Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένος «σε μια μεσσιανική αοριστολογία» δεν μπορεί να μηδενίζει το έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ!!

Μου κάνει εντύπωση η ευκολία των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία κρίνουν τα πολιτικά πράγματα. Η αντιπολιτευτική στάση και συμπεριφορά πρέπει να έχει κάποια όρια. Εδώ θα περιοριστώ σ' ένα άρθρο του Δημ. Σεβαστάκη, που είναι είναι ζωγράφος και αν. καθηγητής ΕΜΠ. Το άρθρο του («Η σιωπή του λαού»), δημοσιευμένο στην ΑΥΓΗ (5/5/2013), επιχειρεί την ισοπέδωση των πάντων,  ακολουθώντας την λογική του οδοστρωτήρα και παρομοιάζει την πολιτική πρακτική του πάλαι ποτέ κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ (το τωρινό δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, αλλά το κόμμα του Βενιζέλου), με την αιώνια πρακτική της Δεξιάς που ήταν το ρουσφέτι. Σε γενικές γραμμές ακολουθεί μια λογική που όμως δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη των «συνασπιστών».

Γράφει:  Ο πολίτης, μέχρι και τη δεκαετία του '70, πήγαινε στον τοπικό δεξιό βουλευτή για να λύσει το πρόβλημά του. Tο ΠΑΣΟΚ, αποκέντρωσε το «μέσον» με τον γραμματέα της Τοπικής Οργάνωσης, τον κλαδικό αρχισυνδικαλιστή κ.λπ. Για να «γίνει η δουλειά», έπρεπε να βρει κανείς την «άκρη», δηλαδή την αμοιβαία ωφέλεια με κάποιο στέλεχος επιρροής...

Καλό θα ήταν οι διάφοροι τιμητές της πολιτικής ζωής να μην μιλάνε πια αορίστως, αλλά με ντοκουμέντα. Αυτό που επικαλείται ο Σεβαστάκης, και προφανώς αναφέρεται σε ρουσφετολογικές περιπτώσεις, μπορεί και να συνέβη σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν ήταν ο κανόνας. Και η περίπτωση του Τσοχατζόπουλου δεν συνιστά «κανόνα» σε ό,τι έχει σχέση με το μεγάλο κεφάλαιο της εν Ελλάδι διαφθοράς που μάλλον είναι νόσος ενδημική και χρονολογείται από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. 

Το θέμα δεν είναι υπερασπιστώ εδώ το ΠΑΣΟΚ, αλλά να σημειώσω ότι δεν μπορεί να περιορίζεται η εμβέλεια των αναζητήσεών μας για την κακοδαιμονία του τόπου στην περίοδο που κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ. Ας βρει λοιπόν ο Σεβαστάκης έναν γραμματέα τοπικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ που έκανε αυτή τη δουλειά και λειτουργούσε ως «μέσον» για να βρίσκει ο κάθε πικραμένος δουλειά στο δημόσιο ή δεν ξέρω κι εγώ πού... 

Ωστόσο, εγώ θα μπορούσα να αναφέρω σωρεία παραδειγμάτων με ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με το ΠΑΣΟΚ αλλά ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις ή σε θέσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα και που ανήκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατά καιρούς λεγόταν ΚΚΕεσωτ, ΕΑΡ, Συνασπισμός κ.λπ. Για να μην αναφερθώ στους πανεπιστημιακούς που πρόσκεινταν στον ΣΥΡΙΖΑ και ξεσκίστηκαν να επιδοτούνται για διάφορα προγράμματα, έρευνες κ.λπ. Αυτά είναι γνωστά τοις πάσι και απορώ γιατί ο Σεβαστάκης το θέμα αυτό το διεξέρχεται κάνοντας τον ανήξερο. 

Όμως καλό είναι κάποτε να βλέπουμε τα πράγματα με καθαρό μάτι και ν' αφήσουν οι (γενικώς) Συριζαίοι τις εξυπνάδες κι ότι δήθεν αυτοί μπορούν να κρίνουν επειδή δεν κυβέρνησαν ποτέ!! Αυτά είναι σαχλαμάρες. Με όλες τις κυβερνήσεις οι Συριζαίοι ήσαν «μέσα»! Λέει βεβαίως κάπου ότι «από τη νοσηρή λειτουργία επωφελήθηκαν και αρκετοί, που με όχημα την Αριστερά (και την αδίστακτα καιροσκοπική ένταξή τους σ' αυτήν) έπαιρναν "δουλίτσες" από το κράτος ή άρπαζαν κόκκαλο από το πλούσιο ψαχνό»!!! Δηλαδή, δεν ήσαν συνειδητοί «αριστεροί»;;; Είναι αστείο. Γιατί οι συνειδητοί «αριστεροί» δεν έπαιρναν δουλίτσες και δεν άρπαζαν κόκκαλα;;; Αυτοί κυρίως έπαιρναν τις καλές δουλειές και το ψαχνό και τα κόκκαλα τ' άφηναν για τους φτωχομπινέδες.

• Γι' αυτή την «αγωγή μεσιτείας και αναζήτησης του ενδιάμεσου κόμβου» και την εμπέδωσή της ΦΤΑΙΝΕ ΟΛΟΙ!! 

Αυτό το τροπάριο περί ευθύνης του ΠΑΣΟΚ κάποτε θα πρέπει να σταματήσει. Είναι αλήθεια ότι με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ξεμπλόκαραν πολλά προβλήματα της καθημερινότητας των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι βγήκαν στο προσκήνιο της κοινωνίας κι έπαψαν να είναι οι παρείσακτοι όπως τους ήθελε το κράτος της Δεξιάς. Δεν μπορεί, λοιπόν, επειδή βρέθηκαν μερικοί απατεώνες, να λιθοβολείται όλη η κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική του. Το τι προσέφερε στην ελληνική κοινωνία είναι γνωστό, αλλά το αντιπολιτευτικό μένος του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπει στους ανθρώπους του να δουν την πραγματικότητα από την οποία κι εκείνοι ωφελήθηκαν, αλλά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Και ο ελληνικός λαός θα πρέπει κάποια στιγμή ανεμπόδιστα να μιλήσει και να επιμερίσει ευθύνες!

Από τον έναν ολοκληρωτισμό στον άλλον και η ιστορία συνεχίζεται!!!!

Πρέπει κάποια στιγμή κι εκείνοι που έχουν αφήσει "χώρο" για τους κάθε λογής τυχοδιώκτες, να εγκαταλείψουν τη μοιρολατρία.

Παρά το γεγονός ότι έχουμε τόσους πολλούς Ελλαδοσωτήρες (έτσι μου ήρθε η λέξη), θα πρέπει να δυσπιστούμε  και προς τις συνταγές.

• Δεν γυρίζω στο παρελθόν, δεν πιστεύω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ότι συνεχίζεται.
• Για σκεφτείτε ότι κάποτε στη Ρωσία η κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους το 1917, μετατόπισε τη διαβίωση από την απολυταρχία του τσάρου στη διαβίωση κάτω από την απολυταρχία της γραφειοκρατίας του κόμματος.

Δηλαδή από τον ένα ολοκληρωτισμό στον άλλον ολοκληρωτισμό!!! Ωστόσο, δεν μπορώ  να παραβλέψω τον συνδικαλιστικό ολοκληρωτισμό, τον αντιπολιτευτικό ολοκληρωτισμό, τις εμμονές του ολοκληρωτισμού των μέσων ενημέρωσης, τον ολοκληρωτισμό της δεξιάς… Αυτό που λείπει από την μικρή μας κοινωνία είναι η διάθεση για συνδιαλλαγή. Όλοι είναι ταμπουρωμένοι στις δικές τους αλήθειες και δεν κουνιούνται ούτε βήμα από τις θέσεις τους.

• Κάποιοι μιλάμε για τον «κοινό τόπο» που πρέπει να βρούμε και δεν κουνιέται φύλλο.

Ο ένας προσπαθεί να υπονομεύσει τον άλλον. Όλοι υποκρίνονται και όλοι ενορχηστρώνουν την τακτική τους στην απαίτηση για τιμωρία και καταδίκη όλων εκείνων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία χρόνια, αλλά συνάμα υπάρχει και μια εκλογίκευση ως προς την ενοχοποίηση ορισμένων για να ικανοποιηθεί το κοινό της ρωμαϊκής αρένας.

• Αλλά έχει κανείς την αίσθηση ότι ζούμε την περίοδο που έζησε η αμερικανική κοινωνία με τον μακαρθισμό.

Δυστυχώς, δεν είμαστε σε καλό δρόμο…

Hannah Arendt - Οι ιδέες της άλλαξαν τον κόσμο!!!

Ίσως θα ήταν χρήσιμο να δούμε την ταινία «Hannah Arendt - Οι ιδέες της άλλαξαν τον κόσμο» της γερμανίδας σκηνοθέτριας Μαργκαρέτε Φον Τρότα, που θα προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 23 Μαΐου, ενώ θα γίνει μια προβολή τη Δευτέρα 13 Μαΐου, 20:30 στο Ινστιτούτο Γκαίτε (Ομήρου 14-16).

Στις 16 Φεβρουαρίου 1963, δηλαδή πριν από μισό αιώνα, το αμερικανικό περιοδικό New Yorker αφιέρωσε 73 σελίδες, στις οποίες η γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Αρεντ περιέγραφε τα όσα παρακολούθησε στη δίκη του αντισυνταγματάρχη των Ες-Ες Αντολφ Αϊχμαν. Ο πρώην αξιωματούχος της Γκεστάπο είχε συλληφθεί τον Μάιο του 1960 από ισραηλινούς πράκτορες στην Αργεντινή όπου είχε καταφύγει και μεταφέρθηκε στο Ισραήλ. Εκεί δικάστηκε ως υπεύθυνος για την οργάνωση της μεταφοράς εκατομμυρίων Εβραίων από όλη την Ευρώπη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η δίκη του διήρκεσε από τις 11 Απριλίου έως τις 14 Αυγούστου 1961.

Το κείμενο της Αρεντ, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 1963, ήταν το πρώτο από τα πέντε συνολικά που έγραψε για τη δίκη. Η προσπάθεια να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσαν τα εγκλήματα του ναζισμού, αλλά και να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα της προσωπικής ηθικής ευθύνης σε καιρούς που η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, είχε ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού» (1951) και, αργότερα, τα ρεπορτάζ στο περιοδικό The New Yorker για τη δίκη του Αντολφ Αϊχμαν, τα οποία συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ - Η κοινοτοπία του κακού».

