Τα ΔΡΩΜΕΝΑ στα χέρια μας...

Μετά από μια περίοδο σιωπής δέκα χρόνων, τα ΔΡΩΜΕΝΑ ξανακυκλοφορούν! Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, είναι αλήθεια. Να και το εξώφυλλο! Ένα τεύχος αποκλειστικά φιερωμένο στον ιρλανδο-γάλλο θεατρικό συγγραφέα και πεζογράφο Σάμιουελ Μπέκετ - στον άνθρωπο που σημάδεψε τον εικοστό αιώνα με το έργο του και που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο.

Περισσότερα στη διεύθυνση: http://dromenalagadinos.blogspot.com/

Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ο άλλος πολιτικός λόγος Tου Κ.Π. Παπαδιοχου

H πολιτική ζωή διολισθαίνει σταδιακά σε επικίνδυνες και επιζήμιες για τη χώρα ατραπούς, καθώς εναντίον στελεχών και των δύο μεγάλων παρατάξεων έχει αρχίσει να ασκείται μια ιδιότυπη «τρομοκρατία» που οδηγεί στην απαγόρευση διατύπωσης της όποιας διαφορετικής -και άρα ενδεχομένως καινοτόμου- άποψης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τελευταίου διαστήματος συνιστά ο κ. Θ. Πάγκαλος. Ο πρώην υπουργός προ ολίγων εβδομάδων διατύπωσε τη θέση ότι το πανεπιστημιακό άσυλο δεν θα πρέπει να συνιστά προκάλυμμα για την τέλεση έκνομων δραστηριοτήτων και βρέθηκε σχεδόν απολογούμενος στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, την Κυριακή εξέφρασε την αυτονόητη άποψη πως σε περίπτωση νέας ήττας του ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να συζητηθούν όλα τα ενδεχόμενα για την περαιτέρω πορεία του, περιλαμβανομένης και της μετεξέλιξής του σε κάποιο νέο πολιτικό φορέα, με αποτέλεσμα να προκληθεί έντονη δυσφορία στη Χαριλάου Τρικούπη.

Ανάλογα φαινόμενα αποδοκιμασίας της «διαφορετικότητας» έχουν παρατηρηθεί όμως και στον χώρο της Ν. Δ. Κοινό σκεπτικό για την επιθετική αντιμετώπιση των όποιων αιρετικών απόψεων διατυπώνουν τα, προβεβλημένα ή μη, στελέχη των δύο μεγάλων παρατάξεων είναι ότι με τις θέσεις τους δημιουργούν προβλήματα στο εσωτερικό είτε της Ν. Δ. είτε του ΠΑΣΟΚ, και ως εκ τούτου ενισχύουν εμμέσως την αντίπαλη πολιτική παράταξη.

Πού όμως οδηγεί η «ποινικοποίηση» της διαφορετικής προσέγγισης των πραγμάτων από τους πολιτικούς; Οδηγεί στην απόλυτη ομοιομορφία της σκέψης. Οδηγεί σε βουλευτές που λειτουργούν ως συντεταγμένος λόχος με αποκλειστική στόχευση τη συλλογή ψήφων που θα διασφαλίζουν στους μεν τη διατήρηση του εδράνου τους στη Βουλή, στους δε κομματικούς τους φορείς τη νομή της εξουσίας. Οδηγεί στην πλήρη ταύτιση της πολιτικής με ένα -ακριβοπληρωμένο και με κοινωνική προβολή- ακόμη επάγγελμα.

Είναι όμως αυτού του τύπου ο πολιτικός εκείνος που πραγματικά έχει ανάγκη η χώρα; Σίγουρα όχι. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι στελέχη με διασφαλισμένη την επανεκλογή τους στις προσεχείς εκλογές εκφράζουν τον προβληματισμό τους για τη συνέχιση μιας πολιτικής διαδρομής που θα καταδυναστεύεται από μια συνεχή «αυτολογοκρισία», υπό τον φόβο ότι αν διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους, θα κατηγορηθούν για υπονόμευση του κόμματος ή του αρχηγού τους.

Όμως ακριβώς αυτούς τους πολιτικούς έχει ανάγκη η χώρα. Και θα συνιστούσε πραγματική τομή η μεταλλαγή του πολιτικού μας πολιτισμού ώστε να επιτρέπεται ακόμη και οι πλέον προκλητικές απόψεις να καταγράφονται και να μην παραμένει η πολιτική αντιπαράθεση εγκλωβισμένη στην «κεντρική γραμμή» που κάθε φορά χαράσσει η Ρηγίλλης ή η Χαριλάου Τρικούπη. Βεβαίως, τα ανωτέρω δεν σημαίνουν πως στην πολιτική δεν πρέπει να υπάρχουν και όρια. Όρια, τα οποία, με τη χθεσινή του επίθεση κατά του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, ο κ. Θ. Πάγκαλος μάλλον υπερέβη. (Η Καθημερινή, 14/3/2007).

Xilouris(Lidakis) ...

ΜΕΘΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που η κριτική αξιοπιστία έχει χρεοκοπήσει και το αισθητήριο του κοινού είναι αμβλυμένο, τα πάντα είναι δυνατά στο χώρο της λογοτεχνίας. Θέλω να παρατηρήσω ότι μια σύγχρονη εκδοτική επιχείρηση γνωρίζει τους όρους της διαφημιστικής πρακτικής και μπορεί εύκολα πλέον να πετυχαίνει τους στόχους της. Πιασάρικος τίτλος, γλυκερό εξώφυλλο και γραφή που να γαργαλάει το μαλακό υπογάστριο… Αυτός είναι ο κανόνας. Υπάρχει όμως και η δημιουργία μιας φουρνιάς δημοσιογράφων / πεζογράφων που κερδίζει στα σημεία.

Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμαστε γιατί άνθρωποι από το δημοσιογραφικό σινάφι καταπιάνονται με τη λογοτεχνία. Όμως, είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο δημοσιογραφικός λόγος δεν περνά από διυλιστήριο, αφού είναι λόγος άμεσος, κατά ένα ποσοστό πρόχειρος και, βεβαίως, δεν διακρίνεται για την εκλεκτικότητά του. Αυτή, λοιπόν, η πεζογραφία των δημοσιογράφων έχει πεδικλωθεί στα γρανάζια μιας φιλοκοσμικότητας, η οποία σε τελευταία ανάλυση δεν καταφέρνει να εξοικειώσει τους συμμετέχοντες σε διάφορες μεθυστικές συνάξεις με τη λογοτεχνία.

Και είναι βέβαιο ότι και οι κατ’ επάγγελμα ακραιφνείς λογοτέχνες μας αντί να αντιστέκονται, κάνουν υποχωρήσεις και παραχωρήσεις σ’ ένα λόγο και μια γραφή που προσδιορίζονται από τις συντεταγμένες της δημοσιογραφικής λογικής. Η δημοσιογραφία δεν γίνεται να είναι λογοτεχνία. Πρόκειται για διαφορετικά μεγέθη. Η λογοτεχνία δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι κερδίζει από την εισβολή των δημοσιογράφων / λογοτεχνών. Πολλοί από τους συναδέλφους που ασκούνται στη λογοτεχνία είναι φίλοι μας και στενοχωριόμαστε για τις παρατηρήσεις που κάνουμε. Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι ενοχλεί η κατάχρηση της διαφημιστικής προβολής.

