Ε, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΤΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ!!!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να συζητήσουμε, να βάλουμε κάτω τις θέσεις μας και να προσφέρουμε κι εμείς στον εθνικό διάλογο για να μπορέσει αυτή η χώρα να γνωρίσει καλύτερες μέρες. Αλλά δεν πρόκειται να γνωρίσει όταν κυκλοφορούν στο πολιτικό παζάρι μπεχλιβάνηδες και κρυπτοήρωες που ένιωσαν ότι το κλίμα και η επιταγή της στιγμής προσφέρονται για την εκπλήρωση τυχοδιωκτικών σχεδιασμών.

ΟΜΩΣ εγώ φωνάζω και κρίνω αμέσως γιατί δεν θέλω να χάνω χρόνο, δεν έχω διάθεση να χάσω τον καιρό μου δοκιμάζοντας  ψευτομπακαλίστικες δήθεν συνταγές. Η αοριστία  υπήρξε πάντοτε ο θώρακας της δειλίας. Είναι το απεχθές άλλοθι των κρυπτοηρώων. Είναι το δίχτυ που απλώνεται στη θάλασσα κι ό,τι ψάρια πιάσει. Αλλά αυτές οι κρυπτοηρωικές γαλές, που είναι αιλουροειδή ράτσας ξέρουν πολύ καλά  να θωπεύουν για να θωπευτούν. Οργίζομαι κι εγώ ενώ διαβάζω και ακούω και παρακολουθώ τη δραστηριότητα αυτών των δήθεν σωτήρων του έθνους, κι αισθάνομαι την αναταραχή που προηγείται του εμετού.

ΑΚΟΥΜΕ πολλούς από αυτούς να κατηγορούν συλλήβδην το πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας κι αναρωτιέμαι πού ήσαν όλοι αυτοί οι βραδυφλεγείς βάκχοι του πατριωτικού παροξυσμού σ’ όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια;;; Παρακολουθούσαν από το μπαλκόνι τους;;; Αλλά είναι γνωστό ότι υπήρξαν στιλβωτές στις περιόδους της δειλίας τους και της καιροσκόπου αναμονής τους και βέβαια στιλβωτές στην εποχή της άνετης και επικερδούς υμνολογίας. Είναι και το γεγονός ότι επιχειρούν να καρπώνονται αγώνες που δεν τους ανήκουν.

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ενός πολιτικού για τις ιδέες του είναι ωραία υγεία, αλλιώς θα ήταν φανατισμός χωρίς αντίκρισμα. Η πολιτική σημείωσε βήματα σε μια πορεία διαλεκτική. Ας ανατρέξουμε λίγο και στους πλατωνικούς διαλόγους. Η άρνηση των αντιθέσεων είναι μυωπική οπισθοδρόμηση, ενώ η σύνθεση, το γεφύρωμα των αντιθέσεων είναι η δυναμική αφετηρία της προόδου των κοινωνιών. Η διαλεκτική είναι η κινητήρια δύναμη της  ιστορίας. Συνεπώς δεν μπορεί κάποιος ν’ απαξιώνει τους άλλους, ν’ αρνείται τις θέσεις και απόψεις τους, να διαγράφει με μια μονοκονδυλιά τους πάντες και να πλασάρει τον δικό του αδίστακτο πολιτικαντισμό και τη δική του μικροπονηρία.

ΕΙΝΑΙ θλιβερό να έχει πλημμυρίσει η κοινωνία μας από ασύδοτους πολιτικάντηδες που υποδύονται τους πολιτικούς κήνσορες και περιοδεύουν στην ελληνική επικράτεια, κινούμενοι με την πόζα των θεσμοθετών της πολιτικής αρετής. Αλλά είπαμε ότι όλοι αυτοί επιπλέουν διότι έχει εφαρμοστεί από κάποιους η στρατηγική της σύγχυσης και του σαματά και  η ποδηγέτηση της κοινής γνώμης. Να συζητήσουμε, λοιπόν, χωρίς κουτσαβακίστικη συμπεριφορά και ύφος μπλαζέ, με αρχές και ιδέες, ή για αρχές και ιδέες, και να έχουμε στα μάτια και στο μυαλό την Ελλάδα των ονείρων μας.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας χαρακτηρίζει «κατσαπλιάδες του διαδικτύου»!!!

