Ο γαλατάς στον Περισσό και το ζαχαροπλαστείο στα Πατήσια!!!!

Ο πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα "Ο Γαλατάς"

[...] ὁ γαλατᾶς τὸν εἶδε καὶ τὸν χαιρέτησε
ἔπειτα τὸν χαιρέτησε ὁ ταχυδρόμος
κι ὕστερα τί ν᾿ ἀπόγινε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος...

["Συμπέρασμα", Μίλτος Σαχτούρης]

Αυτή η ιστορία με το γάλα με παραπέμπει σε άλλες ωραίες εποχές. Όταν η οικογένειά μου έφυγε από το Μεταξουργείο, από την θρυλική οδό Πύλου αριθμός 31, αρχές δεκαετίας του εξήντα, και πήγε να κατοικήσει στον Περισσό, για λόγους πρακτικούς, αφού το ζαχαροπλαστείο που άνοιξε ο Πατέρας μου βρισκόταν στο τέρμα Πατησίων, εκεί στη Στάση Σωτηριάδου.

Μείναμε σε μια ωραία μεγάλη μονοκατοικία. Ήμασταν εφτά παιδιά κι όπως καταλαβαίνει κανείς όλα τα παιδιά χρειαζόμασταν το χώρο μας. Μετακομίσαμε εκεί όταν εγώ ήδη βρισκόμουν στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο μετά το τροχαίο ατύχημα που είχα στην οδό Πατησίων, μεταξύ Σολωμού και Στουρνάρα. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο, ήμουν με γύψο και στα δυο πόδια και στο σπίτι με μετέφερε ένα νοσοκομειακό αυτοκίνητο.

Εκεί, λοιπόν, στον Περισσό, στην οδό Ιωάννου Φωκά 32, περάσαμε κάποια ευτυχισμένα χρόνια. Εγώ τον μισό Ιούλιο και τον Αύγουστο τον πέρασα μέσα στο σπίτι. Περίπου είκοσι μέρες με τον γύψο κι άλλες τόσες με φυσικοθεραπεία για να μπορέσω να περπατήσω. Το δράμα μου ήταν ότι δεν μπορούσα να βγω έξω να παίξω κι εγώ με τ' άλλα παιδιά που χάλαγαν τον κόσμο με τις φωνές, τα τρεχαλητά και τους τσακωμούς τους.  Τις περισσότερες φορές, μέχρι να συνέλθουν τα πόδια μου από την αγκύλωση, την έβγαζα πάνω σε μια κουρελού και κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι με την κουρελού, χρησιμοποιώντας τα δυο μου χέρια σαν κουπιά. Τα απογεύματα πάνω στην κουρελού, άραζα στην είσοδο του σπιτιού, με ανοιχτή τη σιδερένια πόρτα με την τζαμαρία και χάζευα τα παιδιά. Μ' έπιανε το παράπονο γιατί κι εγώ δεν μπορούσα να βγω έξω, να τρέξω, να φωνάξω, να παίξω μπάλα, κυνηγητό... Οι φίλοι μου έρχονταν κοντά μου, λέγαμε μερικές κουβέντες και ξανά στο παιχνίδι τους. Κι εγώ έμενα απλός θεατής.

Τα πρωινά εάν δεν ήμουν ξαπλωμένος, καθόμουν κοντά στο παράθυρο. Έτσι είδα για πρώτη φορά τον Μήτσο τον γαλατά! Ένας ωραίος πανύψηλος τύπος, με μια τρίκυκλη μοτοσικλέτα που ήταν φορτωμένη με δοχεία γεμάτα γάλα. Μια μέρα άκουσα ότι ερχόταν από το Μενίδι κάθε πρωί. Ήταν ένας γελαστός άνθρωπος που τον περίμεναν οι γυναίκες στην τακτή ώρα με τα κατσαρολάκια τους ή τα μπουκάλια για ν' αγοράσουν φρέσκο γάλα. Δεν φανταζόμουν ότι μετά από λίγο καιρό θα γινόμουν κι εγώ διανομέας γάλακτος, αφού τις ελεύθερες ώρες μου θα πήγαινα να δουλέψω στο ζαχαροπλαστείο. Ο γαλατάς κάποια στιγμή σταμάτησε να έρχεται γιατί εκείνη την περίοδο άρχισε και η διανομή του παστεριωμένου γάλακτος μέσα σε γυάλινα μπουκάλια. Και τούτο διότι η πλανόδια διάθεση του γάλακτος εγκυμονούσε κινδύνους και η πολιτεία με διάφορες αγορανομικές διατάξεις προσπάθησε να φροντίσει για την υγειονομική ασφάλεια των γαλακτοκομικών, με ημερομηνία λήξης κι έτσι το γάλα το διέθεταν μονάχα τα γαλακτοπωλεία που είχαν και τα σχετικά ψυκτικά μέσα, δηλαδή, τα ψυγεία. Κι ο γαλατάς έμεινε στα ράφια της παράδοσης...