ΟI ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

«Η επόμενη μέρα της ψήφισης του νόμου-πλαισίου αποτελεί μία από τις πλέον δραματικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας του ελληνικού πανεπιστημίου», επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Σύγκλητος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Στην ανακοίνωσή της που εξέδωσε (13.3.2007) ύστερα από πολύωρη συνεδρίασή της, η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου, αναφέρει ότι «το επόμενο διάστημα θα χαρακτηρίζεται από συνεχόμενες εντάσεις, με σοβαρές επιπτώσεις στην διεκπεραίωση του ρόλου και της αποστολής των πανεπιστημίων, που είναι η μετάδοση και ανάπτυξη της γνώσης στις νεότερες γενιές».

«Πρέπει να καταστεί σαφές -συνεχίζει η ανακοίνωση- ότι ένας νόμος που διακατέχεται από την αντίληψη ότι το πανεπιστήμιο είναι ένα απείθαρχο σχολείο, όπου φοιτούν, για απεριόριστο χρόνο αδιάφοροι και αμελείς σπουδαστές, με ανεπαρκείς δασκάλους οι οποίοι λειτουργούν στην λογική της συντεχνίας και σπαταλούν το δημόσιο χρήματα, δεν μπορεί και δεν θα οδηγήσει σε κανενός είδους αναβάθμιση». «Υπό την έννοια αυτή, η κρίση θα είναι βαθιά και παρατεταμένη. Το υπουργείο Παιδείας, καθημερινώς θα υποχρεώνεται να εκδίδει διευκρινιστικές εγκυκλίους για την εφαρμογή σειράς διατάξεων, αρκετές απο τις οποίες θα τεθούν υπό καθεστώς αναστολής για περαιτέρω διευκρινίσεις είτε θα αποδειχθούν ανεφάρμοστες στην πράξη. Η αδυναμία δε των διοικητικών οργάνων να τις υλοποιήσουν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της απειλής ποινικοποίησης των αποφάσεών τους σε συνδυασμό με την προσπάθειά τους να αποφεύγουν τις παγίδες που υποκρύπτονται σε κάθε σημείο εφαρμογής του νόμου αυτού, μόνο στην εύρρυθμη λειτουργία των ΑΕΙ δεν θα οδηγήσουν», υπογραμμίζεται.

Και η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου καταλήγει ζητώντας την απόσυρση του νόμου. Αυτή η κυβέρνηση μπορεί να μας πει πού οδηγεί τον τόπο; Είναι κουφή, ή εσκεμμένα κάνει την κουφή και κουνάει την κατσαρόλα για να δει τελικά τι θα πρέπει να κάνει; Η ανευθυνότητα των κυβερνώντων δεν κρύβεται. Το ζήτημα είναι ότι κυβερνούν την Ελλάδα "μικροί" πολιτικοί...

ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΨΗΦΟΣ!

[Σκίτσο του Πάνου Μαραγκού, από το Έθνος, 9/3/2007]

"Επιστημονική φαντασία και αντικαθεστωτική ψήφος" είναι ο τίτλος ενός κειμένου που έγραψε η δημοσιογράφος Βίκυ Τσιώρου στην Ελευθεροτυπία (13.3.2007). Αναφέρεται σ' ένα ζήτημα που σε λίγο - αν ήδη δεν έχει γίνει αυτό - θα μπει στην ημερήσια διάταξη. Όσο θα διαιωνίζεται η κουφαμάρα των κομμάτων και η καιροσκοπική στάση μιας ευάριθμης ομάδας πολιτικών, τόσο θα τρίζουν τα θεμέλια του συστήματος. Γράφει η Β.Τσ.:

Το ότι συχνά η πραγματικότητα συναντά τη μυθοπλασία είναι μια άποψη που έχει γίνει αποδεκτή εδώ και πολύ καιρό σε διάφορες περιπτώσεις. Το αδιανόητο για την εποχή του «1984», του Οργουελ, έχει εφαρμοστεί σχεδόν στην καθημερινότητά μας, σήμερα, όπου αισθανόμαστε την αναπνοή του Μεγάλου Αδελφού στην πλάτη μας.

Πολύ αργότερα, το 2004, ο Ζοζέ Σαραμάγκου, στο βιβλίο του «Περί φωτίσεως» (Εκδόσεις Καστανιώτης), που μπορεί να αποδειχθεί προφητικό κι αυτό, πραγματεύεται το φαινόμενο μιας μαζικής εξάπλωσης της λευκής ψήφου στις δημοτικές εκλογές κάποιας χώρας.

Πρώτη δύναμη, γράφει ο Σαραμάγκου στο βιβλίο του, στην πρωτεύουσα αυτής της φανταστικής χώρας, με ποσοστό 70%, βγαίνει την πρώτη Κυριακή το λευκό, ενώ στις επαναληπτικές, την επόμενη Κυριακή, το λευκό φτάνει το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή.

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα ισχυριστούν κάποιοι. Μα το ίδιο δεν θα είχαν ισχυριστεί και κάποιοι άλλοι όταν διάβαζαν το βιβλίο του Οργουελ, την εποχή του;

Η ΚΥΡΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΚΩΦΕΥΕΙ!

Θ' ασχολούμαι με την κυρία Άννα Κοκκίνου (την "χαϊδεμένη" των μέσων ενημέρωσης) επειδή μου χρωστάει χρήματα. Κάποτε με κάλεσε και συνεργαστήκαμε. Συμμετείχα στην οργάνωση του Φεστιβάλ Μπέκετ και δεν πληρώθηκα. Δεν πήρα - ποτέ - ούτε ένα ευρώ!

Η κυρία Κοκκίνου (που μου έχει κλείσει δυο φορές το τηλέφωνο) έχει ειδικευτεί στο κρέμασμα των συνεργατών της. Λοιπόν, επανέρχομαι σε ένα θέμα που μπορεί να αφορά και άλλους καλλιτέχνες και μη. Και για τον πρόσθετο λόγο ότι η κυρία Κοκκίνου (που μηρυκάζει την δήθεν οικονομική της αδυναμία) επιχορηγείται από το κράτος.

Μετά από τόσο καιρό είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να εξοφλήσει το χρέος της προς εμένα. Εγώ όμως θα της το υπενθυμίζω. Η τέχνη έχει και μια πρακτική που δεν πρέπει κανείς να την παραβλέπει. Άννα (για να έχουμε μούτρα να κυκλοφορούμε στην πιάτσα πρέπει να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας), τα λεφτά μου!!!!!!!!!!

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ... ΠΕΡΙΗΓΗΤΗ!

