Ηταν μονόδρομος η Ευρωπαϊκή ενοποίηση;;;

[Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις…]

Πάντοτε πίσω από τους πανηγυρικούς των πολιτικών, Ελλήνων και Ευρωπαίων, κρυβόταν μια άλλη αλήθεια που όμως οι μάζες αδυνατούσαν να συλλάβουν. Όπως όλοι γνωρίζουμε η Ευρώπη πέρασε τα πάνδεινα, μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους και πιστέψαμε ότι διδαγμένοι και οι λαοί αλλά και οι πολιτικοί τους από τις πικρότατες εμπειρίες θα έμπαιναν στο δρόμο της λογικής! Θέλαμε να το πιστέψουμε, σχεδόν το πιστεύαμε κι εκτός αυτού δεν είχαμε άλλες επιλογές. 

• Η ειρηνική συμβίωση ήταν κι εξακολουθεί να είναι μονόδρομος! 

Αλλά, όπως κανείς αντιλαμβάνεται ο πιο δύσκολος είναι ακριβώς αυτός ο μονόδρομος. Βαθιά ήταν η επιθυμία των λαών της Ευρώπης να βρεθούν όλοι ο ένας δίπλα στον άλλον σε μια ζωή απαλλαγμένη από εθνικιστικές καπηλείες και οράματα διχαστικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν για όλους μας το όνειρο που ενσάρκωνε μια κοινή ζωή, ειρηνικού ανταγωνισμού, και δημιουργίας σε όλα τα επίπεδα. Κι ακόμη αρκετές είναι οι χώρες που ακόμη επιζητούν την είσοδό τους στην «ευρωπαϊκή οικογένεια». Αυτό είναι μια απλοϊκή επιθυμία χωρίς όμως να ξέρουν τι είδους οικογένεια είναι αυτή, αν υπάρχει πατέρας και μητέρα, ή όλοι είναι παιδιά ενός υπέρτατου Θεού.

• Θα κάνω άλματα και θα ξεπεράσω κάποιες εποχές που τα ευρωπαϊκά προγράμματα εισέρρεαν ποταμηδόν και γέμιζαν ταμεία και… τσέπες. 

Η αλληλεγγύη ήταν στο προσκήνιο και θεωρούσαμε ότι μέσα στη θερμή αγκαλιά της ΕΕ όλα θα ήσαν ρόδινα και θα ζούσαμε με ασφάλεια και οι μεγαλύτερες «αδελφές» χώρες θα διαπνέονταν από γενναιοδωρία προς τις μικρότερες. Και πιστέψαμε ότι η νομισματική ενοποίηση θα αποτελούσε κι ένα στοιχείο επικύρωσης της εμβάθυνσης των στενών σχέσεων μεταξύ των χωρών. Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, εγώ προβληματίζομαι βαθύτατα εάν η εδραίωση των ευρωπαϊκών θεσμών ήταν για το καλό μας ή για το καλό μιας χώρας, που τώρα έχει μεταμορφωθεί σε «υπερδύναμη» κι αναφέρομαι στη Γερμανία, η πολιτική της οποίας  μας γυρίζει σε μνήμες απαίσιες. Και με όλα αυτά που σήμερα βλέπουμε, διαπιστώνουμε ότι για τη Γερμανία ή τουλάχιστον τους πολιτικούς ηγέτες της δεν υπάρχει ένοχη συνείδηση. Και προχωράει ακάθεκτη στην ισχυροποίηση του ρόλου της μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στη ζωή των άλλων χωρών που πλήττονται σήμερα από την οικονομική κρίση.

• ...............................

Γράφει (1996;;) σχετικά ο Παναγιώτης Κονδύλης «Από τον 20ό στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000»):

Η γερμανική πλευρά, μετά από τυχόν απογοητεύσεις της στη Γηραιά Ήπειρο, θα μπορούσε να ερωτοτροπήσει με τη σκέψη ν’ αποκτήσει την ηγεμονία στην Ευρώπη στηριζόμενη στη βοήθεια των Αμερικανών, δηλαδή να κατευθύνει τα ευρωπαϊκά πεπρωμένα σε συνεννόηση με τους Αμερικανούς – στο κάτω-κάτω εξαιτίας (και) της αμερικανικής αντίστασης απέτυχαν δυο ηγεμονικές προσπάθειες; Της Γερμανίας μέσα σ’ αυτό τον αιώνα [σσ. Τον 20ό αιώνα]. Αμερικανικοί κύκλοι διατύπωσαν πράγματι την επιθυμία μιας προνομιούχας σχέσης με τη Γερμανία. Ωστόσο παραμένει ασαφές αν έχουν κατά νουν μια Γερμανία, η οποία θα χρησιμοποιούσε την αμερικανική υποστήριξη προ παντός για να επιτύχει την ευρωπαϊκή ενοποίηση σύμφωνα με τις αντιλήψεις της (και τις αντιλήψεις των ΗΠΑ), ή μια Γερμανία, η οποία κατά βάση θα ανελάμβανε τον ρόλο του τοποτηρητή των Αμερικανών στην Ανατολική Ευρώπη Απέναντι σε επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας και ανεξάρτητα από την τύχη της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, μια ενδεχόμενη απόφαση της Γερμανίας να συγκλίνει δυναμικά με την αμερικανική πολιτική θα ήταν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά επικίνδυνο παιγνίδι…

• ...............................

Μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι οι σκέψεις του Κονδύλη δεν είναι ξεκάρφωτες και σήμερα μάλιστα με τη στάση της απέναντι στην Ελλάδα κυρίως και την Κύπρο αλλά και τις άλλες χώρες του νότου, έχει αποδείξει ότι προς αυτή την κατεύθυνση κινείται. Αλλά η Γερμανία δεν έχει καταλάβει (;;;) ότι δεν μπορεί να πολιτεύεται στο πλαίσιο πάντα της ΕΕ χωρίς αντιπάλους, χωρίς διάλογο, χωρίς αντίλογο, χωρίς να έχει με ποιον θα αναμετρηθεί, χωρίς την ψυχική δύναμη ν’ αναγνωρίζει ισότιμα κράτη, ισότιμους λαούς, το ίδιο ελεύθερους με τον γερμανικό λαό! 

• Δυστυχώς οι ηγέτες της Γερμανίας οδηγούν σ’ έναν ολοκληρωτισμό, οι εκδηλώσεις του οποίου είναι πάντοτε σκληρές. 
• Σε άλλες εποχές, πάντως, όλοι ξέρουμε ότι ο γερμανικός ολοκληρωτισμός εκδηλώθηκε με πολέμους, εγκλήματα, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρεματόρια, φωτιά και τσεκούρι!!!! 

Δεν θα επεκταθώ. Θα συνεχίσω κάποια άλλη στιγμή.

Είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε τη.. δυστυχία μας!!!

Όταν «έπεσαν» (ή κάποιοι τα γκρέμισαν) τα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπως επίσης κι εκείνα των αραβικών χωρών, πολλοί αναθάρρησαν ότι ο κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο. Φυσικά οι εξελίξεις κάθε άλλο παρά πιστοποίησαν αυτή την πορεία προς μια καλύτερη εποχή. Ωστόσο , πριν προχωρήσω, θέλω να σημειώσω ότι δεν θα υπερασπιστώ τα προηγούμενα εκείνα καθεστώτα, αλλά απλώς παίρνω αφορμές για τις σκέψεις που ακολουθούν, σε συνάρτηση βεβαίως με τις σημερινές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις. Κι όπως όλοι θα έχουμε διαπιστώσει, σε όλα αυτά τα κράτη που πέρασαν σε μιαν άλλη εποχή είτε ανώδυνα είτε μετά από εμφύλιες πολεμικές συρράξεις ή ξένες επεμβάσεις, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ζουν σε παραδείσους. Αυτό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι αυτοί οι λαοί είναι πλέον ελεύθεροι να επιλέξουν τη… δυστυχία τους! Οι συνθήκες που σήμερα επικρατούν γενικώς δεν επιτρέπουν αισιοδοξία. Κι αν υπάρχει αισιοδοξία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά.

• Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πολιτική ελευθερία δεν υπάρχει μέσα σε συνθήκες οικονομικού καταναγκασμού. 

Μια ψευδαίσθηση πάντως ήταν η αίσθηση ότι η άνοδος του βιοτικού επιπέδου μπορούσε να εξασφαλίσει την πολυπόθητη ελευθερία! Είναι φαύλος κύκλος….