Τα άρθρα αυτά προκάλεσαν από την πρώτη στιγμή αντιδράσεις. Η ιδέα ότι ο Αντολφ Αϊχμαν δεν ήταν ένας δαίμονας αλλά ένας αξιωματικός που εκτελούσε με ιδιαίτερη επιμέλεια όσα του είχαν ανατεθεί, ένας αναγνώστης του Καντ, αλλεργικός στη βία αλλά πιστός στην εκτέλεση εντολών, ένα ον κοινότοπο «με την προδιάθεση να μετατραπεί στον μεγαλύτερο εγκληματία της εποχής του». Η διαπίστωση της γερμανίδας φιλοσόφου ότι ο Αϊχμαν δεν ήταν ένας σκληρός εγκληματίας ή παρανοϊκός δολοφόνος, εξού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για έναν κοινό άνθρωπο, ανίκανο τις περισσότερες φορές να αναρωτηθεί τι ήταν αυτό που έπραττε, λειτούργησε ως μια επιβεβαίωση ότι το κακό μπορεί να γίνει κοινότοπο, δηλαδή προσιτό στους συνηθισμένους ανθρώπους. Το συμπέρασμά της, το οποίο εξακολουθεί να προκαλεί σοκ, ήταν ότι απορρίπτοντας την καθησυχαστική πεποίθηση που θεωρεί τους εγκληματίες τέρατα, ανθρώπους με έμφυτη κακία, οδηγείται στο ενδεχόμενο όλοι οι υπόλοιποι που θεωρούνται «φυσιολογικοί» να μην είναι a priori προστατευμένοι από τον πειρασμό του κακού.

Η ταινία: Μισόν αιώνα αργότερα η διαμάχη γύρω από αυτό το έργο της Αρεντ αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ταινίας «Χάνα Αρεντ» της Μαργκαρέτε φον Τρότα. Η ταινία ξεκινά με την απαγωγή του Αϊχμαν από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό για να αναπαραστήσει τη δίκη, καθώς και φλας μπακ για να περιγράψει τη σχέση της Αρεντ με τον (δάσκαλο και εραστή της) Μάρτιν Χάιντεγκερ προτού εκείνος εκφράσει την υποστήριξή του προς το ναζιστικό κόμμα και εκείνη διαφύγει στη Γαλλία. «Εκδιωχθήκαμε από τη Γερμανία διότι ήμασταν Εβραίοι», έγραψε η Αρεντ. «Όμως μόλις περάσαμε τα γαλλικά σύνορα γίναμε γερμαναράδες. Προφανώς κανείς δεν θέλει να ξέρει ότι η σύγχρονη ιστορία έχει δημιουργήσει μια νέα κατηγορία ανθρώπων, εκείνων που περιορίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους εχθρούς τους και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους φίλους τους».

Υπάρχει κανένας που να μπορεί να προδιαγράψει το μέλλον μας;;;

Ο Γάλλος φιλόσοφος Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ αναφέρει στο βιβλίο του «L' effacement de l' avenir» (Galilee, 2000) κάτι που το 1979 είχε πει ο άλλοτε Αμερικανός πρόεδρος  Jimmy Carter: «Πάντοτε πιστεύαμε  ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερα από μας. Είναι ίσως καιρός να συνηθίσουν στην ιδέα ότι αυτό δεν ισχύει πλέον…».

Είναι αλήθεια ότι το όραμα για το μέλλον, είναι ασαφές, θαμπό. Μπορεί να είναι θλιβερό, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Υπάρχει δηλαδή, μια πολυδιάσπαση, ένας ηθικός και πολιτικός κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως π.χ. είναι η Ιταλία και η Ισπανία. Παρακολουθώντας τα τελευταία χρόνια της δημοσκοπικές έρευνες, διαπιστώνουμε όλο και περισσότερες μάζες αρνούνται τα καθιερωμένα πολιτικά σχήματα και μετακινούνται συνεχώς στην αναζήτηση μιας πολιτικής στέγης που θα ικανοποιεί τα προσωπικά τους οράματα.

Παρ’ όλα αυτά όμως κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν έχει τη δυνατότητα και τις έτοιμες λύσεις που θα δώσουν ζωογόνο προοπτική και τις ευκαιρίες ανάπτυξης για να υπάρξει μια γενική ανάκαμψη.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο κάθε πολίτης έχει μιαν εντελώς διαφορετική εικόνα της κατάστασης, μια άλλη έτοιμη λύση και φυσικά έχει απομακρυνθεί πάρα πολύ από την παραδοσιακή πολιτική που λειτουργούσε στα καθιερωμένα σχήματα: δεξιά, αριστερά, σοσιαλιστές, κομμουνιστές κεντροδεξιοί, κεντροαριστεροί, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι κ.ο.κ.

Με την έλευση και εφαρμογή των μνημονίων, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας οι διαχωριστικές γραμμές, κι ο καθένας καθηλωμένος στις προσωπικές εμπειρίες του, στη μόρφωση και στα όνειρα που θέλει να εκπληρώσει, αδυνατεί να δει καθαρά και το παρόν αλλά και το μέλλον. Έχει αναφανεί πιο δραστήριος ο ατομισμός που απομακρύνει από μακροπρόθεσμες επιλογές και συλλογικά σχέδια. Προσπαθούσα τον τελευταίο καιρό να ξεχωρίσω την αλήθεια ή τη σοβαρότητα ανάμεσα στις τόσες ομάδες και κινήσεις που επιζητούν να συσπειρώσουν τον κόσμο σε μια σοσιαλιστική, σοσιαλδημοκρατική, κεντροαριστερή κ.λπ. προοπτική: «Κοινωνικός Σύνδεσμος», «Μπροστά», «Νέοι Μεταρρυθμιστές», «Π80», «Πολιτεία 2012», «Πρωτοβουλία Β», κι από κοντά το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. Το ωραίο είναι ότι οι περισσότερες ξεπήδησαν από τα σπλάχνα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ.  

Δεν είμαι σε θέση να ξέρω κατά πόσο ο σοσιαλισμός, η σοσιαλδημοκρατία ή η κεντροαριστερά μπορεί να σωθούν μέσα από τη διαρκή κινητικότητα των ατόμων και των διαφόρων ομάδων, ώστε να προσφέρουν στον δύσπιστο πλέον λαό ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Είναι αλήθεια ότι πάντα μέσα από την πάλη των ιδεών θα βγει η αλήθεια, αλλά έχουμε και πικρές εμπειρίες από τη λατρεία των συνεδριάσεων, των συζητήσεων και της τεχνικής σε μια κοινωνία που θέλει άμεσες και πρακτικές λύσεις

• Η μόνη θετική εμπειρία μας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που κινητοποίησε τις μάζες και τις προσανατόλισε προς ένα συλλογικό μέλλον, που έδινε προσδοκία και ελπίδα.

Ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ σημειώνει χαρακτηριστικά: «Αυτό που η διασταύρωση του φιλελεύθερου ατομικισμού και της οικονομικής παγκοσμιοποίησης τείνουν να καταστρέψουν είναι το έθνος ως κοινότητα πολιτών που επιδιώκουν το κοινό τους καλό και, επομένως, προικισμένη με ένα δικό της ιδιαίτερο πεπρωμένο»… Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχουμε την αίσθηση ότι στην Ευρώπη επιβιώνουν καθεστώτα ολοκληρωτικά και οι λαοί δεν έχουν καμιάν απολύτως δυνατότητα παρέμβασης για ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Επίσης εκείνο που έχει ανακατώσει την τράπουλα είναι και το ζήτημα των μετακινήσεων των πληθυσμών λόγω των πολιτικών αναστατώσεων σε όλες τις περιοχές του κόσμου: Αφρική, Ασία, Ευρώπη.

• Ποιο μπορεί να είναι το κοινό καλό των πληθυσμών που συντίθενται από διάφορες εθνοτικές ομάδες;;

Αυτό που φοβάται ο Ταγκιέφ, δηλαδή η καταστροφή ενός έθνους ως κοινότητας πολιτών που ευκολότερα θα επιδίωκαν το κοινό πεπρωμένο, μοιάζει να είναι κάτι που ήδη συμβαίνει. Όλα στην καθημερινότητά μας είναι βραχυπρόθεσμα, όπως είναι τα συσσίτια, όπου ο πεινασμένος, ο άνεργος, ο δυστυχής πολίτης, έχει ανάγκη από ένα πιάτο φαΐ. Το θέμα είναι να ικανοποιήσει την πείνα. Για την επόμενη μέρα έχει ο Θεός… Έτσι, η κοινωνία μας σήμερα βομβαρδίζεται από πληροφορίες που διακινούν διάφοροι ευφάνταστοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι…

Ο Γάλλος φιλόσοφος Ιβ Μισό που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, σε άρθρο του με τίτλο «Το αύριο έχασε τη λάμψη του», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Monde στις 29/11/2005 και αναδημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (επιμέλεια Θ. Γιαλκέτσης), γράφει:

Η απουσία προγραμματικού ορίζοντα μεταφράζεται με την αίσθηση ότι η αληθινή ζωή είναι πάντοτε αλλού, πράγμα που προκαλεί τον πολλαπλασιασμό των σχεδίων: να τηρήσουμε μια δίαιτα, να κάνουμε ένα παιδί, να ξεκινήσουμε για διακοπές, να πάρουμε μιαν ετήσια άδεια, να πάμε να περάσουμε ένα χρόνο σε μιαν ανθρωπιστική υπηρεσία κ.ο.κ.

Πώς μπορούμε να ζούμε στο παρόν χωρίς ένα πρόγραμμα και χωρίς ένα τελικό σκοπό; Στη συλλογική δράση και ειδικά στην πολιτική, η απάντηση έγκειται σε ένα παράξενο μείγμα βραχυπρόθεσμης θεώρησης και αποσπασματικότητας. Βραχυπρόθεσμα διαχειρίζονται και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που παρουσιάζονται κάθε φορά: άλλοτε είναι το οξύ αναπνευστικό σύνδρομο SARS, άλλοτε η γρίπη των πουλερικών και άλλοτε η παιδική παχυσαρκία. Από τα τσουνάμι ώς τις επιδημίες, από τις τρομοκρατικές επιθέσεις ώς τα κινήματα γνώμης, υπάρχει μια εισβολή των προβλημάτων, των κυμάτων τηλεοπτικής συγκίνησης, των αναλύσεων των ειδικών και των απαντήσεων, μια εισβολή των ειδικών γνώσεων και των μέτρων. Ταυτόχρονα, όμως, χρειάζεται να παριστάνουν ότι σκέφτονται και το μέλλον («τον κόσμο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας») και τότε γίνονται αποσπασματικοί: υπολογίζουν τους πιθανούς κινδύνους για το περιβάλλον στο κατώφλι του 2100, τις εκπομπές καυσαερίων των ίδιων των αυτοκινήτων 4x4 που συνεχίζουν να διαφημίζουν -και να αγοράζουν- επειδή η ανάπτυξη είναι μια πραγματικότητα που κανείς δεν αμφισβητεί.  

Τελικά, το θέμα είναι πώς θ' αποκτήσει νόημα το μέλλον!!!

Πότε ο άνθρωπος αισθάνεται ξένος;;;

Ο Ξένος, Η Πανούκλα, Η πτώση, Η παρεξήγηση, ο Καλιγούλας, Οι Δίκαιοι, Ο Μύθος του Σίσυφου, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος…

Είναι, λίγο-πολύ, γνωστοί τίτλοι έργων ενός σπουδαίου Γάλλου και φυσικά εννοώ του Αλμπέρ Καμί, που αγάπησα από τα φοιτητικά μου χρόνια περισσότερο γιατί με κινητοποιούσε το γεγονός ότι ανταποκρινόταν στις αναγνωστικές αναζητήσεις μου για τη ζωή, το παράλογο αλλά και για το γεγονός ότι πολύ νέος (μόλις 47 χρονών) σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.

