ΠΑΡΕΛΚΥΣΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όσοι έχουν ζήσει τις ένδοξες μέρες των φοιτητικών αμφιθεάτρων, τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, θυμούνται την τακτική. Σ’ αυτήν ειδικευόταν, με αξιοσημείωτη επιτυχία, η Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Κίνηση, φοιτητική οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Η συζήτηση για ένα ζήτημα, που έκρινε πως δεν τη συνέφερε, διαρκούσε ώρες. Στο βήμα ανέρχονταν, το ένα μετά το άλλο, όλα τα στελέχη της. Μιλούσαν για τα πάντα, από τον ιμπεριαλισμό ώς τα προβλήματα του εργατικού κινήματος, με εμφανή στόχο την επιμήκυνση της συζήτησης. Η Συνέλευση, με την πάροδο του χρόνου, φυλλορροούσε. Στο τέλος, όταν πια είχαν εξαντληθεί όλοι, στο αμφιθέατρο συνέχιζαν να παραμένουν ακμαία τα μέλη της ΠΣΚ. Τη στιγμή εκείνη παρενέβαιναν οι επικεφαλής της ισχυριζόμενοι πως, επειδή δεν υπήρχε απαρτία, η συζήτηση για το ζήτημα χρειαζόταν να διακοπεί και να συνεχιστεί κάποια άλλη ημέρα. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ωστόσο, αυτό συνέβαινε. Κάποιο άλλο θέμα, ανέκυπτε στο μεταξύ, το οποίο έχρηζε άμεσης λύσης. Κινούμενα έτσι τα μέλη της Οργάνωσης επιτύγχαναν απολύτως τον εκάστοτε στόχο της.

ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ!!!!!

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όπως δείχνουν και τα χθεσινά φωτογραφικά στιγμιότυπα, φαίνεται πως δεν έχει συναίσθηση της κρισιμότητας των στιγμών. Προφανέστατα ζει σε άλλο μήκος κύματος και αυτό αποτυπώνεται στο πρόσωπό του που συνεχώς ήταν σε μια κατάσταση ευφορίας... γέλιου!!!

Πρέπει κανείς να είναι ηλίθιος για να μην καταλαβαίνει ότι οι εξελίξεις για την χώρα μας είναι αναπότρεπτα κακές. Ή πάμε για ένα δυσβάστακτο νέο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή οδηγούμαστε σε Grexit. Κι αυτές οι μοιραίες επιλογές είναι μια τιμωρία για την Ελλάδα που έκανε την ανόητη επιλογή να εμπιστευτεί το μέλλον της στους δημαγωγούς, εκείνους που θέλησαν να τζογάρουν και που ήσαν ερασιτέχνες, αλμπάνηδες και δήθεν μπλοφατζήδες. Τα έβαλαν, χωρίς λόγο, με όλη την Ευρώπη. Ε των πραγμάτων διαπιστώνουμε ότι τα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ που εκτέλεσε με μαθηματική ακρίβεια ο μοιραίος πρωθυπουργός Τσίπρας ήταν η έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη και η μετάβαση στη Δραχμή. Δηλαδή, μια καταστροφική επιλογή που θα τσακίσει τους Έλληνες και θα τους καθηλώσει στην έσχατη ένδεια και θα πετάξει στο καλάθι των αχρήστων ό,τι πετύχαμε έως τώρα με δουλειά και πολύ κόπο.

ΜΗ ΦΑΓΩΘΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ήταν τα τελευταία χρόνια της Απριλιανής Δικτατορίας. Ο φόβος κυριαρχούσε παντού. Κάποιες αχτίδες φωτός ξεπηδούσαν ωστόσο ξαφνικά και αναθέρμαιναν προς στιγμή τις πλακωμένες ψυχές.

Αυτά τα συναισθήματα προκάλεσε η κυκλοφορία το 1972 του δίσκου «Ιθαγένεια». Η μουσική ήταν του Γιάννη Μαρκόπουλου και οι στίχοι του Κ. Χ. Μύρη. Όλα τα τραγούδια ερμήνευε με το δικό του, ανεπανάληπτο τρόπο, ο Νίκος Ξυλούρης.