ΑΝ ο Παπανδρέου έλεγε ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ τους ανθρώπους του διαδικτύου θα γινόταν σεισμός και σήμερα θα βούιζε ο τόπος από τα σχόλια και τις πολεμικές ιαχές.

Όμως τα συστημικά και σε διατεταγμένη υπηρεσία μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν με την ανακοίνωση του ηγέτη και προέδρου [με ποιες διαδικασίες εξελέγη;;;] του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του Σταύρου Θεοδωράκη, που με ανακοίνωσή του τα βάζει μ’ εκείνους τους πολίτες  που έχουν βρει επικοινωνιακή διέξοδο στο διαδίκτυο: «Καθημερινά στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης εκατοντάδες κατσαπλιάδες του διαδικτύου με ψευδώνυμα βάζουν στο στόχαστρο τους επίσημους λογαριασμούς μας σε Facebook και Twitter και επιτίθενται με ανυπόστατες κατηγορίες, βρισιές, ακόμη και με ευθείες απειλές…».

Είναι δείγμα της «παιδείας» που έχει ο κύριος Θεοδωράκης. Δηλαδή, δεν έχει παιδεία!!!! Και κατά δεύτερον είναι έλλειψη ψυχραιμίας. Διότι αν ήταν ψύχραιμος θα ήταν ευγενικός. Αλλά φαίνεται ότι και η ευγένεια είναι χαρακτηριστικό που έχει βυθιστεί και κολλήσει στη λάσπη του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Ο Θεοδωράκης δεν έχει θέσεις και δεν ξέρει σε ποια ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου θα ενταχθεί και αυτό έχει άμεση σχέση με την απουσία ιδεολογίας και πολιτικών αρχών! Οι απαντήσεις του σε όλα τα πολιτικά ζητήματα είναι αόριστη. Περιμένει τα αποτελέσματα των εκλογών για ν’ αποφασίσει σε ομάδα θα ενταχθεί. Αν είναι δυνατόν!!! Αν έχει ξεκάθαρες θέσεις θα μπορούσε να το πει από τώρα. Αλλά είναι μέγας καιροσκόπος και αυτό ακριβώς είναι το χαρακτηριστικό εκείνων που τον έχουν πλαισιώσει, διότι κανείς μας δεν έχει καταλάβει τι καπνό φουμάρουν. Η αοριστία των θέσεών του απλώς αντανακλά τον καιροσκοπισμό του.

Ο Θεοδωράκης λέει στην ανακοίνωσή του: «Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στα άλλα κόμματα. Ξέρουμε ότι πληρώνουν χρήστες με ‘δελτίο παροχής’. Τα έχουν γράψει και άλλοι πριν από εμένα. Όποιος έχει λεφτά, έχει και μια στρατιά υποστηρικτών και συνάμα υβριστών των αντιπάλων του. Νέα παιδιά συνήθως, άνεργα, που με 500 ευρώ σε κάνουν ‘θεό’. Γεννούν από είκοσι ψεύτικους λογαριασμούς ο καθένας και περιμένουν την άνωθεν εντολή σου για να εξαπολύσουν τα δηλητηριώδη τουιτς τους. Βέβαια οι παλιοί του ίντερνετ τις αναγνωρίζουν όλες αυτές τις μαϊμούδες και δεν δίνουν σημασία. Οι άπειροι όμως επηρεάζονται…»

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Εάν είναι μάγκας [αφού λέει ότι ξέρει] ας κατονομάσει ποια κόμματα πληρώνουν και ποιους πληρώνουν!!! Ο τρόπος που «μιλάει» είναι παλαιοκομματικός. Έτσι μιλάνε και οι παλιοί. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η αοριστολόγα κοκορομαχία στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο Θεοδωράκης βλέπει τώρα παντού εχθρούς και συνομωσίες. Αλλά εμείς βλέπουμε πλήρη αδυναμία του να πολιτευτεί με πολιτικούς όρους, να; παραθέσει το πρόγραμμά του.