Πρέπει να συλλογιστούμε προσεκτικότερα την έννοια της ελευθερίας που ΔΕΝ είναι μια φαντασίωση αστική. Γιατί έχει αποδειχτεί ότι βρισκόμαστε όλοι στα σταυροδρόμια όπου φυσάνε χίλιοι άνεμοι και όσα χρήματα και να διαθέτει κανείς, θα παραδέρνει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο.

• Μήπως η ελευθερία για την οποία πιστεύαμε ότι είναι άμεσα συναρτημένη με την οικονομική μας δυνατότητα και ευμάρεια, δεν είναι παρά μια έννοια ασκητική;

Τα πρόσφατα γεγονότα που τραυματίζουν και ταλαιπωρούν τους ευρωπαϊκούς λαούς και ιδιαιτέρως τη δική μας χώρα αλλά και την ομογάλακτη Κύπρο, έχουν σαφώς σχέση με την διεθνή πολιτική αλλά όμως μην ξεχνάμε ότι πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά σ’ αυτό το στάδιο αν για να εξασφαλίσεις κάποιες προϋποθέσεις ανεξαρτησίας, πρέπει να έχει όσο γίνεται και λιγότερες ανάγκες.

• Είναι ανάγκη πάντως αυτή η εμπειρία των τελευταίων χρόνων, όπου είμαστε στριμωγμένοι στα δυο στενά, να μας κάνει σοφότερους και πιο προσεκτικούς και όχι πιο πονηρούς.

Καλημέρα στους Έλληνες!!!

[περιλαμβάνω και τους αδελφούς Κυπρίους]

Παρακολουθώ τις εξελίξεις κι έχω μείνει εμβρόντητος από τον ωμό ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΣΤΟ ΕUROGROUP. 

Ο πρωτεργάτης της επαίσχυντης συμφωνίας για την Κύπρο, ο χιτλερίσκος Σόιμπλε (κάτι ήξερε ο Θεός που τον καθήλωσε στην αναπηρική καρέκλα): "Αν δεν της αρέσει της Κύπρου, να βγει από το ευρώ"!!!!

• Δυστυχώς, είμαστε στα δυο στενά Έλληνες και Ελληνοκύπριοι.

Κι όπως φαίνεται κανείς δεν στέκεται στο πλευρό μας.

Μου έρχεται στο νου η (αν δεν κάνω λάθος) δέκατη στροφή του εθνικού μας ύμνου, που γράφτηκε το 1823 από τον Διονύσιο Σολωμό: 

Μοναχή το δρόμο επήρες 

και ξανάρθες μοναχή. 

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, 

αν η χρεία τες κουρταλεί. 

• Είμαστε σε μια δύσκολη καμπή της ιστορίας μας και δεν έχουμε ηγέτες!!!

Βλέπει κανείς πόσο μικροί είναι όλοι τους αυτοί που διεκδικούν τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Κι αυτός ο Σαμαράς είναι το άκρον άωτον της μικρότητας. Θα βλαστημάει την ώρα που ο Σημίτης έβαλε την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί τώρα είναι αναγκασμένος να συμπλέει μαζί της!!! Είναι σε πλήρη αδυναμία να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις. Κι αυτή είναι η τραγωδία της χώρας μας, που έχει ως πρωθυπουργό έναν τέτοιον θλιβερό πολιτικό!

• ΟΣΟ για τους Γερμανούς τι να πούμε;;;
• Αυτοί που αιματοκύλισαν την οικουμένη, δυο φορές, κουμαντάρουν τη ζωή μας και σήμερα!!!
• Δεν ξέρω, αλλά είναι μια θλίψη για τους Ευρωπαϊκούς λαούς...

Είναι γεγονός μεγάλο μια εκδήλωση για τον Καραμανλή;;

Στην επέτειο των 15 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή της ΝΔ, το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής διοργανώνει απόψε στο Μέγαρο Μουσικής ειδική εκδήλωση με προσκεκλημένη την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία. ΟΛΟΙ θα πάνε, μη τυχόν και κερδίσουν πόντους στο [δια]κομματικό παιχνίδι. Κι αυτή η περίοδος προσφέρεται. Κι όπως διαβάζω την εκδήλωση «επισκιάζει» η συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα και μάλιστα το ζητούμενο κατά πολλούς είναι το πολιτικό περιεχόμενο της ομιλίας του. Άραγε ο Τσίπρας θα θελήσει να χρησιμοποιήσει το βήμα της εκδήλωσης για μία αντιπαράθεση με τον Σαμαρά, τον οποίο έχει καταγγείλει προσωπικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έχει υποστεί ιδεολογική μετάλλαξη και ουσιαστική αλλοίωση στη φυσιογνωμία που είχε προσδώσει στο κόμμα ο ιδρυτής του. Και είναι γνωστό ότι αυτό το «άνοιγμα» του Τσίπρα έχει ήδη προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ο ίδιος θα το εξηγούσε ως κλείσιμο ματιού προς τους κεντρώους ψηφοφόρους.

• Αλλά γιατί θα πρέπει να τιμούμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;;

Κι αυτό το ερωτώ σε μια φάση της πολιτικής μας ιστορίας όπου κι αυτή ακόμη η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την οποία ο Καραμανλής υμνείται και εξυμνείται, έχει μπει πια στο μικροσκόπιο και από πολλούς ελέγχεται!

• Με τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κερδίσαμε ή χάσαμε, κερδίζουμε ή χάνουμε;

Ο Καραμανλής είναι αλήθεια ότι δεν έχει κάτι άλλο για το οποίο θα πρέπει να τον θυμόμαστε!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ....

Γιατί ΔΕΝ πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή - τον πατριάρχη της Δεξιάς!

Το κυνήγι των... "πτωμάτων"!!!!

• Όσο είχαμε και τρώγαμε, Βασίλη κυρ Βασίλη, και τώρα που τα έχασες, πού σ' είδα ρε κασίδη!!!!

Όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν... Έχει αρχίσει να με προβληματίζει έντονα το κυνήγι που έχουν εξαπολύσει οι οικονομικοί (και μη...) εισαγγελείς στα πολιτικά "πτώματα". Ο ένας είναι ο Άκης Τσοχατζόπουλος που προσφάτως τον καταδίκασαν σε οκτώ χρόνια χωρίς ελαφρυντικό για το γεγονός ότι παρέλειψε να δηλώσει στο πόθεν έσχες το σπίτι του και κάτι άλλα ποσά. Προσέξτε: Οκτώ (8) χρόνια!!! Τότε για τα γιγάντια ποσά που λέγεται ότι τσέπωσε (από μίζες) σε πόσα χρόνια θα πρέπει να καταδικαστεί;;; Οκτάκις εις θάνατον;;;;

• Ο άλλος είναι ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος που καταδικάστηκε ισόβια [!!!!!] για τις καταχρήσεις στο Δήμο Θεσσαλονίκης, εάν είχε σκοτώσει 5-6 ανθρώπους, σε πόσα χρόνια θα έπρεπε να καταδικαστεί;;;
• Και τελευταίος ο Παναγιώτης Ψωμιάδης!!! Κι αυτουνού καλά να του κάνουν και να τον στήσουν και στον τοίχο, που λένε (βέβαια δεν έχουμε θανατική ποινή). Υπερφίαλος, λαϊκιστής, αλαζόνας, φαφλατάς κ.λπ.

• Καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά με τις ποινές. 

Πάντα λένε ότι δεν πρέπει κανείς να σχολιάζει τις αποφάσεις των δικαστηρίων!!! ΓΙΑΤΙ;;;Οι δικαστές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΙ - είναι άνθρωποι. Κι εγώ θα έλεγα ότι πολλές φορές κάνουν λάθη. Υπάρχει και το άλλο στην περίπτωση των γνωστών πρώην πολιτικών, δημοσίων ανδρών. Όταν βρίσκονταν στην εξουσία είχαν στρατιές αυλοκολάκων. Τώρα που πού είναι όλοι αυτοί;;; ΟΜΩΣ, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι πρώην (ίσως και νυν) πολιτικοί που "αθωώθηκαν" πανηγυρικά από τις εξεταστικές της Βουλής.  Αλλά στη συνείδηση του λαού δεν έχουν αθωωθεί και γι' αυτό οι κύριοι εισαγγελείς πότε θα δεήσουν ν' ασχοληθούν;;;  Άλλωστε η διαδικασία είναι πάρα πολύ απλή: ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ!!! Πόσα είχαν πριν μπουν στην πολιτική και πόσα έχουν σήμερα... Και για να τελειώνω: οι βαριές ποινές είναι μόνο για εκτόνωση του λαϊκού αισθήματος.  Ομως εγώ λέω ότι μ' ενδιαφέρει να επιστρέψουν στο κράτος τα κλεμμένα κι όχι να εξοντωθούν οι άνθρωποι!!! Τι να την κάνουν οι Θεσσαλονικείς την ποινή των ισοβίων;;; 

• Αυτό που θέλουν (και όλοι μας) είναι να επιστρέψει τα εκατομμύρια που τσέπωσε!!!!
• Δεν είναι απαραίτητο να στηθούν ΑΓΧΟΝΕΣ!!!!