• Βέβαια, όταν διάβαζα τον Ξένο και την Πανούκλα δεν μπορώ να πω ότι καταλάβαινα και πολλά πράγματα, αλλά ήταν τότε και η περίοδος που ακούγαμε για το «παράλογο» και το θέατρο του παραλόγου, με τα έργα των Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ, Αντάμοφ, Αραμπάλ κ.ά. 

Και δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν ακόμα διαβάζεται ή απλώς μιλάνε γι’ αυτό κάποιοι που έχουν το ερευνητικό δαιμόνιο ή κάποιοι άλλοι που θέλουν να ξανασκεφτούν τη νιότη τους. Κι εδώ που τα λέμε όταν ο Καμί έγραψε αυτά τα έργα που σημάδεψαν τη δική του δημιουργική προσφορά, αλλά και μιαν ολόκληρη εποχή, αυτό που έκανε ήταν να δώσει το εσωτερικό μέτρο εκείνης της εποχής, να πιάσει το σφυγμό της. 

Και δεν μπορούσε κανείς να μην αγαπήσει το έργο του που ήταν κυριολεκτικά βουτηγμένο στον μεσογειακό ήλιο και, όπως έγραψε ο Σαρτρ, «μας μιλούσε για τον ήλιο, τούτη την πικρόξυνη δίχως κάρβουνα άνοιξη, όχι σα να μιλούσε για ένα εξωτικό θαύμα, αλλά με την βαριεστημένη οικειότητα αυτών που πολύ τον χάρηκαν»!!!

Έχω την αίσθηση ότι ο Καμί εκφράζει και την σημερινή εποχή.

«Ξύπνημα, τραμ, τέσσερις ώρες γραφείο ή εργοστάσιο, μεσημεριανό φαΐ , τραμ, τέσσερις ώρες δουλειά, φαΐ , ύπνος, και τη Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη, την Πέμπτη, την Παρασκευή, το Σάββατο, στον ίδιο ρυθμό…» («Ο Μύθος του Σισύφου»), και ύστερα ξάφνου το «σκηνικό γκρεμίζεται» και φτάνουμε σε μια ξεκάθαρη θεώρηση χωρίς ελπίδα.. Τότε, αν μπορέσουμε ν’ αρνηθούμε την απατηλή βοήθεια των θρησκειών ή των υπαρξιακών φιλοσοφιών, κατέχουμε μερικές ουσιώδεις «αλήθειες»: ο κόσμος είναι ένα χάος, μια «θεία ισοτιμία που γεννιέται από την αναρχία». 

Δεν υπάρχει επαύριο, αφού πεθαίνουμε:

«…Μέσα σ’ ένα κόσμο δίχως ψευδαισθήσεις και δίχως φώτα, ο άνθρωπος αισθάνεται ξένος. Αυτή η εξορία είναι ανέκκλητη, γιατί στερείται των αναμνήσεων μιας χαμένης πατρίδας ή της ελπίδας μιας γης της επαγγελίας». Αυτό συμβαίνει γιατί, πραγματικά, ο άνθρωπος δεν είναι κόσμος: «Αν ήμουν δέντρο ανάμεσα στα τόσα άλλα δέντρα… αυτή η ζωή θα είχε ένα νόημα, ή μάλλον αυτό το πρόβλημα δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί θ’ αποτελούσε μέρος αυτού του κόσμου…» («Ο Μύθος του Σισύφου»).

Αποδιοπομπαίος τράγος ο Γιώργος Παπανδρέου;;;;

Θα κάνω μια περιπλάνηση σε ρεμβασμούς πάνω στην πολιτική επικαιρότητα, και ενδέχεται ο αναγνώστης και φίλος μου να παραξενευτεί. Ωστόσο, θέλω να πω ότι οι σκέψεις που ακολουθούν με παρακινούν να ανασύρω από τις προσχώσεις  της ψυχής κάποιες ιδέες, κάποια αισθήματα, κάποιους φόβους ή αγωνίες, αλλά και κάποιες προσδοκίες κι αισιοδοξίες που πάντοτε αναζητούσαν την ευκαιρία να εκδηλωθούν. Ο καθένας μας παρότι αισθάνεται αιχμάλωτος της καθημερινότητας και ασυνείδητα πληρώνει το φόρο του σ' αυτή την υποτέλεια, συχνά νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει μέσα του κάποια πράγματα, και να σταθμίσει το ειδικό βάρος των περιστατικών του πολιτικού μας βίου. Είναι πάντα απαραίτητο να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση και αποτίμηση των αξιών αυτού του πολιτικού βίου για να μπορούμε να κρίνουμε άσφαλτα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Ο Παπανδρέου δεν ήταν εκείνος που είχε θέσει τρεις βασικούς στόχους, που αντιμετωπίζουν τρία βασικά ελλείμματα της χώρας; Ιδού τι έλεγε ο Παπανδρέου:

Πρώτο έλλειμμα, είναι το χρέος με την ευρύτερη έννοια και τα ίδια τα ελλείμματα που παράγουμε, τα οποία βαρύνουν ως θηλιά το λαιμό του κάθε Έλληνα, ο οποίος πληρώνει σήμερα αυτό το σπάταλο και πελατειακό κράτος. Και στόχος μας είναι η συνεχής μείωση των ελλειμμάτων.Βασικός στόχος μας, είναι να μην δαπανούμε παραπάνω από ό,τι παράγουμε, από ό,τι βγάζουμε, να μην χρειαζόμαστε, δηλαδή, όλο και περισσότερα δανεικά για να μπορούμε να επιβιώσουμε. Και αυτό αποτελεί τον βασικό λόγο σήμερα της εξάρτησής μας, αν θέλετε της «κηδεμονίας» - εγώ δεν έχω πρόβλημα με τις λέξεις - της επιτήρησης, στην οποία μπήκαμε, όχι σήμερα, αλλά εδώ και χρόνια.Και όσοι πραγματικά θέλουν να σταθούν πατριωτικά, αυτό αποτελεί το πρώτο διακύβευμα, αυτή είναι και η δική μας και η δική μου πατριωτική στάση: Όχι σε δάνειες δυνάμεις.Και είμαστε σε έναν σωστό δρόμο, με δυσκολίες. Το 5% μείωσης του ελλείμματος είναι πρωτοφανές, είναι ρεκόρ. Έχουμε μειώσει σπατάλες. Πράγματι, υπάρχει ελπίδα το 2012 να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, όπου αυτό θα είναι ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα.Δεύτερος βασικός μας στόχος, είναι το έλλειμμα στο αναπτυξιακό μοντέλο, δηλαδή, να πάμε σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που δεν παράγει ελλείμματα και βάρη, που παράγει πραγματικό πλούτο, που παράγει ποιότητα, που παράγει ανταγωνιστικά, που παράγει ελληνικά, που εξάγει και στηρίζεται στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, σε ό,τι δηλαδή καλύτερο έχουμε ελληνικό: Το ανθρώπινο δυναμικό, τους πτυχιούχους μας -που σήμερα πλήττονται εξαιτίας αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου από την ανεργία - τον πολιτισμό μας, την καινοτομία μας, το περιβάλλον μας, τις ίδιες τις αξίες μας.Είναι αυτή η ανάπτυξη, που θα φέρει επίσης και πλεονάσματα, που θα μειώσει το χρέος, θα φέρει πλούτο στην Περιφέρεια, θα εγγυηθεί δουλειές για την Ελλάδα, που εδώ και χρόνια δεν υπάρχουν. Υπήρχαν μόνο με τα stage όπως λέγονται, με το ρουσφέτι στο Δημόσιο, το οποίο πια δεν μπορεί να αντέξει μια τέτοια στρεβλή ανάπτυξη.Αλλά ανάπτυξη δεν έρχεται ούτε με το να ρίξουμε απλώς λεφτά ή να χαμηλώσουμε απλώς τους φόρους. Θυμίζω ότι, το 2009 είχαμε ελλείμματα, δηλαδή είχαμε ξοδέψει 36 δισεκατομμύρια ευρώ παραπάνω από ό,τι είχαμε στα ταμεία μας. Δηλαδή, αυτά τα λεφτά που υπήρχαν ρίχτηκαν στην οικονομία. Και παραπάνω απ' ό,τι υπήρχαν κι όχι μόνο δεν έπιασαν τόπο, όχι μόνο μας υπερχρέωσαν, αλλά είχαμε και ύφεση και ανεργία. Άρα, η ανάπτυξη δεν είναι τόσο απλή υπόθεση.

Και τώρα αναρωτιέμαι τι διαφορετικό έχει πει μέχρι τώρα ο σημερινός πρωθυπουργός, ο Σαμαράς που φώναζε για «άλλο μείγμα» πολιτικής, για 3-4 Ζάππεια, για έτοιμες λύσεις κ.λπ. Τίποτε διαφορετικό. Απλώς βαυκαλίζεται ότι έσωσε τη χώρα!!!

• Μήπως εμπέδωσε κλίμα σιγουριάς, ασφάλειας, αξιοπιστίας, για να επενδύσει, κάποιος είτε είναι μικρός επενδυτής είτε μεγάλος, είτε Έλληνας είτε ξένος;
• Μήπως προσέλκυσε επενδυτές; Ταξίδια για προσέλκυση επενδυτών κάνει αλλά χωρίς αποτέλεσμα…
• Μήπως έγινε «θεσμός» η Διαφάνεια;
• Μήπως εξαφάνισε τη Γραφειοκρατία;
• Μήπως χτύπησε τη διαφθορά;
• Μήπως έκανε σωστές επιλογές των προσώπων για τα υπουργικά αξιώματα ή τις διευθυντικές θέσεις στους δημόσιους οργανισμούς;;
• Μήπως έλυσε τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα;;
• Μήπως μείωσε τους φόρους;
• Μήπως έπιασε τους φοροφυγάδες και τους φοροκλέφτες;;;
• Μήπως τελικά ανακάλυψε «πού πήγαν τα λεφτά»; Στους εργολάβους ή στα έργα; Στους μεσάζοντες ή τον πολίτη; Στους προμηθευτές ή στις πραγματικές προμήθειες; Στους μελετητές ή στις πραγματικές μελέτες; Στην υπερτιμολόγηση και την πολυφαρμακία ή στον ασθενή;
• Μήπως οι πολίτες έχουν πλέον εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη;
• Μήπως έπαψε να υπάρχει η αδικία;;;

Ο Παπανδρέου στόχευε σ’ ένα πολιτικό σύστημα που να το εμπιστεύεται ο Ελληνικός λαός, πράγμα που σήμαινε επώδυνες αλλαγές, απαραίτητες για όλους.

• Μίλησε για απόλυτη διαφάνεια στη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων, των ΜΜΕ, αναδρομικά πόθεν έσχες παντού, αλλαγή του εκλογικού συστήματος, λειτουργία της Δικαιοσύνης, αλλαγή στη Δημόσια Διοίκηση, στο ίδιο το Κοινοβούλιο.