Είναι πρωτοφανές στην πολιτική ζωή να συμμετέχει στις ευρωεκλογές ένας σχηματισμός χωρίς να ξέρουμε το πρόγραμμά του. Το μόνο που έχει πει είναι ότι πρέπει να είμαστε στην Ευρώπη. Σιγά την είδηση!!! Μα η πλειοψηφία του ελληνικού λαού εκεί θέλει να είναι. Οπότε τι καινούργιο κομίζει το ΠΟΤΑΜΙ του Θεοδωράκη;;; Κι εδώ πάλι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να ξαναγυρίζουμε στο παρελθόν;;; Μόνος του βγήκε στο προσκήνιο, μόνος του μιλάει, μόνος του περιοδεύει, μόνος του ανακήρυξε τον εαυτό του ΗΓΕΤΗ και ΠΡΟΕΔΡΟ, μόνος του βάζει ερωτήσεις κι απαντάει. Δεν δίνει όμως απαντήσεις σε ερωτήσεις άλλων. Και συνεχώς ανακυκλώνει τα ίδια πράγματα, χωρίς να μπαίνει στην ουσία. 

Στην περίπτωση του Κυπριακού, το ΠΟΤΑΜΙ δηλώνει ότι «στηρίζει τη διαπραγματευτική προσπάθεια των ηγετών της Κύπρου, τονίζει ότι το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να τεθεί στην κρίση των κατοίκων της» και προσθέτει ότι είναι αντίθετο «σε οποιαδήποτε “διευθέτηση” θα επιχειρούσαν να υπαγορεύσουν τρίτα κράτη ή οργανισμοί». Ποια είναι η διαφορά του από τις θέσεις των άλλων κομμάτων;;; Όλοι τα ίδια λένε.

Έχει πει για τους ανθρώπους που τυχόν εκλεγούν «θα γίνουν μέρος της ομάδας που σχεδιάζει τη νέα Ευρώπη» και θα προσθέσουν «αξία στις ευρωπαϊκές διεργασίες»!!! Ποιοι σχεδιάζουν τη νέα Ευρώπη και ποιες είναι αυτές οι ευρωπαϊκές διεργασίες;;; Επίσης έχει "να ενισχυθεί ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι"!!! Τι θέλει να πει;;; Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα...

Πριν άκουσα μια δημοσιογράφο από τις Βρυξέλλες να λέει ότι δεν απάντησε σε σχετική ερώτηση με την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, αλλά -είπε η δημοσιογράφος- ότι μάλλον έδειξε να συμφωνεί!!!! Θεέ και Κύριε. Τι εννοεί ο ποιητής;;; Ο άνθρωπος μια δημοσιογραφική σχολή έχει τελειώσει και είναι αδύνατο να συζητήσει για οικονομικά θέματα. Οπότε κι εμείς γιατί να τον ρωτήσουμε;;; Δεν μου λέει και τίποτε το γεγονός ότι τον ακολουθούν κάποιοι που δεν ξέρουν σε ποιο Θεό πιστεύουν που δεν έχουν κι αυτοί ιεδολογία ή σταθερές πολιτικές αρχές, που ανήκουν στην κατηγορία των "απολιτίκ".

Όπως επίσης δεν μας είπε ποια είναι η θέση για την κατάργηση του Αγγελιοσήμου!!! Έχει θέση;;; Αλλά δεν είναι μονάχα αυτά τα ζητήματα που θα μπορούσε κανείς να τον ρωτήσει. Καθημερινά γεννιούνται προβλήματα που έχουν άμεση σχέση με την ζωή του Έλληνα πολίτη κι ο Θεοδωράκης με την προσφιλή τακτική του μιλάει για... γαλότσες!!!
Κι ότι «οι πιτσιρικάδες» που συναντά τον ρωτάνε: «Τι θα κάνετε λοιπόν με αυτόν τον οχετό;», εννοώντας τους «κατσαπλιάδες του διαδικτύου»!!! Ο συναισθηματισμός στην υπηρεσία της παραπολιτικής...

Ο Θεοδωράκης μπορεί να είναι εντεταλμένος από κάποια οικονομικά συμφέροντα. Το ότι βρέθηκε κάποια οπαδός του [πότε άραγε βρέθηκε - πριν καν ανακοινώσει την πολιτική του κίνηση είχε βρεθεί η ανώνυμη δωροδόχος], δεν λέει τίποτε. Μπορεί το κατεστημένο να τον χρειάζεται -γι' αυτό και τα ΜΜΕ τον στηρίζουν- για να κόψει ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί κανείς να βρει πολλές εκδοχές. Μη μας λέει όμως ο Σταύρος Θεοδωράκης ότι ξύπνησε ένα πρωί επειδή άκουσε τη φωνή του Κυρίου στον ύπνο του και αποφάσισε να σώσει την Ελλάδα!!!! Αλλά καιροσκοπισμός και λαϊκισμός [με γαλότσες...] μπορεί πρόσκαιρα να έχουν επιτυχία, αλλά σε πολύ σύντομο χρόνο αποκαλύπτονται...