"Τα εγχειρίδια του καλού... αναγνώστη βιβλίων" είναι ο τίτλος ενός άρθρου της Σάντυς Τσαντάκη. Κι αρχίζει με το ερώτημα: "Νομίζετε ότι ξέρετε να διαβάζετε βιβλία; Τώρα που μια σειρά από συγγραφείς θέλουν να σώσουν, όπως λένε, τη λογοτεχνία, σε μια εποχή που τυπώνονται περισσότεροι τίτλοι από ποτέ, διδάσκοντάς μας τον δικό τους τρόπο ανάγνωσης, εμείς δεν έχουμε παρά να ξανακαθήσουμε στα θρανία. Ο Φράνσιν Πρόουζ, για παράδειγμα, στο τελευταίο του βιβλίο, «Reading like a writer: A guide for people who love books and for those who want to write them», τα βάζει με τα βιβλιοπωλεία–σούπερ μάρκετ που καταστρέφουν τη διεθνή βιβλιογραφία με τον τρόπο που φιλοξενούν τα «εμπορεύματά» τους.... (Η Καθημερινή, 10.3.2007).

Προσπαθώ να βρω κάποιες αναλογίες με αυτά που συμβαίνουν στο διαδίκτυο και σε ό,τι τουλάχιστον έχει σχέση με τα blogs. Δηλαδή, όσοι "μπλόγκερ" διακινούνται στο διαδίκτυο και γράφουν ακατασχέτως, θέλοντας έτσι να συντελέσουν στην "προαγωγή" του διαλόγου (!) ή να εκτονωθούν προσωπικά, πόσο μπορούν να "δικαιωθούν" όταν "δημοσιεύονται" απίθανες, απίστευτες σαχλαμάρες και αμπελοφιλοσοφίες που δεν στηρίζονται πουθενά και που απλώς εκτονώνουν την αγωνία εκείνου ή εκείνης που γράφει!

Διάβασα σήμερα στον Μεσόκοσμο του φίλου ioannisxen για τον "ΠΡΩΗΝ ΠΕΖΟΝΑΥΤΗ, JIMMY MASSEY, που γύρισε ΑΝΘΡΩΠΟΣ από την κόλαση του πολέμου…". Πρέπει να πω ότι ήταν ένα εκπληκτικό ρεπορτάζ. Δεν ξέρω αν ασχολήθηκε καμιά εφημερίδα με το θέμα αυτό.

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μαντώ Μαυρογένους, Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Καλλιρρόη Παρρέν, Αρσινόη Παπαδοπούλου, Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Αικατερίνη Βερώνη, Ευαγγελία Παρασκευοπούλου, Κατίνα Παξινού, Έλλη Λαμπέτη, Ελένη Παπαδάκη, Βάσω Μανωλίδου, Πηνελόπη Δέλτα, Λιλή Ιακωβίδη, Μυρτιώτισσα, Ζωή Καρέλλη, Μέλπω Αξιώτη, Μελισσάνθη, Αλέκα Κατσέλη, Ραλλού Μάνου, Δόρα Στράτου, Ελένη Βλάχου, Μαρία Χορς, Σαπφώ Νοταρά, Γεωργία Βασιλειάδου, Καίτη Γκρέυ, Σωτηρία Μπέλλου, Σωτηρία Ιατρίδου, Ρένα Βλαχοπούλου, Δόμνα Σαμίου, Λούλα Αναγνωστάκη, Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Κωστούλα Μητροπούλου, Ελένη Καραΐνδρου, Μαρία Κάλλας, Αγνή Μπάλτσα, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Ελένη Χατζηαργύρη, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Μαριέττα Ριάλδη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Δέσπω Διαμαντίδου, Μελίνα Μερκούρη, Μάρθα Βούρτση, Εύα Κοταμανίδου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Έλλη Αλεξίου, Ελένη Βακαλό, Εύα Βλάμη, Άλκη Ζέη, Αντιγόνη Μεταξά, Λιλίκα Νάκου, Ζωρζ Σαρρή, Διδώ Σωτηρίου, Βάσω Κατράκη, Αμαλία Φλέμιγκ, Άννα Συνοδινού, Αντιγόνη Βαλάκου, Γαλάτεια Σαράντη, Βούλα Δαμιανάκου, Μάρω Δούκα, Ρέα Γαλανάκη, Nelly’s, Ασπασία Παπαθανασίου, Μαρίκα Νίνου, Ρόζα Ιμβριώτη, Μαρία Πολυδούρη, Κική Δημουλά, Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ, Μαντώ Αραβαντινού, Σοφία Βέμπο, Μαρία Αλκαίου, Αγγελική Χατζημιχάλη, Λίζα Μιχελή, Αγλαϊα Παππά, Κατερίνα Κακούρη, Αθηνά Κακούρη, Ειρήνη Παππά, Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ιωάννα Καρατζαφέρη, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Λιλή Ζωγράφου, Ρίτα Μπούμη-Παππά, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Ιουλία Ιατρίδη, Όλγα Βότση, Ιωάννα Τσάτσου, Τατιάνα Σταύρου, Ευγενία Φακίνου, Νένη Ευθυμιάδη, Μάρω Λοΐζου, Βάσω Ψαράκη, Ξένια Καλογεροπούλου, Μαίρη Αρώνη, Νέλλη Αγγελίδου, Μαρία, Γεωργία, Μαρία, Νίκη, Κατερίνα, Άννα, Δέσπω, Φωτεινή, Ιωάννα, Γαριφαλιά, Ελένη, Αλεξάνδρα, Αγγελική, Αμαλία, Πατρούλα…

Ονόματα αγαπημένα, ελληνικά, που δεν γιορτάζουν μονάχα κάθε 8 Μάρτη, αλλά κάθε μέρα… Τα μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν ως συνήθως κάποιες σελίδες του, και ξεμπέρδεψαν. Εν πάση περιπτώσει, καταγράφουμε τις εφημερίδες Καθημερινή, Ελευθεροτυπία, Έθνος, Τα Νέα, Ριζοσπάστης, Η Αυγή.

ΑΥΤΟΙ, ΛΕΝΕ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!

[Ο φαντάρος της φωτογραφίας, μόλις έμαθε τους λόγους της "εμφάνισης" του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και αναρωτιέται αν πρέπει να συνεχίσει να φυλάει σκοπιά...]

Κάθε μέρα ακούμε τερατωδίες από τους διάφορους καθηγητές της ιστορίας με αφορμή το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας. Να τους βοηθήσουμε, λέω εγώ, για να συμπληρώσουν κάποιες λεπτομέρειες. Όταν έκανε την "εμφάνισή" του ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο δεν τον καλοδέχτηκαν οι Έλληνες. Βρέθηκε κάποιος ονόματι Κολοκοτρώνης με μερικούς κατσαπλιάδες "κλέφτες" κι ενώ προχωρούσε ο καημένος ο Ιμπραήμ με τους εκλεκτούς Τουρκοαιγύπτιους στο εσωτερικό της Πελοποννήσου, τον παρενοχλούσαν! Αν είναι δυνατόν!