Το μαγαζί μας, που ήταν ζαχαροπλαστείο και γαλακτοπωλείο διέθετε γάλα σε μπουκάλια. Είχαμε πολλούς πελάτες στους οποίους πηγαίναμε το γάλα στο σπίτι. Φόρτωνα τα συρμάτινα καφάσια με τα μπουκάλια σ' ένα ξύλινο καρότσι με δυο μεταλλικές ρόδες και δυο μεγάλα χερούλια, που έπαιρνα από το μαγαζί του φίλου μας του Παπαπαύλου, που είχε ένα ψιλικατζίδικο στη γωνία Πατησίων και Ιακωβίδου και γύριζα αποβραδίς στα σπίτια, κάνοντας τη διανομή. Ήταν η συνεισφορά μου στην οικογενειακή επιχείρηση. Δεν ήταν βέβαια μονάχα αυτή, διότι τα Σαββατοκύριακα καθόμουν περισσότερο στο μαγαζί και μοίραζα και καφέδες, γλυκά και τέτοια... Αλλά τη διανομή του γάλακτος την είχα αναλάβει αποκλειστικά εγώ...

Κι εκεί άλλωστε στο τέρμα Πατησίων τότε μια γειτονιά ήταν. Αφού να σκεφτεί κανείς ότι εγώ νοίκιαζα μηχανάκι τις Κυριακές το πρωί κι έτρεχα στην Πατησίων. Μιλάμε για τη Φλορέτα. Για να τρέχω εγώ με μηχανάκι στην Πατησίων, πάει να πει ότι ήταν μια εποχή εντελώς αθώα και απαλλαγμένη από την μηχανοκίνητη τεχνολογία που σήμερα μας έχει καταπλακώσει την ψυχή.

Οι 180 υπογραφές που ήσαν... 179!!!!!

Αυτή η γνωστή τακτική των Συριζαίων με τις υπογραφές έχει καταντήσει μια καθαρή εργολαβία προσεταιρισμού των αφελών πολιτών που πιθανολογείται ότι θα θαμπωθούν από τα "σπουδαία" ονόματα των πνευματικών ανθρώπων και των καλλιτεχνών που συχνά-πυκνά αλλάζουν στρατόπεδο αναλόγως της συγκυρίας. Έτσι κι αυτή τη φορά ο Τσίπρας μίλησε ενώπιον κάποιων που θεωρούν τους εαυτούς τους πνευματική και καλλιτεχνική προτωπορία στον τόπο μας. Δεν θα ονοματίσω εκείνους που  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν ωφεληθεί από τις προηγούμενες πασοκικές κυβερνήσεις και τώρα βλέπουν ότι ίσως νιώσουν το χάδι μιας άλλης εξουσίας.Είναι αστείο όμως να βλέπουμε να υπογράφει κάποια κυρία Ακριβούλη Ζωή, και δίπλα στ' όνομά της να γράφει "υποψήφια βουλευτής ΠΑΣΟΚ το 2009"!!! Και αυτή αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για γέλια. Τι να σχολιάσω;;; Παραθέτω κι ένα ενδιαφέρον σχόλιο του παλιού μου φίλου Κωστή Λίθινου σχετικό με τις υπογραφές:

Στην αριθμητική είναι μετεξεταστέοι

Ανακοινώθηκε χθες, ότι εκατόν ογδόντα ακαδημαϊκοί, διανοούμενοι και καλλιτέχνες συνυπογράφουν κείμενο, με το οποίο στηρίζουν την υποψηφιότητα του επικεφαλής του πολιτικού συνονθυλεύματος που επιθυμεί να κυβερνήσει για την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι καταδικάζουν τη νοσηρή κατάσταση που επικρατεί. Σχεδόν όλοι, τα προηγούμενα χρόνια, συμμετείχαν στη διαμόρφωσή της, από τις θέσεις που κατά καιρούς κατείχαν.

Ένα άλλο ζήτημα προκαλεί θυμηδία. Στην εργώδη προσπάθειά τους οι συλλογείς των υπογραφών να προσεγγίσουν το μαγικό αριθμό 180 έκαναν το λάθος. Οι υπ’ αριθμόν 72 και 105 υπογράφοντες είναι, προφανώς, το ίδιο πρόσωπο. Κι ύστερα, περιμένουν, να τους λάβουμε σοβαρά...

Ο πατέρας μου, παλιός εαμίτης, χαρακτήριζε με μια λέξη αυτήν την πρακτική. Δεν επιθυμώ να τη γράψω επειδή σέβομαι τους αναγνώστες.

Κωστής Λίθινος

Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ!!!!