Και για πολλές από αυτές τις μεγάλες αλλαγές είχε διακηρύξει ότι θα πρέπει να ζητηθεί η ψήφος του Ελληνικού λαού μέσα από δημοψηφίσματα.

Μιλάμε δηλαδή για όλα αυτά που δημιουργούσαν δικαιολογημένη αγανάκτηση στους πολίτες, διότι αποτελούν μέρος ενός συστήματος που μας έφερε ως εδώ, ένα σύστημα που αργοπεθαίνει και πρέπει ν' αλλάξει. Η αντιμετώπιση αυτού του ελλείμματος αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης, είναι το μεγάλο στοίχημα και εντός αλλά είναι και το μεγάλο στοίχημα και εκτός της χώρας μας.

Έλεγε ο Παπανδρέου για τους εταίρους μας και στη δανειοδότησή μας:

Τα δικά τους χρήματα μας δίνουν και θέλουν να είναι σίγουροι για τρία πράγματα:

Πρώτα απ' όλα ότι θα γίνει βιώσιμο το χρέος και αυτό συζητάμε, διαπραγματευόμαστε.

Δεύτερον, ότι θα κάνουμε αλλαγές για να είναι η οικονομία μας επιτέλους βιώσιμη, αυτό θέλουν οι εταίροι μας και

Τρίτον, ότι είμαστε αξιόπιστοι στις υποχρεώσεις μας και δεν θα χάσουν τα λεφτά τους.

Γιατί νομίζετε ότι είμαστε σε εποπτεία; Επειδή διαχρονικά τους είπαμε ψέματα. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Πολλές φορές λέμε να τα πούμε ειλικρινά, αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Γι' αυτό, πρέπει να είμαστε συνεπείς ακόμα και με διορθωτικά μέτρα.

Γι' αυτό, χρειάζεται να δείξουμε ενωμένοι, δηλαδή, να δείξουμε και προς τα έξω, ότι δεν μας επιβάλλουν καμία συναίνεση, δεν επιβάλλεται η συναίνεση από κανέναν, να δείξουμε ότι κατανοούμε τις ευθύνες μας, ότι τις κατανοούμε όλοι μας, όλα τα κόμματα, ότι ναι, περνάμε δυσκολίες, αλλά τις περνάμε μαζί, αλλάζουμε την Ελλάδα και θα την αλλάξουμε την Ελλάδα και να είμαστε πειστικοί και σ' αυτούς οι οποίοι σήμερα δίνουν χείρα βοηθείας.

Γι' αυτό, βεβαίως, ζητώ απ' όλους τη συνεργασία, την κατάθεση ιδεών, όπως είπα και στη συνάντηση με τους αρχηγούς όλων των κομμάτων. Ακούμε όλες τις θέσεις, κάθε θέση που είναι θετική. Και σ' αυτά τα οποία έχουμε φέρει στη Βουλή για το μεσοπρόθεσμο, είμαστε έτοιμοι, μέχρι και την τελευταία στιγμή, ν' ακούσουμε θετικές προτάσεις που να έχουν και αυτές ως αποτέλεσμα να φτάσουμε στο δύσκολο στόχο.

• Και τι έκαναν όλοι οι άλλοι αρχηγοί, τα άλλα κόμματα και ο ό ίδιος ο Σαμαράς τότε;
• Απλώς όχι μονάχα σφύριζαν αδιάφορα, αλλά υπονόμευαν τις προσπάθειες του Παπανδρέου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. 
• Κι έτσι, ΧΑΘΗΚΕ πολύτιμος χρόνος!!!

Έγιναν μεγάλες προσπάθειες στα θέματα διαφάνειας, και στα θέματα διαφθοράς.

Και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν δίστασε να δώσει φως ακόμα και σε υποθέσεις που αφορούσαν στελέχη, σημαντικά στελέχη του παρελθόντος της. Αυτό είναι το δείγμα της τόλμης και της αποφασιστικότητας του Παπανδρέου.

Κανείς δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει ότι στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Παπανδρέου έγιναν ριζοσπαστικές παρεμβάσεις: Στο Ασφαλιστικό, στην Αυτοδιοίκηση, στις προσλήψεις -με τη διαφάνεια- στις προαγωγές στο Δημόσιο, στον έλεγχο των κρατικών δαπανών, στο φορολογικό σύστημα, στα κλειστά επαγγέλματα, στο πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας,  στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση…

Πρέπει να είναι κανείς κακοπροαίρετος για να τα αρνηθεί. Δυστυχώς ο «πολιτικός πολιτισμός» που εμφιλοχωρεί στη χώρα μας αδυνατεί. Όπως αδυνατεί και ο Σαμαράς που με τα στελέχη των κυβερνήσεων του Καραμανλή επιζητεί ν’ αλλάξει την κατάσταση. Δηλαδή, των κυβερνήσεων του Καραμανλή που καταβαράθρωσε τη χώρα και φόρτωσε τις αμαρτίες του στην πλάτη του Παπανδρέου. Όμως ο Παπανδρέου δεν έκανε μικροκομματική εκμετάλλευση του πόνου του Ελληνικού λαού, αλλά ανέλαβε την ευθύνη που κανένας άλλος δεν τόλμησε να αναλάβει. Αυτή η στάση του θα δικαιωθεί και ιστορικά.

Αλλά ποιος ήταν και είναι ο πραγματικός εχθρός; Ο Γιώργος Παπανδρέου;;; Για να δούμε ψυχραιμότερα τι έλεγε:

Ο αδύναμος κρίκος ήταν στον κόρφο μας. Το ίδιο μας το σύστημα. 

Γιατί, όμως; Έφταιξε η Κυβέρνησή μας, όπως διατείνεται η Νέα Δημοκρατία;
Απέτυχε το δικό μας πρόγραμμα; Όχι!
Φταίει η δική μας Κυβέρνηση, του 2009, για την επικίνδυνη για τη χώρα εξάρτηση;
Για το παγκόσμιο ρεκόρ χρέους;
Μήπως για τις πελατειακές σχέσεις;
Για την εξάρτηση του νέου από τον κάθε κομματάρχη;
Εμείς φταίμε για την υπέρογκη κομματική σπατάλη στο Δημόσιο;
Ή μήπως εμείς οργανώσαμε το σύστημα διαφθοράς και αεριτζίδικης οικονομίας στις πλάτες του δημόσιου συμφέροντος; 

Δικό μας ήταν το αναπτυξιακό πρότυπο της κρατικοδίαιτης και αντιπαραγωγικής οικονομίας;
Ή μήπως εμείς, η Κυβέρνηση του 2009, καλλιεργήσαμε την οικονομία των μεσαζόντων, την παρασιτική οικονομική δραστηριότητα στη χώρα;
Μια χώρα, που δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί, ούτε να επιβιώσει χωρίς δανεικά; 

Εμείς είπαμε από την αρχή «όχι» στην εξάρτηση.
Συγκρουστήκαμε.
Απλώς, έπρεπε να συγκρουστούμε ακόμα πιο γρήγορα και ακόμα πιο δυναμικά.
Αλλά συγκρουστήκαμε.
Και το πληρώνουμε.
Γιατί, σε πολλούς, αυτό δεν αρέσει.
Δεν το θέλουν, δεν το μπορούν.
Δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπάρχει πολιτική παράταξη, που θα τα έβαζε με αυτό το παρασιτικό σύστημα.
Το κάναμε.
Στα δύο χρόνια, αυτό κάναμε, απέναντι σε αυτούς που θέλησαν να συνεχίσουν να νέμονται κάθε είδους εξουσία και προνόμια στη χώρα, σε βάρος του πολίτη, σε βάρος του συλλογικού δημόσιου συμφέροντος.
Από το μεγάλο φοροφυγά, μέχρι το λαθρεμπόριο του πετρελαίου και το τραπεζικό ή μιντιακό κατεστημένο.

Έκανα όλη αυτή την αναδρομή γιατί πλέον έχει καταντήσει μονότονη η κατ’ εξακολούθηση αηδής και κακοήθης αναφορά στον Παπανδρέου και στα πεπραγμένα της κυβέρνησής του. Δεν παραβλέπω τα λάθη του και το λέω αυτό για τους ευαίσθητους εκείνους Πασόκους που και τώρα ακόμη τα βάζουν μαζί του ότι τάχα μας «πρόδωσε» ή μας «πούλησε» ή μας έβαλε στα Μνημόνια κ.λπ. Αλλά και για εκείνους τους κακοπροαίρετους δημοσιογράφους που ευτελίζουν και τον δημοσιογραφικό λόγο και μεταδίδουν ανακρίβειες και κακοήθειες.

Κι εδώ δεν πρόκειται να κάνω κάποια, ας πούμε, ανατομία της υστερίας που έχει καταλάβει κάποια μέσα ενημέρωσης κατά του Γιώργου Παπανδρέου, από την εποχή ακόμα που είχε αναλάβει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, συνεχίστηκε όσο εκείνος ήταν πρωθυπουργός και εντάθηκε μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία και την αρχηγία του Κινήματος.

Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι όχι τόσο η ψυχολογία της υστερίας, αλλά ο στόχος της. 

Κι οπωσδήποτε, από τη στιγμή που σκέφτομαι ότι υπήρχε και υπάρχει στόχος, τότε πρόκειται περί κατευθυνόμενης υστερίας. 

Διάβασα σήμερα σ’ ένα ιστολόγιο, το newsbomb.gr,  που είναι κυριολεκτικά παράδειγμα δημοσιογραφικού κιτρινισμού:

Ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίστηκε στην εκκλησία μαζί με τη σύζυγό του Άντα. Φανερά αδυνατισμένος και χωρίς καμία διάθεση να χαιρετίσει κανέναν κατευθύνθηκε προς το εσωτερικό της εκκλησίας. Μόλις έγινε αντιληπτός υπήρξε παγωμάρα στους πιστούς που ήταν συγκεντρωμένοι στον προαύλιο χώρο. "Μα καλά δεν ντρέπονται να εμφανίζονται και δημοσίως;", φώναξαν κάποιοι πιστοί που βρίσκονταν στο προαύλιο. Τα σχόλια άρχισαν να αυξάνονται, ενώ ορισμένοι γιούχαραν τον πρώην πρωθυπουργό και ήταν έτοιμοι να κατευθυνθούν προς το εσωτερικό του ναού προκειμένου να συναντήσουν τον Γ. Παπανδρέου.

Μια άλλη εφημερίδα, η Ελευθεροτυπία, είχε γράψει πριν λίγο καιρό ότι στην Κωνσταντινούπολη ο Παπανδρέου έγινε δέκτης αποδοκιμασιών από 2-3 Έλληνες εκδρομείς.

Έχουν προκληθεί κι άλλα παρόμοια, όπου κάποιοι δήθεν ευαίσθητοι θεωρούν ότι πρέπει να προπηλακίσουν τον πρώην πρωθυπουργό ως υπαίτιο για την κακοδαιμονία μας. Πρόκειται φυσικά για ακρότητες και μια δυσπερίγραπτη συμπεριφορά που μαρτυρεί παθολογικό παροξυσμό, που συχνά παίρνει τη μορφή ιδεολογικής νεύρωσης και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ερμηνευτεί με κριτήρια πολιτικά.