Αυτά, βεβαίως δεν μας τα είχαν διδάξει εμάς των παλαιοτέρων και τα μάθαμε εκ των υστέρων. Δηλαδή, ο Ιμπραήμ ερχόταν ο άνθρωπος να κάνει τουρισμό και ήταν στις προθέσεις του να βοηθήσει το τουριστικό κλίμα της εποχής. Αλλά ποιος να τον καταλάβει, ο Κολοκοτρώνης ή ο Νικηταράς ο επονομαζόμενος - άκουσον άκουσον - και "Τουρκοφάγος"! Πω πω πω πω, βαρβαρότητα. Εγώ πάντως είχα μείνει με την εντύπωση ότι εκείνος ο άνθρωπος έσφαζε Τούρκους για να ξεβρωμίσει ο τόπος επειδή έλεγε ότι ήταν δικό του το χώμα και οι πέτρες... Ρε Νικηταρά δικά σου το χώμα και οι πέτρες; Ουστ ρε... Πού να φανταστώ ότι ήταν ένας απλός βάρβαρος - όπως λέμε Κόναν ο βάρβαρος!

Διάβασα στην Καθημερινή, μεταξύ άλλων κι ένα άρθρο της κ. Μαρίας Δεληθανάση όπου σημειώνεται πως στα αρνητικά χαρακτηριστικά του βιβλίου χρεώνονται: α) εξωραϊσμός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, β) υποβάθμιση του καίριου ρόλου της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821, γ) άνευρη και «τηλεγραφική» εξιστόρηση της Ελληνικής Επανάστασης, δ) αμφισβήτηση αμιγούς ελληνικότητας της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους ε) «ουδετεροποίηση» των συμβάντων κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στ) χαρακτηρισμός του Κεμάλ Ατατούρκ ως ηγέτη του απελευθερωτικού αγώνα του Τούρκων, ζ) μη σαφής αναφορά του «ΟΧΙ» κατά την 28η Οκτωβρίου 1940 η) αναφορά σε «διχοτόμηση» της Κύπρου με συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Στο επίμαχο σημείο αναφέρεται: «Η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο και τα στρατεύματά της καταλαμβάνουν το βόρειο τμήμα του νησιού. Σχηματίζουν εκεί ένα τουρκοκυπριακό κράτος, το οποίο δεν αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα. Μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων εκτοπίζεται βίαια και το νησί διχοτομείται».

Συγγραφείς του βιβλίου είναι η κ. Μαρία Ρεπούση, επίκουρη καθηγήτρια Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο ΑΠΘ και τρεις δάσκαλοι με μακρόχρονη εμπειρία στη διδασκαλία. Μιλώντας η κ. Ρεπούση στην «Καθημερινή» σημειώνει ότι «εμείς υποστηρίζουμε πως για να μάθουν τα παιδιά Ιστορία χρειαζόμαστε λιγότερη αφήγηση και περισσότερο διερευνητικού και διαλογικού χαρακτήρα δραστηριότητες. Ενστερνίζομαι την τάση εξισορρόπησης των αντιθέσεων στην πραγματική τους κλίμακα και με την αναγνώριση της άποψης του άλλου. Δεν μπορούμε να διδάσκουμε μόνο τα δικά μας πάθη και παθήματα. Επαθαν και οι άλλοι από εμάς. Πρέπει να μπορούμε να αναφερθούμε και στις δικές μας «αμαρτίες». Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Διδάσκοντας τις αλήθειες αποκτούμε αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση. Η Ιστορία είναι γεμάτη αλήθειες».

Κανείς δεν θα μπορούσε να έχει αντίρρηση με την επιχειρηματολογία της. Τι βγαίνει όμως στο βιβλίο; Δηλαδή, η ελληνική ιστορία σε τι μπορεί να μοιάζει με εκείνη των Γερμανών που αιματοκύλισαν τον κόσμο ή με εκείνη των Αμερικανών που φτιάξανε ιστορία από τις εγκληματικές πράξεις των διαφόρων καουμπόιδων ή των Τούρκων που κατηγορούνται για γενοκτονία των Αρμενίων, για γενοκτονία των Κούρδων, για γενοκτονία των Ελλήνων!

Ποια σύγχρονη πολιτική σκοπιμότητα επιβάλλει να "εξωραϊσουμε" με τον τρόπο αυτό που το βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία; Αυτό το είδος του "εξωραϊσμού" σαφώς και συμφέρει στη γείτονα Τουρκία. Και σε τελευταία ανάλυση, πιστεύουν ότι πρέπει σήμερα να γκρεμίσουμε όλο το εποικοδόμημα που χτίστηκε με τα στοιχεία εκείνα τα οποία σήμερα η κυρία Ρεπούση πετάει στον κάλαθο των αχρήστων; Η λογοτεχνία μας, η πεζογραφία, η ποίηση, η ζωγραφική, τα δημοτικά τραγούδια, οι πίνακες του Ντελακρουά, ήσαν όλα της πλάκας!

Και δεν μας λένε μέχρι ποιού σημείου πρέπει να εμπιστευόμαστε τα ξένα αρχεία, στα οποία καταφεύγουν οι σύγχρονοι ιστορικοί; Θα εξαφανίσουμε τον Άρη Βελουχιώτη, τον Νίκο Μπελογιάννη, το ξερίζωμα δυο εκατομμυρίων Ελλήνων από τις πατρογικές τους εστίες στη Σμύρνη και την υπόλοιπη Μικρασία, τους σφαγιασμένους Μικρασιάτες Έλληνες, τις γυναίκες που βιάσθηκαν, τους Τσέτες που με το γιαταγάνι στο χέρι δεν αφήσανε ρουθούνι; Τι λέτε ρε παιδιά;

Ριζοσπάστης: "Βασιλικότεροι του βασιλέως!"

Έχω τις απόψεις μου και φυσικά δεν έχω όρεξη να πάρω το μέρος του ενός ή της άλλης, του Ριζοσπάστη ή της Ελευθεροτυπίας. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές και όσον αφορά τα σχετικά με τον Λούκο, δεν είναι δυνατό να συμφωνήσω σε μια λογική που όλους εμάς που "διαφωνούμε", μας θέλει "ιθαγενείς" και τους άλλους "ευρωπαίους"! Αν κάποιοι δημοσιογράφοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να συμπλεύσουν άκριτα με τον υπεύθυνο του Ελληνικού Φεστιβάλ, τον Γ. Λούκο, δεν έχουν παρά να το κάνουν. Ας διαβάσουμε το σχετικό δημοσίευμα του Ριζοσπάστη (6.3.2007), με αφορμή το σχόλιο της Ελευθεροτυπίας για την ανακοίνωση του ΣΕΗ:

Γιατί θίχτηκε η «Ελευθεροτυπία» με αναφορές της σε δύο φύλλα της, γιατί το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) χαρακτήρισε «παγκοσμιοποιημένο» και «ευρωπαϊστή» τον Γ. Λούκο; Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ αμέσως μετά το διορισμό του δήλωσε (16/8/2005) σε άλλη απογευματινή εφημερίδα το εξής: «Δεν μπορώ να διανοηθώ - ίσως γιατί είμαι περισσότερο Ευρωπαίος από Ελληνας... - ότι σε ένα συμβούλιο θα μπορούσαμε να αποφασίζουμε με ανθρώπους που μπορεί να έχουν γνώσεις γενικές και να έχουν δει πολλά πράγματα αλλά δεν είναι αυτό το αντικείμενό τους»...

