ΠΟΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Μερικές φορές η γελοιότητα συναγωνίζεται την ηλιθιότητα και την ηθελημένη αποσιώπηση των πραγματικών περιστατικών της ιστορίας. Αναφέρομαι στις άπειρες επιχειρήσεις "αγιοποίησης" του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή, από διαφόρους κυρίους που θέλουν να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους είτε στην παράταξη είτε στον τωρινό αρχηγό της. Προσφάτως ο "Ελεύθερος Τύπος" κυκλοφόρησε ένα τόμο-προσφορά στους αναγνώστες του με τίτλο "Ξαναδιαβάζοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή".

Τα κείμενα που οι επιμελητές επέλεξαν πράγματι "μιλούν" μόνα τους. Είναι κείμενα στα οποία αποτυπώνεται η αγωνία του Καραμανλή να μην αφήσει καμιά εκκρεμότητα σχετική με τη μεταθανάτια δόξα του. Σχεδόν τα περισσότερα από τα "κείμενά" του τα έχω διαβάσει κι έχω φρίξει. Με πιάνει αναγούλα "ξαναδιαβάζοντας" κάποιες από τις σκέψεις ή σημειώσεις ή προφορικές καταγραφές του "εθνάρχη", όπως οι παρακάτω:

• Σε προσωπικό επίπεδο οι σχέσεις μας [σσ. εννοεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου] ήταν άνετες, σχεδόν φιλικές. Μου συμπεριεφέρετο με ευπρέπεια και με σεβασμό. Και σχεδόν ποτέ δεν έφερε αντιρρήσεις σ' αυτά που συνεβούλευα. Οι σοβαρώτεροι συνεργάτες του απέδιδαν τη συμπεριφορά του αυτή σ' ένα ανάμικτο αίσθημα σεβασμού και φόβου που είχε απέναντί μου. Και διότι και οι ίδιοι ανησυχούσαν για την πολιτική συμπεριφορά του, μου συνιστούσαν να τον βλέπω τακτικά για να τον συγκρατώ με τις συμβουλές μου. Άλλοι πάλιν την απέδιδαν στην υποκρισία και δολιότητα που, όπως έλεγαν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του... [σελ. 192]

Είναι φανερό ότι επιδίωξε να στραπατσάρει την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κρίνει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι ότι θίγεται η μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού, αλλά ότι αναδεικνύεται η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα μπορούσαμε κι εμείς τώρα να παραθέσουμε λέξεις και χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά του. Όμως δεν έχει νόημα.

Στο μεταξύ διάβασα σήμερα στον πάλι στον "Ελεύθερο Τύπο" ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, του οποίου οι απόψεις είναι ευπρεπώς καραδεξιές (για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκά κοινόχρηστη λέξη που αποδίδει τον φανατικό και αντιδιαλεκτικά σκεπτόμενο), και ο οποίος για να χαϊδέψει τ' αυτιά των δεξιών αναγνωστών του κάνει μια "σούμα" από τις "απόψεις-θέσεις-κρίσεις" του Καραμανλή για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα. Ο Κοττάκης λέει τόσες ανοησίες που το θεωρώ περιττό να τις αντικρούσω!

Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πει ότι τα ΜΟΠ τα "κέρδισε" ο Καραμανλής! Κάνει λάθος ο κύριος Κοττάκης. Δεν ξέρω ποιές ήταν τότε οι ασχολίες του κι αν έχει διαβάσει καλά τα ιστορικά γεγονότα, ή μέσα από παραμορφωτικούς φακούς! Τα ΜΟΠ είναι μια καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιτυχία του Ανδρέα. Ποιος είπε ότι ο Παπανδρέου έστειλε το μνημόνιο στον Καραμανλή για "διορθώσεις"; Ποιος είπε ότι Καραμανλής και Παπανδρέου "συνδιαμόρφωσαν στην τελική του μορφή τον εκλογικό νόμο του ’85";

Πότε ο Καραμανλής «απείλησε επανειλημμένα» τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ότι θα προκηρύξει δημοψήφισμα είτε εκλογές αν δεν έκλεινε τις εκκρεμότητες για τις Βάσεις, την οριστική ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη μη έξοδό της από το ΝΑΤΟ; Πότε «μπλόκαρε» την παροχή πολιτικού ασύλου στον Αραφάτ που σχεδίαζε ο Ανδρέας. Πότε και από πού φαίνεται ότι «διαφώνησε με την κομματικοποίηση του Στρατεύματος και των Ενόπλων Δυνάμεων», αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ επιχείρηση "κομματικοποίησης"; Πότε «έψεξε δημοσίως τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου» όταν εκείνος χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη ως «μειοδότη»;

Κι ένα τελευταίο: Ο Καραμανλής «διαφώνησε» με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου (όχι ανοιχτά)! Ας γελάσουμε, κατόπιν εορτής! Το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας σεβάστηκαν τον Καραμανλή κι ας είχαν βασικές διαφωνίες με την πολιτική του. Ωστόσο, οι επίγονοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μην ξεχάσουμε! Και είναι εύκολο να παραθέσουμε ότι ο Καραμανλής έδωσε τα χειρότερα παραδείγματα όταν έφυγε νύχτα και με ψευδώνυμο από την Ελλάδα κι όταν παραιτήθηκε πριν λήξει η θητεία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή τότε δεν προτάθηκε εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ. Έδωσε το χειρότερο παράδειγμα όταν ο ελληνικός λαός ζούσε κάτω από μια στυγνή δικτατορία κι ο Καραμανλής έκανε περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης...

Η Δεξιά θέλει συνεχώς να ξύνει πληγές. Πράγμα πολύ απλό. Δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα ιστορικά γεγονότα, δεν θέλει τη συμφιλίωση, δεν ξεχνά ότι μέσα στα σπλάχνα της κυοφορήθηκαν τα πιο ακραία αντεθνικά και παρακρατικά στοιχεία κ.λπ. Αρνούμαι να συνεχίσω...

• [Αρνούμαι να ξαναδιαβάσω κείμενα τα οποία αμφιβάλλω αν έγραψε ο ίδιος ο Καραμανλής. Είμαι πεπεισμένος ότι γράφτηκαν και συμπληρώθηκαν αργότερα. Γιατί εδώ που τα λέμε ένας άνθρωπος όσο κακός και να είναι, όσο γερνάει, τόσο μαλακώνει. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συνέβη και με τον Καραμανλή. Άλλωστε ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ!]

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΝΟΣ!

Ζήτω η Σάμπα! (Έθνος)

MONAHIKE LIKE, Ποια είπες ότι έχει το ζουμί;

Ουδέν σχόλιο... (Έθνος)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Ό,τι κάτσει!

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Διευκολύνοντας»... το κεφάλαιο

Την πλήρη παράδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς και της σύγχρονης δημιουργίας στις ορέξεις του κεφαλαίου «διαφήμισε» ως ...«ώθηση στον πολιτισμό» ο υπουργός Πολιτισμού, Μ. Λιάπης, μιλώντας το περασμένο Σάββατο για τη «χορηγία» και τον «εθελοντισμό» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Ο υπουργός επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι το ζητούμενο για το κεφάλαιο σήμερα δεν είναι απλά η αύξηση της κερδοφορίας του, μέσω της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της λεγόμενης «πολιτιστικής βιομηχανίας», αλλά και η ιδεολογική χειραγώγηση των καλλιτεχνών και μέσω αυτών της κοινωνίας. «Πλέον ο στόχος δεν είναι απλώς να διακινηθούν κάποια χρήματα. Αλλά να υπάρξει πραγματική επαφή ανάμεσα στις δύο πλευρές. Να αναζητηθούν κοινοί στόχοι (...) βλέπω ότι πλέον οι εταιρείες δε μένουν απλώς στο να δίνουν μια επιταγή. Εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο στην όλη διαδικασία. Εντάσσουν τη δημιουργικότητα στο χώρο εργασίας. Αναζητούν την επενέργεια της τέχνης (...)», είπε ο υπουργός. Δεν ξέχασε, βέβαια, να σημειώσει ότι «δεν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη χωρίς πολιτισμό», εννοώντας φυσικά τα επιχειρηματικά υπερκέρδη.

Ξεκαθαρίζοντας ότι ο τομέας του πολιτισμού, στο σύνολό του, αποτελεί πεδίο ιδιωτικοοικονομικής διαχείρισης χωρίς φραγμούς, ακόμη κι όταν πρόκειται για την πνευματική ανάπτυξη του λαού, ο υπουργός σημείωσε ότι «επιχειρήθηκαν (σ.σ. "πολιτιστικές") επενδύσεις μεγάλων κεφαλαίων, χωρίς όμως να επιτευχθούν αξιόλογα αποτελέσματα». «Κάτι που οφειλόταν στο γεγονός ότι ελλείψει πολιτιστικής υποδομής ο πληθυσμός των συγκεκριμένων περιοχών είχε παραμείνει ανεκπαίδευτος και υποβαθμισμένος και κατά συνέπεια αδύναμος να συμβάλει στην τοπική ανάπτυξη. Γι' αυτό, κεντρικός στόχος είναι να έρθει πιο κοντά η οικονομία με τον πολιτισμό»!

Η δε «πολιτεία», απλώς ...«έχει την τεράστια ευθύνη να διευκολύνει αυτήν την προσπάθεια», «να ρυθμίσει το απαιτούμενο θεσμικό πλαίσιο», «να δημιουργήσει το κατάλληλο ευνοϊκό χορηγικό περιβάλλον». «Ενα περιβάλλον που θα πολλαπλασιάσει τους πόρους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι θα κατευθύνονται στον πολιτισμό»! Πιο απλά, το κράτος προσφέρει στο κεφάλαιο κάθε μέσο υπερεκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και... «ανταποδίδει» «χορηγίες», με όρους ιδεολογικής χειραγώγησης. Αλλωστε, «ως μια κυβέρνηση που πρεσβεύουμε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, δεν έχουμε πολιτικά συμπλέγματα στην αξιοποίηση του ιδιωτικού τομέα». Αλίμονο... [Ριζοσπάστης, 15/4/2008]

ΟΥΣΤ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!

• Ο Δρ. Ρίτσαρντ Λέβιν, πρόεδρος του Πανεπιστημίου Γέιλ, θα επισκεφθεί για πρώτη φορά την Ελλάδα και θα μιλήσει σε δύο ανοικτές για το κοινό εκδηλώσεις, καθώς και σε φοιτητές στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του προγράμματος «Great ideas». Το Ιδρυμα Fulbright στην Ελλάδα, με την ευκαιρία του εορτασμού των 60 χρόνων από την ίδρυσή του, εγκαινίασε το Δεκέμβριο του 2007 το πρόγραμμα «Great ideas» με σκοπό την προώθηση των εκπαιδευτικών και πολιτιστικών δεσμών μεταξύ της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών!

Μια έξοχη γελοιογραφία που δείχνει τον γελοίο Μπους αραχτό στο γραφείο του και γύρω του τα "σκυλιά" που τον στηρίζουν. Όλα τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης...

