκαιρία χαμένη και εκμεταλλεύτηκε την τραγωδία του Λούσιου για μια "αποκατάσταση" του τηλε-εισαγγελέα. Η αναφορά έγινε σε υποθέσεις που αποκαλύπτουν τραγικές ολιγωρίες της πολιτείας, μόνο που στην «υπόθεση της οδού Νιόβης» η τηλεόραση είχε καθοριστικό ρόλο και αυτός φάνηκε πως αναζητείται- και μάλιστα συγκεντρωμένος- στο πρόσωπο του «συμβόλου»-Ευαγγελάτος. Καθισμένος σε πολυθρόνα με φόντο ροζ-σομόν [ο Ευαγγελάτος] στην αιφνίδια συνέντευξη που παραχώρησε για ένα ντοκιμαντέρ του BBC στη σύζυγό του Τατιάνα, δήλωνε αυτάρεσκα: «Αισθάνομαι δικαιωμένος από τα σχόλια του ΒΒC!». Πληγές που αιμορραγούν, για την οικογένεια Γκινάκη, ξύστηκαν και πάλι προς όφελος... αλήθεια τίνος; Όσο για τα «σχόλια που δικαιώνουν», -καταλήγει η Διαμαντάκου- η φράση στην αρχή του ντοκιμαντέρ «ο κώδικας δεοντολογίας των ΜΜΕ και η Ελληνική Αστυνομία εκτέθηκαν με τον χειρότερο τρόπο» είναι σαφής για την προσέγγιση του ΒΒC... Ο Ευαγγελάτος, βέβαια, τα ερμηνεύει όπως θέλει.

138 ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΝΗ ΚΛΕΑΝΘΗ!!

Η αναφορά μου στον Φάνη Κλεάνθη [τον οποίο αμφιβάλλω αν γνώριζαν και αυτοί ακόμη οι δημοσιογράφοι που δουλεύουν στην ίδια εφημερίδα που δούλευε κι εκείνος] είναι γιατί υπήρξε ένας καλός άνθρωπος και δημοσιογράφος. Σε μια μεγάλη εφημερίδα - στα "Νέα". Εκεί διάβασα για την απώλειά του. Κι εγώ φυσικά είχα ξεχάσει ότι ζούσε ο γλυκύτατος, ήρεμος και εργατικός [Θεοφάνης] Κλεάνθης. «Έφυγε» σε ηλικία 94 ετών - πλήρης ημερών, όπως λέμε. Το ζήτημα είναι ότι και η εφημερίδα στην οποία δούλεψε για περίπου 25 χρόνια, στις πολιτιστικές σελίδες, του αφιέρωσε 138 λέξεις!!! Σκληρή που είναι η ζωή... Τέλος πάντων, από εκεί παίρνουμε και τα παρακάτω στοιχεία:

Γεννήθηκε το 1913 στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας. Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από την εφημερίδα «Ηχώ της Ελλάδας» το 1935. Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες «Νέος Ορίζων», «Τα Αλάτσατα» και υπήρξε συνεργάτης των περιοδικών «Μπουκέτο», «Θεατής», «Τραστ του γέλιου», «Γυναίκα», «Θησαυρός», «Φαντασία», «Ταχυδρόμος», «Το Πρώτο», ενώ υπήρξε συνεκδότης μαζί με τους Απ. Μαγγανάρη και Πολ. Βασιλειάδη του περιοδικού «Το 7». Από το 1954 έως και το 1980 υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

Ο Φάνης Κλεάνθης αφήνει πίσω του και πλούσιο συγγραφικό έργο. Μερικά από τα έργα του είναι: «Ζητείται φιλενάδα», «Ο φρικτός μήνας Σεπτέμβρης», «Έτσι χάσαμε τη Μικρά Ασία», «Η Ελληνική Σμύρνη», «Αλάτσατα, η χαμένη πατρίδα μου» κ.ά.

ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΟΙ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥΣ...

Μας κοροϊδεύουν συστηματικά οι εθνοπατέρες - άπαντες! Η κοροϊδία με το λεγόμενο "πόθεν έσχες" πρέπει να λάβει τέλος. Όχι μόνο προκαλούν το κοινό αίσθημα, αλλά δημιουργούν ερωτήματα, τα οποία όμως δεν πρόκειται να απαντηθούν. Ιλιγγιώδη τα ποσά που διαθέτουν είτε ως καταθέσεις είτε ως εισοδήματα, είτε ως ομόλογα, μετοχές, ακίνητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αυτοκίνητα κ.λπ. Με πιάνει ζαλάδα. Πού στο διάολο τα βρήκαν όλοι τους - και οι γυναίκες τους (που φαίνεται να είναι πολύ εργατικές...);

ΥΓ. Όσο για τις γυναίκες, μάλλον ισχύει εκείνο που έγραψε ως "σχόλιο" στο προηγούμενο ποστ, ο monaxikoslikos: "Λένε για τις γυναίκες που έχουν λεφτά ότι ή γεννήθηκαν ή κοιμήθηκαν στο σωστό κρεβάτι"!..

Αλλά είδα και το Press-gr.blogspot.com όπου παρουσιάζονται χορταστικά οι κυρίες Κατερίνα Βουλγαράκη με 737.859,40 ευρώ (δηλαδή 61.488,25 ευρώ τον μήνα!!!), Δίκα Αλογοσκούφη με 197.381 ευρώ (δηλαδή 16.448 ευρώ τον μήνα!!!) και η σύζυγος του Ρουσόπουλου, η Μάρα Ζαχαρέα, η οποία δήλωσε 185.186 ευρώ...

«ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ;»

Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν νέα ερώτηση για τα περιουσιακά στοιχεία του γιου του προέδρου του Αρείου Πάγου με αφορμή τις δραστηριότητες της «Τεχνικής Εταιρείας Σύρου ΕΠΕ» στην οποία συμμετέχει ο Φαίδων Κεδίκογλου κατά 50%. Ρωτούν τον υπουργό Δικαιοσύνης εάν αληθεύει ότι μέρος του οικοπέδου των 5.401 τ.μ. που αγόρασε η συγκεκριμένη εταιρεία στη Σύρο για να χτίσει 4 μεζονέτες, διεκδικείται από το Δημόσιο μέσω του Δασαρχείου. Κι ακόμη, πώς δόθηκε άδεια ανοικοδόμησης με τέτοιο απόλυτα απαγορευτικό καθεστώς, πόσο αγοράστηκε η οικοπεδική έκταση και πώς καταβλήθηκαν τα χρήματα του τιμήματος. Πόθεν έσχε ο Φαίδων Κεδίκογλου τα χρηματικά ποσά, όταν κατά τις ρητές δηλώσεις του πατέρα του για τα οικονομικά έτη 2005-2006 τα εισοδήματά του δεν ξεπέρασαν τα 11.000 ευρώ. Θα απαντηθούν, επιτέλους, τα ερωτήματα; Δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον κόσμο ο υιός Κεδίκογλου και ο πατέρας του Ρωμύλος. Η γυναίκα του Καίσαρος πρέπει να είναι και τιμία - όχι απλώς να φαίνεται!

ΤΣΠΕΑΘ για... πλάκα!

Τελικά, η υπόθεση του ΤΣΠΕΑΘ τέλειωσε έτσι, χωρίς εισαγγελείς και πειθαρχικά; Μπράβο ρε μάγκες! Ο κ. Καπράνος που ήταν πάντα κήνσορας των πάντων (διάβαζα τα κείμενά του στην Καθημερινή), παραμένει αλώβητος. Ο χρόνος, λένε, γιατρεύει! Όμως, όλοι όσοι μπλέχτηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην ιστορία των αμαρτωλών ομολόγων, πιστεύουν ότι θα τη σκαπουλάρουν. Βέβαια, μπορεί να γλιτώσουν. Η ιστορία έχει ένα σωρό παραδείγματα. Μετά τον πόλεμο και την κατοχή, πόσοι κατσαπλιάδες, εθνοπροδότες, μαυραγορίτες, ταγματασφαλίτες, και διάφοροι άλλοι αλήτες, ΔΕΝ πλήρωσαν, αλλά βγήκαν και ωφελημένοι. Κι εμείς τι κάνουμε; Βλέπουμε τα τρένα να περνούν κι ούτε να σφυρίξουμε δεν μπορούμε, αφού το σφύριγμα του τρένου είναι διαπεραστικό και σκεπάζει το δικό μας...

ΕΣΗΕΑ...

Δεν μπορώ να ξέρω αν η τελευταία διετία για την ΕΣΗΕΑ ήταν η καλύτερη ή η χειρότερη από τις προηγούμενες. Εκείνο που με απασχολούσε και με απασχολεί είναι η ισχυροποίηση του ταμείου των δημοσιογράφων ώστε να πάψει να είναι ευάλωτο σε κυβερνητικές "επιθέσεις" παντός τύπου.

Θέλω να κάνει αγώνα η ΕΣΗΕΑ ώστε να μην είναι δυο λέξεις κενές περιεχομένου ο Κώδικας Δεοντολογίας.

Θέλω να πάψει να είναι αυθαίρετη η δημόσια ραδιοτηλεόραση (ΕΡΤ), να σέβεται τους δημοσιογράφους, να μη σπαταλάει τα χρήματα του ελληνικού λαού σε εκπομπές τύπου "Δρούζα", να συμμαζευτεί και να σταματήσει να σκορπάει χρήμα για εκδηλώσεις τύπου "Eurovision", να αξιοποιεί όλο το δημοσιογραφικό δυναμικό της, να τερματίσει την ομηρία των συμβασιούχων, και να μπει ένα φρένο κάποτε στις τρελές εξωτερικές παραγωγές...

Θέλω η ΕΣΗΕΑ να κάνει αγώνα ώστε, επιτέλους, κάποτε να δημοσιοποιηθούν τα ονόματα εκείνων των δημοσιογράφων που περιλαμβάνονταν ή είναι ακόμη σε διάφορες πολύχρωμες λίστες. Κι ακόμη, δεν θα έπρεπε να ξέρουμε ποιοι δημοσιογράφοι δουλεύουν στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα;

Θέλω, επιτέλους, το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ ν' αρχίσει να λειτουργεί σοβαρά, ανταποκρινόμενο στην πνευματικότητα του σωματείου μας και όσοι θελήσουν ν' ασχοληθούν μ' αυτό να έχουν κέφι για δουλειά.

Θέλω να πάψουν να υπάρχουν δημοσιογράφοι - διαφημιστές. Ν' αποφασίσουν: ή το ένα ή το άλλο.

Θα πρέπει η ΕΣΗΕΑ να αγωνιστεί ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο στο χώρο της ενημέρωσης και να πάψουν να το ορίζουν και να το διαμορφώνουν οι διάφοροι τηλεοπτικοί "δημοσιογράφοι", οι οποίοι είναι έρμαια των μετρήσεων και του κάθε εργοδότη, και σε τελευταία ανάλυση αυτοί είναι που έχουν δημιουργήσει στα μάτια της κοινωνίας μια απεχθή εικόνα για το ρόλο των δημοσιογράφων.

Επίσης, κάποτε θα πρέπει η ΕΣΗΕΑ να πάρει θέση ώστε οι διάφορες ιδιωτικές σχολές να πάψουν να εκμεταλλεύονται την αναγνωρισιμότητα κάποιων τηλεοπικών αστέρων και να τους πλασάρουν ως "καθηγητές". Όταν έρχεται η περίοδος της νέας εκπαιδευτικής χρονιάς οι ολοσέλιδες διαφημιστικές καταχωρίσεις παρουσιάζουν, με τις φωτογραφίες τους, καθηγητές-δημοσιογράφους και κοροϊδεύουν τα νέα παιδιά που έχουν όνειρα και προσδοκίες.

...Και κάποτε να τιμωρηθούν όσοι έμπλεξαν σε περιπέτειες το ΤΣΠΕΑΘ.

