Όσο και σώφρων να είναι ένας πολιτικός αναλυτής, η χθεσινή ομιλία του Καραμανλή είναι ανεπίδεκτη σοβαρής κριτικής. Μπορεί να έθεσε «όρια και στόχους», όπως γράφει η «Καθημερινή». Όρια σε όσους προέβαλαν μια εικόνα διάλυσης της κυβερνητικής παράταξης. Μα η κυβερνητική παράταξη δεν ήταν παρά ένα μαντρί που μέσα εκεί συνωστίζονταν δεκάδες πεινασμένοι, κυριολεκτικά λιγούρηδες για χρήμα και εξουσία. Αυτό, άλλωστε, αποδείχτηκε στα πέντε χρόνια που κυβερνά τον τόπο η Νέα Δημοκρατία. Τα σκάνδαλα που συντάραξαν την κοινή γνώμη πρόβαλαν με τον πλέον εναργή τρόπο την εικόνα ανθρώπων που ως ιδεολογία τους είχαν την καρέκλα και την οικονομική τους ανάκαμψη και άνοδο.Επιπλέον, η ομιλία του Καραμανλή έθεσε και στόχους σε συγκεκριμένους τομείς, όπως η Ολυμπιακή, η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, ο περιορισμός της κρατικής σπατάλης κλπ. Κανείς τους, είμαι βέβαιος δεν κατάλαβε κι ούτε ενδιαφέρθηκε γι’ αυτούς τους στόχους. Κάποτε ο Αλογοσκούφης –αν θυμάμαι καλά- κατηγορούσε τον Σημίτη ότι ξεπουλά τα «ασημικά» του σπιτιού! Ε, λοιπόν, αυτοί εδώ σήμερα πούλησαν και τα «ασημικά» αλλά και το σπίτι!Η ομιλία του Καραμανλή είναι γεγονός ότι συσπείρωσε το κυβερνών κόμμα και δημιούργησε προσδοκίες όχι για αλλαγές προσώπων και πολιτικής, αλλά για ένα καινούργιο πλαίσιο αφετηρίας για ορισμένους να εξασφαλίσουν οφίτσια κ.λπ.. Ας πούμε ότι ο Καραμανλής έλαβε τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων και της έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είναι αποφασισμένος να κρατήσει τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία! Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δείχνουν ότι η φθορά του ιδίου αλλά και του κόμματός του είναι προϊούσα και δεν υπάρχει περίπτωση αναστροφής του κλίματος. Ο Καραμανλής ό,τι και να κάνει [που δεν πρόκειται να κάνει κάτι], απλώς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Είναι εγκλωβισμένος στις προσωπικές επιλογές του. Κι ο Ρουσόπουλος [κατακόρυφη οικονομική άνοδος, σκάνδαλο Βατοπεδίου κ.λπ] είναι μια επιλογή που θα του στοιχίσει. Όπως ήταν κι ο Βουλγαράκης [τηλεφωνικές υποκλοπές, δράση αστυνομίας, απαγωγές Πακιστανών, πλουτισμός], κι ο Κεφαλογιάννης [αυτός που καταδικάστηκε για απόπειρα υπόθαλψης ενός εγκληματία-χασισοκαλλιεργητή], κι ο Ζαχόπουλος, και το ξεπούλημα του ΟΤΕ και ο Παυλόπουλος με τις παράνομες προσλήψεις, και τα δομημένα ομόλογα κι άλλοι… Είναι πλέον αποκλειστικά ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ για ό,τι συμβαίνει στον τόπο. Θ' αργήσουν να το καταλάβουν και οι οπαδοί του - αλλά κάποια στιγμή θα το καταλάβουν. Δεν είναι δυνατόν να υφίστανται και οι ίδιοι τις επιπτώσεις της αντιλαϊκής και αλλοπρόσαλλης πολιτικής του. Δεν μπορεί να το δεχθεί κανείς ως δικαιολογία το επιχείρημά του ότι βρισκόμαστε εν μέσω μιας διεθνούς οικονομικής κρίσης και συνεπώς δεν μπορούμε κι εμείς να ξεφύγουμε! Ο Καραμανλής είναι αλήθεια ότι πάντοτε προσπαθούσε να βρει "άλλοθι" για την αδυναμία του να εφαρμόσει λαϊκή πολιτική ή να κάνει σωστές πολιτικές κινήσεις για να "ηρεμήσει "η χώρα. Είναι δέσμιος των οικονομικών συμφερόντων. Είναι εγκλωβισμένος στη ΔΕΞΙΑ του καταγωγή και ιδεολογία. Αν μπορεί να αυξήσει το εισόδημα και την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων που τώρα στενάζουν από την ΑΚΡΙΒΕΙΑ, τότε θα λέγαμε ότι πραγματικά καταβάλλει μια ειλικρινή προσπάθεια για το καλό του τόπου και του λαού. Ο Καραμανλής μίλησε προχθές στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του. Θ' αργήσει η επόμενη ομιλία του. Συνεπώς θα περάσουμε κι άλλο ένα στάδιο αποχής του κουρασμένου πρωθυπουργού, που εκεί προς τα Χριστούγεννα, μαζί με τη νηπιαγωγό Νατάσσα Παζαϊτη, θα βγάλουν βόλτα στην Παιδική Χαρά τα δίδυμα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες!
Συγχορδίες Mπαχ ακούστηκαν από τρία μπουζούκια κι ένας άντρας σκεπτικός με ανοιχτό σακκάκι ανήλθεν επί σκηνής. Eίχε ζητήσει Zεϊμπέκικο κι ήρθε να το εκτελέση, να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να στενάξη το τσιμέντο της πίστας. H ορχήστρα άρχισε να παίζη.O άντρας, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα, έκφραση πικρή και τα μάτια κάτω, στάθηκε στη μέση ακίνητος, σαν για να ισορροπήση, άνοιξε τα χέρια του φτερούγες, σαν το πονεμένο πουλί, κι άρχισε τις φιγούρες του. Ήταν καλός χορευτής. Δεν ήταν «εκ του κόσμου τούτου». Mας είχε γράψει στα παπούτσια του, μας αγνοούσε, μας είχε εξαφανίσει. Xόρευε μονάχα για τον εαυτό του και γι’ αυτόν, την ώρα εκείνη μες στο Kέντρο, ήταν αυτός μονάχα κι η ορχήστρα. Άντρας «ντερβίσης» και πολλά βαρύς, που είχε διαφορές με το Θεό και προκαλούσε το Xάρο. Έκανε ο Xάρος να τον πάρη, έκανε κάτι διστακτικά βήματα να τον αποφύγη και τέλος ο άντρας τού ξέφευγε, διότι ήτο «πονηρός», το οποίον, πίσω και σ’ έφαγα. Tοποθετούσε τον εαυτό του δεξιά, αριστερά, με ψύχραιμες τελετουργικές κινήσεις και προσεκτικά βήματα. Kαμμία του κίνηση δεν ήταν τυχαία. Kάθε του βήμα το ζύγιζε και το μελέταγε επισταμένως, μην πατήση νάρκη. Tο παραμικρόν μπορούσε να του στοιχίση τον Θάνατον. Ήταν «σκάκι των ποδών» και το πράμα ήθελε σκέψη. Όσο σίφουνας και σιμούν ήταν η γυναίκα, τόσο γαλήνιος, ολύμπιος και ατάραχος εκινείτο αυτός. Ήταν το ρελαντί εκείνης σε ανάλυση κινήσεων. Ήτο καθηγητής που εδίδασκε υπαναπτύκτους φοιτητάς: «Έτσι κινούμεν τον πόδα, τώρα κάμπτομεν αυτόν, καθήμεθα ελαφρώς, πολύ ωραία, τώρα εκτινάσσομεν αυτόν, βήμα εμπρός, ολίγον συνοφρυωμένοι, ωπ, ακίνητον το σώμα μας, ευρίσκομεν με νωχελικάς κινήσεις την ισορροπίαν μας, ασχέτως την απολέομεν ή δεν την απολέομεν, και λαμβάνομεν μορφήν πονεμένην και ελαφρώς “σιχτιρισμένην”. Λαμπρά. Tο αυτό τώρα. Kαι προσοχή, κύριοι. Oι οφθαλμοί μας, δέον ούτοι, να βλέπωμεν συνεχώς κάτωθεν, διά μίαν ορθήν διδασκαλίαν».