Νισάφι πια! Δεν τους φτάνει ότι έχουν κατακτήσει τον πλανήτη; Δεν έχουν χορτάσει τόσο αίμα που σκοτώνουν τους λαούς; Τους ευχαριστούμε για το μπλου-τζιν και την κόκα-κόλα (δεν πίνω), αλλά... έλεος! Δεν θέλουμε άλλους δεσμούς, ούτε προώθηση ούτε απώθηση ούτε τίποτε. Να μας αφήσουν ήσυχους - αυτό θέλουμε... Ουστ από δω!

ΓΥΡΙΣΕ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ. ΟΥΣΤ!

Φαίνεται ότι οι γείτονες Ιταλοί έχουν άλλες σκέψεις για τον Μπερλουσκόνι [Silvio Berlusconi]. Αλλιώς τα βλέπουμε εμείς κι αλλιώς σκέφτονται εκείνοι. Δεν τους άρεσε ο Πρόντι [Romano Prodi], δεν τους άρεσε ο Βελτρόνι [Walter Veltroni]... Μερικοί λαοί θέλουν επιβήτορες! Όπως δήλωσε και ο Βελτρόνι, «η Δεξιά θα κυβερνήσει τη χώρα» κι έτσι η Ιταλία ξαναρχίζει μια επίπονη πορεία στο πεπρωμένο της. Ο Μπερλουσκόνι έχει εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Γερουσία και στη Βουλή. Θα κάνει ό,τι θέλει και δεν πρόκειται να τον εμποδίσει κανείς. Οι προοδευτικές δυνάμεις της Ιταλίας ας επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους για να μπορέσουν να ξαναβρεθούν στην εξουσία... Πάντως, είναι θλιβερό να εκλέγεται πρωθυπουργός ένας καραγκιόζης! Τα έχω χαμένα, όπως επίσης τα έχω χαμένα που ο Καραμανλής φιγουράρει σε κάποιες δημοσκοπήσεις ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Ρε, μήπως πρέπει να φεύγουμε για άλλον πλανήτη;

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

Δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον Χρήστο Ιακώβου, τον προπονητή που "χάρισε" στην Ελλάδα ένα σωρό ολυμπιακά μετάλλια. Απλώς , όπως όλοι οι Έλληνες, έτσι κι εγώ θαύμασα τη μαγκιά του που έφτιαξε μια φοβερή ομάδα. Οι επιτυχίες του, η καταγωγή του, ο ήπιος χαρακτήρας του και η εν γένει συμπεριφορά του πρόβαλαν μια εικόνα ενός συμπαθούς ανθρώπου. Και έγινε συμπαθής. Τιμήθηκε και ανέβηκε στην εκτίμηση όλου του φίλαθλου κόσμου αλλά και εκείνων που δεν είχαν κάποια σχέση με τον αθλητισμό.

Η υπόθεση του "ντοπαρίσματος" ξαφνικά άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και βγήκαν παγανιά τα σκυλιά της τηλεόρασης. Όλοι το ξέρανε, όλοι το είχαν καταλάβει, όλοι είναι "άγιοι" και "παρθένες", όλοι είναι αναμάρτητοι, όλοι έγιναν εισαγγελείς και δικαστές! Όλοι όμως κάτι έχουν να "εισπράξουν" από την υπόθεση! Άλλος θα απολαύσει δημοσιότητα, άλλος θα προβάλει τη χαιρεκακία του, άλλος θα πάρει εκδίκηση για κάποιους προσωπικούς λόγους, κάποιες εφημερίδες θα πουλήσουν περισσότερα φύλλα, τα τηλεοπτικά κανάλια θα ανεβάσουν την τηλεθέαση...

Κι έχει την ατυχία τούτη η κοινωνία να ξαναγυρίζει στη ρωμαϊκή εποχή, στην εποχή της ανθρωποφαγίας. Ρίξτε τον, λοιπόν, τον Ιακώβου στην αρένα να τον κατασπαράξουν τα θηρία. Προηγουμένως έχει συντριβεί ο άνθρωπος κι ό,τι απόμεινε ρίχνεται στα θηρία. Όχι, δεν συμφωνώ με την υστερία, κι ούτε βέβαια με την ανθρωποφαγία. Αν υπάρχει αδίκημα, ας το βρει η δικαιοσύνη. Όμως, δεν μπορεί ο καθένας να γίνεται δικαστής! Η ηθική σήμερα, δυστυχώς, έχει πολλές όψεις. Κι ο καθένας βάζει τις δικές του συντεταγμένες. Ας σεβαστούμε, λοιπόν, τον Χρήστο Ιακώβου.

Η «ΓΑΛΑΖΙΑ» ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Σε παραπομπή της Ελλάδας στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για τη «βαριά» ρύπανση του Ασωπού προσανατολίζεται τώρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Την ίδια ώρα απόρρητη μελέτη του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ), την οποία έδωσαν στη δημοσιότητα οι εργαζόμενοι, αποκαλύπτει ότι στο Συκάμινο και στην Αυλίδα τα υπόγεια νερά είναι ρυπασμένα με εξασθενές χρώμιο και βαρέα μέταλλα από τον Ασωπό. Κλιμάκιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επισκέφθηκε τη χώρα μας πριν από λίγες ημέρες έκρινε ανεπαρκείς τις εξηγήσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ, όσον αφορά τα μέτρα τα οποία έχουν ληφθεί για την προστασία του Ασωπού και την απορρύπανση της ευρύτερης λεκάνης του.

Από τον Ιανουάριο του 2008 έχει ξεκινήσει έρευνα στον Ασωπό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προκειμένου να ελέγξει την τήρηση των υποχρεώσεων της χώρας μας που απορρέουν από τη νομοθεσία της ΕΕ και συγκεκριμένα: οδηγία 2006/11/ΕΚ για τη ρύπανση που προκαλείται από επικίνδυνες ουσίες που εκχέονται στο υδάτινο περιβάλλον, οδηγία 80/68/ΕΟΚ περί προστασίας των υπογείων υδάτων, οδηγία 91/689/ΕΟΚ για τα επικίνδυνα απόβλητα, οδηγία 98/83/ΕΚ για το πόσιμο νερό. Η Επιτροπή διαπίστωσε και κατά τη φετινή της επιθεώρηση ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ουσιαστικά δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για τα μακροχρόνια περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας... Δεν έχει σημασία να ψάξουμε αν τις "εξηγήσεις" τις έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Γ. Σουφλιάς ή κάποια ομάδα συμβούλων του. Σημασία έχει ότι ο πολιτικός υπεύθυνος του ΥΠΕΧΩΔΕ δεν έχει χρόνο ν' ασχοληθεί με την προστασία του Ασωπού, όπως επίσης και με τόσα άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα, διότι πρέπει να τελειώσει το αυθαίρετό του. Και το αυθαίρετό του όχι μόνο δεν πρέπει να το τελειώσει, αλλά πρέπει όπως διάβασα κάπου σήμερα, να πάρει ο ίδιος μια μπουλντόζα και να το γκρεμίσει. Κάποτε σ' αυτό τον τόπο πρέπει να σταματήσουν οι ηθικολογίες. ΑΠΟΔΕΙΞΕ ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΣΟΥΦΛΙΑ ότι είσαι αυτό για το οποίο φημίζεσαι! Η τιμιότητα και η ηθική δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις...

• Γράφει σήμερα στο κύριο άρθρο της η "Καθημερινή": Η πιο θερμή πολιτική συζήτηση των ημερών αφορά τη στάση των δημοσίων ανδρών. Η συζήτηση δεν αφορά το μέγεθος μιας παρανομίας, τον χρόνο διαπίστωσης ή την επιδίκαση προστίμων, αλλά στο πώς αντιλαμβάνεται ο δημόσιος άνδρας τη θέση του στην κοινωνία: ως προνόμιο ή ως καθήκον, ως ρουτίνα ή ως παράδειγμα; Οι παρανομούντες ή παραβάτες πολιτικοί επικαλούνται συνήθως άγνοια των τεχνικών λεπτομερειών και πρότερο έντιμο βίο. Οι πολίτες όμως απαιτούν, από αυτόν που του έδωσαν εξουσία, κάτι περισσότερο από καθαρό παρελθόν· ζητούν παραδειγματικό παρόν· και μπορούν να κατανοήσουν ένα ατόπημα, αλλά όχι φαύλους συνεργάτες και ρηχές δικαιολογίες. Διότι ο απλός πολίτης για την ίδια παράβαση, οδηγείται στη φυλακή. Ο δημόσιος άνδρας λειτουργεί στην κοινωνία με το ζωντανό του παράδειγμα: διδάσκει ισονομία και ισοπολιτεία· ασκεί την εξουσία και ταυτοχρόνως τελεί υπό διαρκή κρίση. Ο πολιτικός που δεν λειτουργεί υπό αυτές τις προϋποθέσεις θέτει εαυτόν εκτός παιδιάς.

Ο κύριος Σουφλιάς τι λέει επ' αυτού;

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ!!!

Αναδημοσιεύω το κύριο άρθρο της "Καθημερινής". Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ήθελα να γράψω ένα άρθρο-διαμαρτυρία διότι πλέον είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να περπατήσεις στην πόλη. Δεν υπάρχει σεβασμός στον πεζό, στον πολίτη. Χάνουμε καθημερινά το ζωτικό μας χώρο. Δεν υπάρχει κράτος να προστατεύσει τους πολίτες και το μόνο που μας απομένει είναι να οργανωθούμε σε κινήματα πολιτών και να διεκδικούμε ανά πάσα στιγμή αυτά που μας ανήκουν. Το άρθρο:

• Σχεδόν κάθε ελληνική πόλη έγινε αβίωτη. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει. Βρώμικα πεζοδρόμια, στενά, κατειλημμένα. Οι μητέρες δεν μπορούν να βγάλουν τα παιδιά μια βόλτα με το καρότσι. Οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα φυλακίζονται σπίτι επειδή δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν. Υπερήλικες είναι μονίμως εκτεθειμένοι στ’ αυτοκίνητα. Οι δημοτικές αρχές και η Τροχαία απλώς παρατηρούν το έγκλημα. Κανονικά όλοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας πρέπει να βγουν σήμερα στην Ακαδημίας για να διαδηλώσουν. Να διεκδικήσουν το χώρο που τους κλέβουν. Να πάρουν πίσω αυτά τα λίγα πεζοδρόμια που ασυνείδητοι οδηγοί κλείνουν με τα αυτοκίνητα και μαγαζάτορες με τραπεζοκαθίσματα. Να διώξουν τα μοτοποδήλατα που έχουν μετατρέψει τον δρόμο των πεζών σε λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας και χώρους στάθμευσης. Σήμερα οι πολίτες ζητούν το δίκιο τους. Κάποιος επιτέλους θα πρέπει να τους ακούσει... [Κύριο άρθρο, Η Καθημερινή, 12/4/2008]

Ποιος θ' ακούσει; Φτάνουμε στα "κινήματα" που λέγαμε διότι πλέον το κράτος είναι διαλυμένο, δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες, απλώς διευθετεί οικονομικά συμφέροντα, δεν ενοχλεί τους ισχυρούς, αδιαφορεί για το περιβάλλον και για την υγεία των πολιτών. Σε λίγο, είναι βέβαιο ότι θα πλακωνόμαστε μεταξύ μας και το κράτος θα παρακολουθεί αδιάφορο. Τι λέω τώρα; Το κράτος είναι αδιάφορο, αναίσθητο, απάνθρωπο, καταπιεστικό.

ΔΕΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΙ... ΑΠΛΩΣ ΔΙΕΥΘΕΤΕΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ!

Το δεύτερο κύμα μεταρρυθμίσεων του Καραμανλή έρχεται! Τι να κάνουμε; Πώς θα φυλαχτούμε; Και να ξέρει κανείς κολύμπι, κάπως θα τα καταφέρει και θα σωθεί. Όποιος δεν ξέρει κολύμπι, την έβαψε!

...........

Ούτε για αστεία πια δεν έχω όρεξη. Διαβάζοντας την ομιλία του Καραμανλή στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας, μ΄έπιασε θλίψη. Δεν μπορώ να εξηγήσω τον εσωτερικό κόσμο του Καραμανλή. Τα πιστεύει αυτά που λέει ή μας κοροϊδεύει ή κοροϊδεύει τον εαυτό του; Όταν ακούω τη λέξη "μεταρρύθμιση" το μυαλό μου πάει στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Γεωργίου Παπανδρέου κι αν θέλετε να πάω πιο πίσω, πάμε στον ΙΣΤ΄αιώνα, στη θρησκευτική επανάσταση κατά της Καθολικής Εκκλησίας, από την οποία προέκυψε η Εκκλησία των Διαμαρτυρομένων. Ήταν, δηλαδή, κάτι το σπουδαίο αφού έμεινε στην ιστορία κι αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο και της Εκκλησίας αλλά και της ευρωπαϊκής ιστορίας. ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ! Σπουδαία λέξη για να την κακομεταχειρίζεται ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, που πολιτεύονται εν μέσω σκανδάλων, απάτης, υποκρισίας, ψεμάτων κι ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απλώς ΔΙΕΥΘΕΤΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ! Αυτό ιδιαίτερα που πάει να κάνει με τον ΟΤΕ είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση. Κλείνει τα μάτια και τ' αυτιά του ο Καραμανλής σε όσα σήμερα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Το μόνο που του απέμεινε είναι τα παχιά λόγια, η επανάληψη των υποσχέσεων, η υποκλοπή της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού που υποφέρει από την ακρίβεια, την καθήλωση των μισθών και των ημερομισθίων, την ανασφάλεια, ενώ παραμένει κυριολεκτικά θεατής των παρανομιών και των σκανδάλων των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Το αυθαίρετο του Μαγγίνα ξεχάστηκε, το αυθαίρετο του Σουφλιά πάει κι αυτό να ξεπεταχτεί ανώδυνα από την ημερήσια διάταξη, οι κουμπάροι και οι απατεωνιές τους ξεχάστηκαν, το σκάνδαλο με την υπόθεση Ζαχόπουλου, το σκάνδαλο με τις τηλεφωνικές υποκλοπές κι άλλα, κι άλλα... Κι αυτή η ιστορία με το "ντοπάρισμα" των αθλητών της άρσης βαρών - αυτό κι αν είναι σκάνδαλο! Μήπως οι υπεύθυνοι της Νέας Δημοκρατίας θέλουν μετάλλια στγο Πεκίνο για ν' αρχίσουν να κορδώνονται για επιτυχίες; Η Ελλάδα αναφέρεται πλέον στις ξένες εφημερίδες μόνο για σκάνδαλα...

Ο Καραμανλής δεν κρατιέται και πανηγυρίζει και για την επόμενη τετραετία! Συγχαίρει τον εαυτό του για τις "επιτυχίες" του στην εξωτερική πολιτική - ποιές επιτυχίες; Εγώ απλώς περιμένω τις εξελίξεις στο θέμα των Σκοπίων. Ποιος είπε ότι είναι ευοίωνες οι προοπτικές;

ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΦΛΙΑ

Από χθες έλεγα να γράψω για τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά που μας το "παίζει" ηθικολόγος! Δείτε το πρωτοσέλιδο της "Ελευθεροτυπίας": Υπουργός περιορισμένης αυθαιρεσίας. Και απεριόριστης οικογενειακής ευαισθησίας... ΠΑΣΟΚ: Θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης για Σουφλιά.

Το ΠΑΣΟΚ έφερε στη Βουλή το θέμα του αυθαιρέτου Σουφλιά, μαζί με την αποκάλυψη ότι ο μηχανικός της οικοδομής, που ο ίδιος τον είχε κατηγορήσει ότι τον παραπλάνησε, πήρε με απευθείας ανάθεση δύο υποθέσεις του υπουργείου. Ο υπουργός, που συστηματικά αποφεύγει να απαντά σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, δηλώνει πως θα πάει στη Βουλή και υπόσχεται αποκαλύψεις, ενώ ζητεί συγγνώμη από τη... σύζυγό του.

Διαφωτιστικό το σχετικό ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα στην Ελευθεροτυπία: Θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης για τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ θέτουν 11 κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αφορά την εξοχική κατοικία του κ. Σουφλιά αλλά και την αποκάλυψη ότι ο μηχανικός της οικοδομής, που είχε κατηγορηθεί επισήμως από τον ίδιο τον υπουργό ότι τον είχε παραπλανήσει και είχε αναλάβει να πληρώσει τα πρόστιμα της Πολεοδομίας, πήρε με απευθείας ανάθεση δύο υποθέσεις του υπουργείου.

Από την πλευρά του, ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ σε τρισέλιδη ανακοίνωση δηλώνει «πολύ αδικημένος και θυμωμένος», επαναλαμβάνει τις παλιότερες εξηγήσεις που είχε δώσει και καταλήγει: «Επειδή αισθάνομαι πολύ βαρύ το φορτίο της αδικίας και της συκοφαντίας θέλω δημόσια να ζητήσω συγγνώμη από τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου που για άλλη μία φορά ταλαιπωρούνται εξαιτίας της ενασχόλησής μου με την πολιτική».

O Πολιτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για το Περιβάλλον και την Χωροταξία, Σπύρος Κουβέλης και ο εισηγητής ΚΤΕ ΠΕΧΩΔΕ, Γιάννης Μανιάτης, σχετικά με τις χθεσινές δηλώσεις του Γ. Σουφλιά, έκαναν την ακόλουθη δήλωση:

Η απάντηση του κ. Σουφλιά αποπνέει απεριόριστη αλαζονεία. Συμπεριφέρεται σαν ο ίδιος να είναι υπεράνω νόμων και ελέγχων της Βουλής. Πρέπει να καταλάβει o κ. Σουφλιάς, ότι είναι βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου και δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Το ΠΑΣΟΚ δεν αντιλαμβάνεται τους λεονταρισμούς του κ. Σουφλιά, σύμφωνα με τους οποίους θα πάρει αποστομωτικές απαντήσεις στη Βουλή. Οι απαντήσεις στη Βουλή είναι υποχρέωσή του υπουργού και όχι δικαίωμά του, αν και είναι γνωστό ότι, ο ίδιος σπάνια απαντά σε ερωτήσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και, πάντοτε, μέσω των υφυπουργών του. Δεν αντιλαμβανόμαστε, όμως, τι εννοεί ο υπουργός, όταν λέει ότι «είναι θυμωμένος»; Εάν αυτό είναι έμμεση απειλή, του την επιστρέφουμε.

Για έξι ολόκληρους μήνες, από την δημοσιοποίηση του προβλήματος, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ με αίσθημα ευθύνης και πολιτικής δεοντολογίας, περιορίστηκαν να ζητήσουν από τον άμεσα εμπλεκόμενο και καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό, να δώσει επαρκείς εξηγήσεις και να τακτοποιήσει το θέμα με απόλυτα νόμιμο τρόπο. Η στάση αυτή, δεν χαρακτήριζε την αντίστοιχη συμπεριφορά της ΝΔ, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Αντί αυτού, και μετά από μια μακρά περίοδο, που προσπάθησε ο υπουργός να φορτώσει το θέμα στον μηχανικό του, ενώ ο ίδιος επικαλείτο άγνοια, βλέπουμε ότι η υπόθεση πάει να κλείσει, με τρόπο που σχολιάζεται ως χαριστικός, καθώς φαίνεται να έχει παρακαμφθεί και η γνωμοδότηση του κεντρικού ΣΧΟΠ.

Ο υπουργός ισχυρίζεται, ότι όλα ήταν νόμιμα και μόνον εξ αίτιας της καθυστέρησης, επί 32 μήνες από την Πολεοδομία, έληξε η σχετική άδεια. Αναρωτιόμαστε: Όση δουλειά και να είχε ο υπουργός, η καθυστέρηση του σπιτιού του επί 32 μήνες (σχεδόν 3 χρόνια) δεν τον έκανε να έρθει σε επαφή με τον μηχανικό του, για να ενημερωθεί αν υπήρχε πρόβλημα; Υπήρχε άραγε περίπτωση να μην επισπεύσει τις εργασίες της η Πολεοδομία, για την υπόθεση του υπουργού, αν δεν υπήρχαν ανυπέρβλητα προβλήματα, ή προσπαθεί να μας πείσει ότι περίμενε στην ουρά, πίσω και από τον τελευταίο Έλληνα πολίτη;

Εάν αυτό συνέβη στον ίδιο τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, τότε οφείλει ο ίδιος άμεσα να παραιτηθεί ως ακατάλληλος. Εάν αυτά συμβαίνουν στον αρμόδιο υπουργό, αντιλαμβάνεται ο καθένας τι συμβαίνει με τους απλούς πολίτες. Πώς γίνεται να μην είχε ενημέρωση από τον μηχανικό του ο κ. Σουφλιάς, εφ' όσον κατά την ίδια περίοδο του ανέθετε έργα του ΥΠΕΧΩΔΕ, με σοβαρότατα ποσά και με διαδικασίες άμεσης ανάθεσης; Είχε τόση εμπιστοσύνη σε κάποιον που καθυστερεί το σπίτι του κατά 32 μήνες, ώστε να του αναθέτει απ' ευθείας έργα του Υπουργείου;

Αν ισχύουν οι αιτιάσεις του Γενικού Γραμματέα του ΥΠΕΧΩΔΕ, σε σημερινή εκπομπή ραδιοφωνικού σταθμού, ότι οι αναθέσεις έγιναν από τον ίδιο, καθώς ο εν λόγω μηχανικός ήταν και δικός του γνωστός, χωρίς να λάβει γνώση ο υπουργός, θα περίμενε κανείς να έχει ζητηθεί η άμεση παραίτησή του από τον υπουργό. Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι, ανάμεσα στα πολλά άλλα καθήκοντά του, ο κ. Σουφλιάς αναθέτει μεν τις διαδικασίες των απευθείας αναθέσεων του Υπουργείου του στον Γενικό Γραμματέα, αλλά αντίθετα, ο ίδιος ασχολείται προσωπικά με το να μειώνει τις αμοιβές που έχει ήδη συμφωνήσει ο Γενικός Γραμματέας με τον εργολάβο. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά πρωτοφανής λειτουργία υπουργού.