Ο καθένας με το «δόγμα» του, όμως, και η «Ελευθεροτυπία» με το δικό της. Δογματικά υποστηρίζει τον Γ. Λούκο, πριν ακόμη αρχίσει να υλοποιεί το «όραμά» του, και δογματικά τον υπερασπίζεται μόλις κάποιος τολμήσει να εκφέρει διαφορετική γνώμη. Και καλά κάνει. «Ο καθείς εφ' ω ετάχθη»!

Ομως, όπως εκείνοι έχουν το δικαίωμα να τα βρίσκουν όλα ωραία και να ρίχνουν μαύρο δάκρυ που δεν ξέρουν τι να κάνουν όταν τελειώνει το Φεστιβάλ, ας επιτρέψουν και στους άλλους να έχουν τη δική τους άποψη. Και μάλιστα, όταν αυτή η γνώμη είναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών από εκλεγμένους εκπροσώπους ενός κλάδου.

Οσο για τον «Ριζοσπάστη», εκτός από τις απόψεις κάποιων που διαφωνούν όχι προσωπικά με τον Γ. Λούκο, αλλά με την πολιτική του Φεστιβάλ, όλο το καλοκαίρι φιλοξενεί, επίσης, τις παραστάσεις του Φεστιβάλ, ενημερώνοντας τους αναγνώστες του.

Στην «Ελευθεροτυπία», επίσης, διατείνονται ότι η ανακοίνωση του ΣΕΗ τούς θυμίζει «Ριζοσπάστη», με φανερή τη διάθεση παροχής υπηρεσιών προς την κυβερνητική πολιτική και παράλληλα την προβοκατόρικη αντιμετώπιση μιας διαφορετικής άποψης. Οσο δε για την απορία της εφημερίδας «γιατί οι ηθοποιοί δεν αντιδρούν στον "σκοταδισμό" του ΣΕΗ», οι ηθοποιοί φαίνεται να κρατούν τις δυνάμεις τους, για να αντιδράσουν στο «σκοταδισμό της συναίνεσης» που μας απειλεί επικίνδυνα, αντίθετα με όσους τους θέλουν πειθήνια όργανα.

Οι σιωπηλοί συνάνθρωποί μας...

Τον τίτλο του σημειώματός μου τον δανείστηκα από μια φράση που αναφέρεται στο κείμενο "Σκέψεις εντός πραγματικότητας" του Γιώργου Κακουλίδη που δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" ("Το απόλυτο ρόδο", 4.3.2007). Εκεί, εννοώ στην ίδια εφημερίδα διάβασα και για την Eurovision, ένα άρθρο της Ρουμπίνης Σούλη. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ... Λοιπόν, είναι αλήθεια ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας εκατοντάδες "σιωπηλοί συνάνθρωποι" και δεν χρειάζεται κανείς να αναρωτηθεί για την αιτία. Πας στη στάση του λεωφορείου και βλέπεις να στέκονται 5-6 άνθρωποι περιμένοντας. Ο ένας κοιτάζει τον άλλον και καινείς δεν λέει ένα "γεια" κι ας έχουν συναντηθεί στον ίδιο χώρο άπειρες φορές. Εδώ δεν μιλάνε οι συγκάτοικοι της διπλανής πόρτας. Για δείτε π.χ. σε μια πολυκατοικία πόσοι μιλάνε μεταξύ τους; Αραδιάζει κανείς άπειρα παραδείγματα.

Η κ. Μπακογιάννη

Δεν θα μας ενδιέφερε πλέον ν' ασχοληθούμε με την οικογένεια Μητσοτάκη, αν η κόρη του άλλοτε αποστάτη και για ένα χρονικό διάστημα πρωθυπουργού, δεν ήταν υπουργός Εξωτερικών. Διαβάσαμε τις τελευταίες μέρες ότι οι Τούρκοι άρχισαν να διεκδικούν και τον... Άη Στράτη! Τα κάποια μισόλογα για να δικαιολογήσουν τα πράγματα από την πλευρά της κυβέρνησης, μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ υπουργός Εξωτερικών - αλλά και πρωθυπουργός!

Η κυρία Ντόρα, με το πλατύ χαμόγελο, ενδιαφέρεται για το πόσα άλμπουμ με φωτογραφίες της θα γεμίσει. Μη σας φαίνεται παράξενο. Τρέχει από δω κι από κει και φωτογραφίζεται αδιακρίτως. Σου λέει ότι η επιδίωξή της να πάρει κάποτε το χρίσμα της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια να διεκδικήσει την πρωθυπουργία της χώρας, χρειάζεται "προϊστορία" - έστω φωτογραφική! Κατά τ' άλλα οι πολιτικές αναλύσεις και τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου έχουν αφιερώσει πολλά στην "πρωθυπουργική οργή για τα προσωπικά παιχνίδια της υπουργού" (Επενδυτής, 3.3.2007), στο γεγονός ότι η Ντόρα επιθυμεί διακαώς "να καταγραφεί ως αδιαμφισβήτητη διάδοχος του Καραμανλή, όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα". Αυτό, βεβαίως, είναι δική της δουλειά και δεν με απασχολεί, όσο η υπουργική της δραστηριότητα που δείχνει να κινείται στα πατήματα του πατέρα της, ο οποίος παρά τα χρονάκια του δεν λέει να το βάλει κάτω και συνεχίζει να "βυσσοδομεί" (όπως έλεγε κι ο πατέρας μου).

Στη φωτογραφία (από το προσωπικό της site): Ουάσιγκτον: 24 Μαρτίου 2006. Με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ κύριο George Bush στο πλαίσιο εκδήλωσης της ομογένειας... Τι ευτυχία!

Είναι όλοι ίδιοι;

Αφορμή για τούτο το σημείωμα, μου έχει δώσει η τακτική του ΚΚΕ που έχει κυριολεκτικά "εκτραπεί", βάζοντας όλους τους άλλους στο ίδιο τσουβάλι! Ιδιαίτερα τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για έναν πολύ απλοϊκό συλλογισμό αλλά και για ένα άκρως επικίνδυνο παιχνίδι. Η ιστορία της κάθε παράταξης είναι γνωστή. Η Δεξιά είναι γνωστό πλέον ποια συμφέροντα εξυπηρέτησε στα χρόνια που κυβερνούσε (και κυβερνά) τον τόπο. Και για να είμαι πιο συγκεκριμένος, τα κόμματα εξυπηρετούν ταξικά συμφέροντα.. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν κάπως θολώσει. Ωστόσο, για να προλάβω, πρέπει να πω ότι η εξίσωση ιδιαίτερα των δυο μεγάλων κομμάτων, ξεχνώντας την ιστορία και την προσφορά του καθενός, τα τελευταία π.χ. εξήντα χρόνια, για να μην πάμε πιο παλιά, εξυπηρετεί μόνο αυτές που πάντα λέγονται και δεν ονοματίζονται ως "σκοτεινές δυνάμεις" που απεργάζονται διάφορα σχέδια εκτροπών.