Η υστερία είναι σαφώς κατευθυνόμενη, αλλά είναι φανερό ότι πρέπει προηγουμένως να έχει δημιουργηθεί το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα για να ευδοκιμήσει. Η εντατική καλλιέργεια του μίσους κατά των Παπανδρέου που τώρα προσωποποιείται στον Γιώργο, μεταβάλλει την ελεύθερη σκέψη σε ξύλινη μηχανή, ενώ έχει καταργήσει την κρίση και έχει μεταβάλει την ιδεολογία σε σκοτεινή και ακίνητη ιδεοληψία.

Όσο για τους πολιτικούς αντιπάλους, τι να πω;

Ότι απλώς είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι η απαξίωση του αντιπάλου.

Ωστόσο διαπιστώσαμε όλοι ότι η πολιτική έχει γίνει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια περισσότερο όργανο εκμαυλισμού παρά ιδεολογικής καθοδήγησης του λαού, που επιχειρεί να καλύψει ιδιοτελείς κομματικούς σκοπούς κάτω από την πρόσοψη δήθεν κοινωνικών επιδιώξεων.

Πρέπει, ωστόσο, να σημειώσω ότι η εξαπάτηση του ελληνικού λαού από τις δυνάμεις εκείνες που εχθρεύονταν τον Παπανδρέου έχει και συνέπειες. Και η απάτη είναι βέβαιο ότι νοθεύει τις κοινωνικές δυνάμεις, εμφανίζοντας ψευδείς θελήσεις και ψευδείς συμμαχίες, και δημιουργώντας επικίνδυνες αυταπάτες που θα έχουν άμεση επίπτωση στο μέλλον του τόπου.

Δεν μπορεί ο Παπανδρέου να είναι ο κακός δαίμονάς μας!

Η τόση ενασχόληση μαζί του ιδιαίτερα από τα μέσα ενημέρωσης είναι απλώς η διάθεση εκείνων που φοβούνται και η όποια κριτική δεν είναι παρά κριτική της σκοπιμότητας.

Διανύουμε μια περίοδο πολιτικής σύγχυσης που τροφοδοτείται από μια μισαλλόδοξη διάθεση και των πολιτικών αντιπάλων αλλά και από τα κέντρα εκείνα και τα οικονομικά και γενικώς επιχειρηματικά συμφέροντα που ένιωσαν κάποια στιγμή ότι θίγονταν από την παπανδρεϊκή πολιτική τακτική.

Και γι' αυτό βλέπουμε κάθε τόσο να ξεφυτρώνει και μια καινούργια "κατηγορία" για να ενοχοποιηθεί ο Παπανδρέου.

• Πότε τα μνημόνια, πότε το "λεφτά υπάρχουν", πότε η περιβόητη "λίστα Λαγκάρντ", πότε τα ταξίδια του στο εξωτερικό, πότε τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ...
• Έτσι συντίθεται ένα εφιαλτικό χρονικό για τον Παπανδρέου ώστε να τον χώσουν ακόμα βαθύτερα στο χώμα...

Όσο για τον Σαμαρά και τον Τσίπρα, αυτό που έχω να πω είναι ότι θα είναι οδυνηρή η βαθμιαία συνειδητοποίηση της έκπτωσής τους από το βάθρο που οι ίδιοι έστησαν ερήμην της κοινής επιδοκιμασίας, αλλά και του άκρατου λαϊκισμού τους.

• Πλασάρουν στον λαό μιαν Αλήθεια φτιασιδωμένη, παραπλανητική.
• Σκηνοθεσία της υποκρισίας και αυταπάτη της δειλίας!

Δεν είναι δυνατό να δεχτώ ότι ο Παπανδρέου είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος στον οποίο θα πρέπει να φορτώσουμε όλα τα κακά της μοίρας μας!

Δεν είναι δυνατό ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στη διαφθορά και κυλισμένο αμετανόητα στην ανομία να ψάχνει για αποδιοπομπαίο τράγο!

Οταν κάποιες κυβερνήσεις θεσμοθετούν την γελοιότητα με τον γάμο μεταξύ δυο ανθρώπων του ιδίου φύλου!!!!

Διάβαζα για τις κινητοποιήσεις  και τις διαμαρτυρίες των Γάλλων [Mariage pour tous : lesmanifestants ont déjà l'esprit ailleurs] για την ψήφιση του νόμου από το κοινοβούλιο του νόμου που επιτρέπει όχι μόνο τον γάμο μεταξύ των ομοφυλοφίλων αλλά και την υιοθεσία παιδιών από αυτούς!!! 

Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις όλων των λεγόμενων φιλελεύθερων και δήθεν προοδευτικών απόψεων που επιχειρούν παντού να αλλάξουν τα ήθη μιας κοινωνίας η οποία θέλει να πορεύεται με κανόνες. Σέβομαι τους ομοφυλόφιλους και πιστεύω ότι πρέπει  να έχουν τα ίδια δικαιώματα, αλλά ο γάμος που είναι ένας κανόνας ομαλής ανθρώπινης συμβίωσης και επιβίωσης, δεν μπορεί να γίνεται κουρελόχαρτο. Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να εκφράσουμε την δική μας άποψη μη τυχόν και θεωρηθούμε αναχρονιστές, πουριτανοί, μη προοδευτικοί, μνημεία του παρελθόντος!!! 

• .............................

Αναρωτιέμαι τι λύσσα τους έχει κυριέψει που θέλουν σώνει και καλά να επιβάλουν τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, τη στιγμή που ο γάμος είναι ένας θεσμός αποκλειστικά μεταξύ δυο ανθρώπων διαφορετικού φύλου; Ας πάνε στον συμβολαιογράφο να κάνουν όσες συμβάσεις θέλουν και να τις θεσμοθετήσει το κράτος. Δεν μπορώ  να δεχτώ ότι η κοινωνία ή το μεγάλο εκείνο κομμάτι της κοινωνίας που αρνείται να δεχτεί αυτές τις ανόητες αντιλήψεις υπέρ του γάμου ανθρώπων του ιδίου φύλου, δεν είναι ώριμο, δεν έχει χειραφετηθεί ή είναι υπανάπτυκτο. Καμιά εποχή δεν στάθηκε τόσο ανόητα φουσκωμένη από τον εαυτό της, τόσο στενοκέφαλα αυτάρκης, καμιά δεν σνομπάρισε τόσο πολύ τις προηγούμενες  όσο η δική μας.

• Αυτό που βλέπω είναι ότι κάποιες κυβερνήσεις θεσμοθετούν την γελοιότητα.

Και βέβαια δεν μπορεί όποιοι έχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σ’ αυτό το τεράστιο θέμα που υπονομεύει τα θεμέλια της κοινωνίας μας, να είναι ρατσιστής ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά είναι φανερό ότι οι «μοντέρνες» αυτές απόψεις υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων απλώς χλευάζουν την ανθρώπινη ευταξία ή την προσπάθεια τόσων αιώνων να πορευτεί η ανθρωπότητα προς την πρόοδο. Δεν μπορεί όμως η εποχή μας να παραδοθεί στα θέλγητρα της πρόκλησης εκείνων που χοροπηδάνε ανόητα πάνω σε ήθη, έθιμα και παραδόσεις. 

• Και η φωνή η δική μας, των άλλων, να πνιγεί μέσα στο θόρυβο που αυτοί κάνουν με ιαχές, σαλπίσματα, τυμπανοκρουσίες;;  

Είναι δυνατόν ν' αδειάσουμε από περιεχόμενο τους θεσμούς αιώνων μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί το αίτημα των ομοφυλοφιλικών οργανώσεων; Υπάρχει μια διαλεκτική της προόδου, η οποία όμως δεν πιστεύω ότι περιλαμβάνει στις σελίδες της τον γάμο μεταξύ των ομοφυλοφίλων. Τη συμβίωση, ναι! Είναι που είναι ειδική και αινιγματική η ψυχολογία των νέων, θα έρθει τώρα ο γάμος μεταξύ των ανθρώπων του ιδίου φύλου να κάνει αυτή την ψυχολογία ακόμα πιο δυσκολονόητη και την κοινωνία να χάνεται σε βάναυσες διαδικασίες. Είναι αλήθεια ότι σήμερα οι ομοφυλόφιλοι έχουν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα αυτοπροβολής και όλα τα σύγχρονα μέσα θορυβοποιίας, αλλά ένα δεν έχουν κι αυτό τους αδυνατίζει τον αγώνα. Δεν έχουν κανένα από τα παλαιά στερεωτικά!!! Ξέρουμε πολύ καλά πως ό,τι μια εποχή θεωρεί ωραίο, η άλλη το περιφρονεί. Κι αυτή η εξέλιξη, δηλαδή να γίνεται νόμος αυτός ο περίεργος "γάμος", δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η κοινωνία μας καλυτερεύει. Σημαίνει ότι για λίγο μετατοπίζεται. Τίποτε περισσότερο.

Λαμπρή... αιώνια άνοιξη!!!!

Κάποτε το ένιωθα ότι οι περισσότεροι συνάνθρωποι την Μεγάλη Εβδομάδα έβρισκαν την ευκαιρία για μια κατάδυση στα βάθη του εσωτερικού τους κόσμου, ενός κόσμου που δεν έχει όρια ούτε γεωγραφικό στίγμα, αλλά είναι απέραντος... Ήταν πάντοτε η αφορμή για κάποιο πισωγύρισμα, τότε που όλα περιστρέφονταν, άλλοτε στενά και άλλοτε χαλαρά γύρω από την εκκλησία. Η έγνοια μας ήταν να σπρώξουμε τη μέρα για να έρθει γρήγορα το βράδυ και να πάμε στην ακολουθία που όριζε το εκκλησιαστικό τυπικό. Και νιώθαμε όμορφα με όλα όσα ακούγαμε κάθε βράδυ, τους χτύπους της καμπάνας, τις μυρωδιές από το λιβάνι και τα κεριά που έλιωναν και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε αν πράγματι μπήκε μέσα ο Θεός, αφού παλεύαμε να κρατήσουμε ανοιχτές όλες τις θύρες των αισθήσεων. 

• Δεν μπορώ να ξέρω, με τα χρόνια, αν τελικά ο Θεός αποκρίθηκε στο μόνιμο αίτημά μας κι έδωσε απαντήσεις στους υπερβατικούς καημούς μας. Φυσικά, με τα χρόνια καταλάβαμε το πιο απλό: μετά τη ζωή είναι ο θάνατος!

Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, με μπερδεμένες στο κρησφύγετο των αναμνήσεών μου τις εικόνες από τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση, βλέπω τον πατέρα μου να ψέλνει στην εκκλησία με την ωραία και δυνατή φωνή του, κι εμείς στριμωγμένοι ανάμεσα στον κόσμο που τότε πλημμύριζε τον ιερό χώρο, να ταξιδεύουμε στα μυστήρια και τις περιπέτειες του Ιησού. Δεν είμαι σε θέση σήμερα να κρίνω τους συνανθρώπους μου. Είναι αλήθεια ότι το βήμα όλων έχει συντονιστεί με τους ρυθμούς της εποχής η οποία είναι σκληρή και ανάλγητη. 