Ευρώπη: Κοιμητήρι νεκρών κατακτητών!!!!

• Ο Αντρέ Μαλρό, το 1926, είχε διακηρύξει την ιστορική χρεοκοπία της Ευρώπης, μιλώντας για "αυτό το κοιμητήρι όπου δεν αναπαύονται πια παρά νεκροί κατακτητές"!!!

Ο Αντρέ Μαλρό (1901-1976), ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα που θαύμαζα στα νεανικά μου χρόνια. Ο πολυτάραχος βίος του, τα βιβλία του, η έντονη προσωπικότητά του με είχαν ενθουσιάσει. Κάποτε έκανα προσπάθεια να διαβάσω στα γαλλικά το L'Espoir, αλλά ουδέποτε τα κατάφερα αφού οι γνώσεις τελικά ήταν πολύ περιορισμένες. Ο Ισπανικός Εμφύλιος πρόσφερε στον Μαλρό μια ευκαιρία την οποία όμως ο ίδιος στραπατσάρισε, αφού υιοθέτησε άκριτα τις όντως εσφαλμένες θέσεις του ισπανικού κομμουνιστικού κόμματος. Ωστόσο, η απομάκρυνσή του από τον σταλινισμό και η καταφυγή του στην αγκαλιά της δεξιάς, στην κυβέρνηση του Ντε Γκολ (έγινε υπουργός Πολιτισμού), άφησε μια πικρή εντύπωση σε όσους τον είχαν χειροκροτήσει. Μάλιστα τον θυμάμαι να ηγείται μαζί με άλλα στελέχη της τότε κυβέρνησης στην (πράγματι) μεγάλη αντιδιαδήλωση τον Μάη του 1968 στο Παρίσι.

• Τέλος πάντων, παραμένει μια φυσιογνωμία με χαρακτηριστικά που σπανίζουν στην εποχή μας

Δεν κοροϊδεύουν ποτέ έναν κρατούμενο!!!

Μου κάνει εντύπωση με την κακεντρέχεια και ηλιθιότητα με την οποία τα τηλεοπτικά κανάλια περιγράφουν και μεταδίδουν τις αποδοκιμασίες εναντίον κρατουμένων, όπως συνέβη στην περίπτωση [λέω την πιο πρόσφατη] του Άκη Τσοχατζόπουλου. Το ξέρω ότι πολλοί θα ξαφνιαστούν, αλλά χρειάζεται καθαρό μυαλό για να δει κανείς με ωριμότητα τα πράγματα. Έχω πει πολλές φορές ότι η κοινωνία μας έχει ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά κι αν συνεχιστεί αυτή η εξέλιξη, είναι άγνωστο πού θα οδηγηθούμε... Ενώ ο Τσοχατζόπουλος μεταφερόταν από τις φυλακές στο δικαστήριο κάποιοι (ας πούμε περαστικοί, τυχαίοι διαβάτες) τον χλεύαζαν, κι αυτό οι ανόητοι δημοσιογράφοι το απέδιδαν στο οργισμένο πλήθος!!!

Είναι αστείο...

• ΔΕΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΠΟΤΕ ΕΝΑΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ!!!
• Είναι απλό: ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ν' ΑΜΥΝΘΕΊ!!!

Και φυσικά, όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι ένας δυστυχισμένος, αφού επί τόσο καιρό όλοι τον έχουν στήσει στον τοίχο και τον πυροβολούν.. Δεν τον υπερασπίζομαι.

• Υπερασπίζομαι το δικαίωμα για μια κοινωνία πολιτισμένη.

Και μη μου πείτε ότι η κακοδαιμονία του πολιτικού μας συστήματος και της κοινωνίας ήταν μονάχα ο Τσοχατζόπουλος! Μπορεί ο Άκης να ήταν είδωλο, αλλά ξεμασκαρεύτηκε. Αλλά έχει το δικαίωμα να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!! Απλούστατα πίσω από την περίπτωσή του βρήκαν την ευκαιρία να ταμπουρωθούν κι άλλοι, ων ουκ εστιν αριθμός, που έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά του κράτους και του λαού. Και αξιοποιούν σήμερα με τον καλύτερο τρόπο την περίπτωση του Τσοχατζόπουλου για να σβηστούν και τα δικά τους ανομήματα. Και σπρώχνουν δίχως έλεος την κατάσταση στα άκρα για να υπάρξει η δική τους εξιλέωση.

• Να τιμωρηθεί ο Τσοχατζόπουλος, να εκτελεστεί ο Τσοχατζόπουλος, για να ικανοποιηθεί το χιλιοταλαιπωρημένο προδομένο αίσθημά μας δικαιοσύνης και για να υπάρξει παραδειγματισμός.
• ΟΜΩΣ, εμάς, που δεν διορθωνόμαστε, ποιος θα μας τιμωρήσει;;;

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες είναι νεκρός.

Ηταν 58 ετών και έπασχε από καρκίνο...

Στο πάνθεον της νοτιοαμερικάνικης ιστορίας; Και βέβαια.

Δεν δίστασε να τα βάλει με την αμερικανική παντοκρατορία και τον αλαζόνα και εξανδραποδιστικό ιμπεριαλισμό της.

Μπορεί φαινομενικά να ήταν το πετρέλαιο η δύναμή του, αλλά έδειξε θάρρος και ψυχή, υπογραμμίζοντας ότι οι λαοί δεν είναι παίγνια και δεν μπορεί να είναι το βάθρο κάθε αγυρτείας! 

Έχουν οι λαοί τη δύναμη να γράψουν την ιστορία τους εφόσον διαθέτουν ηγέτες

Ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και η "κεντροαριστερρά"!!!!

Ο Βενιζέλος, παρά την αρνητική θέση που εξέφρασε ο Φώτης Κουβέλης, επέμεινε στην πρόταση για σύμπραξη των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς στις εκλογές διευκρινίζοντας πως αυτή αφορά και τη δημιουργία ενός προοδευτικού πόλου στην κυβέρνηση. Είπε: «Διατυπώσαμε πρόταση συγκρότησης της μεγάλης Κεντροαριστεράς που με την κοινή της κάθοδο στις εκλογές διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις την πρώτη θέση»! Αυτά που είπε ο Βενιζέλος είναι ακριβώς στο πλαίσιο της ικανοποίησης του ακροατηρίου του. Δεν έχει λάβει υπόψη του τίποτε από την πολιτική προϊστορία και φυσικά αδυνατεί να κατανοήσει τη στάση του Κουβέλη αλλά και όλων εκείνων των προσώπων και δυνάμεων της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς».

Έχω ξαναπεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούν αυτές οι δυνάμεις τώρα μάλιστα που η Δημοκρατική Αριστερά εξετάζει και τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

• Είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου έχει απολέσει τα εχέγγυα μιας πολιτικής δύναμης που θα μπορέσει να ηγηθεί της «μεγάλης κεντροαριστεράς».

Η επιθυμία του τωρινού αρχηγού του Κινήματος, που σε πρόσφατη συνέντευξή του είπε ότι αν είχε γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2007, όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα, προσκρούει στην άρνηση του Κουβέλη που αντιτείνει ότι η διαμόρφωση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν θα γίνει ούτε με συναντήσεις κορυφής ούτε με κομματικές συμπράξεις. 

• Κανείς δεν μπορεί φυσικά να ερμηνεύσει, με τη λογική, αυτή τη στάση του Κουβέλη, ο οποίος προφανώς να οραματίζεται ότι η Δημοκρατική Αριστερά θα μπορούσε να είναι εκείνη που θα συσπείρωνε όλες τις δυνάμεις της «κεντροαριστεράς»…

Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα: Για ποια «κεντροαριστερά» μιλάνε ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης;;; Καταρχήν οφείλουν να παραδεχτούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τους έχει στριμώξει και περιορίσει τον ορίζοντα. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ο είναι σε θέση ο Τσίπρας να συγκρατήσει το ποσοστό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Κάθε άλλο. Όμως έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις για να δεχτεί ένα μεγάλο ποσοστό εκείνων των ψηφοφόρων που βαυκαλίζονται ότι ανήκουν σ’ έναν ευρύ χώρο όπου χωράνε όλοι!

• Αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν σήμερα οι πολιτικές δυνάμεις στη χώρα!
• Τι σημαίνουν οι παλιοί όροι «δεξιά», αριστερά», «κέντρο», κεντροαριστερά», σοσιαλδημοκρατία» κ.λπ.
• Τι σημαίνουν στ’ αυτιά των πολιτών όταν η κυβερνητική συνεργασία δεξιάς-κεντροδεξιάς-σοσιαλιστών, αριστερών, έχει απωθήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις διαφορές τους.

Είναι αρκετό άραγε να μιλούν το αναπόφευκτο της συνεργασίας για τη σωτηρία της πατρίδας; Οι πολίτες βλέπουν ότι οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων σχεδόν έχουν εκλείψει και δεν είναι αρκετός ο άκρατος λαϊκιστικός λόγος του Τσίπρα και του κόμματός του να τον διαφοροποιήσει από τα άλλα κόμματα. Οι λεκτικές αποστροφές των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ δεν καθιστούν το κόμμα αυτό ικανό για αποτελεσματική δράση. Μερικές φορές γίνεται ξεκάθαρο ότι πλέον δεν υπάρχουν εκείνοι οι λόγοι της αριστεράς και της οργανωμένης πάλης για να πετύχουν μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου.

Θα κλείσω και το σημερινό σημείωμα με ερωτήματα!

• Τι είμαστε: αριστεροί, κεντροαριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές;;;
• Και ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος πολιτεύονται μ’ ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, το οποίο δεν θα τους επιτρέψει ποτέ να βελτιώσουν τα ποσοστά τους.

Αντιθέτως θα κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, γιατί απλώς δεν ξέρουν σε ποια λαϊκά στρώματα απευθύνονται και πώς θα διαχειριστούν αυτό το τεράστιο χάσμα που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία. Είναι φανερό ότι η ικανότητά τους να δράσουν καταλυτικά είναι περιορισμένη και ισχνή και η απογοήτευση έχει καταλάβει τους πολίτες που κάποτε υπερηφανεύονταν για την εν γένει «αριστερή» τους τοποθέτηση. Δεν θέλω να ισχυριστώ ότι όλα έχουν ισοπεδωθεί. Απλώς έχουν θολώσει, από τη στιγμή που η Δεξιά έχει αποδεχτεί ή υιοθετήσει κάποια από τα γνωρίσματα της Αριστεράς και η Αριστερά έχει σαφέστατα κοινά χαρακτηριστικά με τη Δεξιά.

• ...................................

Οι ψηφοφόροι επιλέγουν μια συντηρητική κυβέρνηση γιατί νιώθουν ανασφάλεια λόγω της εξάπλωσης της εγκληματικότητας κι έρχεται στιγμή που επιζητούν μια πέραν του Κέντρου κυβέρνηση για να προστατευτεί η κοινωνική αναδιανομή και να ληφθούν μέτρα χειραφέτησης. Πιστεύω ακόμη ότι η Κεντροαριστερά που κάποτε στοιχήθηκε στον Ανδρέα Παπανδρέου, πριν ακόμη τη δικτατορία, έχει λόγους αρκετά ισχυρούς να ξαναζωντανέψει. Όχι όμως με ηγέτη τον Βενιζέλο και πολύ περισσότερο με τον Κουβέλη.

• ...................................

Όσο για τον Τσίπρα, είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι έχει χάσει προκαταβολικά το παιχνίδι, γιατί αυτού του είδους ο λαϊκισμός δεν έχει πέραση αλλά είναι δεδομένη και η αδυναμία του ίδιου να αρθρώσει έναν πολιτικό λόγο με προτάσεις ρεαλιστικές.

Καλημέρα, σ' έναν παράλογο κόσμο;;;

Διαβάζω, ακούσω, συζητώ, ε, και με το δικαίωμα του απλά διαλογιζόμενου ανθρώπου, αναρωτιέμαι πόσοι συνάνθρωποι έχουν την υψηλή επίγνωση της ανθρώπινης ευθύνης, ώστε να δοκιμάζουν και το αντίστοιχο αίσθημα της αγωνίας;;; Φοβάμαι ότι ο κύκλος στενεύει επικίνδυνα.

• "Θαρρώ πως ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει ή ν' αναζητά κάποια πίστη, διαφορετικά η ζωή του είναι αδειανή, ολότελα αδειανή... Να ζεις και να μην ξέρεις γιατί πετάνε οι πελαργοί, γιατί γεννιόνται τα παιδιά, γιατί ο ουρανός έχει άστρα... Πρέπει να ξέρεις γιατί ζεις, αλλιώς όλα είναι δίχως νόημα, τιποτένια..."

Αυτή η στάση της τσεχοφικής ηρωίδας που διαπνέεται από την αγωνία της δίψας για ένα νόημα της ζωής είναι σταθερή υπόκρουση σε ολόκληρο το έργο του Τσέχοφ. Θα μου πει κανείς τι μ' έπιασε πρωί-πρωί να θέτω ζητήματα υπαρξιακής αγωνίας! Κάτι τα πολιτικά γεγονότα, κάτι η οικονομική κρίση, κάτι οι σωματικές και ψυχικές αρρώστιες που δυναστεύουν πολλούς συμπολίτες, έτσι ο κανονικός άνθρωπος αρχίζει να υποπτεύεται την αγωνία.

Πάντα ήξερα ότι ο κανονικός άνθρωπος ζει μηχανικά, στο περίπου δηλαδή, με συγκεκριμένους στόχους, υλικούς και βραχυπρόθεσμους.

• ....................................

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι μπορεί να έχει υψηλές απορίες και υπερβατικές αξιώσεις, παρά μονάχα σε κάποια στιγμές της ζωής του, ίσως φευγαλέες, μπροστά στο θάνατο του αγαπημένου προσώπου κ.λπ. Ωστόσο αναρωτιέμαι μήπως κι αυτό ακόμα το θέμα; της "αγωνίας" μπορεί να έχει χαρακτηριστικά μιας μόδας!!! Όπως η "κατάθλιψη" που έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και πολλές κλίμακες, νόμιζα ότι ήταν ή είναι γνώρισμα ενός περιορισμένου αριθμού ατόμων.

• ....................................

Τον τελευταίο καιρό νιώθω πραγματικά ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ψηλαφίζουν αυτό το θέμα και πιστεύω ότι για ορισμένους μπορεί να είναι μια σταθερή υπόκρουση, όπως η μουσική στις επικές κινηματογραφικές ταινίες και για κάποιους άλλους μπορεί να είναι σαν μουγκρητό μιας μακρινής καταιγίδας που θα ξεσπάσει.

• ....................................

Κι ενώ μπαίνω σε ατραπό, μου έρχεται στη σκέψη μονότονα η φωνή ενός φίλου, που όταν το θέτω το θέμα της "αγωνίας", μου απαντά: Πού τη βλέπεις την αγωνία; Αυτά είναι διανοουμενίστικες βλακείες. Δεν βλέπεις γύρω σου; Παρά την κρίση, οι άνθρωποι συνεχίζουν τη ζωή τους, τρώνε, πίνουν, δουλεύουν -όσοι έχουν δουλειά- σκοτώνονται, υποφέρουν, αγανακτούν στις ουρές για την εξόφληση των φόρων, πολλοί νομίζουν ότι με τη φυγή θα γλιτώσουν, και οι περισσότεροι έχουν στραμμένη την προσοχή τους στις νεότερες γενιές προσδοκώντας ότι θα βγάλουν από το τσεπάκι κάποιες λύσεις...

Ο κυνηγημένος!!!

Εγώ θα το θεωρούσα "λιποταξία" εάν δεν σχολίαζα, με λίγες κουβέντες, την εμφάνιση του Γιώργου Παπανδρέου στις εργασίες του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Συμμερίζομαι απολύτως τον ενθουσιασμό των φίλων και υποστηρικτών, που πήραν μια βαθιά ανάσα γιατί έτσι ο Γιώργος ήταν σα να τους έλεγε ότι είναι ΠΑΡΩΝ!! Κι έτσι άλλωστε θα μπορούσε κανείς να εκλάβει την εκεί παρουσία του.

• .......................................