Είναι λυπηρό όταν απλοί άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες, του μόχθου και της βιοπάλης καταλήγουν αβασάνιστα στο συμπέρασμα ότι όλοι οι πολιτικοί και συνεπώς όλα τα κόμματα είναι ίδια! Είναι επικίνδυνο παιχνίδι γιατί εκτρέφει τον αμοραλισμό και εξουδετερώνει όλες τις ηθικές αντιστάσεις. Το λεγόμενο "σύνδρομο του οδοστρωτήρα" έχει σαν αποτέλεσμα την ισοπέδωση των πάντων. Το ψευτοδίλημμα ότι όλοι είναι ίδιοι, είναι ιδιαίτερα ενισχυμένο τα τελευταία χρόνια, μετά την κατάρρευση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης. Με την κατάρρευσή της χάθηκε ένα ουσιαστικό σημείο αναφοράς των "κολασμένων της γης", έστω και σ' εκείνη τη χοντροκομμένη μορφή που εμφανιζόταν. Τούτο το τελευταίο αφορά, ιδιαιτέρως τους νεότερους που δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν αναγκαίους συνδυασμούς για να βγάλουν σωστά συμπεράσματα.

Να μιλήσουμε για πρότυπα; Μα τα πρότυπα προϋποθέτουν αδιατάρακτες βεβαιότητες. Σε ποιες βεβαιότητες να στηριχτούμε όταν φροντίσαμε όλοι μας ή τα παντοειδή "πρακτορεία" που μας πολιορκούν, να τις αμφισβητήσουμε και με τη συνδρομή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τα μην ύματα τώρα φτάνουν παντού με ευκολία. Είναι περίεργη η συστηματική προσπάθεια πολλών αναλυτών και σχολιαστών να βάλουν σε ίση μοίρα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, παρόν και παρελθόν, τωρινή κυβέρνηση και προηγούμενη κυβέρνηση.

Αλλά ο αναλυτής ή σχολιαστής ξεχνά ότι η δουλειά του είναι να ρίχνει άπλετο φως στα γεγονότα. Κι αν πάρει θέση, αυτό γίνεται για να φωτίσει ορισμένες πλευρές για να οδηγήσει το κοινό στην πληρέστερη κατανόηση όχι μόνο των αναπτυσσόμενων επιχειρημάτων αλλά και του προβλήματος στο σύνολό του. Όταν μιλάει π.χ. ο Γιώργος Κύρτσος, είναι σαν να ακούς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ή σα να "εκφράζεται" κάποιος παθιασμένος νεοδημοκράτης. Δεν υπάρχει δυστυχώς ψύχραιμη σκέψη και ματιά. Είναι αλήθεια ότι έχουν χάσει το στοίχημα με την αντικειμενικότητα.

Ο κ. Κύρτσος κάποτε (το 2003) κατηγορούσε ευθέως τον πρόεδρο της Ν.Δ. Κώστα Καραμανλή ότι με τη στρατηγική που ακολουθεί δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αλλά τα συμφέροντα του επιχειρηματία Βαρδή Βαρδινογιάννη. Ήταν τότε που είχε γράψει και εκδώσει το βιβλίο του "Ο μυστικός πόλεμος των εξουσιών" και μεταξύ άλλων μιλούσε για «βαρδινογιαννικό κύκλωμα της Ρηγίλλης» μέρος του οποίου αποτελεί και ο εκπρόσωπος του κόμματος Θόδωρος Ρουσόπουλος... Τώρα προφανώς τα έχει ξεχάσει και μάλιστα "συμβιώνει" στα παράθυρα με τη σύζυγο του Ρουσσόπουλου!

[Στη φωτογραφία, η γέφυρα Ρίου Αντίρριου. Είναι δυνατό να αμφισβητηθεί ότι πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, τέτοιο που κάθε εκατό χρόνια γίνεται; Αντιθέτως μπορεί να αμφισσβητηθεί η επιχείρηση της Νέας Δημοκρατίας να προβάλει ως μεταρρυθμίσεις κάποιες διευθετήσεις που κάνει]

ioannisxen... χαίρε!

Με το που διάβασα την προτροπή στους φίλους που σε διαβάζουν για να επισκεφθούν το blog μου ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι συγκινήθηκα. Προσοχή: χρησιμοποιώ κυριολεκτικά την ελληνική γλώσσα. Κι αυτό από το γεγονός ότι έχω εντοπίσει πως και πολυγράφος είσαι αλλά και η ευρύτητα των ζητημάτων που σε απασχολούν, εν πολλοίς με "ενοχλούν" κι εμένα είτε θετικά με απασχολούν. Πρέπει να σου πως ότι έπαψα εδώ και δυο χρόνια να είμαι μάχιμος δημοσιογράφος κι έχω βρει την υγειά μου γράφοντας εδώ. Επειδή, λοιπόν, κατά μια έννοια είμαστε "συνάδελφοι" - έστω στο διαδίκτυο - πρέπει να μου δώσεις μια διεύθυνσή σου για να σου στείλω το βιβλίο μου και σε λίγες μέρες το θεατρικό περιοδικό μου. Αλλά και για να αποδώσω τα του Καίσαρος, παραθέτω τη δική σου διεύθυνση:

http://mesokosmos.blogspot.com/

O δια της χειραψίας λόγος τιμής είναι απόλυτα δεσμευτικός...

Aνταλλαγής επιστολών συνέχεια, μεταξύ του Σπύρου Eυαγγελάτου και του προέδρου του Eλληνικού Φεστιβάλ A.E., Γιώργου Λούκου. «Eιρωνικό και υπεροπτικό ύφος» διέκρινε ο κ. Eυαγγελάτος σε κάποια σημεία της επιστολής του κ. Λούκου. «Eίναι η ειρωνεία που πηγάζει από τη σιγουριά της εξουσίας. Mιας εξουσίας που διαθέτει την ισχύ να επιβάλλει τις θελήσεις της. Eτσι κι εγώ στέκω απέναντί της μόνος, σαν μια φωνή που επιμένει -και θα επιμένει- να μην πνιγεί» καταλήγει η επιστολή.

Λίγο πιο πριν ο κ. Eυαγγελάτος είχε σταθεί στο θέμα της υπόσχεσης για την παρουσία του στην Eπίδαυρο, θυμίζοντας στον κ. Λούκο ότι «δώσαμε τα χέρια. O δια της χειραψίας λόγος τιμής είναι απόλυτα δεσμευτικός για όποιον σέβεται αυτή την έννοια. Για μένα στάθηκε γνώμονας σ' όλη μου τη ζωή». Στη συνέχεια αναφέρεται στο θέμα της παράβασης των «Σφηκών», υπογραμμίζοντας: «Kρίμα. Yπολόγιζα στο λεπτό σας γούστο και στο χιούμορ σας. Tον καιρό του Aριστοφάνη φαίνεται πως οι αποδέκτες των σχολίων του ήταν λιγότερο εύθικτοι».

Oσον αφορά στους νέους και την Eπίδαυρο τονίζει ότι ο κ. Λούκος στην απάντησή του «παραθέτει ονόματα σκηνοθετών του Hρωδείου. Aπολύτως άσχετο». Kαι σχολιάζει την απάντηση του προέδρου ότι το «πλήρες πρόγραμμα της Eπιδαύρου θα ανακοινωθεί προσεχώς. Δηλαδή πότε προσεχώς; Mπήκε Mάρτης και το Φεστιβάλ αρχίζει τον Iούνιο. Aλλα περιμέναμε από τη δική σας ευρωπαϊκή οργανωτικότητα».