ΥΓ. Όσο για την περίφημη "συναδελφική αλληλεγγύη", έχω να δηλώσω ότι δεν την ένιωσα ποτέ!

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ... ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΣ!

Λέγαμε καμιά καλή κουβέντα και για τον Κούλογλου, αλλά από τότε που το έριξε στη διαφήμιση κάποιου αυτοκινήτου, αρχίσαμε να αμφιβάλλουμε... Εντάξει, ελεύθερος είναι, σε καπιταλισμό διαβιούμε και συνεπώς όλοι παλεύουν για το καλύτερο... Τέλος πάντων, μας χάλασε τη διάθεση. Κάποτε στην Αμαλιάδα, τα παιδιά τον υποδέχθηκαν με ένα πανό που έγραφε: "Ναι στο Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα, Όχι στους ταλιμπάν της δημοσιογραφίας"! (Τη σχετική φωτογραφία την έχει στο site της εκπομπής του κι όποιος θέλει ας πάει εκεί να τη δει)

Ακολούθησε, όμως, το παράδειγμα του Γιώργου Παπαδάκη που κραυγάζει κάθε πρωί από τον Αντένα και στο ενδιάμεσο διαφημίζει τρόπους αδυνατίσματος, (παλιότερα διαφήμιζε απορρυπανικά) και τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο οποίος εσχάτως διαφημίζει υπολογιστές (παλιότερα διαφήμιζε βιταμίνες, αν θυμάμαι καλά).

Τελικά, αυτοί οι "συνάδελφοι" είναι δημοσιογράφοι ή διαφημιστές; Μάλλον εμείς ζούμε σε άλλη εποχή, κάνοντας τους ρομαντικούς ενός επαγγέλματος που έχασε ό,τι είχε και δεν είχε. Κάποτε, όταν άρχιζα να μπαίνω στη δημοσιογραφία, κοντά σ' έναν Μεγάλο δημοσιογράφο, τον σημαντικότερο δημοσιογράφο των τελευταίων εξήντα χρόνων, τον Κώστα Νίτσο, ντρεπόμουν να πω ότι είμαι δημοσιογράφος. Τώρα, μετά από τριάντα περίπου χρόνια δημοσιογραφίας, πάλι ντρέπομαι να πω ότι είμαι δημοσιογράφος, με το χάλι που επικρατεί στο χώρο μας, κυρίως με τους ανθρώπους που κουλαντρίζουν τα ραδιοτηλεοπικά κανάλια (τους δημοσιογράφους εννοώ και όχι τους επιχειρηματίες που, στο κάτω της γραφής, τη δουλειά τους κάνουν...).

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥΣ!

Παρακολουθούσα ειδήσεις και μου ήρθε να σπάσω την τηλεόραση! Έβλεπα τον Καραμανλή να μιλάει σε ελληνόφωνο ακροατήριο στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Αυτός ο καθαρόαιμος εκπρόσωπος της Δεξιάς που έστρωσε το χαλί κι έδιωξε τα νιάτα της Ελλάδας στην ξενιτιά - στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στην Αργεντινή, στην Αφρική...

Τι μπορεί να πει σ' αυτόν τον κόσμο, στα τέσσερα αδέρφια μου που πήραν τα νιάτα και τα όνειρά τους και ρίζωσαν στη μακρινή Αυστραλία, κι έγινε κομμάτια η οικογένεια εδώ στην Ελλάδα; Στον ξάδερφό μου το Μιχάλη που έφυγε στη Γερμανία, στα ξαδέρφια μου στη μακρινή Αργεντινή, στον Δημήτρη, στην Πατρούλα, στον Γιώργο, στην Ελένη...

Να είναι καλά εκεί, που δούλεψαν σκληρά, φτιάξανε οικογένειες, αγάπησαν τον τόπο που τους δέχτηκε και... με πιάνουν τα κλάματα... Τι να τους πει ο Καραμανλής;

Κακούργα μετανάστευση! Κι εμείς τι να ξεχάσουμε; Ξέρετε πόσες οικογένειες διαλύθηκαν, τα χρόνια εκείνα της αιμορραγίας προς το εξωτερικό, πόσες μανούλες κλαίγανε ασταμάτητα και φύγαν από το μάταιο κόσμο πριν την ώρα τους, πόσες κοπελιές ακόμα περιμένουν τον αγαπημένο τους, ο αδερφός τον αδερφό και την αδερφή;

Τι να τους πει ο Καραμανλής; Κι εμείς τι να ξεχάσουμε; Τα γράμματα που φεύγαν μουσκεμένα από τα δάκρυα, την αγωνία μας μέχρι να δούμε τον ταχυδρόμο να φέρνει τα νέα από τους ξενιτεμένους μας; Τον πόνο μας για τα παιδιά μας που παλεύανε σε άγνωστους τόπους, χωρίς να ξέρουν η γλώσσα, χωρίς της μάνας τα χάδια και του πατέρα τις φωνές...

Πώς να ξεχάσουμε τον πηγαιμό στο λιμάνι και ο κλάμα της μάνας! Εμείς που μέναμε στις αποβάθρες κα φωνάζαμε να μην ξεχάσουν την πατρίδα τους, κουνάγαμε τα χέρια και νιώθαμε να φεύγει ένα κομμάτι από την ψυχή μας...

Τι να πει ο Καραμανλής σ' αυτούς και σ' εμάς; Μόνο όσοι δεν γνώρισαν ξενιτιά και τα παρεπόμενά της δεν μπορούν να καταλάβουν τα τραγούδια του Καζαντζίδη που αντηχούσαν τότε στις φτωχογειτονιές...

Κακούργα μετανάστευση, Στις φάμπρικες της Γερμανίας, Στου Βελγίου τις στοές, Μανούλα θα φύγω μην κλάψεις για μένα, Φεύγω με πίκρα στα ξένα, Στον Καναδά, στη Βραζιλία, Ο μετανάστης, Ο ξενιτεμένος πατέρας, Η μάνα του μετανάστη, Με γέρασε η ξενιτιά, Το ψωμί της ξενιτιάς... Τ' άκουσε ο Καραμανλής ποτέ αυτά τα τραγούδια;

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ... ΑΣΙΑ!