Όμως η περίπτωση του Γιώργου μου φέρνει στο μυαλό μια μεγάλη φυσιογνωμία της ευρωπαϊκής ιστορίας, τον Λέοντα Τρότσκι, τον επαναστάτη που υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Οκτωβριανής επανάστασης και που κατατρεγμένος από τον σταλινισμό βρέθηκε στο Μεξικό και τελικά δολοφονήθηκε από το "μακρύ χέρι" της Γκεπεού, δηλαδή του Στάλιν. Φυσικά κανείς και ποτέ δεν πίστεψε ότι ο Τρότσκι ήταν προδότης, έτσι δηλαδή όπως τον παρουσίαζε η σταλινική προπαγάνδα...

• .......................................

Και για να έρθω στα δικά μας... Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πίστεψα ποτέ ότι "εγκλημάτησε" κατά της χώρας.  Αυτό θα ήταν μια υπερβολή που πιστώνεται στην απελπισία όλων εκείνων που το πιστεύουν, διότι έπρεπε να βρεθεί κάποιος για να τον λιθοβολήσουν! Αλλά το γεγονός ότι ο Παπανδρέου γυρίζει από δω κι από κει, σε όλο τον κόσμο, δίνοντας διαλέξεις και συμμετέχοντας στις διαδικασίες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς της οποίας είναι πρόεδρος, δίνει την αίσθηση ενός κυνηγημένου. Δίνει συγχρόνως την ευκαιρία στους φανατικούς εχθρούς, πολιτικούς αντιπάλους και μη, να βγάζουν καθημερινά χολή εναντίον του. Κι επειδή του Γιώργου δεν του ταιριάζει να είναι "αναχωρητής" ή σ' αυτή την δύσκολη συγκυρία για την χώρα να απουσιάζει, καλό είναι να ξανασκεφτεί ηρεμότερα τα πράγματα, γιατί είμαι βέβαιος ότι ο τάραχος των παθών θα σβήσει σιγά-σιγά και όλοι είναι υποχρεωμένοι, χωρίς προκαταλήψεις να δουν το χρέος τους απέναντι σ' αυτό τον τόπο.

• Δεν μπορώ να κρίνω με κομματικά κριτήρια την παρουσία του Παπανδρέου στο συνέδριο, την ώρα που απουσίαζε ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος δηλαδή που συνωμοτώντας τον πέταξε από την πρωθυπουργία και ανέλαβε ο ίδιος την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Είμαι βέβαιος ότι και ο ίδιος ο Παπανδρέου ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει πώς βλέπει τη δική του σχέση με το ΠΑΣΟΚ (του Βενιζέλου). Θέλει να είναι μια παρένθεση στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στο μαυσωλείο των προέδρων ή να ξαναμπεί στο κέντρο της επίσημης Ιστορίας;;; Είναι αλήθεια ότι γι' αυτόν "τερματίστηκαν" όλα κάπως συνοπτικά κι ελαφροσυνείδητα. Δεν θα μείνω λοιπόν, στην χαρμόσυνη υποδοχή του στο χώρο του συνεδρίου, γιατί πλέον δεν είμαι φίλαθλος. Θέλω να πιστεύω ακόμη ότι σύμφωνα με όσα λέει και πράττει σ' ένα ευρύτερο χώρο, ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μάλλον θεωρεί ότι δεν έχει τελειώσει η πολιτική σχέση του με την Ελλάδα. Όμως αν δεν βιαστεί, τα χρόνια περνάνε, η τάξη των συμπολεμιστών του αραιώνει, οι φίλοι σκορπίζουν κι ο ίδιος όσο "καλογυμνασμένος" και σκληραγωγημένος και εάν είναι, κάποια στιγμή θα νιώσει αποκαρδιωτική την πίκρα της μεταστροφής που τον έφερε από το θρίαμβο του Κινήματος κι από την κορυφή της εξουσίας στον κολασμένο και άνυδρο κύκλο του κυνηγημένου. 

• Εξάλλου δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ χτίζεται στις προδιαγραφές που έχει βάλει ο σημερινός αρχηγός του, κι αυτό το ΠΑΣΟΚ, όπως έχω ξαναγράψει, εμένα προσωπικά δεν μ' ενδιαφέρει.

ΒΡΕΧΕΙ!!! Μια μονότονη βροχή... Από τα μεσάνυχτα.

[Άραγε είναι δυνατή να ξεπλύνει την αρρώστια μας;;;]

Η καθιερωμένη βόλτα με τον Μάο, ο οποίος αυτή τη φορά δεν τραβάει το λουρί, περπατάει δίπλα μου και κάπου-κάπου σταματάει για τη δική του ανάγκη... Ψυχή δεν φαίνεται... πουθενά.  Ρίχνω ματιές παντού και το μόνο που βλέπω και νιώθω είναι η μόνωση μέσα στην γενική καταδίκη. Το μεταφυσικό με την ορατή πραγματικότητα μπλέκονται σε μια ενιαία κρίση. Πασχίζω καθημερινά να δω κάπως διαφορετικά τη ζωή μας, έτσι όπως είναι τώρα.

• Και είμαστε σε "κατάσταση πολιορκίας"!
• Ωστόσο, νιώθω ότι ζούμε και το δράμα μιας πολιτείας που έχει απομονωθεί από θανατηφόρα επιδημία.

Σαν υπόκρουση ακούγεται ο βόγγος από την τρομοκρατία που έχει εξαπολύσει το επίσημο κράτος ή -αν θέλετε- η "ξένη κατοχή", δηλαδή οι εντολοδόχοι της περιβόητης "Τρόικας"... Γιατί είναι τρομοκρατία να σου στέλνει το κράτος ένα χαρτί και να απειλεί με κατάσχεση του σπιτιού σου, του χώρου που είναι απαραβίαστος, αν δεν πληρώσεις το χαράτσι!!!!

• Όλη αυτή η κατάσταση με παραπέμπει στην "Πανούκλα" του Αλμπέρ Καμί... Τη θυμάστε (όσοι την είχατε διαβάσει);
• Μέσα στο αποκλεισμένο Οράν, η πανούκλα θερίζει ζωές, τα κρεματόρια δουλεύουν μέρα νύχτα, τα τραμ περνούν φορτωμένα νεκρούς. 

Κι όμως ο κόσμος κυκλοφορεί στους δρόμους, παραδομένος σε μιαν αδιάκοπη αναζήτηση, κι όμως ο γερο-ασθματικός μετράει το χρόνο με ξερά μπιζέλια μέσα σε δυο καραβάνες, κι ενώ μερικοί πασχίζουν να ξεπεράσουν τις ενοχές τους, κάποιοι άλλοι βρίσκουν μέσα στον τρόμο και την αγωνία τις μεγάλες φιλίες που θα τους σημαδέψουν...

Η πανούκλα πέφτει στην ανυποψίαστη πόλη και κάποιοι θα την παρομοιάζουν με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα το 1941...  Από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων και τα διαβάσματά μας ξέρουμε ότι όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην ελληνική πρωτεύουσα ήταν σα να έπεσε μια επιδημία, για την οποία κανείς δεν ήξερε πόσο θα διαρκέσει.

Παρατηρώντας ιστορικά τα γεγονότα, μπορούμε να βγάζουμε κατόπιν εορτής συμπεράσματα, αλλά δεν είναι πάντοτε το ίδιο.

• Τώρα κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια πότε θα ξεμπερδέψουμε με αυτή την "πανούκλα" που έχει ενσκήψει στη χώρα μας

Νιώθουμε πραγματικά αδύναμοι (δηλ. η ανθρώπινη αδυναμία) μπροστά στον παραλογισμό μιας μάστιγας που κανένας δεν μπορεί να πολεμήσει κι απ' την οποία δεν μπορεί να αμυνθεί. Και δεν μπορώ να πιστέψω τους δημοκόπους κάθε λογής που είναι πλασμένοι για να γίνονται αρεστοί! Περισσότερο από κάθε άλλη φορά είμαι βέβαιος ότι η πολιτική ζωή του τόπου μας είναι ένας κόσμος μικροκατεργαρέων που δεν νοιάζονται αν στις γειτονιές της πρωτεύουσας ακούγονται οι χαρούμενες φωνές των παιδιών ή τα χαχανητά των μεγάλων, αν λιβανίζει αχνιστό φαΐ…Αυτό που βλέπει κανείς είναι οι καθημερινές ουρές στις εφορίες, στα δημόσια καταστήματα όπου οι… πρόσφυγες της Καταστροφής περιμένουν υπομονετικά πλέον τη σειρά τους για να πληρώσουν!!!