Στον συλλογισμό περί νέων στοιχείων στην Eπίδαυρο ο κ. Eυαγγελάτος αντιτάσσει με παραδείγματα ότι όλα (άνοιγμα στην όπερα, ξένοι θίασοι και συμμετοχή ξένων σκηνοθετών σε ελληνικούς θιάσους) έχουν γίνει στο παρελθόν. Για τα οικονομικά των «Σφηκών» σημειώνει ότι ήταν λάθος που δεν «προέβλεψε το φεστιβάλ ότι θα χρειαζόταν και μια δεύτερη παράσταση» για να μηδενιστεί το κόστος της παραγωγής». (Έθνος, 2/3/2007)

Η σιγουριά της εξουσίας!

Με τέσσερις λεξούλες ο Ευαγγελάτος έδωσε το στίγμα της (νέας) διεύθυνσης του Ελληνικού Φεστιβάλ. Ο κ. Λούκος φυσικά το δείχνει ότι η εξουσία έχει τη δύναμη να επιβάλει τη θέλησή της, χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Και γι' αυτό αν παρατηρήσει κανείς με προσοχή τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, τα σχετικά με την "αλληλογραφία" Λούκου - Ευαγγελάτου, θα συμπεράνει εύκολα ότι η δημοσιογραφική "λογική" παίρνει το μέρος της "εξουσίας". Αναγνωρισμένος μεν ο Ευαγγελάτος, σου λέει, αλλά η εξουσία τώρα είναι ο Λούκος!

Δεν κάνει ο υπεύθυνος του Φεστιβάλ καμιά αναφορά στα οικονομικά. Αναρωτιέται κι ερωτά ο Ευαγγελάτος [κι εγώ]: Δεν νομίζετε [κ. Λούκο] ότι είναι τουλάχιστον ιδιότυπο το να μην έχετε παρουσιάσει λεπτομερή ισολογισμό: έσοδα και έξοδα κάθε συγκροτήματος; Θυμάμαι ότι κάποτε όταν γινόταν συνέντευξη τύπου στον ΕΟΤ για το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών, το πρώτο που ρωτούσαμε οι δημοσιογράφοι ήταν για τον προϋπολογισμό των εκδηλώσεων - πόσο κόστισαν κ.λπ. Σήμερα δεν ξέρω τι ρωτούν οι δημοσιογράφοι του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ, αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν φτάνει να περιμένουν να σφίξουν το χέρι του διευθυντή και να πάρουν τις προσκλήσεις για τις εκδηλώσεις! Ή ορισμένοι να συνεννοηθούν ώστε γίνουν και συνεργάτες του Φεστιβάλ, γράφοντας διάφορα κείμενα στο έντυπο πρόγραμμά του.

Για να επανέλθω στον κ. Λούκο: Όταν έγραφα ότι δεν είναι ενημερωμένος και γι' αυτήν ακόμη την ιστορία του Φεστιβάλ, φαίνεται ότι έχει δόσεις αλήθειας. Ο Ευαγγελάτος του τα "χώνει"με τον τρόπο του. Και όπερα έχει παρουσιαστεί και μεγάλοι ξένοι σκηνοθέτες έχουν περάσει. Ο κ. Λούκος μας περνάει για "ιθαγενείς". Είναι σαφές ότι [επανέρχομαι] δεν χρειάζεται το Ελληνικό Φεστιβάλ να γίνει Φεστιβάλ της Αβινιόν [όποιος θέλει Φεστιβάλ της Αβινιόν, πάει στην Αβινιόν]. Να γίνει ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ! Μπορεί; Ο ποδηλάτης της φωτογραφίας είναι επαγγελματίας και δεν υπάρχει περίπτωση να γκρεμοτσακιστεί. Ας αποδείξει και ο κ. Λούκος ότι ξέρει τι κάνει για να μην γκρεμοτσακιστεί!

"Δεν δεσμεύθηκε από τον λόγο τιμής που δώσαμε"!

Νέα επιστολή Σπύρου Ευαγγελάτου κατά Γιώργου Λούκου (η φωτογραφία είναι της περασμένης χρονιάς, το 2006, όταν το Αμφι-Θέατρο παρουσίασε τους Σφήκες στο Ηρώδειο): «Δεν δεσμεύθηκε από τον λόγο τιμής που δώσαμε»!

Ο δημόσιος διάλογος ανάμεσα στον Σπύρο Ευαγγελάτο και τον πρόεδρο του Ελληνικού Φεστιβάλ για τη μη συμμετοχή του Αμφι-Θεάτρου στο φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου συνεχίζεται με απαντητική επιστολή του πρώτου, ο οποίος σχολιάζοντας το «υπεροπτικό ύφος» της επιστολής του Γιώργου Λούκου θεωρεί ότι «η ειρωνεία πηγάζει από τη σιγουριά της εξουσίας που έχει την ισχύ να επιβάλει τις θελήσεις της», ενώ «εγώ στέκω απέναντί της μόνος, σαν μια φωνή που επιμένει να μην πνιγεί».

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος απευθυνόμενος δημοσίως στον Γιώργο Λούκο επιμένει ότι η υπόσχεσή του για τη συμμετοχή του Αμφι-θεάτρου στα Επιδαύρια έγινε μεν διά λόγου, αλλά... «σας θυμίζω ότι δώσαμε τα χέρια. Ο διά της χειραψίας λόγος τιμής είναι απόλυτα δεσμευτικός για όποιον σέβεται αυτή την έννοια». Για την Παράβαση των «Σφηκών», όπου διακριτικά σχολιάσθηκε η απομάκρυνση του θεάτρου από την Επίδαυρο, σχολιάζει την έλλειψη χιούμορ, ενώ σχολιάζοντας το «άνοιγμα στην όπερα» που αναφέρει ο διευθυντής του Φεστιβάλ σημειώνει πως «αυτό έχει ήδη γίνει από το 1960, όπως η συμμετοχή ξένων σκηνοθετών σε ελληνικούς θιάσους ή η εμφάνιση στην Επίδαυρο ξένων θιάσων».

Για το κόστος των «Σφηκών», που κατά τον Γιώργο Λούκο υπερέβαινε τις εισπράξεις, αν και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν επισημαίνει: «Σύνηθες φαινόμενο είναι διεθνώς μια υψηλών προδιαγραφών καλλιτεχνική παραγωγή να μην καλύπτει τα έξοδά της. Γι' αυτό και οι κρατικές επιχορηγήσεις. Στη δική μας περίπτωση όμως, όπου γεμίσαμε το Ηρώδειο και διώξαμε περί τα 1.000 άτομα, την ευθύνη φέρουν οι σύμβουλοί σας, που δεν προέβλεψαν ότι θα χρειαζόταν και μια δεύτερη παράσταση με μηδενικό κόστος για σας και διπλάσιες εισπράξεις. Αλλά αφού θίγετε το οικονομικό θέμα, δεν νομίζετε ότι είναι τουλάχιστον ιδιότυπο το να μην έχετε παρουσιάσει λεπτομερή ισολογισμό: έσοδα και έξοδα κάθε συγκροτήματος;».

