Σαν τον Δον Κιχώτη...

Μια γρήγορη περιδιάβαση στο διαδίκτυο ήταν αρκετή για να παρατηρήσω ότι πολύ ΜΙΣΟΣ κυκλοφορεί. Όλοι έχουν γίνει κήνσορες και δεν τους ξεφεύγει κανείς και τίποτε. Με τόσους δοκησίσοφους της πολιτικής, απορώ πώς και δεν πάει καλά η χώρα μας!
Όλοι πολιτεύονται, με τις περισπούδαστες σκέψεις τους, όπως άλλοτε γινόταν στα καφενεία που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις στο άψε σβήσε.
Σαν τον Δον Κιχώτη οι περισσότεροι θηρεύουν τις χίμαιρες και εισπράττουν τη γελοιοποίηση. "Ο καθένας έχει τη χίμαιρά του" έγραψε ο Μπωντλαίρ.
Και είναι τα γεγονότα στις μέρες μας τόσο πυκνά. Έτσι η ζωή καταβροχθίζεται, κατακομματιάζεται, στενεύει, δεν κατορθώνει να τα χωρέσει όλα. Είναι και ο καθημερινός βίος που έγινε δύσκολος, γεμάτος ανάγκες, γεμάτος απαιτήσεις, απαιτήσεις που μας επιβάλλονται ή απαιτήσεις που επινοούμε.
Κάποτε με ανακούφιζε η σκέψη ότι περνάμε μια μεταβατική εποχή. Λάθος. Για μας δεν είναι μεταβατική η εποχή. Απλώς είναι η εποχή μας. Σ'αυτήν ζούμε. Κι ο καθένας έχει το (μεσαιωνικό) κάστρο του, βρίσκεται στις πολεμίστρες και με το όπλο του σημαδεύει, πυροβολεί και... σκοτώνει!!!!