Άκουσα για πρώτη φορά τον δίσκο στην Αθήνα, όπου είχα έλθει για λίγο καιρό, εκείνο το καλοκαίρι. Το συγγενικό μου πρόσωπο, φρόντισε προηγουμένως να κλείσει τα παράθυρα του σπιτιού του για κάθε ενδεχόμενο. Ο κίνδυνος του χαρακτηρισμού για τις ιδέες σου ήταν υπαρκτός.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΕΙΝΑΙ Ν' ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ και να μας φέρει μια συμφωνία!!

Σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών ζήτησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, προκειμένου -όπως είπε- να τους ενημερώσει για τις άμεσες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να ακούσει και τις δικές τους προτάσεις, λέγοντας ότι αυτήν την ώρα «ο τόπος χρειάζεται περισσότερο ποτέ ενότητα και συνοχή, ομοψυχία και ειλικρινή συνεννόηση για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες». Πολύ ωραία, αλλά ο κύριος Τσίπρας τώρα θυμήθηκε να ζητήσει σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών;;;

ΜΠΟΡΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ;;;;

Το αποτέλεσμα δείχνει καθαρά ότι η πλειοψηφία του ελληνικού πίστεψε στον λαοπλάνο και δημαγωγό Τσίπρα και είπε ΟΧΙ χωρίς να έχει καταλάβει αν απαντά σε κάποιο ερώτημα. Απλώς η κυβερνητική προπαγάνδα του έλεγε ότι πρέπει να πει ΟΧΙ στους ευρωπαίους εταίρους/δανειστές, τους οποίους κατ' εξακολούθηση χαρακτηρίζει εγκληματίες τοκογλύφους, εκβιαστές, τρομοκράτες κ.λπ. Ο "περήφανος" ελληνικός λαός θεώρησε ότι με την ψήφο του θα δώσει ένα γερό μάθημα στους "εχθρούς", που τυχαίνει να είναι μέλη της ίδιας μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΔΙΧΑΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο Τσίπρας είναι φανερό ότι δεν έχει καταλάβει το νόημα του εγχειρήματός του με το δημοψήφισμα. Νίκησε τους άλλους μισούς Έλληνες;;;; Μπράβο κύριε Τσίπρα!!!!! Τα κατάφερες να τραυματίσεις την Ελλάδα...

Οποιο και να είναι το τελικό [οπωσδήποτε οριακό] αποτέλεσμα, από τα πρώτα δείγματα φαίνεται ότι τα ποσοστά είναι μοιρασμένα. Δηλαδή η Ελλάδα έχει κοπεί στα δυο. Συνεπώς ο Τσίπρας και όλοι εκείνοι που στηρίζουν την συγκυβέρνηση, ας καταλάβουν ότι δεν έχουν δικαίωμα να είναι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Πώς θα προχωρήσει η τραυματισμένη ελληνική κοινωνία;;; Θα κλείσει ο ανόητος πρωθυπουργός συμφωνία σε 48 ώρες όπως εξήγγειλε ή σε 24 ώρες όπως είπε ο άλλος ανόητος υπουργός Οικονομικών/Βαρουφάκης;;;;

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ…

Είναι πολύ δύσκολο –αν όχι αδύνατο– μέσα σε εποχές σύγχυσης να κρατήσει κανείς την ψυχραιμία του. Είμαστε μάρτυρες του κυνικού ξηλώματος του ορθού λόγου και της εννοιολογικής μεταμφίεσης των λέξεων. Έτσι, σιγά-σιγά, χάσαμε την εμπιστοσύνη στην ηθική αξία των πολιτικών πλαισίων που μέσα σ’ αυτά κινείται και αγωνιά  κι απελπίζεται ο σημερινός άνθρωπος. Χάθηκε ο σεβασμός προς την γνησιότητα των εννοιών και την ιστορία των λέξεων. Και το αίτημα των βασανισμένων συνειδήσεων είναι για μια κάποια περισσότερη ειλικρίνεια και σαφήνεια.

Ένοχη η πολιτική, ένοχοι οι πολιτικοί. Είναι ίσως εύκολο να ρίχνουμε εκεί τις ευθύνες. Αλλά ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε για το μερίδιο της δικής μας ευθύνης. Συνεχώς και κατ’ εξακολούθηση μεταθέτουμε σε άλλους το βάρος.

ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…

Τα δυο συνεταιράκια, απολαμβάνουν την εξουσία... Ευτυχισμένοι και ο Τσίπρας και ο Καμμένος γελάνε χαρούμενοι στη χθεσινή συγκέντρωση των οπαδών του ΟΧΙ... Λείπει από την φωτογραφία ο άλλος υποστηρικτής του ΟΧΙ, ο φασίστας Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα περνά μια πολύ σοβαρή κρίση. Αλλά εάν μιλούσα ειδικότερα θα έλεγα ότι η δημοκρατία μας περνά μια άνευ προηγουμένου κρίση. Δεν είμαι πλέον σε θέση να πω αν η δημοκρατία μας διαθέτει αρκετή δύναμη για να παρακάμψει τις επιβουλές που στη σημερινή συγκυρία αντιμετωπίζει. Και η κρίση της δημοκρατίας έγκειται σε κάτι άλλο που είναι και το πιο επικίνδυνο κι αυτό είναι η κρίση της δημοκρατικής συνείδησης.

Φοβάμαι, λοιπόν, ότι η δημοκρατική συνείδηση έχει εγκαταλείψει τους κυβερνώντες τουλάχιστον από την ημέρα που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας. Κι αυτοί που κυβερνούν δεν είναι μια ομοιογενής ομάδα με ιδεολογική και πολιτική ταύτιση. Η μόνη ταύτιση ήταν στο επίπεδο της ανάληψης της εξουσίας. Δεν είναι δυνατόν να γίνονται επί πέντε μήνες διαπραγματεύσεις και να μην υπάρχει αποτέλεσμα!!!!

ΝΤΡΟΠΗ!

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

 

Πολλά είχαν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια. Μας γύριζαν ολοταχώς σε δύσκολες εποχές, που όλοι θέλαμε να τις λησμονήσουμε. Τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις, ειλικρινά, δεν μπορούσαμε ποτέ να τις διανοηθούμε. Στο εξής, πρέπει να τα περιμένουμε όλα.

Τι να πει όμως κανείς, μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή σύμπλευση και την ταύτιση στόχων τριών Κομμάτων, ενόψει του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου;

Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς: «ΟΧΙ. Για τη Δημοκρατία και την Αξιοπρέπεια».

Ανεξάρτητοι Έλληνες: «Στις 5 Ιουλίου ψηφίζουμε ΟΧΙ».

Χρυσή Αυγή: «Εγώ ψηφίζω ΟΧΙ. Εσύ;».

Αρχικά, μένει αποσβολωμένος.

Ύστερα, η μόνη λέξη που ξεπηδάει αβίαστα από το στόμα, είναι:

Ντροπή!

Τα κόκαλα όσων εμπνεύστηκαν κατά διαστήματα από την Αριστερά θα τρίζουν.

Για ένα πουκάμισο αδειανό αγωνίστηκαν;

ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν μας άξιζε τέτοια τύχη.

Όλα πλέον, στην κυριολεξία, κρέμονται από μία κλωστή.

Τα κόκαλα των γονέων μας θα τρίζουν από όσα τραγικά λάθη διαπράξαμε τους τελευταίους μήνες. Τι φταίνε τα παιδιά μας, όμως, τα οποία φιλοδοξούσαμε να ζήσουν σε ένα κόσμο, καλύτερο από τον δικό μας;

Η δήλωση του Υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά έξω από το Μέγαρο Μαξίμου τα ξημερώματα του προηγούμενου Σαββάτου, πως «είναι μια πολύ καλή νύχτα και θα ξημερώσει μια πολύ όμορφη μέρα», αποτελεί μνημείο πολιτικής πρόβλεψης. Το πώς εισέπραξε ο πληθυσμός της χώρας τη δήλωση φάνηκε από τη στάση του λίγα λεπτά αργότερα.

ΉΞΕΙΣ ΑΦΗΞΕΙΣ [και ο μπλοφατζής Αλέξης Τσίπρας]

Είναι αλήθεια ότι η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ν’ απαξιώσει τους πολιτικούς αντιπάλους, είχε αποτελέσματα κι έτσι βλέπουμε γύρω μας πολλούς συμπολίτες / συμπατριώτες να μην έχουν τη δύναμη να πάρουν μια απόφαση σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία και να καταδικάσουν την καταστροφική κυβερνητική δράση που έφερε την πατρίδα μας στην περιοχή της χρεοκοπίας.