Τέλος, για την πολυετή παρουσία του Αμφι-Θεάτρου στην Επίδαυρο υποστηρίζει: «Έμμεσα κατακρίνετε όλες τις από τριακονταετίας διοικήσεις του Φεστιβάλ, διότι επέλεγαν και το Αμφι-Θέατρο. Ήταν όλοι εκείνοι ανίδεοι και αφελείς; Χρηματοδοτούσαν ένα θέατρο που απασχόλησε πολλές εκατοντάδες εργαζομένων σε κάθε τομέα, έδωσε κάποιες λαμπρές παραστάσεις και εκπροσώπησε επάξια τη χώρα μας, σε πάνω από 30 διεθνή Φεστιβάλ;». (Τα Νέα, 02/03/2007)

Αντίλογος Ευαγγελάτου προς Γ. Λούκο

Επανέρχεται ο Σπύρος Ευαγγελάτος και με νέα επιστολή του σχολιάζει τα όσα απάντησε ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος ως προς τη μη ένταξη του «Αμφι-Θεάτρου» στα φετινά Επιδαύρια. Με τη σειρά του:

* Θυμίζει στον κ. Λούκο ότι κατά την περσινή συνάντησή τους, όταν εκείνος του ζήτησε να αρκεστεί στο Ηρώδειο, βεβαιώνοντάς τον ότι το «Αμφι-Θέατρο» θα επιστρέψει στην Επίδαυρο το 2007, «δώσαμε τα χέρια. Ο διά της χειραψίας λόγος τιμής είναι απόλυτα δεσμευτικός για όποιον σέβεται αυτή την έννοια [...]».

* Σχολιάζει τη φιλοσοφία του Γιώργου Λούκου για την Επίδαυρο, η οποία αφορά μεταξύ άλλων: «το "άνοιγμα στην όπερα" (αλλά αυτό έχει γίνει ήδη από το 1960, όπως και εκδηλώσεις με τον Κάραγιαν, τον Μπεζάρ) ή τη συμμετοχή ξένων σκηνοθετών σε ελληνικούς θιάσους (αλλά κι αυτό έχει γίνει με τον Ρονκόνι, τον Λάνγκχοφ) ή την εμφάνιση στην Επίδαυρο ξένων θιάσων (που και πάλι έχει γίνει με αγγλικούς και ιταλικούς θιάσους)».

* Δέχεται τη διαβεβαίωση του κ. Λούκου ότι το κόστος της παράστασης των «Σφηκών» στο Ηρώδειο, όπου εξαντλήθηκαν όλα τα εισιτήρια, υπερέβαινε κατά πολύ τις εισπράξεις. Απαντά όμως ότι «είναι σύνηθες φαινόμενο διεθνώς, μια υψηλών προδιαγραφών καλλιτεχνική παραγωγή να μην καλύπτει τα έξοδά της. Γι' αυτό και οι κρατικές επιχορηγήσεις». Και εν προκειμένω, θεωρεί ότι «στη δική μας περίπτωση, όπου γεμίσαμε το Ηρώδειο και διώξαμε περί τα 1.000 άτομα, την ευθύνη φέρουν οι σύμβουλοί σας που δεν προέβλεψαν ότι θα χρειαζόταν μια δεύτερη παράσταση με μηδενικό κόστος για σας και διπλάσιες εισπράξεις».

* Χαρακτηρίζει «τουλάχιστον ιδιότυπο» το γεγονός ότι ο πρόεδρος του Φεστιβάλ δεν έχει ακόμα παρουσιάσει «λεπτομερή ισολογισμό: έσοδα και έξοδα κάθε συγκροτήματος».

* Εξοργίζεται καθώς «έμμεσα κατακρίνετε όλες τις από τριακονταετίας διοικήσεις του Φεστιβάλ διότι επέλεγαν και το "Αμφι-Θέατρο" [...] Ήταν όλοι εκείνοι ανίδεοι και αφελείς; Και στη συνέχεια -με άκομψο τρόπο- γράφετε ότι το Φεστιβάλ "χρηματοδοτούσε τις σκηνοθεσίες μου". Ναι, κύριε Λούκο, χρηματοδοτούσε ένα θέατρο που απασχόλησε πολλές εκατοντάδες εργαζομένων σε κάθε τομέα, έδωσε κάποιες λαμπρές παραστάσεις και εκπροσώπησε επάξια τη χώρα μας σε πάνω από 30 διεθνή Φεστιβάλ».

* Και τελειώνοντας, ο κ. Ευαγγελάτος δεν αφήνει «ασχολίαστο το ειρωνικό και υπεροπτικό ύφος κάποιων σημείων της επιστολής σας. Είναι η ειρωνεία που πηγάζει από τη σιγουριά της εξουσίας. Μιας εξουσίας που διαθέτει την ισχύ να επιβάλλει τις θελήσεις της. Έτσι, εγώ στέκω απέναντί της μόνος, σαν μια φωνή που επιμένει -και θα επιμένει- να μην πνιγεί». (Ελευθεροτυπία, 2/3/2007)

Σπ. Eυαγγελάτος: Είχε δεσμευθεί ο Γ. Λούκος

Eμμένει ο Σπύρος Eυαγγελάτος ότι ο διευθυντής του Eλληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος αθέτησε την υπόσχεση που του είχε δώσει πέρυσι ότι φέτος θα μετείχε στα Eπιδαύρια. Σε νέα «ανοιχτή» επιστολή του, απαντώντας στον κ. Λούκο, ο δημιουργός του Aμφι-Θεάτρου αναφέρει μεταξύ άλλων: «Eίμαι απολύτως βέβαιος ότι δεν προσπαθείτε να θυμηθείτε επακριβώς την περσινή συνάντησή μας»... O κ. Eυαγγελάτος αναφέρει ότι δεν έλαβε απάντηση στο ότι «στην Eπίδαυρο δεν μπαίνουν νέοι αλλά συνομίληκοί του» και σχολιάζει δηκτικά το γεγονός ότι μπήκε Mάρτης και οριστικό πρόγραμμα της Eπιδαύρου δεν έχει ανακοινώσει ο κ. Λούκος - «άλλα περιμέναμε από τη δική σας ευρωπαϊκή οργανωτικότητα», γράφει. Aμφισβητεί τα ανοίγματα Λούκου στην Eπίδαυρο (όπερα, ξένοι θίασοι, ξένοι σκηνοθέτες σε ελληνόφωνες παραστάσεις) - «έχουν ξαναγίνει» λέει- και αναφερόμενος στα οικονομικά του E. Φ. επισημαίνει ότι «είναι τουλάχιστον ιδιότυπο να μην έχετε παρουσιάσει λεπτομερή ισολογισμό, έσοδα και έξοδα κάθε συγκροτήματος». Tέλος, επισημαίνει «ειρωνικό και υπεροπτικό ύφος» στην απάντηση Λούκου «η ειρωνεία που πηγάζει από τη σιγουριά της εξουσίας», λέει. (Η Καθημερινή, 2/3/2007)