Δεν ξέρω πώς, αλλά ο νους μου πάει και στο πικρό εκείνο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, στον "Μιχαλιό", που δεν έχω όρεξη τώρα να το συνδυάσω. Ωστόσο το παραθέτω: 

Ο χρόνος και το άγχος για την καθημερινότητα…

Πόσοι μπορεί να έχουν αντιληφθεί ότι το μεγάλο βάσανό τους –μεταξύ άλλων– είναι  ο Χρόνος! Μια συνάντηση που είχα χθες με μια παλιά συνάδελφο και φίλη που τώρα ζει στη Γερμανία, έθεσε στο «πόδι», καθώς μιλούσαμε για την εν Ελλάδι κατάσταση, το ζήτημα των νέων και στο χώρο του θεάτρου. Οι νέοι –μου έλεγε – η φίλη μου, μπορεί να είναι σπουδαγμένοι, όμως επιζητούν τη γρήγορη αναρρίχηση και αγνοούν ότι υπάρχουν αξίες τις οποίες πρέπει να έχουν και οι ίδιοι αλλά και να μένουν σταθεροί σ’ αυτές τις αξίες.

• ...................

Κανείς δεν παραγνωρίζει την ανεργία, και γενικώς την οικονομική κρίση, αλλά είναι φανερό πλέον ότι έχουμε οδηγηθεί χωρίς το καταλάβουμε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική, οπότε και οι νέοι δεν νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά πώς θα πετύχουν, πώς θα φτάσουν σε σύντομο χρόνο εκεί όπου για να φτάσουμε εμείς οι παλιότεροι αναλώσαμε πολύ χρόνο και κόπο!!

• Ονειρευόμασταν κάποτε ότι θ’ αλλάξουμε τον κόσμο, μεθούσαμε στην προσμονή του νέου κόσμου, βλέπαμε κάπου μακριά ίσως αλλά… βλέπαμε την άνοιξη να έρχεται και νομίζαμε ότι θα είμαστε αθάνατοι!!!

Και φτάσαμε εδώ όπου τώρα είμαστε, σχεδόν απόμαχοι, όχι γιατί το θελήσαμε, αλλά γιατί οι συνθήκες μας οδήγησαν στην άκρη του δρόμου. Στεκόμαστε, νιώθοντας την παγωμάρα του χρόνου και στοχαζόμαστε πλέον με λογιστικές πράξεις, αναλογιζόμενοι τα έσοδα και τα έξοδα. Ανήκουμε σ’ ένα σύμπαν ρομαντικό, ίσως εξωφρενικά ρομαντικό, γι’ αυτό εξακολουθούμε να μιλάμε για αξίες, προσπαθώντας όμως να καταλάβουμε τους νέους  που δεν πολυενδιαφέρονται να λύσουν το αίνιγμα της Σφίγγας, αλλά ανασύρουν μια δική τους ηθική που έχει άμεση σχέση με την προσωπική τους επιβίωση!!!

• ...................

Ίσως εγώ να μιλώ συχνά για αισιοδοξία, αλλά σκέφτομαι ότι αυτή η αισιοδοξία να είναι βασισμένη σε ψευδαισθήσεις, αυτές ακριβώς για τις οποίες αδιαφορούν οι νέοι, που θέλουν κάτι πιο χειροπιαστό. Κι έχουν δίκιο!  Λέτε να έχουν καταλάβει ότι ο κόσμος μας είναι κάτι έντονο και φευγαλέο που μοιάζει σαν ερωτική στιγμή;;; Και το λέω αυτό διότι εμείς οι παλιότεροι, κάποιοι τέλος πάντων, «θεωρούσαμε» τη ζωή υπό το πνεύμα της αιωνιότητας – sub specie aeternitatis!

• Η αγωνία μας δεν είχε σχέση με το επέκεινα αλλά με το εντεύθεν…

Ασύνειδα ίσως  να είχαμε ενστερνιστεί αυτό που Σπινόζα έλεγε, ότι δηλαδή δεν «επιθυμούμε κάτι επειδή το θεωρούμε αγαθό – αλλά αντιθέτως θεωρούμε κάτι αγαθό επειδή το επιδιώκουμε, το επιθυμούμε, το θέλουμε, το ποθούμε διακαώς». Τελικά, μας πήραν τα χρόνια και νιώθουμε τον εαυτό μας να μαστίζεται από την ανάγκη μιας ελάχιστης ασφάλειας.

• ...................

Κάποτε, θυμάμαι ένα παλιό συνάδελφο που αναφερόμενος στα συνδικαλιστικά μας στην ΕΣΗΕΑ και τον ΕΔΟΕΑΠ, έλεγε μια φράση που τότε με παραξένευε: «Να παλέψουμε για την ασπιρίνη μας…»!!! Κι εγώ, χαμένος στο καμίνι των επαναστατικών ιδεών που με είχαν κυριέψει, τον χλεύαζα! Τώρα σκέφτομαι ότι μάλλον είχε δίκιο και τώρα δεν είναι η ασπιρίνη, αλλά είναι ίσως το… παναντόλ ή το Xanax!

• Παίρνουμε περισσότερα Xanax  απ’ ό,τι ασπιρίνες…

Έχει παρατηρηθεί ραγδαία αύξηση στις πωλήσεις αγχολυτικών, ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών τα τελευταία χρόνια. Και δεν είναι το υπερβατικό άγχος, αλλά το άγχος για την καθημερινότητα.

Η επιδρομή των βαρβάρων!!!

• ΖΟΥΓΚΛΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ!!!

Δεν είναι πρωτότυπος ο σημερινός υπότιτλος του σχολίου μας. Και η "κουτσή" Μαρία το ξέρει από αμνημονεύτων χρόνων ότι το παράλληλο σύμπαν της ζούγκλας είναι η ανθρώπινη κοινωνία. Φτάσαμε δυστυχώς στο σημείο να αλληλοτρωγόμαστε κι εκεί μας οδήγησε ένα κράτος-τέρας. ένα σύστημα αιμοβόρο, ισοπεδωτικό, ευνουχιστικό.

• Οι "αξίες" που πρυτανεύουν σήμερα είναι το... αλληλοφάγωμα!
• Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό της έκπτωσης της δημοκρατίας, νοούμενης ως έννοιας ελευθερίας.

Θα σας πω ότι χτες που ήμουν στην εφορία (φυσικά για να πληρώσω...) κι έβλεπα τον κόσμο από τον δεύτερο όροφο να έχει καταλάβει τις σκάλες και να φτάνει έως κάτω στο ισόγειο, ένιωσα μια βαθιά απελπισία. Τα πρόσωπα όλων ήσαν σκοτεινιασμένα... Σαν πρόβατα που περιμένουν τη σειρά τους στο σφαγείο, μιας κυβέρνησης που είναι εγκλωβισμένη στην ανικανότητά της και στο μηχανιστικό πνεύμα των εκπροσώπων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Κομισιόν....

• .............................

Διάβασα ότι κόλαφο για τη φορολογική διοίκηση αποτελεί έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Κομισιόν, η οποία αποκαλύπτει τη γύμνια του ελεγκτικού μηχανισμού του υπουργείου Οικονομικών. Στην έκθεση που συντάχθηκε μετά την τέταρτη κοινή αξιολόγηση ΔΝΤ και ΕΕ με αντικείμενο τις επιδόσεις διαχείρισης εσόδων και τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, αποκαλύπτονται μερικές από τις βασικές αιτίες εξαιτίας των οποίων το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να εισπράξει έσοδα, με πενιχρά αποτελέσματα στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής.

• Η δυσκαμψία της κυβερνητικής πολιτικής και η πλήρης αδυναμία του Σαμαρά και των εταίρων του να βρουν λύσεις που δεν θα καταδικάζουν τον ελληνικό λαό, δημιουργούν σιγά-σιγά μια κοινωνία δυστυχισμένων πολιτών, που νιώθουν ότι έχουν δεχτεί μια ΕΠΙΔΡΟΜΗ!!!

Το σιντριβάνι των ανθρωποθυσιών!!!

Κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι, κάθε απόγευμα, κάθε βράδυ, τα μέσα ενημέρωσης μας "ειδοποιούν" ότι τελικά η ζωή δεν έχει αξία, ότι ο άνθρωπος δεν αντιπροσωπεύει κάτι το ιδιαίτερο κι ότι είναι ένας φορολογικός αριθμός, ένα ΑΜΚΑ, ότι δεν δικαιώνεται η ύπαρξή του παρά μονάχα εάν καταβάλει το χαράτσι του στο αιμοβόρο κράτος!!!