Από τη μια χαίρω διότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι αισιόδοξοι και αναφέρομαι σ' αυτούς που πιστεύουν ότι με τον Τσίπρα η Ελλάδα και η Ευρώπη θ' αναστηθούν!!
Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι δεν είναι και τόσο εύκολο στην εποχή μας ν α είναι κανείς... λογικός και ρεαλιστής. Έρχεται στο νου μου εκείνη η ανόητη έκφραση του Σημίτη περί... "ρεαλιστικής ουτοπίας"!!! 

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι διανοούμενοι, οι εκατόν ογδόντα διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί, πολιτικά στελέχη και προσωπικότητες που συνυπογράφουν το κείμενο στήριξης της υποψηφιότητας του Τσίπρα για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αν πιστεύουν στον Τσίπρα, τότε είναι εκτός τόπου και χρόνου!!!! Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν υπογράψει είναι μανιώδεις υπογραφάκηδες. Από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και δώθε συνεχώς υπογράφουν. Έχω ένα φάκελο με απίθανα κείμενα και απίθανες υπογραφές, απίθανων καλλιτεχνών και διανοουμένων, πολλοί από τους οποίους στο πέρασμα των χρόνων υπέγραφαν πότε εδώ και πότε εκεί. Σήμερα προφανώς εκφράζονται με τις απιθανότητες του Τσίπρα.

Ο φίλτατος Κων/νος Τσουκαλάς [του οποίου δεν αμφισβητώ την εντιμότητα και τη σκέψη] είπε ότι «πρέπει να επαναδιατυπώσουμε ένα συνολικό σχέδιο για την πολιτική Ευρώπη, και αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η Αριστερά» για να συμπληρώσει πως «η Ευρώπη είτε θα μετεξελιχτεί σε αριστερή, ή, φοβάμαι, θα πάψει να υπάρχει»!!!!

Κανείς δεν έχει αντίρρηση ότι πρέπει να υπάρξει μια άλλη Ευρώπη που ν' αγαπά πραγματικά τους λαούς της, αλλά τι νόημα έχει η μετεξέλιξή της "σε αριστερή";;; Για ποια ΑΡΙΣΤΕΡΑ μιλάει ο Τσουκαλάς;;;; 

• Την "αριστερά" του Τσίπρα, του Λαφαζάνη, ή την "αριστερά" των διαφόρων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ;;;

Ας είμαστε ρεαλιστές. Η ΕΥΡΩΠΗ θα υπάρχει κι ας μην εκλεγεί [που ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΛΕΓΕΙ] ο Τσίπρας και δεν θα κυβερνήσει την Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Θα θυμίσω ότι τον Μάρτιο του 2007 με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει ότι υπάρχουν «σοβαρά προβλήματα θεσμικού και στρατηγικού προσανατολισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης» κι επιπλέον ότι «σήμερα γίνεται φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται ένα νέο πολιτικό όραμα και σχέδιο, που θα εμπνέει και θα κινητοποιεί τους πολίτες» και η ενίσχυση της κοινωνικής και πολιτικής Ευρώπης, η δημοκρατία και η διαφάνεια, ο αναπτυξιακός προσανατολισμός της οικονομίας, απαιτούν νέους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «μπροστά σε αυτή τη στρατηγική πρόκληση, η Ελλάδα χρειάζεται το δικό της νέο πολιτικό όραμα και σχέδιο».

Λοιπόν, ο έξυπνος Τσίπρας και το κόμμα του τι καινούργιο λένε;;;; Απλώς, εξυπνάδες!!!!! Ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε...

ΥΓ. Κι εκείνο το ανόητο "Μέρκελ ή ΣΥΡΙΖΑ" καλύτερα να το κόψει ο Τσίπρας, διότι δεν μπορεί να περνάει για ηλίθιους τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων.

Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΠΑΕΙ ΣΥΝΝΕΦΟ...εδώ μέσα!!!

Δεν ξέρω αν κάποιοι συν-άνθρωποι παλεύουν να εξηγήσουν τον εαυτό τους στον... εαυτό τους,