Όλα τα παραπάνω για τον μηχανικό θα είχαν συμβεί εάν, κατά σύμπτωση, δεν ήταν και μηχανικός του εξοχικού του υπουργού; Ο κ. Σουφλιάς πρέπει να καταλάβει, ότι και τα ψέματα και η κοροϊδία έχουν όρια, πέραν των οποίων προσβάλλεται η νοημοσύνη των πολιτών και γελοιοποιείται ο ίδιος. Η αντιπολίτευση δεν είναι αρμόδια να ερευνήσει την υπόθεσή του και, θα έπρεπε ο ίδιος, με συναίσθηση της ευθύνης του και για να προστατεύσει το πολιτικό του έργο και την υστεροφημία του, να έχει δώσει άμεσα επαρκείς και πειστικές απαντήσεις.

Δυστυχώς, μήνες τώρα δεν το έχει κάνει, προσθέτοντας το δικό του κομμάτι στο παζλ της νοσηρής πολιτικής πραγματικότητας της κυβέρνησης. Μαζί με τους κουμπάρους, τα ομόλογα, τα dvd, τώρα μπορούμε πλέον να μιλάμε και για εργολάβους. Το ΠΑΣΟΚ, με ευθύνη απέναντι στους πολίτες, είναι υποχρεωμένο να ζητά εξηγήσεις και να διαφυλάσσει τη νομιμότητα και τη λειτουργία των θεσμών, που η κυβέρνηση βάναυσα καταπατάει καθημερινά. Αυτό έπραξε και με την χθεσινή του ερώτηση. Ας αφήσει, λοιπόν, ο κ. Σουφλιάς τα σπαραξικάρδια δελτία Τύπου και τις αναφορές στην οικογένεια του και ας απαντήσει, για μια φορά, ειλικρινά και επί της ουσίας.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΑΡΚΟΖΙ

Για να σβήσω τις εντυπώσεις από το προηγούμενο "ποστ", παρουσιάζω το έτερον ήμισυ του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, την Κάρλα Μπρούνι, για μία γυμνή φωτογραφία της οποίας δόθηκαν 91.000 δολάρια!

Μια γυμνή φωτογραφία της πρώτης κυρίας της Γαλλίας, Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζί, πουλήθηκε σήμερα σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη έναντι 91.000 δολαρίων, δηλαδή σχεδόν 20 φορές παραπάνω από την τιμή που αναμενόταν να πιάσει.

Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από τον Μισέλ Κοντ το 1993, όταν η Μπρούνι εργαζόταν ως μοντέλο, αγοράστηκε από ένα Κινέζο συλλέκτη έργων τέχνης, όπως ανακοίνωσε ο οίκος δημοπρασιών Κρίστι'ς. Η πώλησή της φωτογραφίας είχε τραβήξει την προσοχή μετά το γάμο της Μπρούνι με τον πρόεδρο της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, τον Φεβρουάριο, όμως δεν αναμενόταν η τιμή της να ξεπεράσει τα 3-4.000 δολάρια.

Η φωτογραφία δημοπρατήθηκε μαζί με άλλες 140, γνωστών φωτογράφων, από τη συλλογή του Γερμανού Γκερτ Έλφερινγκ. Μια φωτογραφία της Μπριζίτ Μπαρντό, τραβηγμένη από τον Ρίτσαρντ Άβεντον, πουλήθηκε για 181.000 δολάρια.

[www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

ΔΗΜΟΣ ΝΙΚΑΙΑΣ: ΑΙΣΧΟΣ!

Είναι το πρότυπο του κράτους που θέλουν! Με παιδεύουν μέρες τώρα για μια απάντηση. Από τον Άννα στον Καϊάφα. Τι ζήτησα;

Παρακαλώ, να μου χορηγήσετε Βεβαίωση σε σχέση με την προτεραιότητα των οδών ΣΗΣΤΟΥ και ΣΟΛΩΜΟΥ, εντός των ορίων του Δήμου Νικαίας.

Μέχρι να βρω τον αρμόδιο γι’ αυτά τα θέματα, τον κ. Πουλίδη, είδα κι έπαθα. Έστειλα όπως μου είπαν το σχετικό φαξ κι αφού δεν έπαιρνα απάντηση και δεν τον έβρισκα στο τηλέφωνο, αναγκάστηκα να πάω στη Νίκαια για να τον δω αυτοπροσώπως. Μου απάντησε ότι δεν του έχουν χρεώσει κάτι σχετικό παρά τη διαβεβαίωση που είχαν δώσει προσωπικά σε μένα ότι το φαξ το είχε παραλάβει ο κ. Πουλίδης. Ωστόσο, είπε ότι θα το πάρει το φαξ, θα κάνει τη σχετική «αυτοψία» στους δρόμους και θα μου απαντήσουν.

Ακόμη περιμένω να πάρω απάντηση. Σήμερα, λοιπόν, κάποια στιγμή πέτυχα (στο τηλέφωνο) τον κ. Πουλίδη και μου είπε ότι έχει δώσει τη σχετική απάντηση και πλέον είναι θέμα της Γραμματείας. Ποιας γραμματείας; Τρέχα γύρευε. Και γιατί δεν μου απάντησε η Γραμματεία, αφού έχω στο έγγραφό μου και διεύθυνση και δυο τηλεφωνικούς αριθμούς;

Τέλος πάντων, απελπισμένος, ζήτησα να μιλήσω στον Δήμαρχο. Φυσικά και δεν μου τον έδωσαν ποτέ! Τη μια μιλούσα με ΜΙΑ γραμματέα, την άλλη με κάποιον κ. Γρηγοριάδη, ο οποίος επειδή μιλούσα έντονα (ΠΡΟΣΟΧΗ: απλώς μιλούσα έντονα και μάλιστα του είπα ότι μιλώ ζωηρά γιατί είμαι ζωντανός άνθρωπος) με αποκάλεσε «αναιδή» και μου έκλεισε το τηλέφωνο, ξαναπαίρνω τηλέφωνο και ξαναζητώ τον Δήμαρχο και η γραμματέας μου ξαναδίνει τον κ. Γρηγοριάδη, ξαναπαίρνω τηλέφωνο και βγαίνει ΕΝΑΣ «γραμματέας» όπως είπε, ονόματι Αντώνης Στρίγγος, κι επειδή μιλούσα "έντονα" μου έκλεισε το τηλέφωνο. Εξήγησα ότι εφόσον δεν βγάζω άκρη θέλω να μιλήσω με τον Δήμαρχο! Φαίνεται ότι ο «πατερούλης» του Δήμου Νίκαιας φοβάται τους πολίτες και γι’ αυτό έχει τους πραιτωριανούς γύρω του. Δηλαδή, αν μιλούσε μαζί μου στο τηλέφωνο, τι θα του έκανα- θα τον έτρωγα; Τι φοβάται ο κύριος Δήμαρχος; Τι θα τους κόστιζε να μου κάνουν ένα τηλεφώνημα ή να μου στείλουν ταχυδρομικά την απάντηση; Εγώ για μια απάντηση δύο αράδων έχω κάνει αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα. Μήπως πρέπει να πάω να κάνω τεμενάδες αυτοπροσώπως για να μου δώσουν αυτή την απλή απάντηση;

Δεν πρόκειται να πάω στο Δήμο Νίκαιας. Κατοικώ στο Χαλάνδρι και για να πάρω απόφαση να πάω στη Νίκαια, θα πρέπει να χάσω ένα μεροκάματο. Αν έχει συνεργάτες που τους επέλεξε ο ίδιος, ο Δήμαρχος Νικαίας, να τους χαίρεται. Η Δημοκρατία που ευαγγελίζεται πρέπει να σέβεται τους πολίτες. Αν οι συνεργάτες του δεν έχουν τρόπους, να τους διδάξει. Αν βλέπουν γύρω τους εχθρούς και συνωμοσίες, λυπάμαι αλλά έχω να πω ότι ζουν στον περασμένο αιώνα.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Ντόπινγκ: Νέες αποκαλύψεις!

Και η Ντόρα Ντοπέ!!!

ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ: "ΕΠΕΣΕ" ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ... ΕΠΕΣΑΝ!

Δειλά-δειλά άρχισαν να γράφουν οι εφημερίδες για την υπόθεση Ζαχόπουλου, ο οποίος φέρεται να έχει περιγράψει με λεπτομέρειες όλες τις κινήσεις της πρώην υφισταμένης του στο υπουργείο και ερωτικής συντρόφου του για μεγάλο χρονικό διάστημα, Εύης Τσέκου, από τη στιγμή που άρχισε η απόπειρα εκβιασμού του με μέσον από μια στιγμή και μετά και το περιεχόμενο του περιβόητου ροζ DVD. Μίλησε για τις πιέσεις της να την αποκαταστήσει επαγγελματικά αλλά και την απαίτησή της στη συνέχεια «να της καταθέσω στο λογαριασμό της 200.000 ευρώ». Υποστήριξε ότι δεν του περνούσε από το μυαλό ότι η Τσέκου είχε καταγράψει την ερωτική τους συνεύρεση στο σπίτι του στο Κολωνάκι κι ότι για πρώτη φορα «έμαθα για το βίντεο από τους δικηγόρους». Για τους τελευταίους φέρεται να εξέφρασε την πεποίθηση ότι «συμμετείχαν στο σχέδιο της Τσέκου, ήταν μέλη ομάδας εκβιαστών». Ανέφερε μάλιστα πως και οι ίδιοι του είχαν ζητήσει διευκολύνσεις για υποθέσεις πελατών τους που αφορούσαν σε αποχαρακτηρισμό αρχαιολογικών κτηρίων...

Δηλαδή, ο Ζαχόπουλος θέλει ν' αποφύγει την προφυλάκιση! Μα είναι σοβαρός ο άνθρωπος, που πήγε στον ανακριτή να κάνει τα παράπονά του; Τον απειλούσε -λέει- με αποκαλύψεις η Τσέκου και για να μην εκτεθεί... έπεσε από το μπαλκόνι! Κι αν έπεσε σε σπείρα εκβιαστών, τόσο δύσκολο ήταν να πάει στον εισαγγελέα και να τους αποκαλύψει; Αυτός είναι ο άνθρωπος στον οποίο ο πρωθυπουργός της χώρας, δηλαδή ο Καραμανλής, τον είχε φίλο και κολλητό, τον διόρισε γεν. γραμματέα στο υπουργείο Πολιτισμού κι εκείνος έγινε γενικός δερβέναγας. Αυτόν τον "σιδερένιο" άνθρωπο τον εκβίαζε μια γυναίκα; Θα μας τρελάνει ο Ζαχόπουλος. Τόσο ευαίσθητος ήταν και δεν το ξέραμε; Το ζήτημα είναι ότι τα λέει όλα αυτά και τον πιστεύουν... Και η Νατάσα Παζαϊτη τον πιστεύει; Θα ήθελα να ξέρω αν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει για την υγεία τού πάλαι ποτέ συνεργάτη και οικογενειακού φίλου της!

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Αρσιβαρίστας την ώρα που τον «πιάνουν» στα πράσα...θετικό!

ΥΠΟΘΕΣΗ "ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ": ΠΟΙΟΣ "ΔΟΥΛΕΥΕΙ"... ΠΟΙΟΝ;

Είπα να γράψω για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων. Πού βρίσκεται, τι κάνει η δικαιοσύθνη, κινείται, δεν κινείται, έκλεισε η υπόθεση, δεν έκλεισε, υπάρχει φως στο τούνελ; Η κυβέρνηση, βεβαίως, ευελπιστυεί ότι και η υπόθεση αυτή (όπως και άλλες), θα ξεχαστεί ή σιγά-σιγά θα κλείσει και θα πάει στο αρχαίο...