• Και είναι αλήθεια ότι τούτη η ζωή που όλοι μας την ονειρευόμασταν αλλιώτικη, δυστυχώς επιβαρύνεται με τόσο αίμα, με τόσα αποτρόπαια κι ακατανόητα εγκλήματα. 

Η φρίκη μάς κυριεύει όταν νιώθουμε το κόκκινο, αχνιστό σιντριβάνι των ανθρωποθυσιών που επιμόνως ζητεί η "Τρόικα" και οι διαπιστευμένοι εισπράκτορές της. Και θα βρισκόμασταν σε ηρεμότερα νερά εάν είχαμε μια ξεκάθαρη επίγνωση για το πού πάμε!!! Όλα τα άλλα που ακούμε για επαγγελίες, ιδεολογίες, επιτεύγματα, μεγαληγορίες, καταδίκες, καταντάνε βρομερή και τρισάθλια απάτη.

• .............................

Ένα θα σας πω: Μόλις άκουσα την απόφαση των δικαστών για τον άλλοτε πανίσχυρο δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, έμεινα... κάγκελο. Ισόβια;;;;  Και σήμερα διαβάζω στις εφημερίδες ή ακούω στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια ότι αυτό είναι ένα "μήνυμα"!!!  Κι ένα χαμόγελο πικρό διαγράφεται στο πρόσωπό μου.  Ξαφνικά ένιωσα ότι βρέθηκα στο Κολοσσαίο και ο κόσμος ούρλιαζε, κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση με τον αντίχειρα προς τα κάτω: ΘΑΝΑΤΟΣ!!!! Μην προτρέξετε... γιατί δεν είμαι υπερασπιστής του Παπαγεωργόπουλου.

• .............................

Έφταιξε;;; Να τιμωρηθεί!!! Εξαπάτησε τους πολίτες και πρόδωσε την εμπιστοσύνη τους;;; Να τιμωρηθεί!!! Πρέπει να πω ότι νιώθω να με κυριεύει ίλιγγος όταν σκέφτομαι ανάμεσα σε τι συμπληγάδες έχουν να κινηθούν οι δικαστές, ψάχνοντας ποιοι είναι αθώοι ή ένοχοι, έντιμοι ή ανέντιμοι, ειλικρινείς ή ψεύτες, ισορροπημένοι ή ψυχοπαθείς. Και θέλω πραγματικά να δω με σοβαρότητα αυτό το θέμα, πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες ή εμπάθεια. Και θέλω να εκφράσω την απορία μου και τη δυσπιστία μου για την επώδυνη απόφαση που ήταν ΙΣΟΒΙΑ!!!! Δεν θα πάρω φόρα να κατηγορήσω κάποιον ή κάποιο επιτελείο ότι τάχα σχεδίασαν την περιπέτεια αυτού του ανθρώπου, γιατί εν πολλοίς μονάχος του την οργάνωσε!!! 

• .............................

Αλλά μες στο μυαλό μου μπερδεύεται κάτι που δεν με αφήνει να δεχτώ ως φυσιολογικό αυτό που έγινε. Ο Παπαγεωργόπουλος μήπως φορτώθηκε τις αμαρτίες ενός κόσμου αμετανόητα κυλισμένου στην ανομία;;; Καθημερινά ακούμε να συλλαμβάνονται μεγαλο-οφειλέτες και μετά να αφήνονται ελεύθεροι με διάφορα νομικίστικα τερτίπια... Κι αν ρίξουμε μια ματιά προς τα πίσω, στην Ιστορία, θα δούμε ότι ουδέποτε έγινε εκείνο που θα έπρεπε να έχει γίνει. Αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν πάντα τα μέτρα του ορθολογισμού που κίνησαν την Ιστορία, γιατί όλοι πλέον ξέρουμε ότι άλλες δυνάμεις την κινούσαν κι έχουμε κάθε λόγο και σήμερα να πιστεύουμε ότι την κινούν ακόμη.

Αφήστε την φαντασία ελεύθερη να καλπάσει!!!

[Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις… / Γιατί δὲ μιλᾷς; / Πές μου!... Τάσος Λειβαδίτης]

Πριν αρχίσω τη μέρα μου, τρέχω να μάθω τι έγινε στον κόσμο.

Κάτι που θα με ξαφνιάσει, που ίσως με τρομάξει, ίσως μου δώσει χαρά υπέρμετρη...

• Όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος αυτή την εποχή είναι γεμάτος δράματα.

Και νιώθουμε ότι ζούμε ανάμεσά του, δηλαδή σ' ένα κόσμο συνειδητά ή ασύνειδα απελπισμένο, όπου η απόγνωση δυστυχώς έχει γίνει η σταθερή θερμοκρασία της φιλοσοφίας μας.

Από την άλλη, ενώ πιστεύουμε ότι ο ορίζοντας είναι γεμάτος οράματα, ΔΕΝ έχουμε μάτια γι' αυτά.

• Ωστόσο, το ότι δεν έχουμε μάτια για να δούμε τα οράματα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν!

Γιατί αυτά ξεπετιούνται σχεδόν καθημερινά μέσα από ζυμώσεις, όπως οι ατμοί μέσα από το καζάνι των μαγισσών του "Μάκβεθ", που αναγγέλλουν στον αμαρτωλό ήρωα το μέλλον!

Θέλω να πω ότι όλοι μας έχουμε την αγωνία για το πώς προδιαγράφεται το αύριο!

Αυτό φυσικά το μαθαίνουμε στην πορεία...

• Εκείνο που μας κατατρύχει είναι ότι είμαστε αβοήθητοι.

Κι όσο οι όποιες φιλοσοφικές θεωρίες  να είναι μια διαφυγή ή ένα άλλοθι (όχι για όλους αλλά για λίγους), μέσα σ' αυτή την συλλογική και εντέλει και ατομική κρίση, είναι αδύνατο να του παρασταθούν του ανθρώπου!

Πριν δυο-τρεις μέρες η Αττική δέχτηκε μια κατακλυσμιαία επίθεση από καιρικά φαινόμενα.

Αυτή η επίθεση κράτησε για ένα 6άωρο περίπου και ύστερα ήρθε η ηρεμία. 

Εκεί λοιπόν βρίσκονται και τα "οράματα"!

• Στην καινούργια μέρα φωλιάζουν μυστικά...

Επίσης μερικές φορές, καλό είναι ν' αφήνετε την φαντασία να διεκδικεί τα δικαιώματά της!

Κώστας Μητσοτάκης: Το μοναδικό "πολιτικό κάθαρμα" της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας!!!!

Έφριξα με αυτά που διάβασα σήμερα στο BHmagazino, στη συνέντευξη του Μητσοτάκη.

• Είναι ένα πολιτικό πτώμα και βρίσκεται στου παπά το κουτάλι κι ακόμη δεν λέει να βάλει μυαλό.

Μεταξύ άλλων ανοησιών που λέει ο γεροξεκούτης, αναφέρεται στον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, λέγοντας: 

"Προτέρημα δεν είχε κανένα ο Ανδρέας, γιατί αυτό που έκανε για την Ελλάδα ήταν η καταστροφή της. Ήταν ένας άνθρωπος με πολλά χαρίσματα, ήταν ένας άνθρωπος έξυπνος, γρήγορος, αποφασιστικός, αλλά και τελείως αμοράλ και άξιος για οτιδήποτε, ο οποίος έβαλε συγκεκριμένους στόχους και τους πέτυχε..."

Ο Μητσοτάκης πάντα έχει το θράσος να μιλάει για ΑΠΟΝΤΕΣ κι όταν δεν υπάρχει κάποιος να τον βάλει στην θέση του. Επικαλείται πρόσωπα που έχουν μεταναστεύσει στον άλλο κόσμο και καταστάσεις, ξέροντας ότι κανείς δεν μπορεί να τον διαψεύσει.

• Το σύνθημα "ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΘΑΡΜΑ" αντιβούιζε σε όλη την Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, την περίοδο της Αποστασίας, της οποίας αυτός υπήρξε αρχιτέκτονας και αρχιμάγειρας.