Μικροί... Ναπολέοντες!!!!!

Υποχώρηση του Ναπολέοντα από τη Μόσχα. Έργο του Αντόλφ Νόρτεν [Adolph Northen, 1828–1876]

Καταχρηστικά -νομίζω- η Ιστορία έχει αποδεχτεί τον χαρακτηρισμό "μεγάλος" για κάποια πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό [είτε θετικά είτε αρνητικά] ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όπως, λόγου χάρη, στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Εγώ ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να λένε "ο μέγας Ναπολέων", αφού όλοι όσοι έχουμε διαβάσει την Ιστορία ξέρουμε πολύ καλά ότι η πολεμική δράση του γέμισε με πτώματα τις ευρωπαϊκές πεδιάδες και τον ουρανό με μαύρα κοράκια. Ωστόσο, δεν θα παραβλέψουμε και το γεγονός ότι καλλιτέχνες της εποχής του [και λίγο υστερότερα] και άνθρωποι των γραμμάτων, τον ύμνησαν για διαφορετικούς λόγους. Έχω την αίσθηση ότι με το πέρασμα των χρόνων έχει μάλλον αρχίζει να ξεθωριάζει το προσωνύμιο του "μεγάλου". Για τους Γάλλους πάντως θα εξακολουθεί να είναι... Μέγας!!!

Θ' αναρωτηθούμε εύλογα: Γιατί να λέμε ο Μέγας Ναπολέων και να μη λέμε ο Μέγας Όμηρος ή ο Μέγας Μότσαρτ ή ο Μέγας Αισχύλος;;; Και βάζω σε αντιπαράθεση αυτά τα ονόματα για να καταλάβει κανείς ότι σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να μπουν στη ζυγαριά, διότι ποιος μπορεί να τους παραβγεί;;; Κι όμως ο Ναπολέων έχει μείνει στην Ιστορία ως "Μέγας", παρότι ήταν και βραχύσωμος και τελικά υπέστη το "Βατερλό" του και τέλειωσε τη ζωή του εξόριστος στο νησί της Αγίας Ελένης!!!! Παράξενα παιχνίδια παίζει αυτή η Ιστορία...

Αλλά και οι λαοί αποδέχονται αυτά τα παιχνίδια και δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ότι μέσα στους ανθρώπους λαγοκοιμάται η μαζοχιστική λατρεία του αφέντη. Αυτό δηλαδή που συνέβη με τον Βοναπάρτη. Και με τον Χίτλερ και με τον Στάλιν και διαφόρους άλλους. Αλλά όμως ενυπάρχει και μια άλλη, πολύ περίεργη αλλά σκοτεινή λατρεία. Οι λαοί έχουμε δει πολλές φορές να εκδικούνται με φανατισμό και πάθος ό,τι προηγουμένως λάτρεψαν. Και είναι πολύ εύκολο η λεγόμενη κοινή γνώμη ν' αλλάξει γνώμη από τη μια στιγμή στην άλλη, και ν' απαρνηθεί, και ν' ανατρέψει και να διασύρει... 

Τι μ' έπιασε πρωινιάτικα ν' ασχολούμαι με τον Ναπολέοντα;;; Θα γελάσετε αν σας πω ότι στο μυαλό μου τριγυρνάνε οι μορφές των εγχώριων πολιτικών αρχηγών που φιλοδοξούν να τους γράψει η Ιστορία ως... μεγάλους, διότι έχουν προγραμματίσει να γίνουν "ρυθμιστικοί παράγοντες" της δημόσιας πολιτικής ζωής και ν' αλλάξουν την εικόνα της χώρας μας και την κοινωνία μας. Αλλά θ' ασχοληθώ σε άλλο σημείωμα γιατί τώρα κουράστηκα.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ...