Το ζήτημα των σχέσεων ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τουρκία «θλίβει» το διάσημο Τούρκο συγγραφέα Ορχάν Παμούκ (στη φωτογραφία), ο οποίος δεν παύει να ευελπιστεί ότι «μία των ημερών» η χώρα του θα ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όπως δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου του προεδρείου της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών, της οποίας είναι μέλος. «Η τελική απόφαση θα ληφθεί σε μία δεκαετία και θα δούμε τότε εάν θα βρίσκεται εκεί και ο Σαρκοζί, ή κάποιος άλλος θα είναι στη θέση του. Τα δύο μέρη οφείλουν να συνεχίζουν να ελπίζουν πως η Τουρκία μία των ημερών θα ενταχθεί στην ΕΕ, αυτό είναι ό,τι μπορώ να πω σήμερα», τόνισε ο Παμούκ την ημέρα της «ενθρόνισης» του Νικολά Σαρκοζί στα Ηλύσια.

Καλός ο Παμούκ, σπουδαίος συγγραφέας, προοδευτικός άνθρωπος, μαζί του είμαστε. Δεν είναι δυνατό όμως να συμμεριστούμε τις επιθυμίες του. Χεστήκαμε και για τον Σαρκοζί, αλλά το θέμα είναι ότι μας έχουν σπάσει τα νεύρα με αυτήν την ιστορία της Τουρκίας που ΠΡΕΠΕΙ ντε και καλά να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Γιατί μια ασιατική χώρα να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια; Είναι ακατανόητο. Κι αυτά που λένε περί (ελληνικού) εθνικού συμφέροντος, δηλαδή να είναι στην ΕΕ για να μην έχουμε προβλήματα, είναι μια μεγάλη σαχλαμάρα. Γιατί τόσα χρόνια που είμαστε και οι δυο χώρες στο ΝΑΤΟ, τι έγινε; Εθνικές τραγωδίες! Να μη γράψω τώρα για γνωστά και τετριμμένα και με παρεξηγήσει κανείς. Δεν με νοιάζει. Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι θα έχουμε φύγει από αυτή η ζωή κάποιες γενιές που γαλουχήθηκαν με βαθύ το αίσθημα της φιλοπατρίας και της ανεξαρτησίας και οι Αμερικανοί ακόμη θα διαφεντεύουν τον κόσμο!

ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!

Περί τα 23 εκατ. ευρώ απέχουν οι εκτιμήσεις της Credit Agricole και της επιτροπής εμπειρογνωμόνων της ΕΣΗΕΑ για το ομόλογο που κατέληξε στο ΤΣΠΕΑΘ, ονομαστικής αξίας 130 εκατ. Ο τραπεζικός όμιλος, ο οποίος σχεδίασε και εν συνεχεία ως ανάδοχος αγόρασε από το Δημόσιο και μεταπώλησε το ομόλογο με ενημερωτικό σημείωμα που απέστειλε στις 26 Απριλίου στο υπουργείο Οικονομίας και την Τράπεζα της Ελλάδος δίνει τρέχουσα τιμή 102,83% της ονομαστικής αξίας, συνυπολογίζοντας τους δεδουλευμένους τόκους. Το ομόλογο έχει ημερομηνία έκδοσης 10/7/2006 και η απόδοσή του για το πρώτο έτος, δηλαδή σε δύο μήνες είναι 6%. Αντιθέτως, σύμφωνα με την έκθεση της επιτροπής που συγκρότησε η ΕΣΗΕΑ, η αγοραία τιμή του ομολόγου σήμερα υπολογίζεται τουλάχιστον 15 μονάδες χαμηλότερα της ονομαστικής. Η απώλειες του ομολόγου αυτή τη στιγμή σύμφωνα με την επιτροπή είναι της τάξεως των 23 εκατ. ευρώ, δηλαδή η τιμή του ομολόγου στην αγορά είναι μόλις 107 εκατ. ευρώ.

Ούτε η διοίκηση του ΤΣΠΕΑΘ ούτε η ανάδοχος τράπεζα σχολίασαν τις εκτιμήσεις της ΕΣΗΕΑ. Η διοίκηση του ΤΣΠΕΑΘ είχε κινηθεί αρχικά προς την κατεύθυνση αναστροφής του ομολόγου, ωστόσο η προσπάθεια εξαντλήθηκε στο στάδιο της διερεύνησης και όπως όλα δείχνουν έχει εγκαταλειφθεί. Η Credit Agricole μολονότι αξιολογεί το ομόλογο ως εξόχως αποδοτικό αποφεύγει κάθε αναφορά στο ενδεχόμενο αναστροφής, ενώ παρόμοια είναι και η στάση των άλλων εμπλεκόμενων εταιρειών.

Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε και νέα 24ωρη απεργία των δημοσιογράφων την προσεχή Τρίτη 15 Μαΐου, στο πλαίσιο της γενικής απεργίας που έχουν προκηρύξει ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, με βασικό αίτημα να επιστραφούν τα χρήματα στα ταμεία και να αναλάβει η κυβέρνηση τη διαδικασία αναστροφής των δομημένων ομολόγων. Είχε προηγηθεί επιστολή του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου με την παράκληση να συμμετάσχει η ΕΣΗΕΑ στο κοινό διεκδικητικό αίτημα των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών ενώσεων...

Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ

Ένα ενδιαφέρον κείμενο του Δημήτρη Ρηγόπουλου [το θέμα του με έχει απασχολήσει] διάβασα στην Καθημερινή για τις ετερόκλητες υπερπαραγωγές από το εξωτερικό, με κύριο στόχο τα παιδιά, που είναι το νέο προϊόν της τελευταίας δεκαετίας...