αλλά η κατάσταση χρειάζεται ψυχιατρική ανάλυση.
Έχω παρατηρήσει εδώ μέσα στο διαδίκτυο ότι πολλοί αλλού υπογράφουν κι αλλού πάνε και ξοδεύουν τον ενθουσιασμό τους.
Αμφιβάλλω αν υπάρχει μέσα τους κανένα κουδουνάκι για να τους προειδοποιήσει για το καθεστώς αταξίας στο οποίο βρίσκονται.
Απορώ για το είδος[;;;;] της συνείδησης που έχουν.
Υπάρχει, άραγε, μέσα τους ισορροπία ή έχουν μπερδέψει το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, το ωφέλιμο και το  βλαβερό;;;
Αλλά είναι και το άλλο: η εξυπνάδα πάει σύννεφο κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι λεηλατούν, βρομίζουν, παραμορφώνουν κι εξοντώνουν το περιβάλλον.
Οι περισσότεροι υποκρίνονται κι έχουν συμμαχήσει με το ψέμα
Είπαμε ότι εδώ είμαστε ελεύθεροι να λέμε ό,τι θέλουμε, αλλά το κακό παράγινε.
Μήπως θα έπρεπε να αυτοπεριοριστούμε και να βάλουμε φραγμό στον εξοντωτικό μας οίστρο;;;
Τι λέω τώρα;; Γελάω με τον εαυτό μου. Και τούτο γιατί είμαστε και θα παραμείνουμε το ίδιο ζώο: homo faber!
Η πολιτική δραστηριότητα αποκαλύπτει μια νομοτέλεια από την οποία δεν γίνεται να ξεφύγουμε. Πρόκειται για ομαδική τύφλωση, για αρρώστια κληρονομική.
Στην προεκλογική περίοδο είμαστε απλώς ψηφοφόροι και μας προσεταιρίζεται ο πιο επιτήδειος δημαγωγός.
Είναι θλιβερό το πόσο ο άνθρωπος ξεπέφτει εύκολα στο επίπεδο της αγέλης και κάτι χειρότερο: του πολτού και τον αλέθουν οι μηχανές που ο ίδιος έχει επινοήσει.

Τετάρτη, αρχές του Μάη, και το ανοιξιάτικο αεράκι θριαμβεύει!!!!

Είναι αλήθεια ότι μέσα καταστάσεις γενικών συρράξεων ονειρευόμαστε την ηρεμία και μέσα στην ηρεμία πασχίζουμε να επινοήσουμε ανταγωνισμούς και συγκρούσεις. Κι αν δεν το κάνουμε αυτό, τότε νιώθουμε να μας κυριεύει η πλήξη, η ανία. Ωστόσο, η ιστορία του ανθρώπου είναι γραμμένη με πολέμους, σκοτωμούς και αίματα, λες και υπάρχει μια αόρατη δύναμη που κουλαντρίζει τα ανθρώπινα ένστικτα. 

Έτσι εφευρέθηκε η πολιτική, η πρακτικότερη από τις εκδηλώσεις μας, που ανακάλυψε την αρετή του διαλόγου. Αλλά θα προλάβω τις ενστάσεις των αναγνωστών μου για να σημειώσω ότι δυστυχώς ο διάλογος είναι ανέφικτος από την εποχή των δημαγωγών και των επίδοξων τυράννων της αθηναϊκής δημοκρατίας μέχρι την σημερινή εποχή των στραγγαλιστών του. Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος. 

Αν δεν υπάρχει διάλογος, πώς θα ανακαλύψουμε την αλήθεια;;; Αφού είναι νόμος πια ότι μέσα από την πάλη των ιδεών βρίσκουμε την αλήθεια. Σήμερα όλοι κρατάνε ένα μαχαίρι στα δόντια. Και είναι παγκοίνως γνωστό πλέον ότι στις προθήκες οι ηθικές αξίες δεν έχουν θέση διότι οι προθήκες χρειάζονται εμπορεύσιμα και εκποιήσιμα είδη. Νιώθουμε ότι βρισκόμαστε στο μέσο ενός ανατολίτικου παζαριού και βρίζουμε, και στριμωχνόμαστε, και άκρη δεν βρίσκουμε. Όλοι φωνάζουν και διαλαλούν την πραμάτεια τους, το αυτί δεν πιάνει ήχους καθαρούς, δεν ξεχωρίζει λέξεις, παρά μόνο κραυγές και κάπου-κάπου κανένα σύνθημα.

Ο [επαναστατημένος και άγιος] Σταύρος Θεοδωράκης δεν κόλλησε την λέπρα των παλιών πολιτικών!!!!!

"Ο κόσμος που ζω με αηδιάζει", έγραφε ο Αλμπέρ Καμί στον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, "αλλά αισθάνομαι αλληλέγγυος με τους ανθρώπους που υποφέρουν"!!! Είναι φανερό ότι το φάρμακο γι' αυτό το απελπισμένο αίσθημα του παράλογου [κόσμου] θα του το προσφέρει η συμπόνια... Δυσκολεύομαι όμως εγώ να πω ότι είμαι ήρεμος παρατηρώντας τον παραλογισμό της δημόσιας ζωής στη χώρα μας. Να νιώσω συμπόνια για τον άστεγο, τον πεινασμένο, τον  άνεργο... Να νιώσω. Αλλά μετά τι γίνεται;;; Βέβαια ο αγαπημένος σε πολλούς από μας Αλμπέρ Καμί δίδαξε πως μια εξέγερση που γεννιέται από την απλή ευσπλαχνία μπορεί να ξαναδώσει ένα νόημα στη ζωή.