Αλλά, διάβασα σήμερα ότι στο λαβύρινθο της μετάφρασης έχει χαθεί η δικαστική έρευνα για την πολύκροτη υπόθεση των ομολόγων. Ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη του «σκανδάλου» η Δικαιοσύνη κινείται με πολύ αργούς ρυθμούς. Για ποιο λόγο; Δικαστικοί κύκλοι επικαλούνται το πρόβλημα το οποίο υπάρχει με τις μεταφράσεις από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα των συμβάσεων για το μεγάλο δομημένο ομόλογο του ΤΕΑΔΥ (ταμείο δημοσίων υπαλλήλων), αξίας 280 εκατ. ευρώ, το οποίο εξέδωσε ο γνωστός τραπεζικός κολοσσός της JP Morgan...

Δεν μπορούμε να φωνάξουμε. Μόνο να εκφράσουμε την απορία: Ποιος "δουλεύει"... ποιον; Έχουμε δικαίωμα ν' αφήσουμε να περάσει κι αυτή η υπόθεση έτσι, χωρίς να πέσουν κεφάλια; Η υπόθεση με τις παράνομες τηλεφωνικές υποκλοπες μπήκαν στο αρχείο - και πόσες άλλες! Οι κουμπάροι τι απέγιναν; Δηλαδή, μετά το αυτονόητο βέτο στο Βουκουρέστι, όλα θα τα ξεχάσουμε και θ' αρχίσουμε να ετοιμαζόμαστε για την επανεκλογή της Νέας Δημοκρατίας;

ΕΝΑΣ... ΜΟΝΟΣ ΚΑΟΥΜΠΟΪ, Ο ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΟΥΣ!

Μια εκπληκτική φωτογραφία με τους ηγέτες των χωρών που συμμετέχουν στο NATO... Όλοι μιλάνε μεταξύ τους και μονάχα ο Μπους έχει στηθεί και κοιτάζει κατάματα τον φωτογραφικό φακό, περιμένοντας να τον απαθανατίσει σε μια από τις χειρότερες στιγμές του. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον Αμερικανό Πρόεδρο. Έτσι κι αλλιώς άχρηστος είναι. Σε λίγο θα είναι... παρελθόν! Μόνον οι Σκοπιανοί τον είχαν και τον έχουν περί πολλού, αφού τους έχει τάξει ότι θα τους βάλει στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αυτοί πίνουν νερό στ' όνομά του. Μάλιστα άκουσα στις ειδήσεις ότι πρόκειται μια κεντρική πλατεία των Σκοπίων να την μετονομάσουν σε Πλατεία Τζορτζ Μπους! Οι άνθρωποι ζουν εξήντα χρόνια πίσω. Όπως οι Έλληνες που σκορπίσανε ονόματα Αμερικανών σε δρόμους και πλατείες. Καλύτερα μην ξύνουμε πληγές. Πάντως, πρόκειται για μια αστεία φωτογραφία. Όχι βέβαια σαν τα αστεία του Μπους, που δεν τα καταλαβαίνει ούτε η ίδια η γυναίκα του!

Nikola Solic/Reuters

Ο Μπους μιλώντας στο πλήθος στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου στο Ζάγκρεμπ.

Μετά το Βουκουρέστι, όπως θα διαβάσατε, ο Μπους πήγε στο Ζάγκρεμπ, όπου κάλεσε και τους Αλβανούς αλλά και τους Σκοπιανούς. Μίλησε σε μια πλατεία, είπε στους Κροάτες ότι αυτοί γνωρίζουν τι σημαίνει το δώρο της ελευθερίας [“The people of this region know what the gift of liberty means”]. Ουσιαστικά αυτή η συνάντηση του Μπους με τους ηγέτες της Συμμαχίας ίσως να ήταν η τελευταία, όπως επίσης για τελευταία φορά ήταν και η συνάντηση με τον Vladimir V. Putin.

Ο γελοίος Μπους (στη φωτογραφία με την Κοντολίζα Ράις, αυτό το κομπλεξικό άτομο), στις διάφορες ομιλίες του δεν ανέφερε ούτε μια φορά το όνομα της Ελλάδας κι όταν αναφερόταν στην πΓΔΜ, την έλεγε "Μακεδονία"! Βέβαια, όπως και να την πει, σε λίγο θα την ξεχάσει εντελώς και τη Μακεδονία, και την Ελλάδα και τα Σκόπια. Ωστόσο, το αμερικανικό κατεστημένο που θέλει να κυβερνάει όλο τον κόσμο επιζητεί να επιβάλει τη λύση που συμφέρει στα σχέδιά του.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΖΙΛ ΝΤΑΣΕΝ

Το τελευταίο αντίο είπαν στον μεγάλο Ζιλ Ντασέν, στον άνθρωπο που αγάπησε τόσο την Ελλάδα ώστε να την κάνει πατρίδα του, συγγενείς και φίλοι, δεκάδες εκπρόσωποι από τον πολιτικό χώρο, ηθοποιοί και άνθρωποι του ευρύτερου χώρου του πνεύματος και της τέχνης.

Όλοι τους συγκεντρώθηκαν στην ιερά συναγωγή στον Ισραηλίτικο τομέα του Γ' Νεκροταφείου περίπου στις 3.00 το μεσημέρι, όπου εψάλη η επιμνημόσυνη δέηση. Παρέστησαν μεταξύ άλλων ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, εκπρόσωποι κομμάτων, βουλευτές. Εκεί ήταν και οι δύο κόρες και τα τρία εγγόνια του που είχαν συνεχώς στην αγκαλιά τους την ηλικιωμένη οικονόμο του Ζιλ Ντασέν. Η σεμνότητα με την οποία διεξήχθη η τελετή ήταν χαρακτηριστική, όπως ενδεικτικό είναι και το γεγονός ότι δεν επετράπη η είσοδος στο εσωτερικό του μικρού ναού στις κάμερες και τους δημοσιογράφους. Αμέσως μετά την εξόδιο ακολουθία, η σορός του Ζιλ Ντασέν μεταφέρθηκε στο Α' Νεκροταφείο όπου και έγινε ο ενταφιασμός, για να αναπαυτεί δίπλα στην αγαπημένη του Μελίνα όπως ακριβώς ήταν η επιθυμία του.

"Έφυγε ένας Έλληνας, ένας οικουμενικός Έλληνας ο οποίος στη ζωή του αγωνίστηκε, ένας μεγάλος ουμανιστής. Πάλεψε μέσα από την τέχνη του για αξίες, πάλεψε για την Ελλάδα που ερωτεύθηκε, για τη Μελίνα που ερωτεύθηκε, για την Ελλάδα που υιοθέτησε και την Ελλάδα που τον υιοθέτησε. Πάλεψε για τις μεγάλες αξίες της χώρας μας, για την ελευθερία, τη δημοκρατία, για τον πολιτισμό και για την επιστροφή των μαρμάρων μέχρι τις τελευταίες του μέρες" είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου ενώ συμπλήρωσε πως "για όλους μας ήταν ένας μεγάλος φίλος, ένα φωτεινό αστέρι. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσει να μας φωτίζει".

"Η θλίψη που νιώθουμε ίσως ισοφαρίζεται τελικώς αν σκεφτούμε ότι θα είναι χαρούμενος που συνάντησε την αγαπημένη του", είπε ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ενώ ο βουλευτής της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος είπε πως "πέρα από το γεγονός ότι ήταν μια προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας και ένας διάσημος σκηνοθέτης, ο Ζιλ Ντασέν ήταν ο δικός μας άνθρωπος". [ΑΠΕ]

ΖΥΛ ΝΤΑΣΣΕΝ: ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ!

Πέθανε ο σκηνοθέτης Ζυλ Ντασσέν

Ήμουνα τυχερός που τον γνώρισα. Κι αυτό έγινε διότι βρέθηκα κοντά στη Μελίνα, τον καιρό της Αλλαγής, στο υπουργείο Πολιτισμού. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, αφοσιωμένος στη Μελίνα και στην Ελλάδα. Πολιτογραφημένος Έλληνας εδώ και δεκαετίες ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ζυλ Ντασσέν έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στα 97 του χρόνια αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο σπίτι στην Αθήνα στην πόλη που λάτρεψε μέσα από τη σχέση του με τη Μελίνα Μερκούρη. Ο ίδιος ο φιλέλληνας σκηνοθέτης είχε δηλώσει "ήμουν Έλληνας ακόμη κι όταν δεν το γνώριζα. Η Ελλάδα είναι το σπίτι μου". Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας αλλά η κατάσταση είχε επιδεινωθεί το τελευταίο διάστημα. Ο Ντασσέν υπήρξε θύμα του μακαρθισμού με αποτέλεσμα να φύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να συνεχίσει τη ζωή και την τέχνη του στη Γαλλία και στην Ελλάδα. Τρεις δεκαετίες περίπου είχε αποχωρήσει από τα κινηματογραφικά πλατό αλλά οι ταινίες του εξακολουθούν να προσελκύουν το ενδιαφέρον των απανταχού σινεφίλ. Ταινίες που εκτείνονται από το αστυνομικό γκανγκστερικό φιλμ νουάρ ως τον κοινωνικό ρεαλισμό και το λυρικό εξπρεσιονισμό.

Με τον γιο του Τζο Ντασσέν

Ο Ζυλ Ντασσέν ένα από τα οκτώ παιδιά ρωσοεβραίου κουρέα γεννήθηκε στο Μίντλ Τάουν του Κονέκτικατ των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Μαρκ Χέλνγκερ με τον οποίο έκανε δύο ταινίες και η συνεργασία σταμάτησε όταν αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί λόγω των μακαρθικών διώξεων. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Μπεατρίς Λονέρ με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά. Τον διάσημο γάλλο τραγουδιστή Τζο Ντασσέν (που ο πρόωρος θάνατός του προκάλεσε πλήγμα στον σκηνοθέτη) και την ηθοποιό Ζουλί Ντασσέν. Η σχέση της ζωής του ήταν με την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη την οποία και παντρεύτηκε. Μαζί γύρισαν τις ταινίες "Ποτέ την Κυριακή", "Τοπ Καπί" και "Φαίδρα". Μετά το θάνατό της έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη που είχε σαν σκοπό την προώθηση της δημιουργίας του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού. Τα έσοδα από τις ταινίες του ο σκηνοθέτης τα είχε παραχωρήσει στο ίδρυμα προκειμένου να ενισχυθεί ο αγώνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.

Γνωστός και για την αντιδικτατορική του δράση την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα ο Ζυλ Ντασσέν είχε πει "ζούσα μια διαφορετική εξορία από το ' 67 έως το '74 σκηνοθέτησα μία μόνο ταινία γιατί η καρδιά μου είχε μόνο απογοήτευση για τη δικτατορία στην Ελλάδα. Αφοσιώθηκα στη Μελίνα μένοντας πλάι της όσο το δυνατόν περισσότερο, οι ταινίες δεν βρίσκονταν καν στο μυαλό μας, γυρίσαμε μία, την "Υπόσχεση την αυγή" απλώς και μόνο επειδή είχαμε υπογράψει τα συμβόλαια". Σημαντικότερες ταινίες του " Ο δήμιος των κολασμένων" (1947), "Άνθρωποι του αίματος" (1949), "Η νύχτα και η πόλη" (1950), "Ριφιφί" (1955), "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" (1957), "Ποτέ την Κυριακή" (1960), "Φαίδρα" (1962), "Τοπ Καπί" (1964), "Υπόσχεση την αυγή" (1970), "Κραυγή γυναικών" (1978).