ΕΔΩ δεν χρειάζεται να υπερασπίσω το όνομα του ΑΝΔΡΕΑ, διότι αυτό το ρόλο τον έχει αναλάβει η Ιστορία, που τον έχει κατατάξει στους μεγάλους Έλληνες που έδωσαν πολλά στην Ελλάδα. Ο αρχι-αποστάτης Μητσοτάκης μήπως μπορεί να μας πει τι έκανε για την Ελλάδα; Με μια καταχρηστική και διασταλτική ερμηνεία θα έλεγα ότι μέχρι και η κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή του κόρη, η Ντόρα διάλεξε το όνομα του Μπακογιάννη και όχι το όνομα του πατέρα της για επώνυμο.

Ο Μητσοτάκης, λοιπόν, βρίσκεται έτοιμος για "αναχώρηση" και ο τυχοδιωκτικός χαρακτήρας δεν του επιτρέπει και αυτήν ακόμη την ώρα να είναι πιο ανθρώπινος. Δυστυχώς σε όλη του την πολιτική καριέρα έτσι πολιτεύτηκε. Με ύβρεις, με δολοπλοκίες, με κωλοτούμπες... Φυσικά μπορεί να λέει ό,τι θέλει για την δική του "προσφορά" στην Ελλάδα. 

Αλλά διαβάζοντας στο περιοδικό του "Βήματος", βάζω τα γέλια. Δείτε τι λέει ο αθεόφοβος Μητσοτάκης: 

"Θυμάμαι τότε που στην Κατοχή (ανάμεσα στις δυο συλλήψεις μου) έβγαινα από το σπίτι να πιω κανένα κρασάκι. Τότε οπλοφορούσα μονίμως διότι ήμουν αποφασισμένος να μην ξαναπιαστώ ζωντανός. Δεν γυρνούσα ποτέ στις 8.00 μ.μ., που ήταν η αστυνομική ώρα, αλλά τα μεσάνυχτα. Η μάνα μου στεκόταν πίσω από το παράθυρο καθώς οι αρβύλες μου ηχούσαν στο λιθόστρωτο. Δεν μου είπε ποτέ Γιατί, παιδί μου, αργείς..."

• ............................

Οι απιθανότητες και η φαντασία του Μητσοτάκη οργιάζουν εδώ και πραγματικά θα έκανε θραύση εάν έλεγε ότι αυτό είναι μυθιστόρημα!!! Πάντοτε μιλούσε για τη σύλληψή του από τους Γερμανούς. Και όχι μια αλλά δυο φορές!!! Οι Γερμανοί όσους έπιαναν ή τους εκτελούσαν ή τους έστελναν στα στρατόπεδα στη Γερμανία. Είναι απορίας άξιον πώς αυτός κατάφερνε να αφήνεται ελεύθερος!!!! Προσέξτε: Έβγαινε το βράδυ για να πάει να πιει κανένα κρασάκι!!Αυτό δεν μπορώ να το σχολιάσω...

• ............................

Οπλοφορούσε!!!! Ο Μητσοτάκης οπλοφορούσε!!! Τον είχαν πιάσει δυο φορές (και τον άφησαν ελεύθερο) και οπλοφορούσε. Αυτό δεν το χωράει ο νους. Και το πιο χαζό είναι ότι οι αρβύλες του τα μεσάνυχτα... ηχούσαν στο λιθόστρωτο!!! Ποιος λογικός στην Κατοχή, κυκλοφορούσε στην πόλη με όπλο και τα μεσάνυχτα ηχούσαν οι αρβύλες του, όταν θα έπρεπε να περνάει απαρατήρητος;;;; Αυτές τις αηδίες μονάχα ένας γεροξεκούτης θα τις έλεγε… Θέλω να γράψω κι άλλα, αλλά σαν πολύ χρόνο του αφιερώνω. 

• ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ!!!!
• Και δεν είναι σωστό να ασχολούμαστε με "πολιτικά πτώματα"!!!!

Είναι αρκετή μια Κυριακή!!!

• ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ... για να δώσει την ισορροπία του μέσα και του έξω χώρου!

Καλούμαστε να εφευρίσκουμε συνεχώς ερείσματα για ν' απολαμβάνουμε το φαινόμενο της ζωής.
Και το αξιοσημείωτο είναι ότι για να ζεις με κάποιες "αξίες" στην εποχή σου, πρέπει να συμμετέχεις στη σύνθεσή της.

• Όχι να διακατέχεσαι από έναν μικρόψυχο δογματισμό και ν' απομονώνεσαι.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ανάγκη της επικοινωνίας υπακούει απλώς στην [συνειδητή ή όχι] προσπάθεια που κάνουμε προς την κατεύθυνση της αναζήτησης του Θεού ή του θείου!

• Όλοι ψάχνουμε...

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε πως παραδέρνουμε σ' ένα χάος!
Αλλά δεν αμφισβητώ ότι καθημερινά παλεύομε να δημιουργήσουμε συνθήκες ένα νέο ανθρώπινο, εντελώς διαφορετικό από αυτόν που καθημερινά κατηγορούμε και δεν χάνουμε την ευκαιρία να τον οικτίρουμε για τις [γενικώς] κακές επιλογές του.

• Νομίζω ότι είναι πολλές οι στιγμές που νιώθουμε ότι είναι ανεπανάληπτη η στιγμή που μας ζεσταίνει ο ήλιος της ζωής.

Έτσι και μια Κυριακή μπορεί να δώσει αφορμές για να δούμε τη ζωή πιο εξωστρεφή και όχι τυποποιημένη που μόνη της έγνοια είναι το πρόσκαιρο και το βιαστικό..

Καλημέρα, μετά την [προ]χθεσινή καταιγίδα...

Σύμφωνα με τους μετεωρολόγους, τα χειρότερα για την Αττική πέρασαν. Ήδη ο καιρός έχει αρχίσει να φτιάχνει...

• Όμως, διαπιστώσαμε για πολλοστή φορά ότι η Φύση είναι ακαταμάχητη και φυσικά εκδικείται!!!

Μια γυναίκα 23 ετών πέθανε μέσα στο αυτοκίνητό της, που είχε ακινητοποιηθεί λόγω συσσώρευσης υδάτων, στην οδό Αμαρουσίου - Χαλανδρίου.

Αυτό είναι το θλιβερό.

Τ' άλλα επανορθώνονται και δεν έχει και μεγάλη σημασία πότε θα επανορθωθούν.

Είναι αλήθεια ότι από μια ηλικία και ύστερα όλοι οι άνθρωποι [ίσως μόνον οι άντρες;;;] έχουν το πρόσωπό τους χαραγμένο από τ' αυλάκια που άφησαν οι πίκρες, οι αγώνες, οι δοκιμασίες, οι λαχτάρες, οι απογοητεύσεις...

Και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο;

• Ότι η σύστασή μας είναι περισσότερο εύπλαστη στον πόνο παρά στη χαρά!!!!

Γι' αυτό κι όταν βλέπω κάθε μέρα το χαμόγελο μιας φίλης μου, σκέφτομαι πάντα ότι Η ΖΩΗ ΑΡΧΙΖΕΙ κάθε πρωί!!!

Δεν κάνω το λάθος να πω ότι αλλάζει ο κόσμος.

• Όχι, ο κόσμος δεν αλλάζει.
• Αυτό που αλλάζει είναι η ανθρώπινη ματιά!

Δηλαδή, κάθε μέρα τον βλέπουμε με διαφορετικό μάτι....

Να είναι κανείς αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;;;

• Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ Τ' ΑΛΛΑ ΜΗΤΡΙΑ!!!!
• Τελικά, μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία;;;;

• ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Ο ΚΟΥΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΩΒΟΣ!!!!

Τότε γιατί έγιναν όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια με τη σύλληψή τους;;; Χρωστάνε στο Δημόσιο εκατομμύρια ΕΥΡΩ και η Δικαιοσύνη τους αφήνει ελεύθερους;;;

• Υπάρχει κάποια άλλη ΑΡΧΗ για να διαμαρτυρηθούμε;;;

Δηλαδή, αυτοί οι δυο κύριοι επιχειρηματίες θα εξακολουθήσουν να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα;;;

Δυστυχώς όλοι εμείς οι απλοί πολίτες θα αναμασάμε κοινοτοπίες και καθ' ύλην αρμόδιοι θα χαμογελάνε με την αφέλειά μας.

Και είναι αλήθεια ότι εμείς ανακυκλώνουμε καθημερινά σωστά μεν, αλλά άγονα επιχειρήματα κι εκείνοι, οι μεγαλοκαρχαρίες μάς κοιτάζουν με το ψυχρό βλέμμα τους, και μ' ένα τίναγμα των ώμων τους πετάνε από πάνω τους όλο το συναισθηματικό φορτίο του ιστορικού χρόνου...