• Ωστόσο, κάπου μέσα τους όλοι περίμεναν και περιμένουν πάντα το βράδυ της Ανάστασης για να σημάνει το χαρμόσυνο μήνυμα ότι η Λαμπρή είναι η αρχή της αιώνιας Άνοιξης! 

Δεν καταργούνται τα προβλήματα, δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας η κακία και η αδικία... Όμως νιώθουμε όλοι ότι πρέπει να πιστέψουμε σε κοινούς στόχους και ουτοπίες, γιατί αυτός είναι ένας τρόπος να θεμελιώσουμε το πνεύμα της κοινότητας. Να μην μείνουμε στα λόγια, τα οποία πάντοτε μονάχα την υποκρισία εξυπηρέτησαν. Πρέπει να δεχτώ ότι οι σημερινοί νέοι είναι ευχαριστημένοι, σε γενικές γραμμές, με τον σημερινό τρόπο ζωής, ενώ οι παλαιότεροι εμφανίζονται επιφυλακτικοί, σκεπτικιστές και ανήσυχοι, διότι αναπόφευκτα κάνουν συγκρίσεις και ανακαλούν μορφές ζωής που ίσως δεν είχαν προσέξει και τώρα τις αξιολογούν... Ξέρω πολύ καλά όμως ότι η γνώμη τους δυστυχώς δεν καταγράφεται γιατί μπαίνει  και εξουδετερώνεται στη μεροληψία της νοσταλγίας. Αλλά δεν μπορούν  να κάνουν κι αλλιώς και συμβιβάζονται με το πνεύμα της εποχής. Ποιο είναι αυτό το πνεύμα;; Μήπως ξέρω κι εγώ!!! 

• Κάποτε υπήρξαν και κοσμοθεωρίες και προφήτες. Σήμερα;;; 

Μπορεί ο καταιγισμός των γεγονότων και της ανθρώπινης βλακείας να παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του και όπως πάντα, και οι σημερινές γενιές θα αμφισβητήσουν τις παλιότερες. Το πνεύμα της αμφισβήτησης ζει, αλλά μπορεί να στοιχειοθετήσει από μόνο του βεβαιότητες; Μπορεί όμως κάποιος να υποδείξει λύσεις και να κάνει τον προφήτη;;; Αυτό που μένει, κατά την ταπεινή γνώμη μου, είναι να ψάξουμε τους εαυτούς μας καλύτερα, να προετοιμαστούμε εσωτερικά, να ωριμάσουμε, κρατώντας την ψυχραιμία μας. Το καταλαβαίνω περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι η κοινωνία μας δεν αντέχει τους λογοκόπους και τους κάθε λογής αγύρτες. Τούτη η μέρα ας είναι μια μέρα καταλλαγής και ενδοσκόπησης. Κι ακόμη κάτι: Μονάχα η ωριμότητα των πολιτών μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες που είναι απαραίτητες για να περισωθεί η Δημοκρατία μας στην  αναμέτρησή της με τα ωκεάνια ανθρώπινα σύνολα της διαφθοράς, της αδικίας, του μίσους και της βλακείας...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Μεγάλο Σάββατο... Προσμένοντας την Ανάσταση!!

Ησυχία παντού. Λες και όλοι έχουν συντονιστεί στο κλίμα των ημερών. Ακούγονται μονάχα οι θόρυβοι από τα αυτοκίνητα στη λεωφόρο. Περιμένοντας τη λύτρωση του θεανθρώπου! Από τι;;; Προφανώς από το βραχνά της κακίας που καταθλίβει την πλάση ολόκληρη... 

• Το ξέρουμε πια πως η αναμονή της νύχτας για να πάρουμε το άγιο φως και να ψάλουμε μαζί όλοι το Χριστός ανέστη, θα αποκατασταθεί η ισορροπία του κόσμου. 

Έτσι νομίζουμε! Αλλά μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο τη στιγμή που είναι ανάπηρη η ηθική μας αξίωση; Στον κινηματογράφο ή και στο θέατρο, αλλά και σ' ένα μυθιστόρημα, μπορεί ο δημιουργός να μας δικαιώσει κι ας ξέρουμε ότι αυτά είναι παραμύθια κι ακόμη πως αν συμβούν κάποια στιγμή στη ζωή, αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θεμελιώνουν κι έναν κανόνα.

• Ενδόμυχα επιθυμούμε τα βάσανα, οι αγώνες μας αλλά και η αρετή να θριαμβεύσουν στο τέλος και να κατατροπωθεί η κακία και η αδικία. 

Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι από την Τέχνη ζητάνε μια απόδραση από την πραγματικότητα. Αλλά και στα θρησκευτικά δρώμενα μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει; Κατά βάθος νιώθει ότι όλα είναι μια αναπαράσταση. Όλα μπορούμε να τα δεχτούμε, αφού ξέρουμε πολύ καλά κι έχουμε νιώσει στο πετσί μας τον αδυσώπητο κόσμο, που είναι ωμός στους νόμους του και σου επιτρέπει κάπου-κάπου και για πολύ λίγο να ξεχνάς... Κι αυτό ακριβώς είναι και η Ανάσταση. Ένα φωτεινό διάλειμμα. 

• Γιατί πιο πολύ νιώθουμε οι άνθρωποι ότι στις μέρες μας έχουν σχεδόν εξισωθεί το φως με το σκοτάδι. 

Κι όλοι κάτι αναζητούν, αλλά συγκλίνουν στο ότι αναζητούν κάποιο νόημα στη ζωή. Κι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η ζωή δεν έχει νόημα, πάλι προς την ίδια κατεύθυνση ψάχνουν και ψάχνουν για ένα άλλο νόημα, δήθεν απαλλαγμένο από ηθικές ή άλλες αξιώσεις.

• Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε οι άνθρωποι ότι κάναμε άνθρωπο τον Θεό, τον φέραμε στα μέτρα μας για να τον κακομεταχειριστούμε, να του φορτώσουμε τις αμαρτίες μας και να τον κάνουμε εντολοδόχο των πιο φτηνών επιθυμιών μας.

Και νομίζουμε ότι έτσι ξεμπερδέψαμε, αλλά δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι τον θυσιάσαμε στον σταυρό μια φορά κι από εκεί πέρα στο διάβα των αιώνων τον θυσιάζουμε κατ' εξακολούθηση για να νιώθουμε καλά! Κι επειδή -όπως έχει πει ο Hegel-, η ζωή ξετυλίγεται σ' έναν περίγυρο από συγκρούσεις, ας καταλάβουμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι ν' αγωνιζόμαστε καθημερινά, και να μην επαναπαυόμαστε. 

• Η προσμονή της Ανάστασης ας διώξει έστω για λίγο- την ανθρώπινη κακία. 

Αλλά από την άλλη σκεφτόμαστε ότι η κοινωνική αδικία δεν εξαφανίζεται με σταυρούς και γονυκλισίες. Ας κοιτάξουμε βαθιά ο ένας τον άλλον οι άνθρωποι κι ας ευχηθούμε να μπορούμε να νιώσουμε την ίδια τρυφερή αδυναμία που κάνει τον άνθρωπο να στηρίζεται στον άνθρωπο.

Καλή Ανάσταση!

Μεγάλη Παρασκευή!!!

• Ζεστή ατμόσφαιρα και κάπου κιόλας νιώθουμε να χαμοπετάει το Μεγάλο Σάββατο. 

Βιαζόμαστε και δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Παλιότερα θα λέγαμε ότι κουραστήκαμε με τη νηστεία και αποζητάμε τη μαγειρίτσα ή ό,τι ο καθένας επιθυμούσε.  Τώρα η νηστεία για πολλούς από τους συνανθρώπους έχει γίνει υποχρεωτική κι όχι επειδή το επιβάλλει το τυπικό της εκκλησίας, αλλά γιατί οι συνθήκες -πολιτικές και οικονομικές- διέλυσαν την κοινωνία μας. Άλλωστε η Κυριακή ήταν πάντα η μέρα η αναστάσιμη, η πανηγυρική, με τον κόσμο στο πόδι, στις αυλές, στα χωράφια, στις αλάνες, να παλεύει να κάνει εκείνο που το λένε παράδοση, το σούβλισμα του αρνιού ή του κατσικιού!!!

• ...........................

Κι αν ξεδιπλώσετε αναμνήσεις οι παλιότεροι ή ανακαλέσετε κάποιες εικόνες από τα διαβάσματά σας όσοι δεν γνωρίσατε τα λαμπριάτικα γλέντια των Ελλήνων, θα νιώσετε μια πίκρα. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να κρατήσουν το έθιμο, θα συγκεντρωθούν οι φίλοι, οι συγγενείς, θ' αρχίσουν να κουτσοπίνουν από νωρίς, με τα μεζεδάκια τους, τις φωνές και τα τραγούδια και το χορό από κάποιους περισσότερο γλεντζέδες... Θυσία στο βωμό μιας παράδοσης πιο πλούσιας, αλλά που τώρα φεύγει σιγά-σιγά με το γαϊτανάκι του καπνού στον αέρα... Γυρίζουμε πίσω γιατί μπορούμε ν' ανακαλέσουμε τη γεύση των περασμένων κι επειδή δεν είμαστε σε θέση να νιώσουμε τη γεύση του μέλλοντος, που διαγράφεται αβέβαιο.

• Μεγάλη Παρασκευή, λοιπόν και κάπου μέσα μας αργοσαλεύουν τα αρώματα μιας κρυφής άνοιξης.

Δεν ξέρω εάν ακόμη θα μπορούσαμε να νιώσουμε αυτή την αόριστη διάθεση αγαθοεργίας που κάποτε μας κυρίευε.

Νομίζω ότι για όλους κάποτε υπήρχε μια παρόρμηση να γίνουν καλύτεροι κι αυτό είχε σαν αφετηρία κι αφορμή τα πάθη του Χριστού και την προσδοκία της Ανάστασης. Αλλά γιατί να χάνουμε την πίστη μας στον άνθρωπο; 

• Ποτέ δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας στον άνθρωπο, παρότι σήμερα είναι ο κατατρεγμένος της κοινωνίας!!!!

Είναι στιγμές που νιώθω ότι είναι κυνηγημένος, ανεπιθύμητος, προσωρινός, κατασυκοφαντημένος και καταδικασμένος να πληρώνει την ύπαρξή του, να συγκεντρώνει τις αποδείξεις ότι είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του, ενώ οι πολιτικοί του είναι προσκολλημένοι σε προσωπικούς φανατισμούς, και κομματικές αντιδικίες και μνησικακίες, αλλά και επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα.

• Το θέμα είναι ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν πρέπει να περιμένει από κάποιους να τον... αποκαταστήσουν, αλλά να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διεκδικήσει το μέλλον του!!!

ΟΧΙ στις κατασκευασμένες ειδήσεις, ΟΧΙ στην τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης!!!!!