Τη δεκαετία του ’80 ή του ’90 ο κρυφός πόθος των Αθηναίων ήταν ένα εισιτήριο για μία μεγάλη συναυλία. Στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ή στον Λυκαβηττό. «Θα πας στους Στόουνς;». «Βρήκες εισιτήριο για τoυς U2;». «Ο Στινγκ είναι sold out». Στην αυγή του 21ου αιώνα τα νέα αντικείμενα του πόθου είναι οι «Γάτες» [φωτογραφία], το «μακροβιότερο μιούζικαλ στην ιστορία του Γουεστ Εντ», οι μοναχοί Σαολίν και τα ιδιότυπα μυστικιστικά τους θεάματα (χορός, θέατρο και πολεμικές τέχνες), το «ουρανοκατέβατο» σόου των De La Guarda, η εναλλακτική κολεκτίβα των Tiger Lillies, ο μάγος Κόπερφιλντ, οι ιπτάμενοι ακροβάτες των πάγων και του «Holiday On Ice». Τα ραδιόφωνα παίζουν από το πρωί έως το βράδυ διαφημιστικά για θεάματα που είτε «έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα», είτε «δεν πρέπει να χάσετε», είτε και τα δύο μαζί. Κι ο κόσμος τρέχει.

Η βιομηχανία της ψυχαγωγίας στην Ελλάδα γνωρίζει τα τελευταία δέκα χρόνια σιωπηρές αλλά θεαματικές αλλαγές. Το νέο προϊόν λέγεται «οικογενειακή ψυχαγωγία» (family-oriented entertainment), ένα ανομοιογενές πακέτο ετερόκλητων παραγωγών που αντιστέκεται στις παραδοσιακές κατατάξεις (κινηματογράφος, θέατρο, χορός κ.λπ.) και μπορεί να απευθυνθεί θεωρητικά σε όλα τα μέλη μιας μεσοαστικής οικογένειας. Παρακολουθούμε μία αναπόφευκτη εκδήλωση της μαζικής κουλτούρας των πόλεων που αρχίζει και ωριμάζει και στην Ελλάδα. Η οικονομική ευημερία των τελευταίων δεκαετιών, τα περισσότερα ταξίδια στο εξωτερικό και η κόπωση από τα παραδοσιακά θεάματα, καλλιέργησαν νέα μοντέλα διαχείρισης του ολοένα και πιο συμπιεσμένου ελεύθερου χρόνου.

Δέκα χρόνια μετά τα πρώτα family shows, εναλλακτικά και μη (σε υπαίθριες «τέντες» στου Ρέντη ή στο «Γυάλινο» της Συγγρού), η αθηναϊκή αγορά της νέας ψυχαγωγίας κλείνει έναν πρώτο κύκλο ανάπτυξης έχοντας μεν εδραιώσει τη θέση της, αναζητώντας ταυτόχρονα τρόπους να διευρύνει την απήχησή της. Δέκα χρόνια μετά, έχουμε ένα θέατρο 2.500 θέσεων στη διάθεση μεγάλων παραγωγών από το εξωτερικό (Θέατρο Μπάντμιντον στου Γουδή), τη μετατροπή του «Γυάλινου» σε «dinner theatre» και το ίδιο το Φεστιβάλ Αθηνών να φλερτάρει με αυτού του είδους τις παραγωγές.... [η συνέχεια στην Καθημερινή, 13/5/2007]

ΜΠΑΧΑΛΟ ΤΟ... ΣΕΗ

Δεν έχω καμιά όρεξη να μπω στην αντιπαράθεση των συνδικαλιστικών παρατάξεων του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Το ΣΕΗ κάποια στιγμή έθεσε ένα θέμα για τις επιλογές του Ελληνικού Φεστιβάλ και από τότε άρχισαν οι διαχωρισμοί. Με ορισμένα σημεία των ενστάσεων του ΣΕΗ συμφωνώ κι εγώ σχετικά με τις επιλογές του κ. Λούκου. Δεν μου άρεσε που άρχισε αυτή η διελκυστίνδα των υπογραφών που μυρίζει Συνασπισμό κι ούτε βέβαια η επιμονή του ΣΕΗ (δηλαδή του ΚΚΕ) να κατέβουμε λόγου χάρη στους δρόμους γι’ αυτό το λόγο. Ο χώρος του θεάτρου ιδιαίτερα δεν προσφέρεται για ασκήσεις τέτοιας γυμναστικής. Εν πάση περιπτώσει, πριν από λίγες μέρες η παράταξη «Κίνηση Ηθοποιών», που πρόσκειται στον Συνασπισμό, διαχώριζε τη θέση της από την επίθεση του ΣΕΗ στο διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο, καταγγέλλοντας ότι η πλειοψηφούσα στο Δ.Σ. παράταξη (η προσκείμενη στο ΚΚΕ, ΔΕΗ) έχει μετατρέψει το σωματείο σε κομματικό παραμάγαζο. Στη σειρά πήρε τη σκυτάλη η «Ελεύθερη Έκφραση» (προσκείμενη στη Ν.Δ.) για να κάνει μια πιο σοβαρή καταγγελία. Ότι η διοίκηση του σωματείου «εκδίδει και διοχετεύει αποφάσεις του Δ.Σ. που ουδέποτε πάρθηκαν από την ολομέλεια και μάλιστα για θέματα μείζονος σημασίας», όπως είναι η αποχώρηση του ΣΕΗ από το Γ' Κινηματογραφικό Συνέδριο… Εμείς οι απ’ έξω τι να πούμε; Πάρε το αβγό και κούρευτο. Παιδιά, να κάτσετε γύρω από ένα τραπέζι και να τα βρείτε.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Από το δίκτυο των εκατό (100) Ηράκλειων Εθελοντικών Οργανώσεων, οι πολιτιστικές οργανώσεις «ΟΙΚΟΡΑΜΑ» και «ΛΥΔΙΑ» αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να διοργανώσουν εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ». Όσοι έχουν όρεξη για κάτι διαφορετικό, δεν έχουν παρά να πάνε τη Δευτέρα 21 Μαΐου 2007 και ώρα 18.00, στο Αμφιθέατρο της Γ.Σ.Ε.Ε. (Πατησίων 69 Αθήνα 4ος όροφος), να γνωριμία και συνεργασία. Θα παρουσιαστούν οι δράσεις του δικτύου ως συμβολή στον Πολιτισμό. Όσοι, λοιπόν, θέλουν, να δηλώσουν συμμετοχή μέχρι τις 15-05-2007 για να συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα (χρόνος παρουσίασης 15΄). Από την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ» θα παρουσιαστεί ως ζωντανό παράδειγμα πολιτιστικής ανάπτυξης το πρότυπο καινοτόμο πρόγραμμα «Τόπο, Μύθοι και Άθλοι του Ηρακλή» από τον Βασίλη Τακτικό (εμπνευστή και συντάκτη του προγράμματος). Οι συντονίστριες: Μαριαλένα Σουπιώνη τηλ. 6944.744.120 («ΟΙΚΟΡΑΜΑ») και Λυδία Χατζηνουσίου τηλ. 694.22.82.11 («ΛΥΔΙΑ»)