Ταράτσες, κάγκελα, κεραίες, βρόμικα μπαλκόνια χωρίς μια γλάστρα, κι ένας ουρανός μουρτζούφλης... αυτό είναι το τοπίο που κορνιζάρεται από το παράθυρό μου. Η μουσική του Franz von Suppé [Light Cavalry] δίνει κάποιο νόημα σ' αυτή την άχαρη εικόνα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το νόημα που αποζητά η καρδιά. Αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία. Ένα κομμάτι τελειώνει κι αρχίζει το άλλο... Αυτό το τοπίο δεν μ' αρέσει, αλλά και πάλι αν κοιτάζω πιο δεξιά θα δω τον Υμηττό, που κι αυτός δεν μπορεί να πάρει ανάσα για να βοηθήσει κι εμάς. Η κατασκευαστική μανία του νεοέλληνα όλο και απλώνεται στις πλαγιές του βουνού, που είναι σημαδεμένος και τραυματισμένος από τις κεραίες που δίνουν τη δυνατότητα στα τηλεοπτικά κανάλια να βρομίζουν την ατμόσφαιρα και να κατακρεουργούν την ψυχή και την ηθική μας.

Αυτό που κάνω τώρα μη νομίζετε ότι είναι μια ειδυλλιακή περιγραφή. Οχι. Απλώς είναι η προσωπική μου μαρτυρία, ένα πρωινό του Απρίλη. Γιατί είμαι βέβαιος πως όσοι και να βρίσκονταν στη θέση μου, θα έβλεπαν με διαφορετικό μάτι τα πράγματα που εγώ πριν ονομάτισα. Είναι αλήθεια ότι το θέαμα του εξωτερικού κόσμου προκαλεί πάντα κάποιους κραδασμούς, αλλά διαφορετικούς στον καθένα. Κι αυτό έχει την αφετηρία του στις εσωτερικές προϋποθέσεις που κουβαλάμε. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές προσπαθώ να αιχμαλωτίσω κάποιες παλιές εικόνες ευτυχισμένων στιγμών για να νιώσω ασφάλεια. Αλλά όμως το κουδούνισμα του τηλεφώνου μ' επαναφέρει στο σήμερα, όπου ο ρυθμός των ερεθισμάτων με προσγειώνει στην καθιερωμένη ζωή, και γίνομαι υποχείριος του μηχανισμού που μου έχει στήσει.

Αγοράζεται ο άνθρωπος στην εποχή μας;;;;

Ζούμε σε μια από τις πιο διεφθαρμένες περιόδους της νεότερης ιστορίας μας. Και τούτο διότι πολλοί σ' αυτή τη χώρα ανακάλυψαν το αποτελεσματικότερο όπλο να διαφθείρονται οι άνθρωποι. Αγοράζεται ο άνθρωπος στην εποχή μας. Αλλά αυτό οι παλιότεροι το έχουν υπόψη τους από τότε που κάποιος πολιτικός εξαγόρασε συνειδήσεις κι έγινε η λεγόμενη Αποστασία που οδήγησε την χώρα μας σε περιπέτειες. Είναι γνωστό τοις πάσι, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος αγοράζεται και ιδιαίτερα εκείνος που ασχολείται με την πολιτική. Έχουμε, δηλαδή, καθαρό δουλεμπόριο. Ο άνθρωπος πουλάει καθαρά τον εαυτό του και εισπράττει την αμοιβή του. Κάποτε γινόταν δουλεμπόριο "νεκρών" υπάρξεων. Θυμηθείτε όσοι έχετε διαβάσει τις ΝΕΚΡΕΣ ΨΥΧΕΣ του Νικολάι Γκόγκολ. Ιστορικά ξέρουμε πως όταν υπήρχε καταπίεση, ακολουθούσε κάποια στιγμή και η εξέγερση. Και τέτοια είναι η περίπτωση, λόγου χάρη, του Σπάρτακου. Αλλά σήμερα έχουμε την αγοραπωλησία της συνείδησης. Κι αυτός που προχωράει σ' αυτή την αγοραπωλησία, εισπράττει την αμοιβή όχι φυσικά για το κορμί που στο εξής περισσεύει και γίνεται σαρκίο.

Δυστυχώς είμαστε διεφθαρμένη χώρα. Αφού βρίσκονται στο προσκήνιο αγύρτες και τυχοδιώκτες, έμποροι συνειδήσεων, που μας δίνουν ένα ξεροκόμματο απλώς για να χορταίνουμε, να φουσκώνουμε, χωρίς να παύουμε να είμαστε υποχείριά τους, δεμένοι στον τροχό μιας ανάγκης που αενάως ανανεώνεται. Τι νομίζετε ότι είναι η διατυμπανιζόμενη κρίση αξιών στις μέρες μας;;; Ουσιαστικά δεν είναι παρά... τύψη συνειδήσεων, αλλά που έχουν φροντίσει πριν ν' αυτοκτονήσουν, να αυτοεξουδετερωθούν!!! Στην αγορά της εποχής μας οι αξίες δεν έχουν θέση. Η αγορά είναι γεμάτη προθήκες κι όπως καλά ξέρουμε οι προθήκες χρειάζονται εμπορεύσιμα είδη. Ζούμε λοιπόν σ' ένα είδος ανατολίτικου παζαριού και δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, ποιον θέλουμε, τι πρεσβεύουμε, πού πάμε!!!

Η σημερινή πολιτική κατάσταση είναι απόρροια αυτής ακριβώς της διαφθοράς.

Φτάσαμε κάποτε που ο κυνηγημένος Παπανδρέου είπε κάτι για διαφθορά κι έπεσαν όλοι πάνω του να τον φάνε. Γιατί;; Απλώς γιατί είπε την αλήθεια που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί. Και είναι βέβαιο ότι ποτέ δεν ξέρουμε τις αλήθειες και συχνά βγάζουμε συμπεράσματα λαθεμένα. Η αλήθεια δεν είναι παράσταση και γι' αυτό χρειάζεται κάποιο σύστημα οργάνων για να την προσπελάσεις. πριν λοιπόν αρχίσουμε να κρίνουμε τους άλλους ή γενικώς την τρέχουσα κατάσταση -οικονομική, πολιτική, κοινωνική- καλό θα είναι ν' αναγνωρίσουμε τα δικά μας όρια, να κρίνουμε τους εαυτούς μας και ν' αποκτήσουμε μια στοιχειώδη αυτεπίγνωση.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και τα βοθρολύματα της δημοσιογραφίας!!!!

Πριν λίγες μέρες έγραψαν άρθρα στο ΒΗΜΑ ο Γεώργιος Π. Μαλούχος με τίτλο «Γιώργος ο Μοιραίος» και ο Μιχάλης Αγραφιώτης με τίτλο «Το αντάρτικο του κ. Γιώργου Παπανδρέου και η υποκρισία στην πολιτική». Σήμερα για πολλοστή φορά ο Πρετεντέρης ασχολείται σε άρθρο του στα ΝΕΑ με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν είναι απαραίτητο να αντικρούσει κανείς αυτά που γράφουν οι αρθρογράφοι του συγκροτήματος. Τα γραφτά τους είναι βοθρολύματα.

Είναι εμετικά και αποδεικνύουν ότι το συγκρότημα [άλλοτε Λαμπράκη και τώρα] Ψυχάρη, ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο αποδόμησης της προσωπικότητας του Παπανδρέου. Παραβλέπουν το γεγονός ότι ο ΓΑΠ δεν κυβερνάει τη χώρα και δεν έχει κυβερνητική θέση. Και δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να διαπιστωθεί ότι εάν δεν ακολουθείται συγκεκριμένο σχέδιο, τότε οι αρθρογράφοι θα πρέπει να πάνε το συντομότερο σε ψυχίατρο. 

Το ερώτημα δεν είναι τι σχέδιο υπηρετεί ο Παπανδρέου, όπως διαστροφικά ερωτά ο Πρετεντέρης, αλλά τι σχέδιο υπηρετεί ο ίδιος με τα κείμενά του στις εφημερίδες του συγκροτήματος και με τον ανόητο σχολιασμό του από το τηλεοπτικό κανάλι του Mega! 

• Δεν μπορεί να εξηγηθεί με τη λογική η μανία κατά του Παπανδρέου.

Τι τον νοιάζει τον Πρετεντέρη αν ο Παπανδρέου θα μείνει στο ΠΑΣΟΚ, αν θα το ξαναπάρει στα χέρια του, αν θα φύγει από το ΠΑΣΟΚ, αν θα ιδρύσει καινούργιο κόμμα;;; Είναι πραγματικά αξιολύπητος ο Πρετεντέρης διότι μάλλον πάσχει από κάποια ασθένεια την οποία μόνον ένας καλός ψυχίατρος μπορεί να διαγνώσει. Εμάς τους απλούς και ανίδεους μας έχει μπλέξει. Χώρια από το γεγονός ότι κάθε βράδυ στις λεγόμενες «ειδήσεις» του Mega επιχειρεί μεθοδικά να ερμηνεύσει τις ειδήσεις, να προκαταλάβει τους τηλεθεατές και να ποδηγετήσει την κοινή γνώμη.

Στο σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ γράφει μεταξύ άλλων ανοησιών ότι ο Παπανδρέου κάνει «σαν κακομαθημένο παιδί»!! Είναι ανάξιο σχολιασμού. Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται είναι ότι μάλλον επειδή τον αγνοεί ο Παπανδρέου αυτός κάνει σαν κακομαθημένο παιδί και βρίζει και χυδαιολογεί μπας και τον προσέξει!!! Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι αυλικοί του Ψυχάρη και κάποιων άλλων μεγαλοκαρχαριών που λυμαίνονται τη δημόσια ζωή του τόπου.

Καλά έλεγε προχθές ο Απόστολος Κακλαμάνης ότι δημοσιογραφικά σαπρόφυτα πάνε να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ, ενώ σιωπούν για τα έργα της ΝΔ 2004-2009!!!! Αλλά επόμενο είναι να τα έχουν μαζί του αυτά τα παπαγαλάκια κι όλοι εκείνοι που τον κυνηγούν καθημερινά, διότι ο Παπανδρέου είχε πει ΟΧΙ χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ των τραπεζών και σε βάρος του δημοσίου και των πολιτών. Μήπως και το Mega ιδιαίτερα, όπως και τ' άλλα συγκροτήματα των ΜΜΕ δεν τα έχουν μαζί του επειδή τους στέρησε τα θαλασσοδάνεια;;;

Εκείνο που πρέπει να σημειώσω είναι ότι με την ακατάσχετη προπαγάνδα τους έχουν καταφέρει να επηρεάσουν πολύ κόσμο σε σημείο που και η αναφορά μόνον του ονόματος του Γιώργου Παπανδρέου να προκαλεί αρνητικά συναισθήματα. Η πρώτη φυσικά αντίδραση αναφέρεται στο ότι αυτός μας έβαλε στο μνημόνιο!!!! Μα κανείς δεν σκέφτεται ότι εάν δεν υπογράφαμε το μνημόνιο η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε;;; Κι αυτό δεν είναι μια απλή κουβέντα αλλά θα το καταλάβαιναν οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ. Και βέβαια γίνεται και ευθεία αναφορά στο Κίνημα ότι δήθεν το διέλυσε!!! Αλλά το Κίνημα το κατέστρεψαν οι προσωπικές πολιτικές των στελεχών τα οποία ο ίδιος ο Παπανδρέου εμπιστεύθηκε, αλλά κι εκείνος που σήμερα υποδύεται τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπονόμευσε τον Παπανδρέου μέχρι τη στιγμή που κατάφερε αυτός και η παρέα του να τον αναγκάσουν να φύγει κι ό,τι έκανε στη συνέχεια ήταν διαλυτικό για το ΠΑΣΟΚ, αφού αυτή τη στιγμή είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Στη μαραμένη αγκαλιά της Πηνελόπης!!!!!

Herbert James Draper (1863–1920). Ulysses and Sirens

Ένα πράγμα έχω καταλάβει στα τόσα χρόνια που συμμετέχω στην πολιτική ζωή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: Οι σωτήρες της πατρίδας πάντα εξαργυρώνουν τις κάθε λογής κρίσεις, τις κάνουν επενδύσεις και τις κεφαλαιοποιούν: όλα στον προσωπικό τους λογαριασμό. Ασφαλώς και υπάρχουν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και τελικά αποφάσισα να μην είμαι ρομαντικός. Η διαπίστωση είναι ότι έτσι πηγηαίνει πάντοτε ο κόσμος, πουλώντας και αγοράζοντας!!! 

Μην αναρωτηθείτε λοιπόν γιατί χρειάζονται τα μεγάλα λόγια... Η απάτη, η ωραιολογία, οι υποσχέσεις για όνειρα απραγματοποίητα, είναι αυτά ακριβώς που κινητοποιούν τον μηχανισμό των σωτήρων. Όμως αναρωτιέμαι αν ο κοσμάκης εξακολουθεί να είναι αφελής ή έχει αρχίσει να ξυπνάει. Πιστεύω πως έχει ανάγκη από όνειρα η πλειοψηφία του κόσμου. Αλλά η ξυπνημένη πλευρά εξεγείρεται και ελέγχει για τον απλούστατο λόγο ότι η πλειοψηφία αφήνεται να κοροϊδεύεται από τους φαύλους...

Η γενιά μου γνώρισε πολλές διαψεύσεις. Και γι' αυτό τώρα δυσκολεύομαι να πιστέψω οπουδήποτε, γιατί τα πάντα είναι ένας απέραντος χλευασμός. Μ' αρέσει το ταξίδι έτσι όπως το καταλάβαμε από την ομηρική εποποιία του Οδυσσέα. Μερικές φορές όμως μ' ενοχλεί το γεγονός ότι έβαλε τους ναύτες του να τον δέσουν και να του βουλώσουν τ' αυτιά για να μην ακούσει τις Σειρήνες. Γιατί να μην τις ακούσει;; Δηλαδή πέρασε άγευστος από το δικό τους πέλαγος;; Και τελικά γύρισε στη μαραμένη αγκαλιά της Πηνελόπης...

Ας είναι... Εξακολουθώ να θεωρώ ότι το ταξίδι είναι εκείνο που μας κάνει ευτυχισμένους. Όχι το τέλος του ταξιδιού. Όχι η άφιξη στην Ιθάκη μας...

Το αίτημα της αλλαγής και ο πολιτικός πανικός...

Αυτό που διαπιστώνει ο ψύχραιμος παρατηρητής είναι ότι σήμερα παραγνωρίζεται ο οικοδομητικός ρόλος της πολιτικής γενικότερα. Είναι γεγονός ότι χρειάζεται η σύνθεση μιας νέας συνείδησης, αλλά δυστυχώς αυτό το έχουν αντιληφθεί οι διάφοροι καιροσκόποι, τυχοδιώκτες και αλλουβρέχηδες και θέλουν να καθοδηγήσουν τον κόσμο σε επικίνδυνες ατραπούς. Μπορεί να πήραμε στραβό δρόμο, μπορεί να τον βαδίζουμε αυτό τον δρόμο μ' ένα μαντίλι στα μάτια, μπορεί να βαδίζουμε στα τυφλά και οι παρωπίδες να μην μας βοήθησαν σε τίποτε, μπορεί να σκοντάφτουμε συνεχώς και ν' ακούμε από το πλάι να μας έρχονται ήχοι ελκυστικοί και περίεργοι κι εμείς να στρέφουμε προς τα εκεί την προσοχή μας και να έχουμε αφαιρεθεί.

Μπορεί να γίναμε έρμαια των περιστάσεων και θύματα των μικρών μας ελπίδων και να προχωρήσαμε ικανοποιημένοι με τα πρόχειρα και ανίδεοι των κινδύνων, να προχωρήσαμε σε δρόμους λοξούς που δεν φέρνουν σε καμιά διέξοδο και δεν οδηγούν σε καμιά λύτρωση και λύση. Ας έχουμε την ειλικρίνεια να το ομολογήσουμε. Η πολιτικολογία και η παραπολιτική της περιόδου που διανύουμε και ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στάθηκε κατώτερη των μεγάλων προσδοκιών της τραυματισμένης χώρας μας και οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα και τον δημόσιο λόγο είναι ανίκανοι να συλλάβουν το νόημα του μεγάλου χρέους.

Εκείνο που χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε είναι η άρνησή μας να καταληφθούμε από πανικό. Να μην βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα και να μην υποκύπτουμε στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Το αίτημα της εποχής μας είναι βαρύ σε περιεχόμενο. Είναι αίτημα αλλαγής. Αλλαγής των ίδιων των ανθρώπων, της νοοτροπίας τους, του τρόπου της ζωής τους, της κοσμοθεωρίας τους. Ας το χωνέψουμε ότι οι σκληροί και ταραγμένοι καιροί που περνάμε επιβάλλουν αναθεώρηση των πάντων. Η αγωνία της αβεβαιότητας και η επίγνωση του περιττού, ας προσανατολίσει τη σκέψη μας σε μια νέα θεώρηση της ζωής και των εκδηλώσεών της από μια εντελώς νέα σκοπιά. Ο δρόμος είναι τραχύς και καθόλου εύκολος, τέτοιος δηλαδή όπως τον παρουσιάζουν κάποιοι Ελλαδοσώστες, οι οποίοι με το μανδύα του καινούργιου, κουβαλάνε την σαβούρα μιας εποχής που φεύγει.