Ο ίδιος σε συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι αγαπημένη του ταινία υπήρξε το ντοκιμαντέρ "Δοκιμή" ένα φιλμ για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου που όμως όπως διευκρίνισε "δεν είχε δει κανείς". Η ταινία του "Ποτέ την Κυριακή" υποψήφια για Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου απέσπασε τελικά το Όσκαρ καλύτερης μουσικής και τραγουδιού για τα Παιδιά του Πειραιά. Στην Αθήνα ο Ζυλ Ντασσέν σκηνοθέτησε και τρία θεατρικά έργα "Την όπερα της Πεντάρας", "το Γλάρο", και "Το θάνατο του εμποράκου". Σε συνέντευξή του είχε δηλώσει "ξεκίνησα από το θέατρο και λόγω του θεάτρου είχα αρχίσει από νωρίς να σέβομαι και να αγαπώ την Ελλάδα". Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί το μεσημέρι της Τετάρτης στον ισραηλιτικό τομέα του τρίτου νεκροταφείου ενώ η ταφή του θα γίνει στο πρώτο νεκροταφείο, δίπλα στη σύντροφο της ζωής του, Μελίνα.

«Η Ελλάδα θρηνεί την απώλεια ενός σπάνιου ανθρώπου, ενός σημαντικού δημιουργού και πραγματικού φίλου. Θρηνούμε την απώλεια ενός Έλληνα πρώτης γενιάς που μαζί με τη σύντροφό του, την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, δεν σταμάτησε ποτέ να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για καθετί σπουδαίο και πραγματικό που γεννήθηκε σ’ αυτό τον Τόπο», τόνισε σε δήλωσή του ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής και πρόσθεσε: «Για όσους είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε προσωπικά, το πάθος, η ακατάβλητη δημιουργική του ενέργεια, η αγωνιστικότητα και η ευγένεια του θα μείνουν αξέχαστα. Για τις γενιές των συμπατριωτών του Ελλήνων του αύριο, το πολυδιάστατο έργο του θα μείνει ζωντανή παρακαταθήκη».

«Ένας καλός μας φίλος, ένας μεγάλος Έλληνας έφυγε σήμερα από κοντά μας. Ο Ζυλ Ντασσέν, ο Τζούλι της Μελίνας, ο πολίτης του κόσμου, ο άνθρωπος της τέχνης και του πολιτισμού, τόνισε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. «Αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση για την ελευθερία και την δημοκρατία. Τον κυνήγησαν γι’ αυτό. Δεν τον λύγισαν, αντίθετα τον πείσμωσαν. Με την Μελίνα έγιναν σύμβολο αντίστασης ενάντια στην εφτάχρονη δικτατορία. Το μεγάλο έργο που αφήνει πίσω του, παγκόσμια γνωστό, μας κάνει υπερήφανους. Θα τον θυμόμαστε πάντα. Και θα συνεχίσουμε τον αγώνα που έδωσε με την Μελίνα και συνέχισε να δίνει μέχρι την τελευταία του στιγμή, για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα».

«O Ζυλ Ντασσέν υπήρξε ο καλός Αμερικάνος, ο παγκόσμιας αναγνώρισης σκηνοθέτης, ο διανοούμενος που δεν υπέκυψε στις πιέσεις του Μακαρθισμού, ο φιλέλληνας που έγινε Ελληνας και μαζί με την Μελίνα Μερκούρη αυτοί που εκφράσανε τον μεγάλο αγώνα για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Όλη η Ελλάδα τον αγαπούσε και πενθεί για την απώλειά του», σημείωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Αλαβάνος.

Καραμανλή πες ΟΧΙ τώρα που είμαστε στα δυο στενά!

Αναρωτιέμαι τώρα που είμαστε στα δυο στενά και οι Σκοπιανοί μάς έχουν πάρει στο κατόπι με τις πλάτες των Αμερικανών, τι κάνουν οι Έλληνες διανοούμενοι, οι ιστορικοί, οι ακαδημαϊκοί, ΟΛΟΙ αυτοί τέλος πάντων που παριστάνουν τους σπουδαίους. Κι αν έδωσαν κάποια στιγμή τα φώτα τους στην πολιτική ηγεσία του τόπου, γιατί δεν βγάζουν τα κιτάπια τους να ρουμπώσουν και τους Σκοπιανούς ότι δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη Μακεδονία και τον Μεγαλέξανδρο, ότι δεν είναι εθνότητα, ότι ο Τίτο τους ονομάτισε έτσι όπως θέλουν να λέγονται, ότι το αστέρι της Βεργίνας (που το έκαναν σημαία τους) το ξέθαψε ο Ανδρόνικος επί ελληνικού εδάφους, ότι δεν μπορούν να κάνουν αυτή τη χυδαία προπαγάνδα τους με την ελληνική σημαία και τον αγκυλωτό σταυρό (και να μας κοροϊδεύουν κι από πάνω), ότι δεν μπορούν να παρουσιάζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό με τη στολή των Ες-Ες...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο αλυτρωτισμός για τους Σκοπιανούς είναι στην ημερήσια διάταξη. Αν δεν προβάλλουν τώρα τις διεκδικήσεις τους, θα έρθει κάποια στιγμή που θ' αρχίσουν να διεκδικούν - με τις πλάτες των ισχυρών. Τι έχει μέσα στο μυαλό του ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός; Ξέρουμε τι έχει! Διαίρει και βασίλευε... Ναι, αλλά ας χρησιμοποιήσουμε εντατικά το παρελθόν μας, την ιστορία, τα ντοκουμέντα, τη γλώσσα, τα πάντα, και να πείσουμε τον κόσμο ότι αυτό το κρατικό μόρφωμα των Σκοπίων δεν έχει ρίζες στη μακεδονική ιστορία. Πρέπει να είναι κανείς χαζός για να μην οσφρίζεται αυτά που μπορεί να συμβούν μελλοντικά.

Κάπου είδα τη "σημαία" που ξέθαψαν οι Μουσουλμάνοι της Θράκης και διεκδικούν κι αυτοί τον αυτοπροσδιορισμό τους - είναι, λένε, Τούρκοι! Ούτε διεθνείς συνθήκες λογαριάζουν, ούτε διεθνές δίκαιο ούτε τίποτα! Από την άλλη είναι και οι Αλβανοί με την Τσαμουριά. Είναι αφελείς όσοι τα βλέπουν απλά. Δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα. Μας έχουν στριμώξει από παντού.

Άκουγα τον Καραμανλή στη Βουλή που έλεγε διάφορα "όχι" (στο λαϊκισμό, στη συντήρηση κ.λπ.). Μπορεί ο Καραμανλής να πει ένα καθαρό και δυνατό ΟΧΙ στους Αμερικανούς;

Ένας είναι ο εχθρός: ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός!

Κάποτε ο Νίκος Μπελογιάννης!

Ο Νίκος Μπελογιάννης πάντα γελαστός με το γαρίφαλο στο χέρι. Δίπλα του, η σύντροφος της ζωής του Έλλη Παππά, συγκατηγορούμενη, η οποία λόγω της τότε πρόσφατης μητρότητας δεν είχε την τύχη του Μπελογιάννη.

Ήταν χαράματα της 30ής Μαρτίου 1952 όταν μετέφεραν στο εκτελεστικό απόσπασμα στο χώρο του Γουδή, κάτω από συνθήκες σχεδόν συνωμοτικές οι Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης και Νίκος Καλούμενος. Όλα έγιναν σιωπηλά. Άναψαν οι προβολείς και την πρωινή σιγή έσπασαν οι ριπές του εκτελεστικού αποσπάσματος. Η δολοφονία είχε γίνει με όλους τους "τύπους". Ο Μπελογιάννης ήταν τότε 37 χρόνων! Η δίκη στο Στρατοδικείο είχε κρατήσει περίπου δεκαπέντε μέρες κι ο άνθρωπος με το κόκκινο γαρίφαλο έμελλε να γίνει παράδειγμα ψυχραιμίας, αξιοπρέπειας και βέβαια το χαμόγελό του ήταν αρκετό για να κάνει τους εντεταλμένους "δικαστές" να απαγγείλουν την ποινή του θανάτου. Τότε, δεκάδες προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής και των τεχνών και των γραμμάτων ξεσηκώθηκαν για να αποτραπεί το έγκλημα. Όμως όλα ήσαν προδιαγεγραμμένα. Οι παραιτήσεις κάποιων έντιμων πολιτικών -κατόπιν εορτής- δεν κατάφεραν να σβήσουν το σάλο που ξεσηκώθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ο Μπελογιάννης ήταν συνειδητός κομμουνιστής και αγωνίστηκε για πανανθρώπινα ιδανικά - ανήκει πλέον στο λαό και αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ματωμένη ιστορία του τόπου. Ήταν γνήσιο τέκνο της αδούλωτης ελληνικής δημοκρατικής ψυχής.

Το περίφημο σχέδιο του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος...

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.

Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη

ΟΧΙ δε σου ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος

τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη – άκρη στο φουστάνι της άνοιξης

[...]

τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.

Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα

οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις

ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου

η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.

[…]

Έφυγες τώρα Νίκο ανάβοντας μ’ ένα γαρίφαλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,

ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών, ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου, πάνω απ’ τις πεδιάδες τις σπαρμένες κόκαλα.

Έπεσες, Νίκο, με τα’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,

ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον, ν’ ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες

πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων

[…]

O Mπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.

M’ ένα γαρίφαλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

M’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.

- Γιάννης Pίτσος, «O Άνθρωπος με το γαρίφαλο», Aϊ Στράτης 31/3/1952

ΦΩΦΗ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ: «ΚΟΥΡΑΣΕ ΠΙΑ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ!»

[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην ΚΑΤΙΑ ΜΑΚΡΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30/3/2008]

ΦΩΦΗ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ

Η πραγματική έκπληξη στις εκλογές για το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ ήταν η Φώφη Γεννηματά: Εξελέγη προτελευταία και μάλιστα με τη βοήθεια της ποσόστωσης των γυναικών. Παρά τα συντροφικά «μαχαίρια», όμως, κρατά χαμηλούς τόνους.