ΔΡΩΜΕΝΑ, ΜΠΕΚΕΤ... ΣΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ!

Την Τετάρτη 16 Μαϊου το βράδυ στις 8, στο Μουσείο "Μαρίκα Κοτοπούλη" (Αλ. Παναγούλη 17, Ζωγράφου, τηλ. 210-7703713), θα παρουσιαστεί το νέο τεύχος του περιοδικού ΔΡΩΜΕΝΑ που είναι αφιερωμένο στον θεατρικό συγγραφέα και πεζογράφο Σάμιουελ Μπέκετ. Η όλΗ εκδήλωση περιλαμβάνει προβολή ντοκιμαντέρ από τη ζωή και το έργο του, προβολή βιντεοταινίας, με αποσπάσματα από την παράσταση "Περιμένοντας τον Γκοντό", με τους Δημήτρη Πιατά, Κωνσταντίνο Τζούμα και Λάκη Λαζόπουλο. Στους ομιλητές είναι ο συγγραφέας Αντώνης Σιμιτζής, η σκηνοθέτις Βαρβάρα Δούκα και η πανεπιστημιακός Αθηνά Κορώνη (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πάτρας) και εγώ (δηλ. ο Νίκος Λαγκαδινός). Λοιπόν, όσοι με διαβάζουν ας προγραμματίσουν τον ερχομό τους στην εκδήλωση. Καλοκαιράκι είναι τώρα, το Μουσείο Κοτοπούλη είναι ένα όμορφο κτίριο, με τεράστια βεράντα και είναι φορτισμένο με μνήμες θεάτρου, αφού εκεί κατοικούσε η μεγάλη Μαρίκα Κοτοπούλη. Θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε φίλοι και γνωστοί και να ανταλλάξουμε ιδέες για τα ΔΡΩΜΕΝΑ που επιζητούν να κατακτήσουν το ζωτικό τους χώρο.

ΣΤΕΦΑΝΕ, ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ!

Μου τηλεφώνησε ο Στέφανος και χάρηκα. Ήταν το πρώτο τηλεφώνημα μετά από μια μακρά περίοδο σιωπής. Ήταν τότε που παρουσιάστηκε το βιβλίο του στον Ιανό και νιώσαμε, οι φίλοι του, ότι η παρέα μας, η γενιά μας - λίγο πάνω λίγο κάτω - έχει περιεχόμενο, ιδέες, ήθος. "Έτσι πήρα, να σ' ακούσω τις κάνεις...", μου είπε ο Στέφανος. Κι εγώ στενοχωρήθηκα γιατί πολλές φορές τον είχα σκεφτεί αλλά δεν είχα καταφέρει να του τηλεφωνήσω. Έτσι, χαμένοι, σπρώχνουμε τις μέρες κι αναζητούμε στοιχεία μιας ζωής που θελήσαμε και ίσως δεν την είχαμε. Δεν ξέρω να πω αν σπαταλήσαμε τη ζωή μας, ούτε μπορώ να πω ότι διαγράφω τούτο ή εκείνο.

Παρά το γεγονός ότι με τον Στέφανο γνωριστήκαμε στην ΕΡΤ όπου δουλεύαμε, όταν ακούω ΕΡΤ νιώθω ότι ουδέποτε είχα σχέση μαζί της - μου φαίνεται σαν κάτι πολύ μακρινό, παρά το γεγονός ότι εκεί εισέπραξα τα άγχη που σήμερα με δυναστεύουν... Με τον Στέφανο, λοιπόν, που γράφει ποίηση - μιλάω για εξαιρετική ποίηση κι όχι τις σαχλαμάρες εκείνων που γυρίζουν εδώ κι εκεί στις εφημερίδες και τα περιοδικά ζητώντας να τους γράψουν κριτικές και τα τοιαύτα. "Για τους φίλους μας γράφουμε, Νίκο μου, για τους φίλους μας...".

Έχεις δίκιο, ρε Στέφανε. Κι εγώ έτσι είπα, ότι γράφω για τους φίλους που όταν πάρουν το μήνυμα, θ' αναρωτηθούν τι έγινε εκείνη η "ψυχή", πού να είναι τώρα και πώς διάγει; Ίσως να σηκώσουν το ακουστικό και να με αναζητήσουν, να θυμηθούμε τα παλιά, να μιλήσουμε για τις κοιλίτσες και τα τριγλυκερίδια, τις αρρυθμίες και τους πόνους στα γόνατα και το στομάχι, για τα μαλλιά που φεύγουν, μετρώντας τις ώρες και τις μέρες μιας ζωής με μπουρμπουλήθρες...

Γεια σου, φίλε Στέφανε!

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ...