Τώρα αν σας πω από πού ξεκίνησε η σκέψη μου, θα γελάσετε. Από τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ξέρετε, έχω διαβάσει βιογραφίες διαφόρων κομμουνιστών, σοσιαλιστών και άλλων, και λίγο-πολύ καταλαβαίνω και ξέρω τις συνθήκες που οδήγησαν στην πολιτική δράση και πάντα υπήρχαν συνθήκες συγκεκριμένες για τις οποίες πράγματι αποτελούσαν ισχυρή αιτία.

Ψάχνοντας, λοιπόν, να βρω την αιτία που ο "ηγέτης' του Ποταμιού οδηγήθηκε στην ανάληψη πολιτικής δράσης [με τα γνωστά αποτελέσματα], δεν κατάφερα να εντοπίσω συνθήκες ικανές να δικαιολογήσουν το εγχείρημά του. Και γι' αυτό πλέον χρησιμοποιώ την περίπτωση του Ποταμιού ως ανέκδοτο. Διότι και ο "ηγέτης", με το σακίδιο, "παλιές" σκάλες χρησιμοποίησε για ν' αναρριχηθεί στα σαλόνια της εξουσίας. Και θέλει να πείσει τους πολίτες ότι παράτησε τις καλές του τις δουλειές [δούλευε και στο Mega και στα Νέα], και χωρίς να έχει προβλήματα οικονομικά, προχώρησε στην πολιτική, επειδή το βράδυ στο κρεβάτι του ένιωσε μια ασυνήθιστη αναταραχή στην ψυχή του. Έτσι, την επομένη μέρα, δήλωσε στους φίλους και συνεργάτες του ότι ήταν από καιρό και ενδόμυχα αηδιασμένος από την πολιτική όλων των κομμάτων και ότι ο Θεός ήρθε στον ύπνο του και τον έπεισε  πως σε μια γερασμένη, κουρασμένη και εξαντλημένη και γεμάτη πλήξη κοινωνία, δεν έχουν θέση η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ και τέλος πάντων όλα τα παλιά κόμματα. Το μοναδικό καταφύγιο που απόμενε για τον δυστυχισμένο λαό ήταν το ΠΟΤΑΜΙ που τελικά δημιούργησε!!!

Από τη μια ως νιτσεϊκός διακηρύσσει τη μηδενιστική παρακμή του παλιού κομματικού κατεστημένου κι από την άλλη ως πανίσχυρος μιντιοκατακτητής επιζητεί να γίνει ο ρυθμιστικός παράγοντας της δημόσιας ζωής!!! Δηλαδή, αυτός που συγχρωτιζόταν με τόσους πολιτικούς στο παρελθόν, ως megaloδημοσιογράφος [με Σημίτη, Παπανδρέου κι άλλους πολλούς], δεν κόλλησε τη λέπρα τους...

ΕΓΩ, Ο ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ, ΚΑΙ ΟΙ ΨΥΧΟΦΘΟΡΕΣ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ…

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!! Αυτό θέλω κι εγώ, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει πρωθυπουργός ο πρόεδρος του Ποταμιού ή του ΣΥΡΙΖΑ!!! Και ποιος να γίνει;;; Αν ήξερα θα τον ονομάτιζα. Η ευφορία του αντιπολιτευτικού λόγου είναι βέβαιο ότι κινητοποιεί όλους εκείνους που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση και ν' αναλάβουν οι ίδιοι. Αλλά για μένα η κατάσταση δεν είναι μονόδρομος. Δεν είναι έτσι όπως το τοποθετεί ο Τσίπρας που λέει ότι ψηφίζουμε η ΜΕΡΚΕΛ ή ΣΥΡΙΖΑ!!! Αυτά είναι μαθητικές γελοιότητες. 

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!! Αλλά δεν συμφωνώ με τον μαξιμαλισμό της αντιπολίτευσης. Το διαπιστώνουμε καθημερινά  το αντιπολιτευτικό άγχος και τον οίστρο της προβολής κι ακόμα τη διεκδίκηση μιας παρουσίας μέσα σ’ ένα  κοινωνικό σύνολο όλο και πιο μαζοποιημένο.

Κανείς δεν αρνείται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν έμμεση, αν και αξεδιάλυτη για την ώρα, μαρτυρία βαθύτερης αλλαγής στην ιστορική πορεία της χώρας. Το γεγονός ότι σαράντα έξι κόμματα και συνασπισμοί κομμάτων, καθώς και ένας ανεξάρτητος - μεμονωμένος υποψήφιος κατέθεσαν στον Άρειο Πάγο αιτήσεις συμμετοχής στις επερχόμενες ευρωεκλογές της 25 Μαΐου 2014, σημαίνει πολλά και ίσως δυσερμήνευτα. 