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ, η σκέψη μου γύρισε πολλά χρόνια πίσω όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν "μικρό" και δεν είχε με το μέρος του τα μέσα ενημέρωσης. Θυμάμαι ότι σχεδόν παρακαλούσαμε για να μας "περάσουν" ένα δελτίο τύπου είτε της Νεολαίας είτε της Σπουδάζουσας ή και του ΠΑΣΟΚ ακόμα πέρα βεβαίως από τις μεγάλες παρεμβάσεις του ίδιου του Ανδρέα. Τις παραμονές της μεγάλης Αλλαγής, όταν πλέον τα πράγματα έδειχναν ότι κανείς και τίποτε δεν μπορούσε να ανακόψει τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα, ξαφνικά η Κλαδική των Δημοσιογράφων του ΠΑΣΟΚ πλημμύρισε από δημοσιογράφους... Πασόκους!!! Για να μη σας πω ότι ανακαλύψαμε και κάποιον που πάταγε σε δυο βάρκες. Δηλαδή ήταν και στην δική μας κλαδική και σ' εκείνην του [πώς λεγόταν τότε;;;] ΚΚΕεσωτ. 

• ............................

Κι όταν το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην κυβερνητική εξουσία, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, το ΑΠΕ, τα γραφεία Τύπου μεγάλων οργανισμών, τα γραφεία Τύπου των πρεσβειών κ.λπ. καλύφθηκαν απ' όλο αυτό τον συρφετό. Και γι' αυτό τώρα που παρατηρώ τις εξελίξεις, νιώθω βαθύτατη θλίψη για τα όσα συμβαίνουν στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπου ο τυχοδιωκτισμός είναι η δευτέρα φύση. Ακούσατε ποτέ να δημοσιοποιούνται οι καταστάσεις με τα ονόματα των δημοσιογράφων που παίρνανε χρήμα ζεστό και μπόλικο από τα διάφορα υπουργεία;;;;

• Αν έχει κώλο ο Σαμαράς, ας βγάλει στη φόρα τα ονόματα!!! Και σε τούτο μέμφομαι και τον Γιώργο Παπανδρέου, που από καλή πρόθεση ενδεχομένως για να ξεχάσουμε το παρελθόν δεν έκανε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση και τώρα εισπράττει τα επίχειρα εκείνης της τακτικής.

Λοιπόν, επειδή έγραψα χτες να μην εμπιστευόμαστε πλέον τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, γι' αυτό επανέρχομαι για να υπογραμμίσω ότι δεν αξίζει να παρακολουθεί ΤΑ ΝΕΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ, το Mega, τον Αντέννα. Θα πει κανείς, και τι να παρακολουθεί;;; Είναι δυνατόν όμως να αναγκάζεται ο τηλεθεατής να παρακολουθεί τα διάφορα σενάρια και τις ερμηνείες των τηλε-δημοσιογράφων και μετά να του λένε την είδηση;;;

• Ήταν αρκετή μια "είδηση" χαλκευμένη των "Νέων" για να αρχίσουν οι κουτάλες ν' ανακατώνουν την κατσαρόλα της πολιτικής επικαιρότητας.

Αυτοί που κανοναρχούν σήμερα τις πολιτικές εξελίξεις θέλουν να συντρίψουν τους λίγους για να κυριαρχήσουν πάνω στους πολλούς. Και δεν διστάζουν τους αντιπάλους των συμφερόντων τους να τους ρίξουν στον λάκκο με τους σκορπιούς. Πόσες φορές δεν έχετε νιώσει ότι την οξύτητα και την ένταση την δημιουργούν τα μέσα ενημέρωσης;;;; Μπορεί μια μέρα να την έχετε περάσει ήσυχα ή κουραστικά λόγω δουλειάς (ή αναζήτησης δουλειάς) και το βράδυ που θ' ανοίξετε ένα τηλεοπτικό κανάλι για τις ειδήσεις θα πάθετε... των παθών σας τον τάραχο. Τρομοκρατία, κλίμα ζοφερό, αδιέξοδο, με μια λέξη χαμός!
Λοιπόν, ΟΧΙ στις κατασκευασμένες ειδήσεις, ΟΧΙ στην τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης

Μα ποιος να κάνει επανάσταση - ο Τσίπρας ή ο Καμμένος;;;

«Την επανάσταση δεν την διαπραγματεύεσαι. Την κάνεις! Το ίδιο και την Αντίσταση. Από τη στιγμή που η Αντίσταση κατά του Μνημονίου έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, δεν είναι πια Αντίσταση αλλά παγίδευση στην λογική του Μνημονίου συμπαρασύροντας και εκμηδενίζοντας το Μέτωπο των χθεσινών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Έτσι οι δυνάμεις αυτές από μοχλός πίεσης μετατρέπονται σε ποσοστό εκλογικής επιρροής των παρατάξεων που στηρίχθηκαν στην αντιμνημονιακή φόρτιση ορισμένων τμημάτων του λαού (ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες), για να τα εκφυλίσουν σε εκλογικούς οπαδούς-υποστηρικτές βουλευτικών εδρών παγιδευμένων στο υπάρχον Σύστημα Εξουσίας που τις χρησιμοποιεί σαν βιτρίνα δημοκρατίας και άλλοθι στην αδιατάρακτη κατά τα άλλα και συνεχώς αυξανόμενη καταστρεπτική της πολιτική. [...] Τώρα ορισμένοι άρχισαν να συνέρχονται από τη μέθη της βουλευτικής εξουσίας και να διαπιστώνουν τη γύμνια τους μετά από την καταδίκη σε θάνατο του μαζικού αντιστασιακού κινήματος, δηλαδή του μοναδικού όπλου-στηρίγματος απέναντι στο φρούριο της συστημικής εξουσίας».


Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα είπε ο Μίκης Θεοδωράκης που παρά το προχωρημένο της ηλικίας του εξακολουθεί να είναι όρθιος και επαναστάτης. Ας έχει κάνει λάθη ο ίδιος. Τον καλόν αγώνα του τον έχει κάνει και μας κράτησε όρθιους και μας εμψύχωσε όταν έπρεπε. Τώρα, ας τ' ακούσει αυτά ο Τσίπρας και οι άλλοι μάγκες του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν "μεθύσει" από τη βουλευτική εξουσία και κάνουν τους επαναστάτες του γλυκού νερού!!!!

Καμιά εμπιστοσύνη στα συστημικά μέσα ενημέρωσης!!!!

ΕΠΕΙΔΗ έγινε θέμα το δημοσίευμα των "Νέων" (που υπόγραψε ο Γ.Παπαχρήστος), μήπως όλοι όσοι ασχολήθηκαν θα έπρεπε να ξανασκεφτούν σχετικά με το ρόλο κάποιων εφημερίδων και εκδοτών;

Πολλά είναι τον τελευταίο καιρό τα "ύποπτα" δημοσιεύματα των εφημερίδων του πάλαι ποτέ κραταιού συγκροτήματος Λαμπράκη και νυν Ψυχάρη!

Και δεν χρειάζεται να εξηγήσω για ποιο λόγο.

• Τα σενάρια γενικώς προβλέπουν την απαξίωση του Παπανδρέου.

Τη δουλειά τους κάνουν.

Αλλά και ο Γ.Παπαχρ. ίσως άθελά του προστέθηκε στη χορεία των δημοσιογράφων του συγκροτήματος που δίχως πολλή σκέψη πυροβολούν.

Τι θα τον εμπόδιζε άραγε πριν δημοσιοποιήσει το νούμερο, εξαιτίας του οποίου έγινε πολύς ντόρος, να επικοινωνήσει με το γραφείο του Παπανδρέου για να διασταυρώσει τα στοιχεία;;;

• Είναι παλιός δημοσιογράφος ο Γιώργος και σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται, παρά το γεγονός ότι εκ των υστέρων αναγνώρισε το λάθος του.

ΔΕΝ γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει με τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ κι ούτε θ' αρχίσω τώρα να φωνάζω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Ωστόσο, επειδή γνωρίζω τα πρόσωπα και τον τρόπο λειτουργίας, όποιοι είχαν τις ευθύνες για τα οικονομικά, ας ξεκαθαρίσουν το τοπίο και καλό θα είναι οι δημοσιογράφοι να βάλουν ένα φρένο και να ασκούν με τιμιότητα τη δουλειά τους και με το χέρι στην καρδιά. Δεν επιτρέπονται πλέον παιχνίδια γιατί όλοι βρισκόμαστε στα δυο στενά και είναι κρίμα να θολώνει η ατμόσφαιρα από ανοησίες και να παρασύρεται και ο κόσμος... Αυτό που προτείνω: Καμιά εμπιστοσύνη στα συστημικά μέσα ενημέρωσης!

Μέρες του Πάσχα, στα περίχωρα της οδού Πύλου, στο Μεταξουργείο!!!

Ξεθωριασμένη από τα χρόνια, η φωτογραφία αποτυπώνει μια όμορφη οικογενειακή στιγμή. Από έναν υπαίθριο φωτογράφο. Έξω από τον Άη Γιώργη, στην Ακαδημία Πλάτωνος. Η μάνα με τα έξι παιδιά της. Η μεγάλη αδελφή, η Πατρούλα, έλειπε τότε. Φαίνονται, λοιπόν, η Ελένη, ο Δημήτρης, ο Νίκος (δηλαδή, εγώ), ο Γιώργος, ο Άγγελος (που μας έφυγε νωρίς) και ο βενιαμίν της οικογένειας, ο Θανάσης.

Από τα χρόνια που ζούσαμε στο Μεταξουργείο, τι έμεινε;;;

Στα περίχωρα της οδού Πύλου…

Εκεί που περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια, τότε που η Λένορμαν ήταν ο μεγάλος δρόμος και τρέχαμε να προλάβουμε το τραμ, που περνούσε τεμπέλικα και φασαριόζικα κι εμείς βάζαμε τα δυνατά μας να κρεμαστούμε από πίσω ή και στις σκάλες, μέχρι τη ΒΙΟ.

Εκεί παρατούσαμε το τραμ να χαθεί προς την πλατεία Καραϊσκάκη και μετά στην Αγίου Κωνσταντίνου.

Ο δικός μας κόσμος είχε σαν σύνορο την ΒΙΟ. 

Κανένα παιδί μονάχο του δεν περνούσε αυτό το σύνορο.

Τα βήματά μας οδηγούσαν ή στον Αη Γιώργη ή στον Άγιο Κωνσταντίνο κι ακόμα παραπέρα, προς τον Κολωνό.

Ήταν οι γειτονιές μας, ο ζωτικός μας χώρος, τα παιχνίδια μας, η ψυχαγωγία μας, οι παρέες μας, οι παραστάσεις του Καραγκιόζη, η Φιλαρμονική του Δήμου που παιάνιζε τα σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια που περιμέναμε πότε θα φέρουν ηρωικές ταινίες για να πάμε όλοι μαζί και να πολεμήσουμε μαζί με τον Μασίστα ή τον Ούρσο ή τον Ελ Σιντ που μας κατέπλησσαν με τη δύναμη και την ανδρεία τους κι ακόμη να χαθούμε στις πολεμικές ταινίες του Β΄ παγκόσμιου πολέμου.

Μια εποχή επική, ρομαντική, κι όμως ελπιδοφόρα.

Μη νομίσετε όμως ότι δεν έφτανε σε μας ο απόηχος των πολιτικών συγκρούσεων!!!

Κάθε άλλο.