* Πρώτη στις δημοσκοπήσεις, αλλά προτελευταία στο Πολιτικό Συμβούλιο. Αρχισαν τα συντροφικά «μαχαιρώματα»;

- Μετά το συνέδριο επιδοθήκαμε και πάλι στη συνηθισμένη εσωκομματική γκρίνια. Οσο ασχολούμαστε με συντροφικά μαχαιρώματα ο κόσμος θα μας γυρνά την πλάτη, κι όσο παίρνουμε στα σοβαρά την παραπολιτική, η πολιτική θα βρίσκεται αλλού. Ποια είναι η γνώμη σας για τον Αλ. Τσίπρα και τη δυναμική είσοδό του στο πολιτικό προσκήνιο;

- Το σκηνικό της μεταπολίτευσης έχει κουράσει. Οι νεότερες γενιές ζητούν να δουν τους εκπροσώπους τους και θέλουν πολιτικούς που να μιλάνε τη γλώσσα τους. Το αίτημα της ανανέωσης, όμως, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στη νεανική εμφάνιση. Η Ελλάδα χρειάζεται επαναστάτες με αιτία. Οι καινοτόμες προτάσεις, οι ρεαλιστικές λύσεις είναι αυτές που θα κρίνουν τελικά το «νέο» στην πολιτική.

ΣΧΟΛΙΟ: Δηλαδή, ποιοι είναι οι επαναστάτες χωρίς αιτία; Ποια είναι η "γενιά της μεταπολίτευσης"; Της χρωστάμε κάτι και δεν το ξέραμε;

Η ανύπαρκτη αστυνόμευση!

Το έλλειμμα αστυνόμευσης και το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών βρίσκει εξήγηση και από το μακρύ «καθηκοντολόγιο» των ενστόλων της ΕΛ.ΑΣ. Περίπου 7.000 αστυνομικοί απασχολούνται για την είσπραξη οφειλών στο Δημόσιο, επιδίδουν δικόγραφα, ενημερώνουν πολίτες ακόμα και για τα φαρμακεία. Εάν σε αυτούς προστεθούν οι χιλιάδες επιφορτισμένοι με το έργο φύλαξης «ευαίσθητων» στόχων και υψηλών προσώπων, μοιάζει πειστική η δήλωση αξιωματικού αστυνομικού τμήματος της Αθήνας: «Ποιες περιπολίες; Ούτε για τις βάρδιες υπάρχει προσωπικό».

ΣXETIKA ΘEMATA

Φύλακες υπάρχουν, αστυνόμοι μάς λείπουν_(...EΛΛAΔA...)

Πού ήταν τα ΜΑΤ στις 17 Μαρτίου;_(...EΛΛAΔA...)

Μείον 800 σε «υψηλά πρόσωπα»_(...EΛΛAΔA...)

7.000 αστυνομικοί δέσμιοι της γραφειοκρατίας_(...EΛΛAΔA...)

Ο Μανόλης Ανδρόνικος!

Στις 30 Μαρτίου 1992 πέθανε ο αρχαιολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μανόλης Ανδρόνικος (γεννήθηκε 23 Οκτωβρίου 1919 στην Προύσα). Θα τον θυμηθεί κανείς τώρα που «καίει» περισσότερο από κάθε άλλη φορά το «Σκοπιανό»;

Ήταν μεσημέρι, στις 8 Νοεμβρίου του 1977, όταν ο Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του άνοιξαν την πόρτα του ασύλητου τάφου στη Βεργίνα, που είχε σφραγιστεί πριν από 2.300 χρόνια. Εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζαν ακόμη σε ποιον ανήκε ο τάφος. Τα ευρήματα, η χρυσή λάρνακα με το αστέρι - σύμβολο των Μακεδόνων βασιλέων, με τα οστά που περιείχε, οι λαμπρές τοιχογραφίες, τα όπλα ήταν αυτά που οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για τον τάφο του Φιλίππου του Β', του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου… (Σάκης Αποστολάκης, Ελευθεροτυπία, 16/6/2006).

Το καλοκαίρι του 1977 ο Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του, έπειτα από χρόνια δουλειάς στην ευρύτερη περιοχή της Βεργίνας, πλησιάζουν στην τούμπα, η οποία ενδέχεται να κρύβει κάτι. Αλλά τι; Τα ημερολόγια της ανασκαφής, που ανασύρει η καθηγήτρια Στέλλα Δρούγου από τα ράφια της βιβλιοθήκης της, στο γραφείο του τρίτου ορόφου της Φιλοσοφικής σχολής, περιγράφουν με λακωνικό τρόπο μια περιπέτεια που άρχισε από τον Ανδρόνικο με οδηγό την αξιοποίηση της βιβλιογραφίας, των προσωπικών του ερευνών, αλλά και του ενστίκτου που τον ωθούσε προς εκείνο το σημείο. Η κ. Δρούγου διαβάζει από τις σελίδες του μικρού σχήματος ντοσιέ όπου καταχωρούσε σημειώσεις, σχέδια και φωτογραφίες: «3 Οκτωβρίου: κάνουμε τομή στα νότια. 10 Οκτωβρίου: Νότια τομή. Εντοπίζουμε υπολείμματα εναγισμών [νεκρικές προσφορές μετά το τέλος της ταφής]. 11 Οκτωβρίου: στην Ανατολική πλευρά της τομής και παράλληλα προς αυτήν ανακαλύφθηκε τοίχος με κατεύθυνση Ν προς Β, από την περιφέρεια προς το κέντρο του τύμβου. Ο τοίχος αποτελείται από λιθοδομή και πώρινους γωνιόλιθους - το ανατολικό μέτωπο επιχρισμένο. Όψη;». Αυτό το ερωτηματικό υποδηλώνει και την αγωνία που σίγουρα θα ένιωθε εκείνες τις ημέρες ως υπεύθυνη της συγκεκριμένης φάσης της ανασκαφής. «14 Οκτωβρίου: αποκαλύφθηκαν πέντε μεγάλοι πώρινοι γωνιόλιθοι που καλύπτουν κλειστό κιβωτιόσχημο τάφο». «Δηλαδή», όπως σχολιάζει η Στέλλα Δρούγου σήμερα, «αποκαλύφθηκε η όψη του τάφου του Φιλίππου και της ‘Περσεφόνης’, που ήταν δίπλα, αλλά δεν το ξέραμε ακόμη». Στις 18 Οκτωβρίου στο ημερολόγιο καταγράφεται η βεβαιότητα πως πρόκειται για μεγάλο μακεδονικό τάφο. Καταγράφονται οι διαστάσεις του, επί ημέρες συνεχίζονται οι εργασίες καθαρισμού και απομάκρυνσης των χωμάτων, έως ότου αποκαλυφθεί η πρόσοψή του. [συνέχεια ΕΔΩ]

ΜΟΥΣΕΙΑ: Κλείνουν τις τουαλέτες λόγω... χρεών!

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

Χωρίς περιοδικές εκθέσεις, με κλειστές τουαλέτες και σβηστά φώτα μένουν τα μουσεία, καθώς δεν τα χρηματοδοτεί το υπουργείο Πολιτισμού. Ώρα μηδέν έχει χτυπήσει για τα κρατικά μουσεία και τις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. Ούτε ένα ευρώ από τον τακτικό προϋπολογισμό δεν έχουν πάρει για να καλύψουν τα πάγια έξοδά τους με αποτέλεσμα η λειτουργία τους να γίνεται προβληματική, οι περιοδικές εκθέσεις να μοιάζουν με όνειρο θερινής νυκτός, ενώ ορατός είναι πλέον ο κίνδυνος να μη μπορούν να παρέχουν τη στοιχειώδη εξυπηρέτηση στους χιλιάδες επισκέπτες τους, αφού δεν υπάρχουν χρήματα για τη συντήρηση των ανελκυστήρων ή για να αλλαχτούν οι λάμπες στους εκθεσιακούς χώρους. «Χρωστάμε στους πάντες. Βρισκόμαστε σε οριακό σημείο. Έχουμε φτάσει να φέρνουμε χαρτί υγείας από το σπίτι μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Δημήτρης Κωνστάντιος... [Της Μαίρης Αδαμοπούλου, Τα Νέα, 24/3/2008]

Αυτός είναι ο "Πολιτισμός" της Νέας Δημοκρατίας και του Καραμανλή, οι λεκτικές αλχημείες του οποίου δημιούργησαν σε κάποιους πνευματικούς ανθρώπους την αυταπάτη ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα μαζί του... Πρέπει να έχουν πεισθεί πλέον ότι ο "πολιτισμός" της Νέας Δημοκρατίας μίσεψε γι' αλλού, μετανάστευσε... Αν τολμούσα να πω ότι η ίδια η Νέα Δημοκρατία τον... σκότωσε, δεν θα ήταν υπερβολή! Πήρε ένα σφουγγάρι ο ίδιος ο Καραμανλής και με τη βοήθεια του Ζαχόπουλου, του Βουλγαράκη, του Λιάπη, έχει αρχίσει να σβήνει, να σβήνει, να σβήνει.

Συγχρόνως έχουν αρπάξει τις τσάπες και τα φτυάρια και σκάβουν ως νεκροθάφτες, κάνοντας τόσο θόρυβο που δεν ακούμε το τικ-τακ της καρδιάς ενός κόσμου που θέλει να ξεφύγει από τη μιζέρια και την αποπνευματωμένη ατμόσφαιρα που απλώνει παντού η κυβερνητική πρακτική της Νέας Δημοκρατίας. Οι νέοι δυσπιστούν πλέον για την ειλικρίνεια των λόγων του Καραμανλή, αναδιπλώνονται... Υπάρχουν και κάποιοι που δεν ανησυχούν, που δεν αισθάνονται την παραμικρή ανησυχία, γιατί έχουν "δέσει" τη γαϊδούρα τους.

Πάντως έχω την εντύπωση ότι αυτά τα σχεδόν πέντε χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, ήταν αρκετά για να φτάσουν στην ωριμότητα και οι νέοι, αλλά και αρκετοί ψηφοφόροι της Δεξιάς που πίστεψαν σ' αυτήν κι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για κάτι διαφορετικό. Τώρα πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι πάντες ξέρουν από την καλή και από την ανάποδη ποιος είναι ο Καραμανλής. Εδώ όμως πρέπει να σημειώσω ότι έχω πάψει προ πολλού να πιστεύω στις δημοσκοπήσεις. Ο Καραμανλής είναι ο πλέον ακατάλληλος!

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Οι εργαζόμενοι προετοιμάζονται για σφοδρή σύγκρουση με την κυβέρνηση!

Το ασφαλιστικό δεν θα περάσει!...

Οι πρωτοπόροι «νεολαίοι» στον 20ό αιώνα

Σωτήρης Πέτρουλας

Ιστορικοί και κοινωνικοί επιστήμονες συζητούν για τα κοινωνικά και πολιτισμικά αίτια που διαμόρφωσαν πολιτικούς χώρους και γενιές

Επηρέασαν και επηρεάστηκαν, καθόρισαν και καθορίστηκαν, ενέπνευσαν και εμπνεύστηκαν. Ο λόγος για τις ελληνικές πολιτικές νεολαίες αλλά και για την παρουσία της νέας γενιάς συνολικά στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα στη μεταπολεμική Ελλάδα. Οι «νεολαίοι», όπως καθιερώθηκε να λέγονται οι νεανικές οργανώσεις των κομμάτων, συμβολοποίησαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τις δύσκολες περιόδους της μεταπολεμικής και της μετεμφυλιακής Ελλάδας το κόστος της συμμετοχής, της θυσίας, των ιδανικών, των αναζητήσεων και των συγκρούσεων. Τις διαδρομές, τις αιτίες, τα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά αίτια που διαμόρφωσαν πολιτικούς χώρους και γενιές θα συζητήσουν νεότεροι και παλαιότεροι ιστορικοί και κοινωνικοί επιστήμονες στο τετραήμερο συνέδριο που διοργανώνουν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Η ελληνική νεολαία στον 20ό αιώνα».

Ενα συνέδριο στο οποίο χωρούν όλα τα μορφώματα της ελληνικής νεολαίας στο διάστημα αυτών των εξήντα τόσων χρόνων: Οι επαγγελματίες επαναστάτες, οι ΕΑΜίτες, οι νεανικές συλλογικότητες της Αντίστασης, ο Ρήγας Φεραίος, ο Σωτήρης Πέτρουλας, οι Λαμπράκηδες, αλλά και οι θρησκευτικές νεολαίες, ο προσκοπισμός, οι φυλές του ποδοσφαίρου, τα Μάταλα και ο «λερός τουρισμός», τα κινήματα της νεολαίας στον χώρο του πολιτισμού τη δεκαετία του ’60, οι ροκάδες, οι πανκ, η «γενιά της Αλλαγής» και τα Εξάρχεια. Μια ακτινογραφία της πολιτικής και πολιτισμικής Ελλάδας το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα μέσα από τις συμπεριφορές και τις δράσεις της κάθε φορά νεολαίας... [Του Σπυρου Ι. Ασδραχα, Η Καθημερινή, 23/3/2008]

Ο Καραμανλής στη θύρα εξόδου. Στο καλό!

Tα σχέδια για την επόμενη μέρα

Με την υπερψήφιση του ασφαλιστικού την προσεχή Τετάρτη από τη Βουλή, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κλείνει ένα κεφάλαιο των μεταρρυθμίσεων και ανοίγει ένα νέο. Η κυβέρνηση προχωρεί τώρα για τον ΟΤΕ, τα λιμάνια και τον «Καποδίστρια ΙΙ»...

Κι αν κρίνω από τη φωτογραφία που είναι αδιάψευστος μάρτυς, ο Καραμανλής βρίσκεται στη θύρα εξόδου. Στο καλό, κύριε Καραμανλή! Αργήσατε, αλλά ποτέ δεν είναι αργά... Στο καλό!

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ

Μιας και δεν "εκμεταλλεύθηκα" το διήμερο, τριήμερο, τετραήμερο κ.λπ., είπα να το ρίξω στο διάβασμα -και συνεχίζω με τον Παπαντωνίου με αφορμή και τη σημερινή μέρα που είναι αφιερωμένη στο ΝΕΡΟ! Παγκόσμια Ημέρα του Νερού... Να σκεφτούμε ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου δεν έχουν Νερό! Και όπως προβλέπουν οι επιστήμονες κάποια στιγμή η λειψυδρία θα μας χτυπήσει την πόρτα... Σώστε λοιπόν ό,τι απόμεινε από τα δάση γιατί χανόμαστε. Άμα δεν έχουμε δάση, δεν έχουμε και νερό! Ξεφυλλίζουμε το βιβλίο του Παπαντωνίου και πέφτουμε στο κεφάλαιο με τίτλο " Από πού έρχεται το νερό". Απολαύστε το! Και κάντε μια προσπάθεια να ξεφύγετε από τον εναγκαλισμό της πολιτικής:

Του Ζαχαρία Παπαντωνίου
[Τα Ψηλά Βουνά]

ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ σε μια βρυσούλα, που μόλις ακουόταν το λίγο και κρύο νερό της.
Ήξεραν πως τόσο κρύο νερό δεν πρέπει να το πίνομε όταν είμαστε ζεστοί από δρόμο κι έβρεξαν μόνο τα χέρια τους.
Ήταν ταπεινή βρυσούλα, ήσυχη, που σπάνια έβλεπε διαβάτες εκεί ψηλά.
«Από πού να έρχεται τούτο το νεράκι;» ρώτησε ο Πάνος.
- «Από το βουνό!» είπαν τ' άλλα παιδιά.
- «Ναι, μα πώς βρέθηκε μέσα στο βουνό;» ρώτησε ο δασάρχης.
Κανένας δεν ήξερε ν' απαντήσει.
«Από τις βροχές και τα χιόνια», είπε ο δασάρχης, «το νερό σταλάζει σιγά μέσα στο χώμα, και πηγαίνει σε μεγάλες δεξαμενές από πέτρα που έχει μέσα της η γη.
»Από κει βγαίνει με τις βρύσες και τα ποτάμια.
»Από τις βρύσες και τα ποτάμια το παίρνουν τα ζώα, οι άνθρωποι, τα σπαρτά, οι μύλοι.
»Για να σταλάζει όμως το νερό και να μπει στη γη, πρέπει να είναι ο τόπος φυτεμένος.
»Αν δεν υπάρχουν χλωρά και ξερά φύλλα να το κρατήσουν, τότε το νερό πηγαίνει στα ξεροπόταμα και χάνεται στη θάλασσα και στον αέρα.
»Λοιπόν και τις βρύσες ακόμη το ευλογημένο το δάσος μας τις δίνει.
»Αν αφήναμε τους ανθρώπους να κόψουν το δάσος, αυτή η βρυσούλα εδώ θα στέρευε. Θα στέρευαν όλες οι βρύσες που απαντήσαμε από την πόλη ώς εδώ και μαζί μ' αυτές και το ποτάμι».

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Παγκόσμια ημέρα νερού σήμερα...

Ας μη το σπαταλάμε έτσι ρε παιδιά...!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ

Στους δυο φίλους μου (του διαδικτύου), στον gerontako και τον monahikoliko, που μπορούν να καταλάβουν. Σήμερα υποτίθεται ότι "γιορταζόταν" η Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας!

του Ζαχαρία Παπαντωνίου
[Τα Ψηλά Βουνά]

Βλέπετε κει κάτω μακριά, είπε η Αφρόδω, κάτι χωράφια που κιτρινίζουν;
Εκεί ήταν ένας πεύκος! Μα τι πεύκος! Έκρουε στα ουράνια, που λέει ο λόγος. Ο ίσκιος που έριχνε μαύριζε σαν το χράμι που είναι από τράγιο μαλλί. Από κάτω μπορούσε να σταθεί ένα κοπάδι.
Πουλί πετούμενο δεν περνούσε από μακριά δίχως να 'ρθει ν' αγγίξει την κορφή του.
Οι σταλαματιές από το ρετσίνι του σαν κεχριμπάρια. Το φύσημά του, ποτάμι. Η δροσιά του γιάτρευε λαβωμένο.
Λένε πως μέσα στο κορμί του κοιμόταν μια νεράιδα - έτσι λένε. Μεγαλύτερος πεύκος δεν φάνηκε πουθενά. Τον θυμούνται δα εκείνοι που γέρασαν. Κι ο παππούλης κάθισε στον ίσκιο του.
Ώσπου ήρθε μια χρονιά ο Γιάννης από το Πουρνάρι και τον πελέκησε με το τσεκούρι για ρετσίνι. Και την άλλη χρονιά πάλι τον πελέκησε. Κι άμα έβγαλε δυο χρόνια το ρετσίνι, ο Γιάννης άρχισε να μετρά τα κούτσουρα που θα είχε αν τον έκοβε ολότελα.
Την τρίτη χρονιά τον γκρέμισε. Και πήγε στη μάνα του και της είπε: «Μάνα, καλό χειμώνα θα περάσομε. Το μισόν πεύκο θα τον κάψομε εμείς στο τζάκι, τον άλλο θα τον πουλήσομε στα Δυο χωριά».
Κίνησε να πάει στα Δυο χωριά, να βρει τους μαστόρους να τους πει πως έχει ξύλο για πούλημα. Πέρασε ένα μερόνυχτο, δεν έφτασε. Πέρασαν τρεις μέρες, δεν έφτασε. Πέρασε ένας μήνας κι ήταν ακόμα στο δρόμο.
Ο πεύκος, λένε, την ώρα που έπεφτε, τον καταράστηκε. Και σαν είχε την κατάρα του πεύκου, δεν μπορούσε ο Γιάννης να βγει ποτέ από τον κάμπο. Γιατί τα δέντρα, βλέποντάς τον, περπατούσαν κι έφευγαν. Κι ο λόγγος όλο τραβούσε μακριά. Κι ο Γιάννης όλο απόμενε στα ξερολίβαδα.
Δίψα είχε, σταλιά δεν είχε να δροσιστεί. Και περνούσαν τα καλοκαίρια και τον έκαιγαν κι οι χειμώνες και τον πάγωναν. Κι ο Γιάννης περπατούσε κι ήταν πάντα στον ίδιο τόπο. Ώσπου σωριάστηκε.
Και του έβγαλαν κι ένα τραγούδι που λέει όλη αυτή την ιστορία. Έχει και σκοπό. Μα όσο για τα λόγια, εγώ δεν τα ξέρω. Στα χαρτιά θα τα βρείτε. Γιατί πέρασε στα χαρτιά αυτή η ιστορία.
Το τραγούδι του Γιάννη από το Πουρνάρι έτσι το λένε τα χαρτιά:

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ

1.

«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο; Γιατί; Γιατί;»
- «Αγέρας θα 'ναι», λέει ο Γιάννης, και περπατεί.

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι βγάνει φωτιά.
Να 'βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα, μια ρεματιά!

Μες στο λιοπύρι, μες στον κάμπο, να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου δροσιά να βρει.

Το δέντρο παίρνει τα κλαδιά του και περπατεί!
«Δεν θ' ανασάνω», λέει ο Γιάννης, γιατί; γιατί;

2.

- «Γιάννη πού κίνησες να φτάσεις;» - Στα Δυο χωριά».
- «Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου; Πολύ μακριά!»

- «Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω. Τι έφταιξα γω;
Σκιάζεται ο λόγγος καιμε φεύγει, γι' αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες... για δυό, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα, δεν ξέρω, τ' είναι βαρύς».

- «Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι να δροσιστείς».
Σκύβει να πιεί νερό στη βρύση, στερεύει ευθύς.

3.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες, φεύγει ο καιρός.
Στον ίδιο τόπο είν' ο Γιάννης κι ας τρέχει εμπρός...

Να το χινόπωρο, να οι μπόρες! μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι, με τη βροχή.

4.

- «Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι και στο βοσκό;

Ο πεύκος μίλαε στον αέρα -τ' ακούς; τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα στους μπιστικούς.

Φρύγανο και κλαρί του πήρες και τις δροσιές,
και το ρετσίνι του ποτάμι απ' τις πληγές.

Σακάτης ήτανε κι ολόρθος, ώς τη χρονιά,
που τον εγκρέμισες για ξύλα, Γιάννη φονιά!

5.

- «Τη χάρη σου ερημοκλησάκι, την προσκυνώ.
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα και να σταθώ...

Η μάνα μου θα περιμένει κι έχω βοσκή...
κι είχα και τρύγο... Τι ώρα να 'ναι και τι εποχή;

Ξεκίνησα το καλοκαίρι -να στοχαστείς-
κι ήρθε και μ' ήβρεν ο χειμώνας μεσοστρατίς.

Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι! Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγγο, που τρέχει εμπρός.

Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω -με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω, εδώ κοντά».

6.

Πέφτει σα δέντρο απ' το πελέκι... Βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος, πολύ μακριά.

Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι, φωνή καμιά.
Στ' αγκάθια πέθανε, στον κάμπο, στην ερημιά.