Αναφέρομαι στην εκδήλωση (για την οποία διάβασα σχετικά στο Katoikidio) που οργανώνει ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (ΣΕΒΑ), στο πλαίσιο της φετινής έκθεσης βιβλίου στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ειδικότερα μιλάω για τη συζήτηση που αφορά τον ρόλο του Διαδικτύου στην προαγωγή της εκδοτικής παραγωγής, της λογοτεχνίας, των συγγραφέων (Πέμπτη 10 Μαϊου και ώρα 7.30 μ.μ.).

Ευγενείς οι προθέσεις των διοργανωτών και ακόμη περισσότερο της αγαπητής Πέρσας Κουμούτση. Ωστόσο, αυτή και μόνη η "ιδεολογία" των περισσότερων ανθρώπων που κατέφυγαν στη λύση του "μπλογκ" αντιτίθεται στον εγκιβωτισμό του εγχειρήματός τους στην "ιδεολογία" εκείνων που κανοναρχούν από ορισμένα έντυπα και δημοσιογραφούν με μια δυναμική την οποία δεν έχω εγώ, λόγου χάρη, που είμαι ανεξάρτητος και... μόνος! Δεν γράφω για να βγάλω βιβλίο. Γράφω για να ξεσκάσω. Δεν είναι διατεταγμένη η γραφή μου. Δεν με υποχρεώνει κανένας. Δεν έχω υποχρέωση σε οποιονδήποτε. Μόνο στους φίλους μου. Δεν σχεδιάζω να γκρεμίσω κανέναν από το θρόνο του ούτε να κλέψω το βραβείο από κάποιον. Ούτε γράφω για να πάρω βραβείο. Μόνο να μιλάω ελεύθερα -όσο αυτό είναι μπορετό- και να κρίνω ό,τι βλέπω ή ακούω κι έχει σχέση με την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε κι ακολουθούμε τους κανόνες της και πληρώνουμε...

Να πω κι άλλα; Δεν είμαι οπαδός κανενός, δεν ανήκω σε καμιά "αυλή", δεν προωθώ κάποιον, δεν είμαι χειροκροτητής. Είμαι ελεύθερος! Και γράφω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Αφήνω τους άλλους να ψάξουν για το ρόλο του διαδικτύου στην προαγωγή του βιβλίου, γενικώς. Και για να τελειώνω: Γράφω για να επικοινωνήσω. Όποιος θέλει ας απαντάει στα μηνύματά μου. Εγώ θα συνεχίσω...

Ας συνεχίσουν κι εκείνα τα "κριτικά" πνεύματα που έχουν εισχωρήσει στο διαδίκτυο και κρίνουν βιβλία και χειροκροτούν συγγραφείς και άλλους ευνοούμενους, και δίνουν βραβεία στα κοριτσάκια που μόλις ανακάλυψαν το... ραδιόφωνο! Σημειώνει το Katoikidio ότι π.χ. "τα διηγήματα της Κιτσοπούλου, είχαν πάρει τη θέση τους στο λογοτεχνικό στερέωμα πριν ακόμη τυπωθούν". Αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο. Άπειρες φορές έχω διαβάσει κριτικές παρουσιάσεις βιβλίων πριν καλά-καλά καταλάβουμε ότι κυκλοφόρησαν. Είναι αυτονόητο ότι έτσι προκαταλαμβάνεται η κρίση του υποψήφιου αγοραστικού κοινού. Δεν θέλω να αναφέρω εδώ ονόματα κριτικών που μπορεί και να εκτιμώνται.

Γράφει, ας πούμε, ο κριτικός: "Ο Μένης Κουμανταρέας πρέπει να είναι ο συγγραφέας για τον οποίο έχω γράψει περισσότερες φορές απ΄ όσες για οποιονδήποτε άλλο...". Δηλαδή, τι είναι εκείνο που τον οδηγεί στο να ασχολείται με τον Κουμανταρέα [τον οποίο εκτιμώ απεριορίστως και ως άνθρωπο και ως συγγραφέα]; Ούτε ο ίδιος ο Κουμανταρέας θα ήθελε να τον ευλογάνε κάθε λίγο και λιγάκι. Ας δεχτώ ότι, διαβάζοντας τα έργα του Κουμανταρέα, προφανώς ανακαλύπτει νέα στοιχεία. Εντάξει, καλά κάνει. Αλλά η λογοτεχνία δεν σταματάει στον Κουμανταρέα - όπως δεν σταματάει στον Τατσόπουλο, στον Θέμελη, στον Ελευθερίου και κάποιους άλλους ακόμη, με τους οποίους κάποιοι φερέλπιδες της δημοσιογραφίας θα μας τρελάνουν... Παρακολουθώ χρόνια τώρα, ο ένας μετά τον άλλο και η μια μετά την άλλη στις εφημερίδες και τα περιοδικά να καταπιάνονται είτε υπό μορφή ειδήσεων είτε σχολίων είτε συνεντεύξεων (σκεφτείτε το πιο απίθανο), με τους ίδιους ανθρώπους (συγγραφείς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, τραγουδιστές κ.λπ.)...

Ξέρετε, το θέμα είναι ότι δεν έχω διάθεση να μεταφέρω έριδες, μικροκακίες, κι εξυπνάδες εδώ στο μπλογκ το δικό μου -όσο μπορώ να πω ότι είναι δικό μου- και θα προτιμούσα να μείνει εκεί στις σελίδες κάποιων εφημεριδογράφων και περιοδικογράφων. Καθαρό αέρα θέλω! Και ελευθερία... Η "μπλογκόσφαιρα" πιθανόν έχει κάποιες προϋποθέσεις ελευθερίας. Και λέω κάποιες διότι είναι εύκολο να υποστείς επιθέσεις ενώ κάθεσαι στ' αβγά σου.