Έτσι όπως έχουν οδηγηθεί οι πολιτικές εξελίξεις, όλοι πιστεύουν ότι έχουν τις λύσεις στην τσέπη τους. Κι ο πολίτης που υποτίθεται ότι πρέπει να επιλέξει, είναι υποχρεωμένος [;;;;] να διαβάσει προγράμματα, ν’ ακούσει δηλώσεις και να παρακολουθήσει συνεντεύξεις και συζητήσεις για να αποκρυσταλλώσει απόψεις και θέσεις. Είναι δυνατό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ο πολίτης ν’ ασχολείται με αυτό τον τρόπο;; Οπωσδήποτε και τεχνικά του είναι αδύνατο. Και γι’ αυτό βλέπουμε να στέκονται στον αφρό και να χειροκροτούν τύπους σαν τον Σταύρο Θεοδωράκη που έχει μεταβάλει τη δική του ιδεολογικο-πολιτική στάση σε φωτογραφική πόζα!

Η πολιτικολογία στην πιο γελοία αποτύπωσή της και η παραπολιτική έχουν κατακλύσει σήμερα τη ζωή μας που είναι ριζωμένη κυρίως στα μέσα ευρύτερης επικοινωνίας. 

Τι θέλουμε; Τι ζητάμε;;; Για να «ξανακερδίσω» τα περίπου 900 ευρώ που έχασα από τη σύνταξή μου, για να πάρει ο γιος μου βασικό μισθό ανάλογο με τις σπουδές και τα πτυχία του, για να μην μου πάρουν το σπίτι και το χωράφι, για να ξαναϋπάρξει  πλεόνασμα, για να βρει δουλειά η κόρη μου και οι χιλιάδες άνεργοι νέοι, για ν' ανοίξουν ξανά οι επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο;;; Όλοι έχουμε μάθει πλέον τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, αλλά το θέμα είναι με ποιο τρόπο θα τα λύσουμε, πώς θα επουλώσουμε τις πληγές, πώς θα αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση!!!

Δυστυχώς κυκλοφορούν πολλοί μυαλοπώλες, καιροσκόποι, λαϊκιστές, δημαγωγοί, που υπόσχονται τον ουρανό με τ’ άστρα. Αλλά πόσες φορές δεν είχαμε αναίρεση πανηγυρική των υποσχέσεων, πανωλεθρία της θεωρίας και επαγγελίες που ξεγράφτηκαν εν μια νυκτί! 

Οι αιθεροβάμονες, στους οποίους κι εγώ ανήκω, δεν συλλογιζόμαστε μονάχα τα μάταια μαρτυρολόγια και τις ψυχοφθόρες διαψεύσεις και τους ανθρώπους που χάθηκαν προδομένοι, αλλά συλλογιζόμαστε πως κάθε ήττα, ιδεολογική ή πολιτική, είναι ήττα της ψυχής.

Ποια Ευρώπη θέλουμε;;;

Δεν κρύβω ότι πολύ με απασχολεί αυτή η "Ενωμένη Ευρώπη", στην οποία οι περισσότεροι από μας έχουμε κρεμαστεί από τον λαιμό. Ακόμα και τώρα, πέρα από το ΚΚΕ και κάποιους νεο-ευρωσκεπτικιστές με ελάχιστους οπαδούς, κανείς άλλος δεν τολμά να δηλώσει αντι-ευρωπαίος. Κι ακόμα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε αντιρρήσεις. Κι όταν γίνεται αναφορά στον Κων/νο Καραμανλή, τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, αμέσως του απονέμονται συνεχώς και αδιαλείπτως τιμές επειδή μας έμπασε στην Ευρωπαϊκή Ένωση!! Και πάντα αναφερόμαστε στις επιδοτήσεις και γενικώς στο χρήμα που έρευσε άφθονο στη χώρα μας, που όμως δημιούργησε και μύρια όσα προβλήματα. Εδώ δεν με απασχολεί αυτό. 

Με απασχολούν άλλα ζητήματα που έχουν σχέση με τους εθνικισμούς. Πιστεύω ότι ποτέ δεν συζητήθηκαν σε βάθος τα προβλήματα, που σήμερα λειτουργούν όπως οι θερμές μάζες του αέρα, που όσο γίνονται πιο αβαρείς, τόσο προκαλούν τη συρροή και τον εκτοπισμό τους από τα ψυχρά ρεύματα. Δεν μπορεί κανείς ν' αρνηθεί ότι η Ευρώπη από το ξεκίνημά της βρέθηκε παραδομένη  σε διαλυτικές διαμάχες. Και σήμερα πρέπει να είναι τυφλός όποιος δεν βλέπει αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία, στην Ισπανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στα Βαλκάνια γενικότερα, στο Βέλγιο, στην Ιταλία... Οι σημερινές ηγεσίες των μεγάλων κρατών της ΕΕ κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και δήθεν δεν βλέπουν ότι η Ευρώπη κατασπαράσσεται από ασίγαστες διαμάχες, που εντείνονται μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Η σύμπνοια που πάντοτε προβάλλεται, έχω την βαθιά πεποίθηση ότι είναι ύπουλη και κρύβει κρυφές ανομολόγητες ή άνανδρες αντιδράσεις, που εκδηλώνονται με τον τρόπο μιας δολιοφθοράς συνειδητής ή ακόμη και ασύνειδης στο επίπεδο των ηγεσιών.