Ο Τσίπρας αυτό που κατάφερε ήταν να βάλει απέναντί μας όλους τους Ευρωπαίους. Και το σημερινό διάγγελμά του ήταν μια θρασύτατη στάση με μίσος και για τους Ευρωπαίους [ότι αυτοί έκλεισαν τις τράπεζες και φταίνε για όλα τα δεινά μας] αλλά και για τους Έλληνες πολιτικούς αντιπάλους του. Δήθεν συναισθηματικός, διχαστικός και κυρίως μπλοφατζής, συνεχίζει να κοροϊδεύει τους πάντες και υπάρχουν πολίτες που τον πιστεύουν ή που πέφτουν στην παγίδα του κι αρχίζουν ν’ αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα του ορθού λόγου!!!!

ΤΑ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τα κακομαθημένα παιδιά. Οι γονείς τους, από τότε που έκαναν τα πρώτα βήματά τους ώσπου να μεγαλώσουν, τους έκαναν πάντοτε όλα τα χατίρια τους. Ακόμα και τα πιο παράλογα. «Παιδιά είναι, τι να κάνουμε;», σκέφτονταν. Έτσι, αυτά, ποτέ δεν άκουσαν και δεν συναισθάνθηκαν τι θα πει «όχι». Αυτή η πρακτική, τους διαμόρφωσε μια ιδιότυπη ψυχοσύνθεση, που γίνεται αμέσως αντιληπτή από όσους τα συναναστρέφονται.

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ;

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Με τα πνευματώδη σκίτσα του, που ξεκίνησαν να δημοσιεύονται σε αντισυμβατικά περιοδικά της μεταπολιτευτικής περιόδου, μεγαλώσαμε. Από την πρώτη στιγμή εντυπωσιαστήκαμε ξεφυλλίζοντας τη «Βαβέλ» και τον «Σχολιαστή». Κι όταν κυκλοφορούσαν τα κόμικς του σε αυτοτελείς τόμους, σπεύδαμε να τους αγοράσουμε, για να τα ξαναθυμηθούμε. Πολλοί διάλογοι των κατά καιρούς ηρώων του έχουν πλέον εισαχθεί στην καθημερινότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αρκάς αποτελεί τον αγαπημένο σκιτσογράφο της νέας γενιάς.

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΠΟΡ... ΖΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ!*

[Αφιερωμένο στον Χάνο το Ψαράκι]

Είναι το πρωί κατάλληλο για σκέψεις περί του νοήματος της ζωής;; Είναι, πάντοτε είναι. Δεν έχουμε την πολυτέλεια σήμερα να σκεφτόμαστε καθ’ υπαγόρευση. Οι καταστάσεις που βιώνουμε μας κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση. Οπότε γιατί να μην φιλοσοφήσουμε λιγάκι;; Ας κάνει ζέστη. Μια κάποια εκπαίδευση ίσως μας βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσουμε και τη ζέστη και όλες τις δυσκολίες, οι οποίες προκύπτουν στην καθημερινότητα από την διακυβέρνηση της χώρας από τους Συριζαίους που όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ χώνονται στην ανυποληψία.

Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Συμπληρώνονται σήμερα δεκαεννιά χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου. Το πρόσωπό του έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων τα τελευταία πενήντα πέντε χρόνια. Και, όπως συμβαίνει με κάθε χαρισματική φυσιογνωμία, οι γνώμες διίστανται. Σε εκείνο πάντως που συμφωνούν όλοι είναι ότι, με την πληθωρική δραστηριότητά του, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. 

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, που ίδρυσε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, αποδείχτηκε μια ιδιαίτερα ευφυής κίνηση, η οποία ξεπερνούσε την εποχή της. Αρκετά γρήγορα κατόρθωσε να επικρατήσει εκλογικά και να κυριαρχήσει τις επόμενες δεκαετίες στην ελληνική πολιτική ζωή. Κατά το διάστημα αυτό, δόθηκε η ευκαιρία σε κοινωνικές ομάδες, που ώς τότε βρίσκονταν στο περιθώριο, να εισέλθουν δυναμικά στην πολιτική σκηνή. Το εγχείρημα, δεν μπορεί να εκτιμηθεί στις σωστές διαστάσεις του, αν προηγουμένως δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του.

ΚΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ ΜΑΤΑΛΑ ΤΟ 1970...

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Διάβαζα τις προάλλες για την περιπέτεια υγείας της γνωστής Καναδής τραγουδίστριας της ροκ και της φολκ μουσικής Τζόνι Μίτσελ και στο μυαλό μου ήλθαν η μελωδία και οι στίχοι του περίφημου τραγουδιού της «Carey», που γράφτηκε το 1970. Συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της «Blue», που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά.

Σε όσους δεν το γνωρίζουν, το τραγούδι αναφέρεται στα Μάταλα, όπου έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα η τραγουδίστρια. Ήταν η περίοδος που οι περίφημες σπηλιές της περιοχής, οι οποίες είχαν λαξευτεί κατά τη νεολιθική εποχή και χρησιμοποιήθηκαν ως τάφοι κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, γνώριζαν μεγάλες στιγμές.

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΒΙΚΤΟΡΑ ΟΥΓΚΟ;;;;

Θ’ αναρωτηθείτε τι μ’ έπιασε μες στο κατακαλόκαιρο κι ασχολούμαι με τον συγγραφέα των ΑΘΛΙΩΝ [Les Misérables]!!! Δεν είναι, ωστόσο, και ξεκάρφωτη η αναφορά, αφού όλοι στις μέρες μας βιώνουμε την… αθλιότητα!!! Μπορεί σήμερα να διαβάζεται λιγότερο απ’ ό,τι παλιά ο Βίκτωρ Ουγκό [Victor Hugo, 1802-1885], όμως το έργο του δεν ξεχνιέται. Και μιλάω εδώ για τον Ουγκό και ως ζωγράφο. Τα περισσότερα από τα ζωγραφικά έργα του τα φιλοτέχνησε γύρω στα 1851 όταν ζούσε στην εξορία. Φαίνεται πως επί είκοσι χρόνια  σχεδίαζε κυρίως πύργους και τοπία μέσα στην καταιγίδα, ερειπωμένα κάστρα, όπως αυτά που περιγράφει στα μυθιστορήματά του.

ΑΤΑΚΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να εξακριβώσεις την πορεία, την οποία ακολουθεί κάποιος πολιτικός χώρος, από το να παρακολουθήσεις τον τρόπο δράσης και σκέψης των περιφερειακών στελεχών της. Η τόσο απλή αυτή διαπίστωση επιβεβαιώθηκε και στην περίπτωση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλούν με μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην επαρχία κατά τους τελευταίους μήνες γνώριζαν το κλίμα που τους μετέφεραν τα κεντρικά στελέχη του κόμματος. Η σχεδιαζόμενη πορεία, όπως προέκυπτε, ήταν απλή στη σύλληψή της. Απηχούσε, ομολογουμένως παραστατικά, τις αντιλήψεις των εμπνευστών της.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ή ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑΣ.

Το κοινό του συγγραφέα: «Γελάω», «κλαίω», «χαχαχαχα…», «είσαι Θεός», «είσαι αστέρι», «απίστευτος», «μα πόσες φορές να σε προσκυνήσω πια….».

Αυτές τις μέρες δόθηκαν πολλά λογοτεχνικά βραβεία σε διαφόρους συγγραφείς, τα περισσότερα από τα οποία βασίστηκαν στις ψήφους αναγνωστών. Πάντα λέγαμε ότι το κοινό κανονίζει... Κανονίζει τα πάντα - δυστυχώς και το επίπεδο της πολιτιστικής μας ζωής. Το κοινό του θεάτρου, της λογοτεχνίας, της μουσικής, του κινηματογράφου κ.λπ.

Αυτό όμως που με απασχολεί είναι ότι ουδέποτε πλέον στο μέλλον θα μπορέσει ο γραμματολόγος να γράψει την αληθινή ιστορία της λογοτεχνίας μας, διότι δεν είναι δυνατόν να έχει πλήρη εικόνα. Επιπλέον οι περισσότεροι από τους προβεβλημένους συγγραφείς καταφέρνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να είναι στο προσκήνιο - είτε το αξίζουν είτε δεν το αξίζουν.