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;

[Λεζάντα: Ο Λευκός Πύργος με τα περιμετρικά του τείχη, όπως ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα (1892). Από την ιστοσελίδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου]

Κοντεύει να λήξει η θητεία της κυβέρνησης της Ν.Δ. και δεν έχει αφήσει κανένα ίχνος στη Θεσσαλονίκη του πολιτισμού, είπε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, στη διάρκεια ομιλίας του σε προσυνεδριακή εκδήλωση του Κινήματος, με θέμα «Τι απέγινε η Θεσσαλονίκη του πολιτισμού». Ο πρώην υπουργός Πολιτισμού έστρεψε τα πυρά του εναντίον του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για έναν επιπλέον λόγο, επειδή είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης και διετέλεσε και υπουργός Πολιτισμού, και υπογράμμισε: «Με πολύ μεγάλη λύπη παρατηρώ να λήγει η θητεία του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας, που είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης, που διετέλεσε και υπουργός Πολιτισμού για ένα πολύ μεγάλο διάστημα, και θα δυσκολευτώ να βρω ποιο είναι το αποτύπωμα που θα μείνει στη Θεσσαλονίκη του πολιτισμού, στη Θεσσαλονίκη της μεταβιομηχανικής ανάπτυξης». (Σχετικό ρεπορτάζ στην Ελευθεροτυπία, 30/04/2007).

Εδώ που τα λέμε, ο Βενιζέλος νιώθει ικανοποιημένος από τη δική του δουλειά όταν ήταν αυτός υπουργός Πολιτισμού; Να θυμηθώ μονάχα την αλήστου μνήμης "Επικράτεια Πολιτισμού", ένα νεφελώδες επινόημα δικό του που... πομφόλυγες ήσαν και διερράγησαν, καπνός ην και διελύθη! Τότε που οι διάφοροι "θεσμοί" που είχαν προγραμματικές συμβάσεις με το υπουργείο και ζητούσαν τις νόμιμες δόσεις, η απάντηση από το υπουργείο Πολιτισμού ήταν στερεότυπη: "Δεν υπάρχουν χρήματα"! Κι όλοι ψιθυρίζανε ότι το χρήμα έπαιρνε στροφή προς τη Θεσσαλονίκη... Καλός και χρυσός είσαι αγαπητέ Ευάγγελε, αλλά μην ξεχνάμε τις δικές μας πομπές! Από σένα άρχισε η διάλυση του Εθνικού Πολιτιστικού Δικτύου Πόλεων για να προβληθεί το νεφέλωμα που είπα παραπάνω ("Επικράτεια Πολιτισμού" - πού είναι τώρα;)

ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ

Πλάκα-πλάκα, και η εκπομπή της Αννίτας Πάνια λειτουργούσε σαν ψυχοθεραπευτήριο για ορισμένους συνανθρώπους μας που έβρισκαν ένα χώρο για να ξεδώσουν. Δηλαδή, κάπου κρίναμε ότι η εκπομπή ήταν μια μορφή δραματοθεραπείας. Κάποιοι από αυτούς άδειαζαν (και αδειάζουν) τα εσώψυχά τους στις δημόσιες εξομολογήσεις, κάποιοι άλλοι πίστεψαν ότι θα τους σώσει η τραγουδιστική ενασχόληση. Μέχρις ενός σημείου, ας πούμε καλώς... Μέχρι που εμφανίστηκε ο πολυμήχανος-βιομήχανος μουσικός Νίκος Καρβέλας και έγινε ο εργολάβος της δυστυχίας. Γράφει "τραγουδάκια" για τους ανθρώπους, τους βγάζουν cd και τώρα τους πάει σε μαγαζί για να φτιάξουν πρόγραμμα, όπου θα τραγουδάνε όλα αυτά τα πλάσματα που αναζητούν τρόπους επικοινωνίας με τον κόσμο μας που σε άλλη περίπτωση τους έχει ως αποδιοπομπαίους. Ωστόσο, θα έλεγα ότι υπάρχουν όρια στην εκμετάλλευση. Όταν κάποια στιγμή σταματήσουν τα τραγούδια και οι πίστες και τα φώτα, όταν δηλαδή πέσει η αυλαία γι' αυτούς τους ανθρώπους, ποιος θα αναλάβει την ψυχοθεραπεία τους - η κυρία Πάνια ή ο κύριος Καρβέλας;

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ... ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

[Λεζάντα: Χιονισμένη λίμνη... στον Κένταυρο μέσα στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας]

Θα έπρεπε να αναδημοσιεύσω ολόκληρο το άρθρο "Ο πόλεμος της Αθήνας" του Κωστή Παπαϊωάννου, που είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ωστόσο, όποιος επιθυμεί, μπορεί να ανατρέξει στην εφημερίδα Τα Νέα και να το διαβάσει.

Ο Παπαϊωάννου με εξαιρετική παραστατικότητα περιγράφει τον διεξαγόμενο πόλεμο στην πόλη της Αθηνάς. Από τη μια πλευρά είναι οι εισβολείς-κατακτητές που βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, αφού έχουν όλους τους μηχανισμούς (του κράτους) μαζί τους και επιτίθενται όπου βλέπουν... πράσινο! Δεν είναι δύσκολο να σημειωθούν οι εναπομείναντες πνεύμονες πρασίνου: Γουδί, πάρκο Ριζάρη, Πεδίον του Άρεως, Δάσος Συγγρού, Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας... Από την άλλη πλευρά, είναι κάποιοι ευαίσθητοι πολίτες που πάνε κόντρα στην αυθαιρεσία και φαίνονται και ολίγον γραφικοί και αξιοθρήνητοι.
Καταλήγει στο άρθρο του ο Παπαϊωάννου:

Ας δούμε όμως την πραγματικότητα. Το δικαίωμα στο περιβάλλον είναι ατομικό δικαίωμα κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως σημείωσε και η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε επανειλημμένες παρεμβάσεις της για τις προαναφερθείσες περιπτώσεις απειλούμενων χώρων πρασίνου. Οι πρωτοβουλίες πολιτών που προστατεύουν αυτό το πράσινο αντιστέκονται στην αυθαιρεσία και διακινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη. Όταν αυτοί οι ελάχιστοι που αντιδρούν στη λαίλαπα της «αξιοποίησης των δημόσιων χώρων» παρουσιάζονται σαν παρανομούντες, ας θυμόμαστε πως υπερασπίζονται ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων μας.