Είναι βέβαιο ότι ακόμα κι εκεί όπου υποτίθεται δεν υπάρχει ζήτημα, παραμονεύει ο εθνικισμός. Και φυσικά υπάρχει μεγάλη διαφορά περιεχομένου μερικών εθνικισμών. Μπορεί ν' αντιτείνει κανείς ότι μετά την ήττα που υπέστησαν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν εύκολο να εγκαταλείψουν την ιδέα του εθνικισμού για να προσχωρήσουν στην ευρύτερη κοινότητα που σήμερα είναι η ΕΕ. Δεν πιστεύω όμως ότι ειδικότερα οι Γερμανοί εγκατέλειψαν ποτέ τον δικό τους εθνικισμό και τις ενδιάθετες τάσεις ηγεμόνευσης στην Ευρώπη. Διότι και μετά την ήττα, πάντα υπήρχε στους ευρωπαϊκούς λαούς ο φόβος μιας γερμανικής ηγεμονίας. Δηλαδή, δεν ήσαν αρκετοί δυο παγκόσμιοι πόλεμοι που προκλήθηκαν από τον γερμανικό εθνικισμό;; Ήσαν υπερ-αρκετοί!!! Και τώρα κανείς δεν μας εγγυάται τι θα πράξουν στο μέλλον. Μας φτάνει η ηγεμονική πολιτική που ακολουθούν οι ηγέτες της, που επηρεάζουν βαθύτατα τις όποιες αποφάσεις της ΕΕ και με τις οποίες ποτέ δεν υπάρχει αποδοχή από τους λαούς.

Μπορεί να καταρρεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση κάτω από τα χτυπήματα που θα της καταφέρουν οι εσωτερικές αντιφάσεις της. Και φυσικά βλέπουμε τις κάθε λογής εξεγέρσεις εθνικών ομάδων μέσα στα τωρινά κράτη. Θεωρώ βέβαιο ότι θα υπάρξει στις νεότερες γενιές ένας σκεπτικισμός με στόχο τις κοντόθωρες ηγεσίες και μια δυσπιστία για την ειλικρίνεια αυτών των ηγεσιών. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μετρήσουμε πόσα καλά εισπράξαμε από την ενωμένη Ευρώπη και πόσα χάσαμε!!!! Γιατί όσο ισχυροποιείται η ΕΕ, τόσο νιώθουμε να χάνουμε δύναμη από την εθνική κυριαρχία μας, οι φόβοι γενικότερα μεγαλώνουν, ενώ ακόμα δεν ηρεμήσαμε από τον κίνδυνο της γειτονικής Τουρκίας κι όπως δείχνουν τα πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να ηρεμήσουμε, το πρόβλημα της Θράκης θα γιγαντώνεται κι ας κρύβονται μερικοί πίσω από συνθήκες... Δηλαδή, πόσο μπορούμε να είμαστε ήσυχοι από τη συμμετοχή μας στην ενωμένη Ευρώπη;;; 

Αλλά, πέρα από τις θλιβερές πολιτικές ηγεσίες είναι και τα διάφορα "λόμπι των επαγγελματιών" που κάνουν προτάσεις στην ηγεσία της ΕΕ για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Νωπό παράδειγμα οι λομπίστες από τον χώρο των επαγγελμάτων της οικοδομής που προωθούν παράλογες προτάσεις και πιέζουν τις Βρυξέλλες να λάβουν μια σειρά από μέτρα για τη λεγόμενη «βαθιά ανακαίνιση» των παλαιών κατοικιών, τα οποία θα γίνουν σιγά-σιγά υποχρεωτικά και το οικονομικό κόστος θα βαρύνει τους ιδιοκτήτες. Κανείς δεν έχει αντίρρηση για την ανακαίνιση, αλλά με τι χρήματα όταν π.χ. οι Έλληνες κοντεύουν να τα τινάξουν με την πολιτική που εφαρμόζει η παρούσα κυβέρνηση και με την υψηλή εποπτεία της Τρόικας;;;

Πάσχο, η ποθούμενη "ανανέωση" δεν εκφράζεται με το "Ποτάμι"

Ο K.Θ. Δημαράς (καθιστός, δεύτερος από αριστερά) ανάμεσα σε συγγραφείς της γενιάς του '30, όπως οι Γ. Σεφέρης, Ανδρ. Εμπειρίκος, Αγγ. Τερζάκης, Γ. Θεοτοκάς, Ανδρ. Καραντώνης, H. Βενέζης, K. Πολίτης, Γ. Κατσίμπαλης κ.ά.