Πώς να ξεχάσω τις παρέες των νεότερων που φεύγανε με κάτι πλακάτ στα χέρια, με το «114» να κυριαρχεί όπως και η λέξη «Δημοκρατία».

Σχεδόν κάθε μέρα γίνονται διαδηλώσεις.

Ο μεγάλος μου αδερφός που τότε δούλευε στις οικοδομές, δεν έλειπε ποτέ από τις διαδηλώσεις.

Φυσικά πήγαινε κι ο πατέρας μου…

Βλέπετε ήταν ο Γέρος της Δημοκρατίας που μας τραβούσε όλους από το μανίκι.

Όλοι είχαν μπει στο κλίμα κι ακολουθούσαν με πάθος την Ένωση Κέντρου.

Είχε αρχίσει να ζωντανεύει το μένος κατά της βασιλείας και καταλάβαινε ότι κανείς δεν άντεχε που το Παλάτι υπονόμευε τον γερο-Παπανδρέου και αγνοούσε τη θέληση του λαού.

Αλλά οι νεότεροι νιώθανε το κάλεσμα του Ανδρέα και τα συνθήματά του τρυπούσαν τις καρδιές όλων και κάτι άλλαζε στην ατμόσφαιρα.

Η Ελλάδα στους Έλληνες, ο Στρατός στο Έθνος, ο Λαός Κυρίαρχος!!!

[…]

Τη Μεγάλη Εβδομάδα ήδη ήμασταν σε περίοδο νηστείας και περιμέναμε το βράδυ της Ανάστασης, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η νυχτιά έπρεπε να υποστούμε το βάσανο του καθημερινού εκκλησιασμού.

Εβδομάδα των Παθών για τον Χριστό, αλλά εβδομάδα και της δικής μας διατροφικής ταλαιπωρίας.

Ζούσαμε όμως όλα τα περιστατικά των Παθών του Κυρίου.

Δεν μου άρεσε όμως που ο Χριστός που πεινούσε κι ενώ γύριζε στην πόλη, είδε μια συκιά στο δρόμο, πήγε κοντά της, και αφού δεν βρήκε τίποτε επάνω της, παρά μονάχα φύλλα είπε: Να μη γίνει πλέον καρπός από σένα στον αιώνα. 

Κι αμέσως η συκιά ξεράθηκε! 

Γιατί; 

Μου φαινόταν περίεργο διότι αφού αυτός ήταν ο Θεός θα μπορούσε να της πει το ανάποδο: Να γεμίσει αμέσως με σύκα! 

Όχι να την ξεράνει… 

Αααα, αυτό δεν μ’ άρεσε καθόλου.

Μετά όμως ξεχνούσα το περιστατικό γιατί ακούγαμε την παραβολή των Δέκα Παρθένων, και το τροπάριο της Κασσιανής.

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,

τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,

ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.

Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,

ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων…

Ο καθένας έβαζε στο μυαλό του ό,τι ήθελε. Όμως ήταν σα να βλέπαμε μπροστά μας την μοναχή Κασσιανή, που έκρυβε την ομορφιά της στη μαύρη μαντίλα και μας έκανε εντύπωση που τα έβαλε με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο!

-          Εκ γυναικός τα χείρω… εκείνος.

-          Kαι εκ γυναικός τα κρείττω… εκείνη.

Ωστόσο, όλα όσα ακούγαμε στην εκκλησία, μας συγκινούσαν.

Και η αμαρτωλή γυναίκα που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο, και ο Μυστικός Δείπνος, και η  προσευχή στον κήπο της Γεσθημανής…

Αλλά μετά αρχίσαμε να νιώθουμε κάπως στενάχωρα με την προδοσία του Ιούδα, τη σύλληψη, την ανάκριση από τον Άννα, την Άρνηση του Πέτρου και την καταδίκη του Χριστού από τον Καϊάφα.

Πάντως όλοι ζούσαμε σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Τα ανθρώπινα πάθη είχαν κατασιγάσει, υπήρχε μια διαφορετική συμπεριφορά απ’ όλους στο σπίτι, στη γειτονιά, παντού.

Κι εκείνη η Μεγάλη Παρασκευή που ήταν αφιερωμένη στα Άγια Πάθη και στη Σταύρωση, και γινόταν η περιφορά του Επιταφίου, ήταν ολόκληρη ένα μεγάλο μυθιστόρημα.

Ακολουθούσαμε τον Επιτάφιο σε όλους τους δρόμους.

Συνήθως πηγαίναμε στον Άη Γιώργη.

Μια φορά συναντήθηκαν στα όρια των ενοριών ο Επιτάφιος του Άη Γιώργη με τον Επιτάφιο του Αγίου Κωνσταντίνου κι εκεί σταμάτησαν και οι παπάδες με τους ψάλτες έψελναν μαζί.

Ήταν μια όμορφη, κάπως πανηγυρική ατμόσφαιρα.

Κι όταν ερχόταν το Μεγάλο Σάββατο, νιώθαμε ξαλαφρωμένοι γιατί ψιθυριζόταν ότι ο Χριστός αναστήθηκε και περιμέναμε με αγωνία πότε θα νυχτώσει για να πάμε στην Ανάσταση.

Οι ετοιμασίες στο σπίτι ήταν μια χαρούμενη επιχείρηση.

Θυμάμαι που ο πατέρας έπαιρνε πάντα κατσικάκι – όχι αρνί.

Το κατσικάκι έλεγε ότι είναι τρυφερό.

Για την ημέρα της Λαμπρής.

Δεν υπάρχει λόγος να περιγράψω το τι γινόταν μόλις ο παπάς μετέδιδε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης!!!

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος…

Πανζουρλισμός, βαρελότα, καμπάνες, βεγγαλικά, ψαλμωδίες, όλα μπλέκονταν κι εμείς χωμένοι μέσα στο κάδρο, ζούσαμε, νιώθαμε, ανασαίναμε την γλυκιά άνοιξη.

Ελάχιστοι, έμεναν μέχρι τέλους.

Ο κόσμος που είχε πλημμυρίσει όλο τον περίβολο της εκκλησίας και τους γύρω δρόμους σιγά-σιγά αραίωνε για το φόβο των ατυχημάτων.

Τα βεγγαλικά έπεφταν καταιγιστικά, οι καμπάνες χτυπούσαν αλύπητα…

Αλλά θυμάμαι ότι μετά την Ανάσταση τρέχαμε στο σπίτι για τη μαγειρίτσα!!!

Καλύτερη μαγειρίτσα δεν έχω ξαναφάει από τη μαγειρίτσα που έφτιαχνε η μάνα μου.

Με αναμμένες τις λαμπάδες μας γυρνούσαμε στο σπίτι.

Κάναμε τον σταυρό στην αυλόπορτα και μετά μέσα στην εξώπορτα του σπιτιού.

Γύρω στο μεγάλο τραπέζι όλη η οικογένεια.

Ήταν μια από τις σπάνιες φορές που καθόμασταν όλοι μαζί κι αυτό απλώς είχε σχέση με τις δουλειές όλων.

Ήταν δύσκολο να συμπίπτουν οι χρόνοι.

Μονάχα τα μικρότερα παιδιά που πηγαίναμε σχολείο βρισκόμασταν πάντα μαζί.

Πέρα από τη μαγειρίτσα για την οποία όλοι τρελαινόμασταν, ακολουθούσε το γιαούρτι που ήταν απαραίτητο.

Ποτέ δεν έλειψε το γιαούρτι από το τραπέζι.

Κι ο πατέρας φρόντιζε γι’ αυτό.

Και η μάνα ήταν η κινητήρια δύναμη μέσα στο σπίτι, η χαρά και το γέλιο μας, το αποκούμπι μας για όλα.

[…]

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, όσοι το επιθυμούν θα κοινωνήσουν, το βράδυ έχουμε τα Δώδεκα Ευαγγέλια και η έξοδος του Τιμίου Σταυρού με τον Εσταυρωμένο από την Αγία Τράπεζα και η περιφορά του σε όλο το χώρο της εκκλησίας.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,
ο των αγγέλων βασιλεύς.

Αυτοί οι συγκλονιστικοί στίχοι πάντα με καθήλωναν.

Και τώρα θα έλεγα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι θεοφοβούμενος.

Απλώς συμπυκνώνουν την ανθρώπινη αγωνία για το παραπέρα!

Αυτό πάντα δημιουργούσε την προσδοκία της ανάστασης.

Κι εδώ πρέπει να σημειώσω ότι ο χριστιανισμός δεν ήταν μονάχα η θρησκεία των ταπεινών και καταφρονεμένων, οι οποίοι ωστόσο συγκρότησαν αυτό που σήμερα θα λέγαμε «λαϊκή βάση» του.

Υπήρξαν και σπουδαίοι στοχαστές που έστρεψαν την προσοχή τους στον χριστιανισμό και το κήρυγμα του Ιησού.

Δεν μπορώ να ξέρω αν κάποια στιγμή το κήρυγμα αυτό, που μιλά για αγάπη και ειρήνη, και που συμπυκνώνει έναν κανόνα ανθρώπινης συνύπαρξης, μπορεί να γίνει συρμός, όπως συνήθως συνέβαινε πάντα με τα ριζοσπαστικά κηρύγματα σε κοινωνικές τάξεις κουρασμένες από τη χρόνια απραξία και που συνέχονται μονάχα από ιδέες καταστροφικές.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Μπορεί ο Τσίπρας να περπατήσει πάνω στα κύματα;;;

• Άννα Χατζησοφιά: «Τί περιμένουν, να περπατήσει ο Τσίπρας πάνω στα κύματα;»

Η κυρία Χατζησοφιά, σεναριογράφος και ηθοποιός σε κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση (και την εκτιμούμε γι' αυτό που κάνει), έχει αναλάβει με τον τρόπο της να μας κάνει συναισθηματικές ενέσεις για τον αρχηγό της. Μα ο Τσίπρας μόνον αυτό δεν μας έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει: Να περπατήσει στα κύματα!!! Εμείς δεν φταίμε. Προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι όλοι οι άλλοι είναι άχρηστοι, ψεύτες, δολοπλόκοι, εντολοδόχοι της Τρόικας κ.λπ., ενώ αυτός έχει τις μαγικές λύσεις για όλα τα δεινά που περνάει η χώρα και ο λαός.  Αυτές οι λεκτικές κορόνες ότι δεν τον δεσμεύουν όλα όσα έχουν υπογραφεί και δρομολογηθεί από τους άλλους, μόνον για γέλια είναι. Είναι -είπε - εντολοδόχος του λαού, ενός λαού που δεν θα είναι πια μόνος!!!

• Ναι, θα είναι παρέα με τον Τσίπρα, τον Σκουρλέτη, τον Στρατούλη, την Κωνσταντοπούλου, την Δούρου (πάλαι ποτέ σύμβουλο του Τσοχατζόπουλου), και τους άλλοτε Πασόκους και πολιτικούς γυρολόγους (Μητρόπουλο, Τσουκαλά, Σακοράφα, Κουρουμπλή, Πάντζα κ.ά.)...

Τι κάθεστε; ΟΛΟΙ με τους εντολοδόχους του λαού!!!!!