Ο φίλος Πάσχος Μανδραβέλης, στην κυριακάτικη "Καθημερινή" κάνει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο μόνιμο αίτημα της "ανανέωσης" της εν Ελλάδι πολιτικής ζωής. Γράφει: Στην Ελλάδα το αίτημα της ανανέωσης του πολιτικού συστήματος φουντώνει συχνά. Εκφράστηκε και το 1981, παρά το γεγονός ότι επισκιάστηκε από το αίτημα της συνολικότερης πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής· εκφράστηκε αυτόνομα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με το αίτημα για αποχώρηση των «δεινοσαύρων»· εκφράζεται σήμερα ποικιλοτρόπως και με νέα πολιτικά σχήματα όπως είναι «Το Ποτάμι», ακόμη και με τη σχεδόν ριζική ανανέωση του ψηφοδελτίου της «Ελιάς». Το εξέφρασε και πολύ παλιότερα η αποκαλούμενη «γενιά του ’30» (Ηλ. Βενέζης, Οδ. Ελύτης, Γ. Σεφέρης, Γ. Θεοτοκάς, Αγγ. Τερζάκης, Ανδρ. Εμπειρίκος κ.ά.).

Αφορμή είναι δυο βιβλία και οι ιδέες του Γιώργου Θεοτοκά. Αλλά νιώθω ότι ο αγαπητός Π. Μανδραβέλης εξαρχής υπονομεύει τους συλλογισμούς του, σχεδόν εξισώνοντας το "παλιό αίτημα της ανανέωσης" με τις ανοησίες που πλασάρει στην αγορά ο [κατά δήλωσή του] "ηγέτης" και "πρόεδρος" αυτής της πολιτικής κίνησης που ονομάζεται "Το Ποτάμι", και που καμιά σχέση δεν θα μπορούσε να έχει με τις ανησυχίες, την παιδεία, τα οράματα και τους αγώνες της τρομερής εκείνης Γενιάς του '30. Όσο για τον Γιώργο Θεοτοκά, ήταν πραγματικά ένας πνευματικός άνθρωπος που επιζητούσε τη συσσωμάτωση της δικής του πνευματικής εντιμότητας με τη σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Αν ο K. Θ. Δημαράς - όπως σημειώνει ο Νίκος Αλιβιζάτος [Ο Γιώργος Θεοτοκάς μπροστά σε ένα «κλασικό» δίλημμα: Παράδοση VS νεωτερικότητας] - τον χαρακτήρισε ως τον πιο «καρτεσιανό» εκπρόσωπο της «Γενιάς του '30», κάποιοι νεώτεροι είδαν στα ύστερα γραπτά του την πιο πηγαία έκφραση της νέας Ορθοδοξίας. Όσο για τη θέση που κατά καιρούς τον τοποθέτησαν στην κλίμακα της πολιτικής συμπάθειας, για μεν τους δεξιούς ο Θεοτοκάς ήταν αφελής συνοδοιπόρος - αν όχι και «βλάκας» (K. Τσάτσος) -, για δε τους αριστερούς «μεγαλοαστός» και εκφραστής του ιδεολογικού «διμετώπου» (A. Ελεφάντης). Δεν νομίζω ότι οι ιδεολογικές μεταπτώσεις του Θεοτοκά ήταν τόσο πολλές, ούτε τόσο μεγάλες, ώστε να δικαιολογούν τόσο διαφορετικές αξιολογήσεις. Βενιζελικός «παπαναστασιακών» αποκλίσεων στα νιάτα του, κλασικός σοσιαλδημοκράτης στη δεκαετία του 1940, ουδέποτε μετακινήθηκε έκτοτε από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και του ευρύτερου Κέντρου.



Όταν λοιπόν μιλάμε για τη Γενιά του '30 και το αίτημα της ανανέωσης που τότε αυτή πρόβαλε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνες οι προσωπικότητες που μάχονταν για την "ανανέωση" είχαν καλή ενημέρωση, ευρύτατη παιδεία, και ιδέες. Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν διέγραψαν το παρελθόν και την παράδοση. Ποια προσωπικότητα σήμερα ή ποιος πολιτικός σχηματισμός θα εκφράσει αυτό το μόνιμο αίτημα της ανανέωσης, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει ούτε φυσικά δεν είναι δυνατό να το ταυτίζει με αφελείς μπεχλιβάνηδες της πολιτικής αγοράς, με φανατισμένους και απαίδευτους ηγετίσκους.

Info
Λυκούργος Κουρκουβέλας, "Γιώργος Θεοτοκάς", εκδ. "Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία".
Γιώργος Θεοτοκάς, "Στοχασμοί και σκέψεις: πολιτικά κείμενα 1925-1966" [επιμ. Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, Μιχάλης Τσαπόγας, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας.