Ανόητε Τσίπρα, τα κλειδιά τα έχει ο λαός και όχι ο Σαμαράς!!!!

Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών έχει τίτλο: «Δώστε μας τα κλειδιά». «Ο πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να παραδώσει τα κλειδιά στον ΣΥΡΙΖΑ για να βγάλει το φίδι από την τρύπα»!!! Προφανώς ο Τσίπρας τα βρήκε όλα έτοιμα στη ζωή του. Έτσι και τώρα για να κυβερνήσει ζητάει από τους άλλους να παραμερίσουν και να του παραδώσουν την εξουσία! Δεν έχει καταλάβει ότι πρέπει να φάει πολλά καρβέλια για να ζητάει κάτι τέτοιο. 

• Με αγώνες κερδίζεται η εξουσία νεαρέ Τσίπρα και σε τελευταία ανάλυση, τα κλειδιά δεν τα έχει ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος ή ο Κουβέλης, αλλά ο κυρίαρχος λαός. 

Εάν λοιπόν πεισθεί ο λαός ότι ο Τσίπρας είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, τότε θα του δώσει κλειδιά, αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται ότι είναι όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός. Ας μάθει επιτέλους ο Τσίπρας ότι η κατάκτηση της εξουσίας δεν είναι ... σχολική κατάληψη από μαθητές, αλλά συνεχής αγώνας μέσα στα πλαίσια που ορίζουν οι δημοκρατικοί θεσμοί. Έχεις πρόγραμμα, και τα φόντα να μας εξηγήσεις πώς θα ανακάμψουμε;  Τότε προχώρα... Αν δεν έχεις όμως, πού πας ξεβράκωτος;;;

• Εκτός -λέω- εκτός κι αν πιστεύει ότι το δεκανίκι του Καμμένου θα του εξασφαλίσει τη νίκη και την πρωθυπουργία, οπότε τότε θα είναι πρωθυπουργός με την ανοχή ενός ακροδεξιού φαφλατά.

Πώς θα εξευγενίσουμε τη ζωή μας;;;

Πόσα μπορώ να ξέρω ή να ψυχανεμιστώ;; Ελάχιστα! Υπάρχει καθημερινά καταιγισμός από γεγονότα, πληροφορίες και είναι αλήθεια ότι μερικές φορές θα ήθελα να είμαι εκείνος που θα ξεσκεπάσει τις απάτες και θα επουλώσει τις πληγές. Όμως δεν είναι δυνατό κάτι τέτοιο, παρότι μου γράφουν καλοπροαίρετα οι φίλοι να ξεμασκαρέψω τον τάδε ή τον δείνα, αφού ξέρω πρόσωπα και πράγματα.

• Κάποτε κι εγώ ανήκα σ’ αυτό το ανύποπτο πλήθος των αγουροξυπνημένων και αγανακτούσα με τους λυμεώνες του συνόλου, με τους αναιδείς και τους τυχοδιώκτες που ασχημονούσαν σε βάρος μας.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι για να διορθωθούν τα πράγματα δεν χρειάζεται ένας καλός αλλά ένας κακός, ή μάλλον ένας χειρότερος από αυτούς για να τους συγυρίσει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους! Γελάω προκαταβολικά με αυτά που γράφω γιατί σκέφτομαι ότι είναι εύκολο να λες ότι το ποταπό μπορεί να πολεμηθεί με το ποταπό, αλλά καλύτερα να δώσω μια διάσταση σ’ αυτή τη σκέψη.

• Θυμάμαι ότι ένα από τα βασικά αιτήματα των πρώτων μεταπολιτευτικών ημερών ήταν το σύνθημα «Δώστε τη χούντα στο λαό», καθώς επίσης και μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον με αμφίβολα αποτελέσματα: «Αποχουντοποίηση»!

Ουσιαστικά και τα δυο είχαν τον ίδιο σκοπό και στόχο. Ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη και να υπάρξει κάθαρση στο δημόσιο βίο της χώρας. Δεν είμαι σε θέση και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, να πω εάν η χούντα «δόθηκε» στον λαό κι αν ποτέ υπήρξε αποχουντοποίηση. Αυτό δηλοί ότι ο δημόσιος βίος στη χώρα μας σε όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια δεν λειτούργησε με κάποιες βασικές αξίες. Κι ούτε η δημοκρατία μας λειτούργησε με διαφανείς όρους. Τα αποτελέσματα αυτής της κακής λειτουργίας τα υφιστάμεθα σήμερα και γι’ αυτό έχει δοθεί η ευκαιρία στους πολυποίκιλους αγύρτες και στους πολιτικούς απατεώνες να κοκορεύονται για την ευφυΐα και τον πατριωτισμό τους, για την αγάπη τους στον λαό και την προσήλωσή τους στη δημοκρατία.

• Και το πιο ανήσυχο είναι ότι σε τραβάνε για να παλέψεις και να αντιπαρατεθείς στο δικό τους γήπεδο και φυσικά εκ προοιμίου είσαι χαμένος.

Ωστόσο, έχουν καταφέρει αυτοί οι αγύρτες να γοητεύουν τον λαό και να τον εθίζουν σε θεάματα ανθρωποφαγικά κι έτσι η κοινωνία μας έχει αποκτήσει την όψη μιας δημόσιας αρένας. Κι επιπλέον ωθούν τον λαό να απαιτεί τη θυσία κάποιου ή κάποιων για να απολαύσουν το θέαμα και να προστεθούν στα νούμερα του ιπποδρόμου. Το έχω ξαναπεί ότι «δικαιώνονται στους πονηρούς καιρούς εκείνοι που ψαρεύουν σε θολά νερά. Τι κάνουμε τότε; Μήπως θα πρέπει να τους αφήσουμε να ψαρεύουν;

Στην περίπτωση που προσπαθήσουμε να τους βάλουμε εμπόδια πιθανόν να επιτύχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή να τους βοηθήσουμε και τούτο διότι έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα κυριολεκτικά νοσογόνο.

Απορία: Πώς θα εξευγενίσουμε τη ζωή μας;

ΥΓ. Κι αυτό αφιερωμένο στον ΧΑΝΟ, το ψαράκι!

Έτσι παραχαράσσεται η Ιστορία...

Είναι αυτονόητο ότι μέσα στον γενικό χαλασμό δεν είναι δυνατό να προλάβει να διαβάσει κανείς όλα όσα γράφονται στον Τύπο ή στο διαδίκτυο. Οπότε πρέπει να κάνουμε και κάποιες επιλογές. Έτσι, λοιπόν, μόλις σήμερα διάβασα στο "Βήμα" (31 Μαρτίου) το άρθρο του Γιάννη Μαρίνου "Η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων". Ο κ. Μαρίνος υπήρξε επί χρόνια στέλεχος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού "Οικονομικός Ταχυδρόμος". Στη συνέχεια εισήλθε στην πολιτική κι έγινε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Σε γενικές γραμμές είναι ένας καθαρά συντηρητικός σε όλα του πολιτικός και δημοσιογράφος. Το άρθρο του που διάβασα χοντρικά με βρίσκει σύμφωνο, αλλά μια πρόταση σήκωσε μαύρα σύννεφα. Ιδού:

• «Στους αριστεροδέξιους που συμπλέοντες επικαλούνται την αποτελεσματικότητα του «Όχι» το 1940 υπενθυμίζω ότι ο Μεταξάς είχε προετοιμάσει την Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την ιταλική επίθεση, όπως επιμελώς παραβλέπεται από τους ιστορικούς των πεζοδρομίων...»

Εγώ δεν είμαι ιστορικός για ν' αντικρούσω τον κ. Μαρίνο, αλλά είμαι πολύ καλός γνώστης της Ιστορίας μας. 

Και γι' αυτό λέω ότι ο κ. Μαρίνος απλώς έδειξε τον αληθινό εαυτό του, διότι πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανιστόρητος για να λέει τέτοιες μπαρούφες όπως αυτή για τον Μεταξά ότι τάχατες είχε προετοιμάσει την Ελλάδα για τον πόλεμο. 

• Είναι αναληθές, είναι ψευδές και τερατώδες, αλλά συγχρόνως βλέπει κανείς μια προσπάθεια που επιχειρείται να ωραιοποιηθεί η εικόνα ενός δικτάτορα που έστειλε τον πολιτικό κόσμο της εποχής στα ξερονήσια, που φυλάκισε τους δημοκρατικούς πολίτες, που είχε το ρετσινόλαδο στην ημερήσια διάταξη, που έβαλε τη χώρα στο "φασιστικό" στρατόπεδο.
• Εκείνο που μετράει για την εποχή είναι το πάθος των Ελλήνων για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΠΑΤΡΙΔΑ και τίποτε άλλο. 
• Αλλά μπορεί κανείς να ανεχθεί όλους αυτούς που με ελαφρά καρδιά πετάνε τόσες χοντρές αναλήθειες, θέλοντας να παραχαράξουν την ιστορία;;;

6 Απριλίου 1941: τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Ελλάδα...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941 η ναζιστική Γερμανία εισβάλλει στη χώρα μας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε διότι η μνήμη είναι η κινητήρια δύναμη των λαών. Η γερμανική εισβολή ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941, με την επίθεση γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα μέσω της Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας. Δύο γερμανικά σώματα στρατού θα επιτεθούν στις ελληνικές θέσεις στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Παρά την ηρωική αντίσταση των αμυνομένων η μάχη διήρκεσε μόλις τέσσερις μέρες, καθώς η γερμανική επίθεση μέσω Γιουγκοσλαβίας υπερκέρασε τις θέσεις άμυνας και απειλούσε τα μετόπισθεν των ελληνικών στρατευμάτων.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

6 Απριλίου 1941
Οι γερμανικές στρατιές εισβάλουν στην Ελλάδα.

7 Απριλίου 1941
Σκληροί αγώνες στην Γραμμή Μεταξά.
Καταλαμβάνονται τα οχυρά Ιστίμπεη, Κελκαγιά, Αρπαλούκι και Νυμφαία.

8 Απριλίου 1941
Η επίμονη προσπάθεια των γερμανικών δυνάμεων έχει σαν αποτέλεσμα την διάσπαση της Γραμμής Μεταξά από δύο Ορεινές Μεραρχίες.
Η 2η Μεραρχία Πάντζερ εισβάλει στο ελληνικό έδαφος και απειλεί με κύκλωση το ΤΣΑΜ.
Η γερμανική 164η Μεραρχία Πεζικού καταλαμβάνει την Ξάνθη.

9 Απριλίου 1941
Τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη.
Η γερμανική 72η Μεραρχία Πεζικού διασπά τη Γραμμή Μεταξά.
Υποκύπτει το οχυρό Εχίνος.
To Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ) συνθηκολογεί άνευ όρων.

10 Απριλίου 1941
Οι Γερμανοί κάμπτουν την εχθρική αντίσταση βόρεια της Βεύης, στο πέρασμα του Κλειδιού.

12 Απριλίου 1941
Την νύχτα ξεκινά η υποχώριση του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονία

13 Απριλίου 1941
Ο στρατηγός σερ Ουίλσον αποφασίζει να αποσύρει όλες τις βρετανικές δυνάμεις στον ποταμό Αλιάκμονα και στη συνέχεια στις Θερμοπύλες.
Τμήματα των ελληνικών στρατευμάτων που επιχειρούσαν στην Αλβανία αποσύρονται προς την Πίνδο.
Ο Χίτλερ εκδίδει την Οδηγία Νο. 27, η οποία καθορίσει την μελλοντική του πολιτική κατοχής της Ελλάδας.

14 Απριλίου 1941
Οι στρατιώτες της 9ης Μεραρχίας Πάνζερ φτάνουν στην Κοζάνη.
Μετά από συγκρούσεις στην Μάχη της στενωπού της Κλεισούρας, οι Γερμανοί μπλοκάρουν την ελληνική υποχώρηση, η οποία εκτείνεται κατά μήκος ολόκληρου του αλβανικού μετώπου.

15 Απριλίου 1941
Δυνάμεις των SS καταλαμβάνουν την Καστοριά ύστερα από μάχη στο Άργος Ορεστικό.

16 Απριλίου 1941
Ο Ουίλσον ενημερώνει τον στρατηγό Παπάγο για την απόφασή του να αποσυρθεί από τις Θερμοπύλες.
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου αναφέρει στο Γενικό Στρατηγείο ότι είναι αδήριτη η ανάγκη πολιτικης επέμβασης για να σωθούν τα ελληνικά στρατεύματα από την διάλυση.

17 Απριλίου 1941
Γερμανικές δυνάμεις κινούμενες προς την δυτική είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών δημιουργούν απειλή στο δεξιό πλευρό των βρετανικών δυνάμεων.

18 Απριλίου 1941
Μετά από μάχες τριών ημερών το γερμανικό μηχανοκίνητο πεζικό περνάει τον ποταμό Πηνειό.
Η Leibstandarte SS Adolf Hitler, η οποία είχε φτάσει στα Γρεβενά, συντρίβει αρκετές ελληνικές μονάδες.

19 Απριλίου 1941
Γερμανικά στρατεύματα εισέρχονται στη Λάρισα και καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο.
Γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τα Ιωάννινα.

20 Απριλίου 1941
Ο διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου παραδίδει το στρατό του μόνο στους Γερμανούς.
Ο Βουλγαρικός Στρατός εισβάλει στη Θράκη.

21 Απριλίου 1941
Λαμβάνεται η τελική απόφαση για την εκκένωση των κοινοπολιτειακών δυνάμεων στην Κρήτη και την Αίγυπτο.
Ο Γερμανοί καταλαμβάνουν το Βόλο.

23 Απριλίου 1941
Επίσημη παράδοση των Ελληνικών δυνάμεων στην Αλβανία τόσο στους Γερμανούς όσο και στους Ιταλούς έπειτα από προσωπική παρέμβαση του Μουσολίνι στον Χίτλερ.

24 Απριλίου 1941
Οι Γερμανοί επιτίθενται στις κοινοπολιτειακές δυνάμεις στις Θερμοπύλες.
Η βρετανική οπισθοφυλακή αποσύρεται στην Θήβα.
5.200 στρατιώτες της Κοινοπολιτείας εκκενώνονται από το Πόρτο Ράφτη της ανατολικής Αττικής.

25 Απριλίου 1941
Οι λιγοστές μοίρες της RAF φεύγουν από την Ελλάδα.
Περίπου 10.200 Αυστραλοί στρατιώτες εκκενώνονται από το Ναύπλιο και τα Μέγαρα.
Οι Γερμανοί ξεκινούν από αέρος επίθεση για την κατάληψη των γεφυρών του ισθμού της Κορίνθου.

27 Απριλίου 1941
Οι πρώτοι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

28 Απριλίου 1941
Ιταλικά στρατεύματα αρχίζουν την κατοχή νησιών στο Ιόνιο και το Αιγαίο.

29 Απριλίου 1941
Μονάδες της 5ης Μεραρχίας Πάντσερ φτάνουν στο νότιο άκρο της Πελοποννήσου, όπου ενώνονται με στρατεύματα των SS που φτάνουν από τον Πύργο.
Σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον Γ. Τσολάκογλου

30 Απριλίου 1941
Η εκκένωση περίπου 50.000 στρατιωτών ολοκληρώνεται. Οι Γερμανοί καταφέρνουν να αιχμαλωτίσουν περίπου 7-8.000 στρατιώτες της Κοινοπολιτείας.

20 Μαΐου 1941
Ξεκινά η Μάχη της Κρήτης με γερμανική αεραποβατική ενέργεια.
Δημιουργία γερμανικού προγεφυρώματος στον ποταμό Ταυρωνίτη.
Στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο διεξάγονται μάχες με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς.

21 Μαΐου 1941
Την νύχτα 20/21 εγκαταλείπεται από τις βρετανικές δυνάμεις το ύψ. 107.
Το αεροδρόμιο του Μάλεμε καταλαμβάνεται από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές.

22 Μαΐου 1941
Η αντεπίθεση βρετανικών δυνάμεων για την ανακατάληψη του Μάλεμε και του ύψ. 107 αποτυγχάνει.

23 Μαΐου 1941
Η συνεχής ενίσχυση των Γερμανών και η αποτυχημένη προσπάθεια άμυνας των ελληνοβρετανικών δυνάμεων κρίνει την τύχη της νήσου.
Η πρωτοβουλία των επιχειρήσεων περιέρχεται στους Γερμανούς.

27 Μαΐου 1941
Κατάληψη των Χανίων και του λιμανιού της Σούδας από γερμανικές δυνάμεις.

29 Μαΐου 1941
Αρχίζει η εκκένωση της Κρήτης από τις Βρετανικές δυνάμεις.

31 Μαΐου 1941
Αποχώρηση του μεγαλύτερου τμήματος των Βρετανικών δυνάμεων.
Όσοι από τους Έλληνες και Βρετανούς παραμένουν στην Κρήτη είτε παραδίδονται είτε καταφεύγουν στα βουνά.

Προς τιμήν του "εθνικού κήνσορα"!!!!

ΓΙΑΤΙ μια απλή παρουσίαση ενός δημοσιογραφικού βιβλίου παρουσιάστηκε ως πολιτικό γεγονός;;; Και φυσικά αναφέρομαι στην παρουσίαση ενός βιβλίου του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος από μόνος του έχει αναγορευθεί σε  μόνιμο και μοναδικό κήνσορα της κοινωνικο-πολιτικής ζωής της χώρας.

ΚΙ ΑΥΤΟ το ξέρει ο πάσα ένας γιατί ο Πρετεντέρης έχει "βήμα" (τις εφημερίδες του ψυχαρικού συγκροτήματος και το Mega) και λέει και γράφει ό,τι θέλει αλλά και ό,τι μας βάζει σε υποψίες πως μπορεί να είναι όχι η δική του αλήθεια, αλλά μια "αλήθεια" κατασκευασμένη που πρέπει να ανατρέψει κατεστημένες αντιλήψεις, προσφέροντας στο πλήθος, που χειροκροτεί στην ανθρωποφαγική αρένα, βορά τα πρόσωπα εκείνα που πρέπει να φύγουν από τη μέση!!!

• Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει τέτοια σύναξη, όπου συγχρωτίσθηκαν πολιτικοί, μεγαλοεκδότες, μεγαλοδημοσιογράφοι, τραπεζίτες, επιχειρηματίες... Υπήρξαν φυσικά και μερικοί... άσχετοι!

ΔΕΝ χρειάζεται και πολλή σκέψη για να πάει ο νους του απλού πολίτη που όλοι αυτοί που συναντήθηκαν στην παρουσίαση ενός απλού δημοσιογραφικού βιβλίου, βρέθηκαν εκεί... τυχαία!!! Δηλαδή, είδαν φως και μπήκαν. Ή έλαβαν τυχαία μια ειδοποίηση/πρόσκληση από τον εκδότη.

Είδαμε στην τηλεόραση τον διαχυτικό εναγκαλισμό του Πρετεντέρη με την Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη-Κούβελου, την θερμή υποδοχή του Μητσοτάκη, του τραπεζίτη Σάλλα, είδαμε να κάθεται πελιδνός στην πρώτη σειρά ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης.

Για το βιβλίο μίλησαν ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, η Επίτροπος Αλιείας και Θαλασσίων Υποθέσεων στην ΕΕ Μαρία Δαμανάκη και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ηλίας Νικολακόπουλος, γνωστότερος περισσότερο ως ο εκλογολόγος του Mega.

Στην εκδήλωση παρευρέθησαν ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με τη σύζυγό του Δάφνη και, μεταξύ άλλων, οι υπουργοί  Κωστής Χατζηδάκης, Νίκος Δένδιας, Θανάσης Τσαυτάρης, Γιάννης Βαρβιτσιώτης, οι βουλευτές Ανδρέας Λοβέρδος, Μίμης Ανδρουλάκης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Μάκης Βορίδης, Φίλιππος Σαχινίδης, Ανδρέας Ψυχάρης, Δημήτρης Σταμάτης, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Πάρις Κουκουλόπουλος, Αλέκος Ακριβάκης, Μαρία Ρεπούση, Γρηγόρης Ψαριανός, Σπύρος Λυκούδης, Ζέττα Μακρή, Σοφία Βούλτεψη, Ακης Γεροντόπουλος, η ευρωβουλευτής Ρόδη Κράτσα και ο Απόστολος Κράτσας, ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού Σταύρος Παπασταύρου και ο διευθυντής του γραφείου της Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μπίτσιος.

Ήταν εκεί οι Αλέκος Παπαδόπουλος, Βάσω Παπανδρέου, Γιάννης Παπαθανασίου, Κώστας Λαλιώτης, Φώφη Γεννηματά, Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, Χρήστος Πρωτόπαπας, Γιώργος Φλωρίδης, Δημήτρης Καρύδης, Εύα Καϊλή, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Αννα Νταλάρα, Θόδωρος Μαργαρίτης, Αθηνά Δρέττα, Αννα Ροκοφύλλου.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν επίσης ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας με τη σύζυγό του Σοφία, ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank Νίκος Νανόπουλος, ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, καθηγητής Νίκος Καραμούζης, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Ιnternational Θανάσης Λαβίδας, ο αντιπρόεδρος του ΣΕΒ Σάκης Καλλιτζάτζης.

Παρόντες, μεταξύ άλλων δημοσιογράφων, οι Στάθης Ευσταθιάδης, Ιάσων Μοσχοβίτης, Γιάννης Καρτάλης, Γιάννης Μαρίνος, Παντελής Καψής, Παναγιώτης Παναγιώτου, Μπήλιω Τσουκαλά, Πέπη Ραγκούση, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Γιώργος Πανταγιάς, ο πολιτικός επιστήμων Λευτέρης Κουσούλης, ο πρόεδρος της GPO Τάκης Θεοδωρικάκος. Παρευρέθησαν επίσης ο διευθύνων σύμβουλος του Mega Ηλίας Τσίγκας, ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Αλέξανδρος Σαμαράς, ο ποινικολόγος Αλέξανδρος Λυκουρέζος, οι Πέτρος Κουναλάκης και Βασίλης Πουλαντζάς, ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Θανάσης Διαμαντόπουλος και ο Χάρης Βλαβιανός. [Τα ονόματα αυτά τα περισυνέλεξα από το ρεπορτάζ του "Βήμαστος"]

• ΟΛΟΙ οι παραπάνω γιατί πήγαν στην εκδήλωση;
• Ήταν πνευματικό γεγονός; ΟΧΙ, δεν ήταν.
• Ήθελαν όλοι αυτοί να τιμήσουν τον ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΝΣΟΡΑ;;;
• ΓΙΑΤΙ;;;

Ήταν πολιτικό γεγονός και ο καθένας πήγε εκεί, γρατσουνίζοντας τις χορδές μιας αμφίστομης σχέσης; Είδαμε εκεί στην εκδήλωση να συνωθείται η πολιτική "ιντελιγκέντσια" που έχει αναδειχτεί τα τελευταία χρόνια στα θερμοκήπια του κοσμικού [κυρίως] τηλεοπτικού κουτσομπολιού, προσπαθώντας ν' αντλήσει κύρος από την ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΝΣΟΡΑ, ο οποίος έχει κατορθώσει να εμπνεύσει την εντύπωση ότι στα χέρια του κρατάει πολλά κλειδιά.

• Έτσι χθες βράδυ οι περισσότεροι, μάχιμοι ή μη, πολιτικοί προσήλθαν στο κάλεσμα του Πρετεντέρη που κάθε βράδυ από το κανάλι της διαπλοκής επιδιώκει να ποδηγετήσει το κοινό, ασκώντας ψυχολογική βία.

Το γεγονός ότι μίλησαν για το βιβλίο του ένας εν ενεργεία υπουργός που από τα χείλη του κρεμόμαστε καθημερινά, και η Δαμανάκη, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Πρετεντέρης ασκεί, ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, κριτική σκοπιμότητας στα πολιτικά πράγματα του τόπου, επιδιώκοντας να διαμορφώσει συνειδήσεις, να προκαλέσει δυσπιστία προς ορισμένες πλευρές και να κατευθύνει την ενεργό δράση των πολιτών, αξιοποιώντας κάθε μέσο που του προσφέρει η επικοινωνιακή τεχνολογία (δες στημένες δημοσκοπικές έρευνες).

• ΔΕΝ το διάβασα το βιβλίο και δεν πρόκειται να το διαβάσω, παρά το γεγονός ότι ο Στουρνάρας το χαρακτήρισε  «συναρπαστικό αφήγημα»!!!

Διότι η κριτική του Πρετεντέρη είναι κατεξοχήν καιροσκοπική, τυχοδιωκτική και πνευματικώς αλήτις!

Και συνεπώς είναι το ευτελέστερο είδος "πνευματικής" προσφοράς. Είναι σαφές ότι η κριτική της σκοπιμότητας (είτε εναντίον προσώπων είτε εναντίον θεσμών) αυτοπροδίδεται κι έτσι αποστερείται του στοιχείου της πειθούς. Όση σοβαροφάνεια και να επιστρατεύει ο Πρετεντέρης, δεν είναι παρά ένας παραχαράκτης της αλήθειας.

Δημοκρατία, δημαγωγοί και ψευδαισθήσεις....

• Μπορεί η δημοκρατία να επιτρέπει τη λεκτική ασυδοσία, αλλά η βακχεία των λέξεων έχει αντικαταστήσει την εγκράτεια που είναι η αρετή της φρόνησης και ο θώρακας της σκέψης. 

Πρωί-πρωί αφιέρωσα χρόνο για να διαβάσω στην εφημερίδα «Καθημερινή» τους διαλόγους της ντροπής, όπως έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της Προανακριτικής, και τους υβριστικούς διαλόγους που αντάλλαξαν οι πρωταγωνιστές της αντιπαράθεσης κατά την κατάθεση του Βενιζέλου. Και τη διαπίστωση είναι πλέον κοινή και απλή: Ζούμε δυστυχώς σε μια εποχή που έχει κατακλυστεί από λογομαγείρους και λογοκαπήλους και ακόμα δυστυχέστερα, ο ναός της δημοκρατίας, η Βουλή μας, έχει γίνει λογολέσχη κι έχει πλημμυρίσει από λογοπώλες και μυαλοπώλες!!!

Το να πω ότι η λογοτεχνία αποζεί από το λόγο και τη μέθη των λέξεων καμιά φορά, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι κάτι παρόμοιο θα πρέπει να συμβαίνει και με τη δημοκρατία. Όμως αυτό συμβαίνει!!!  Διάβασα στην εφημερίδα περίπου εφτά χιλιάδες (7.000) λέξεις στο ρεπορτάζ με τα αποσπάσματα των διαλόγων στην Προανακριτική. Διαπιστώνει κανείς την πλουτοκρατία του λόγου. Από ουσία όμως, ένα στρογγυλό μηδενικό!

• ...........................

Δυο άνθρωποι, δυο βουλευτές, δυο αντιπρόσωποι του λαού, ήσαν αρκετοί για να διαλύσουν μια κοινοβουλευτική διαδικασία. Ο Κασιδιάρης και η Κωνσταντοπούλου έχουν καταλάβει ότι για να επιβιώσουν μέσα στη Βουλή και στον πολιτικό στίβο πρέπει να αξιοποιήσουν ένα ισχυρό όπλο, που είναι η δημοκοπία. Η δημοκοπία έχει γίνει μόνιμο όπλο τους. Και θορυβούν και φωνασκούν και μιλούν σκαιότατα στους πολιτικούς αντιπάλους.

• Είμαι βέβαιος ειδικά για την Κωνσταντοπούλου ότι μεθά με τη συμπεριφορά της, με τη φραστική ερωμανία της, με τον τόνο και τον ήχο των λέξεων που εκστομίζει, ερεθίζεται με τις πόζες της και με τις συσπάσεις του προσώπου της και εντέλει με την ασεβή στάση της απέναντι στους άλλους.

Και είναι εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, που επιζητεί να κυβερνήσει τη χώρα. Αυτό φυσικά είναι μέσα στο παιχνίδι της δημοκρατίας και εάν το λαός τον θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ, ας τον λουστεί! Ο ομαδικός βακχισμός τον οποίο συντηρεί ο Τσίπρας και όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συντηρεί και την πνευματική θερμοκρασία του λαού σε έναν διαρκή παραισθητικό πυρετό, αυτόν ακριβώς δηλαδή που χρειάζεται ο κάθε δημαγωγός. Ουσιαστικά πρόκειται για μια αλληλοτροφοδοσία ψευδαισθήσεων.

ΥΓ. Η Κωνσταντοπούλου προετοιμάζεται για τη  υποδοχή του Παπανδρέου στην Προανακριτική. Εκεί να δει κανείς… Αλλά είναι δυνατόν η δημοκρατική ευαισθησία να τροφοδοτεί τον κάθε δημαγωγό;

Τα καραγκιοζιλίκια και οι αθλιότητες της Προανακριτικής

Αυτά που συμβαίνουν στην Προανακριτική είναι πρωτοφανή. Κι ακόμη δεν βρέθηκε ένας πολιτικός ν' αντιστρέψει το κλίμα. Όλοι πάνε σαν πρόβατα να καταθέσουν. Τι να καταθέσουν;;; Οι πάντες ξέρουν ότι η σύνθεση αυτή της επιτροπής έχει γίνει λες επίτηδες για τον Κασιδιάρη και την Κωνσταντοπούλου, που περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη εκείνους που πάνε να καταθέσουν. Είναι προφανές ότι επιζητούν να δημιουργήσουν θέαμα και ακρόαμα, να κάνουν τζερτζελέ. Το τελευταίο επεισόδιο με τον Κασιδιάρη που έβριζε τον Βενιζέλο και με την Κωνσταντοπούλου που γύριζε στο διάδρομο για να διαμαρτύρεται επειδή ο Βενιζέλος βγήκε κι αυτός έξω, είναι αχαρακτήριστο. Αυτοί οι δυο νεαροί βουλευτές έχουν υπερτιμήσει το ρόλο τους και πιστεύουν ότι το μέλλον της χώρας εξαρτάται από τη δική τους στάση.

• Δυστυχώς η πολιτική ζωή της χώρας σύρεται σε επικίνδυνες ατραπούς κι όλοι κάνουν τον  άγνωστο στρατιώτη. Η Κωνσταντοπούλου λόγου χάρη θέλει τους μάρτυρες να στέκονται σούζα, να τους πιάνει από το λαιμό κι εκείνοι να λένε ό,τι θέλει εκείνη.

ΤΕΛΙΚΑ ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει αφότου γνωστοποιήθηκε για δεύτερη φορά η περιβόητη λίστα Λαγκάρντ, είναι περισσότερος από εκείνον που επικαλούνται ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν αξιοποίησε!!! Έχουν τη λίστα τόσο καιρό. Δεν απορεί κάποιος για το γεγονός ότι δεν αξιοποιείται από τις αρμόδιες υπηρεσίες, παρά όλοι ασχολούνται πώς και γιατί και πότε έφτασε στα χέρια του ενός ή του άλλου και ποιος έκανε αντίγραφο κοκ;;;

• Και θα είναι κρίμα να πάει ο Παπανδρέου στην Προανακριτική για να τον εξετάζει μέχρι τα μεσάνυχτα η Κωνσταντοπούλου, η οποία θέλει να χτίσει πολιτικό προφίλ με τέτοιες διαδικαστικές αθλιότητες...

Ως γνωστόν ακόμη να δώσει κάποιες πειστικές απαντήσεις η Κωνσταντοπούλου για τη δικηγορική δράση της που με συνεχείς αναβολές παλεύει να γλιτώσει από τη φυλακή έναν βιαστή!!!!

Οι Τούρκοι, οι Γερμανοί κι εμείς!!!

Κάποτε λέγαμε ότι δεν πρέπει να μεταφέρουμε στους νεότερους τα δικά μας ψυχικά τραύματα κι αναφέρομαι στα «εθνικά τραύματα». Σέβομαι την άποψη που λέει ότι πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε μίση, πάθη κ.λπ.  Τελικά και οι νεότεροι υφίστανται την πίεση που ασκεί η γερμανική πολιτική τακτική σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. 

• Αλλά είναι δυνατό να αγνοεί κάποιος την ιστορία του τόπου του; 
• Χωρίς τη μνήμη χανόμαστε! 

Και σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νιώθουμε απειλητική την ανάσα και των Τούρκων και των Γερμανών. 

Μην προτρέξετε, δεν κινδυνολογώ. Αυτά τα περί αλληλεγγύης των λαών λίγο τα ενστερνίζομαι. Τον Ερντογάν δεν τον ψηφίζουμε εμείς, αλλά ο τουρκικός λαός. Το ίδιο και με τους Γερμανούς ηγέτες. Προχτές διάβασα ότι κάποιος Τούρκος κυβερνητικός αξιωματούχος είπε ότι θ’ αναγκαστούν να προχωρήσουν στη διχοτόμηση της Κύπρου, εάν και εφόσον κ.λπ. Ο Ερντογάν έχει πει ότι θα προχωρήσουν στο άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης εάν επιτραπεί να ορίζουν αυτοί τον Μουφτή της Θράκης . Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Αμ, δεν απαίτησαν ποτέ οι Έλληνες να ξαναγίνει η Αγία Σοφία αυτή που ήταν, δηλαδή η εκκλησία της Χριστιανοσύνης!!!

• Οι Τούρκοι ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ!!
• Τούρκος… τούρκαρος, έλεγε ο παππούς…

Όσο για τους Γερμανούς είμαι βέβαιος ότι είναι πολύ δύσκολο, για να μην πω αδύνατο, να αποβάλουν την ιδέα του εθνικισμού τους για να προσχωρήσουν σε μιαν υπερεθνική κοινότητα, όπως είναι η ευρωπαϊκή. Μη μας ξεγελάει το γεγονός ότι συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου συμμετέχουμε, υποτίθεται ισότιμα κι εμείς και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κι αυτό πλέον είναι φανερό με την πολιτική που ακολουθούν τα τελευταία χρόνια που κυβερνούν τη Γερμανία οι Χριστιανοδημοκράτες. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς βρεθήκαμε όλοι έτσι στριμωγμένοι και κρεμόμαστε από τις αποφάσεις της Μέρκελ και του Σόιμπλε!

• Θέλω να πω ότι ο σκεπτικισμός μου δεν έχει στόχο μονάχα τις ηγεσίες των δυο αυτών χωρών.

Δυσπιστώ για την ειλικρίνεια των προθέσεων των ηγετών τους αλλά θα ρωτούσα αν υπάρχει ένας Έλληνας που να μη φοβάται τους Τούρκους που θέλουν το μισό Αιγαίο, που απαιτούν τη Σαντορίνη, που θέλουν να διχοτομήσουν την Κύπρο, που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στη θάλασσά μας…

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζουν τη γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη που τη βλέπουν σαν αντίβαρο στη ρωσική αρκούδα, και από την άλλη χαϊδολογάνε μια ζωή τους Τούρκους κι εμείς κάπου χαμένοι στο διάδρομο, παλεύουμε να πάρουμε ανάσες!

• Δεν πιστεύω πια στα λόγια του… αέρα!
• Και πολύ περισσότερο στην ευρωπαϊκή ενοποίηση…

Εμείς, οι νότιοι είμαστε σαφώς πιο πολιτισμένοι από τους βόρειους και λειτουργούμε όπως οι θερμές μάζες του αέρα που όμως όσο γίνονται πιο αβαρείς, τόσο προκαλούν τη συρροή και τον εκτοπισμό τους από τα ψυχρά αλλά και πιο δυνατά ρεύματα του βορρά.

Χρόνος, αυτός ο σκληρός δυνάστης!!!

ΣΤΟ ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΟ σπίτι, στο μπαλκόνι, είδα μια αδυνατούλα γριά.

Μπορεί και να μην ήταν γριά.

Αδύνατη, μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι, μ’ ένα παντελόνι που χώραγε δυο σαν κι αυτήν, αναμαλλιασμένη, πήγαινε πέρα-δώθε, σα να εκτελούσε τις εντολές της γυμνάστριας.

ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ αποχαυνωμένος και την κοίταζα.

Κάποια στιγμή γύρισε, μου έριξε μια ματιά…

Καταχρηστικά λέω «μια ματιά» γιατί είναι τέτοια η απόσταση που δεν μπορώ να δω τα μάτια της.

Μονάχα κατάλαβα από το στρίψιμο του κεφαλιού προς τη μεριά μου.

Για πολύ λίγο στάθηκε ακίνητη και μετά συνέχισε το βηματισμό της…

ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ είχα δει ένα γέροντα, το ίδιο λιγνό σαν και τη γριά.

Τώρα, θα σας γελάσω, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι αδέρφια ή ζευγάρι ή κάποιοι που βρήκαν άδειο ένα διαμέρισμα κι έκαναν κατάληψη που είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

Και οι δυο καπνίζουν.

Μου φαίνονται σαν μαστουρωμένοι.

ΜΑ Σ' ΑΥΤΗ την ηλικία είναι δυνατό να την «βρίσκουν» με χασισάκι και κόκα;

Μια μέρα είχα δει τον γέρο να βγαίνει από την πόρτα στο μπαλκόνι κρατώντας στα χέρια 3-4 μπουκάλια με περίεργο σχήμα και τ’ απόθεσε πάνω στο γυάλινο τραπέζι, ένα τραπέζι φερ φορζέ, ξέρετε από εκείνα τα σιδερένια έπιπλα εξωτερικού χώρου.

Μου έκανε εντύπωση ότι τα έβαζε υποτίθεται με κάποια τάξη και μόλις ξαναμπήκε στο σπίτι είδα ότι τα μπουκάλια ήσαν τοποθετημένα γύρω-γύρω και η απόσταση του ενός από το άλλο έδειχνε μετρημένη.

Α, ΝΑ Η ΓΡΙΑ τώρα, μόλις βγήκε, με το αριστερό χέρι τραβάει προς τα πάνω το παντελόνι της που φαίνεται να μη στέκεται σφιχτό κι ούτε φοράει ζώνη, και ενώ λυγίζει τα γόνατα, με το δεξί χέρι ρίχνει μια μπάλα που πάει και χτυπάει στο περβάζι του μπαλκονιού της.  

Μου θύμισε το πετάνκ, μια μορφή μπόουλινγκ, το παιχνίδι που αγαπούν οι Γάλλοι, κυρίως οι συνταξιούχοι που προσπαθούν προσπαθώντας να χτυπήσουν με τις μεγάλες μεταλλικές μπάλες μια μικρή μπάλα από ξύλο.

ΣΚΕΦΤΗΚΑ ότι μπορεί η γριά να είχε ζήσει στη Γαλλία.

Αλλά όσες φορές είχα δει να παίζουν πετάνκ στο Παρίσι, ήσαν μονάχα άντρες.

Περίεργο.

Αλλά τώρα αναρωτήθηκα γιατί να μην ήθελε άραγε η γριά να παίξει στο μπαλκόνι της!!

Ωστόσο, δεν συνέχισε.

ΠΗΡΕ την μπάλα και την έβαλε σε μια γλαστρούλα δίπλα στην πόρτα και ξαναμπήκε στο σπίτι.

Κλείστηκε στο δικό της σύμπαν, αναζητώντας προφανώς δικές της σταθμητές βεβαιότητες και αδιαφορώντας για τον ορυμαγδό της ζωής που έξω στο δρόμο σφύζει.

Τα μαγαζιά ανοιχτά, μια παρέα κουβεντιάζει δυνατά κάτω από το μπαλκόνι της γριάς, να και το σκουπιδιάρικο του δήμου με τους σκουπιδιάρηδες να φωνάζουν και να σπρώχνουν τους κάδους χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτε γύρω τους.

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ βρώμισε.

Ένα σκυλί στη γωνία, πάνω στο πεζοδρόμιο πήρε θέση κι άδειασε εκεί στα πλακάκια τις ακαθαρσίες του.

Δεν φαίνεται αδέσποτο και άρα ο βλάκας ο ιδιοκτήτης του θα είναι παραπέρα και θα κάνει τον αδιάφορο.

Ξαναφέρνω στο νου μου το γέρο και την γριά…

ΑΔΥΝΑΤΟΙ και οι δυο σαν σκέλεθρα πεύκων πάνω σε καμένη γη, κάτι μου λέει πως στα νιάτα τους μπορεί να ήσαν δυο τρομερά παιδιά που έφυγαν από το σπίτι τους για να χορτάσουν περιπέτειες, αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, μπερδεύτηκαν σε πολιτικές τρικυμίες και θα έζησαν σαν κυνηγημένοι, μακριά όμως από την κοχλάζουσα πραγματικότητα, σε παγκάκια και πλατείες απομονωμένες, ψάχνοντας για την στιγμιαία απόλαυση.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ άγευστοι από πάθη, αναισθητοποιημένοι, περιφέρουν το σαρκίο τους σα να περιμένουν την πρόσκληση για την αντίπερα όχθη… Θα ήσαν νέοι κάποτε που θέλησαν να είναι αντισυμβατικοί για να ζήσουν απελευθερωμένοι από τα δεσμά του καθωσπρεπισμού και τις συμβάσεις που αποδέχονται οι κανονικοί άνθρωποι. Μπορεί να είχαν όνειρα που στην πορεία τα είδαν… φευγαλέα και απατηλά.

ΤΕΛΙΚΑ, αυτό που φαίνεται να ζουν είναι η υποδούλωσή τους στο Χρόνο!!!

Κανείς δεν μπορεί να σε ξεγελάσει χοντραίνοντας τη φωνή του!!!

Χτες διάβασα για δεύτερη φορά το "Φύλακα στη σίκαλη" του Τζ. Ντι Σάλιντζερ. Θα επικαλεστώ την φοβερή και εν πολλοίς αδιαπέραστη ερημιά του ήρωα Χόλντεν Κόλφιλντ, που δεν επιτρέπει σε κανέναν να ταυτιστεί μαζί του, αλλά ούτε και να τον συμπονέσει. Κάπου ο αναγνώστης τον βλέπει επαναστατημένο, μοναχικό, παγιδευμένο σε μια κοινωνία που δεν γουστάρει... Ίσως η περίπτωσή του να προσιδιάζει σε μιαν Αμερική που είναι "μύλος" και αλέθει τα πάντα και τους πάντες. 

• ....................

Παράλληλα και αυθόρμητα έκανα και ένα "μακροβούτι" στο μπρεχτικό θέατρο και η σκέψη μου έφτασε στον "Καλό άνθρωπο του Σετσουάν", όπου η ηρωίδα, η πόρνη Σεν Τε, είναι ο μοναδικός καλός άνθρωπος που βρίσκουν οι Θεοί όταν αποφάσισαν να κατέβουν στη γη. Αν καλοσύνη είναι η αγάπη και η ανοχή, αυτό που γεννιέται ως πρόβλημα είναι μέχρι πού φτάνουν στα όριά τους. Κι εδώ βέβαια ο Μπρεχτ πιστεύει ακράδαντα ότι όριο είναι η επιβίωση. Αρνείται διαρρήδην τη μεταθανάτια επιβράβευση και τοποθετεί στη θέση της έναν αγωνιζόμενο ανθρωπισμό, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει σε μια κριτική του Γεωργουσόπουλος. Ο άνθρωπος οφείλει να ζήσει και για να επιβιώσει σ' έναν κόσμο εκμετάλλευσης ανακαλύπτει το "κακό", δηλαδή τον ανταγωνισμό.  Το κακό στον ανταγωνιστικό κόσμο είναι αμφίστομο και εκφράζεται είτε ως βία, ως εκμετάλλευση, είτε ως απάτη και παρασιτισμός.

• Το συμπέρασμα είναι ότι σ' αυτό τον κόσμο όπου τα πάντα έχουν αγοραστική αξία, αν θέλεις να επιβιώσεις δεν είναι δυνατόν παρά να είσαι... κακός!
• Αλλά είναι δυνατόν να θέλεις να είσαι "κακός" σ' έναν κόσμο που τον περισφίγγει το αίσθημα μιας κοσμολογικής μοναξιάς;

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μια μεταφορά σ' έναν άλλο περίγυρο, σε βοηθάει να επισημάνεις, να συνειδητοποιήσεις, ατέλειες του οικείου σου χώρου, του στενότερου και του πλατύτερου. Και πρώτα και κύρια αυτή στην οποία εσύ μετέχεις: τη μεγαλοποίηση των θεμάτων. Πας λιγάκι πιο έξω, ξεφεύγεις από τα ασφυκτικά σου σύνορα, κι αμέσως βλέπεις υπό άλλη κλίμακα τις ξεσυνέριες που τόσο σε απασχολούσαν, θέλοντας και μη. Το μάτι σου τότε πιάνει την αθλιότητα, τη μικρολογία, την ευτέλεια, σε πράγματα που κόντευες να τα περάσεις για κοσμοϊστορικής σημασίας, παrά λίγο ιερά. Η απόσταση κάνει τον στόμφο πιο μελοδραματικό, την έμφαση πιο συνοικιακή,, τον κομπασμό πιο γελοίο. Αποτοξινώνεσαι ραγδαία από χίλιες-δυο μικρότητες, αντιδικίες της δεκάρας, κακομοιριές που σε έφθειραν και τότε όλα αποκτούν τη φυσική τους διάσταση και κανείς δεν μπορεί να σε ξεγελάσει χοντραίνοντας τη φωνή του!

Βιβλία και συγγραφείς... ογκόλιθοι!!!

Μιας και ασχολήθηκα [σκεπτόμενος...] με τα βιβλία, θα συνεχίσω και παραπέρα, αφού υποτίθεται (τρόπος του λέγειν) ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους επίσης σκεπτόμενους. Απλώς θα αναφέρω κάτι που έχει γράψει ο Ζαν-Πολ Σαρτρ, ότι δηλαδή όταν περάσει λίγος καιρός, τα καλά μυθιστορήματα γίνονται ολότελα όμοια με φυσικά φαινόμενα. Και τότε ξεχνάμε πως έχουν ένα συγγραφέα πίσω τους, τα δεχόμαστε όπως τις πέτρες και τα δέντρα, γιατί τα συναντάμε μπροστά μας, γιατί υπάρχουν! Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβαίνει και με κάποιες κινηματογραφικές ταινίες που τις θυμόμαστε με νοσταλγία, αλλά μας διαφεύγει εντελώς το όνομα του σκηνοθέτη.

• .............................

Βέβαια δεν ισχύει το ίδιο για όλους τους συγγραφείς, όπως π.χ. κανείς δεν αγνοεί φαντάζομαι ότι το "Έγκλημα και Τιμωρία" είναι του Ντοστογιέφσκι ή το "Για ποιον χτυπά η καμπάνα" του Χεμινγουέι ή η "Δίκη" του Κάφκα ή η "Μαντάμ Μποβαρί" του Φλομπέρ ή η "Ανθρώπινη κωμωδία" του Μπαλζάκ ή το "Κόκκινο και το Μαύρο" του Σταντάλ ή το "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" του Προυστ ή η "Φόνισσα" του Παπαδιαμάντη...

Αυτό δεν αναιρεί σε καμιά περίπτωση τον παραπάνω συλλογισμό του Σαρτρ ότι και από μόνα τους αυτά έργα στέκονται στο χρόνο ακλόνητα.

Να μιλήσουμε για τα βιβλία!!!

Σήμερα υποτίθεται ότι γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο η παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Ωστόσο, ο κόσμος είναι τόσο πικραμένος, στριμωγμένος, από την πείνα, τη δυστυχία, την οικονομική ανέχεια, την απουσία δημοκρατικών ελευθεριών... που μάλλον δεν έχει μυαλό για εορτασμούς. Αλλά όπως και να έχουν τα πράγματα το βιβλίο είναι η συντροφιά μας, η αναζήτηση του ονείρου μας, η τροφή που θα μας χορτάσει, το νερό που θα μας ξεδιψάσει. 

• Ίσως ο καλύτερος εορτασμός θα ήταν ν' αναρωτηθούμε τι βιβλίο διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό!!!! 
• Διαβάσαμε;;;
• Όχι ψέματα, αλλά αλήθεια να πούμε...

Γιατί, ξέρετε ότι τις πνευματικές ανάγκες μας δεν μπορούν να τις καλύψουν οι εφημερίδες, τα περιοδικά, η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο ή ο κινηματογράφος. Και είναι αλήθεια ότι η εικόνα και ο ήχος κερδίζουν, δυστυχώς, καθημερινά έδαφος. Είμαστε, δηλαδή, μπροστά σ' ένα φαινόμενοι που δεν μπορώ να το ερμηνεύσω κι ούτε να προβλέψω τις συνέπειές του. Το μόνο που έχω καταλάβει μέχρι στιγμής είναι ότι τα πόδια μας ταλαιπωρούνται από τότε που κέρδισε... το αυτοκίνητο ή γενικώς οι τροχοί! Έτσι και με τον εγκέφαλο: θα πάψει να κινητοποιείται και θα δέχεται παθητικά ό,τι του φτυαρίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

• Γι' αυτό, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να εμφυσήσουμε στα παιδιά, στις νέες γενιές, την αγάπη για το βιβλίο...

Χατζηνικολάου: "μη διανοηθεί κανείς δικαστής ή κρατικός λειτουργός..."!!!!

• ΠΡΙΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ, ΔΕΙΤΕ ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ: "Μην διανοηθεί, ξαναλέω, δικαστής ή κρατικός λειτουργός να κλείσει την υπόθεση..."

Αφιέρωσα λίγο χρόνο για την παρακάτω καταγραφή, αλλά τελικά άξιζε τον κόπο γιατί έτσι αποδεικνύεται ότι η πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης «διαπλέκονται» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στους πολίτες απομένει να ενημερώνονται με οποιονδήποτε τρόπο και να τοποθετείται αν αλόγως απέναντι τόσο στους πολιτικούς όσο και στους εκδότες-δημοσιογράφους. Δεν χρειάζεται να κάνω εγώ χαρακτηρισμούς, διότι οι γενικώς εμπλεκόμενοι είναι αποκαλυπτικοί και η φρασεολογία δίνει το στίγμα μιας κοινωνίας απειλούμενης. Ωστόσο, παραμένει η απορία τι απέγινε με την υπόθεση Χατζηνικολάου – Μεϊμαράκη! Καταιγιστικός, απειλητικός ξεκίνησε την επίθεση ο Χατζηνικολάου, το ίδιο και ο Μεϊμαράκης και κάποια στιγμή… σιγή ιχθύος εκατέρωθεν!!! Ας μην παραλείψω και τις απειλές που ξεστόμισε ο Χατζηνικολάου κατά της Δικαιοσύνης. Κι αναρωτιέμαι, δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να τον βουτήξει και να του αλλάξει τον αδόξαστο;;; Αν έχετε όρεξη, διαβάστε τα όσα ελέχθησαν σ’ ένα δελτίο ειδήσεων του Σκάι:

Τα καραγκιοζιλίκια της Προανακριτικής

Τα μέσα ενημέρωσης σχεδόν επιχαίρουν διότι «στα μαχαίρια για άλλη μια φορά» βρέθηκε ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής Χρήστος Μαρκογιαννάκης με την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος κήρυξε τη λήξη της κατ' αντιπαράστασης εξέτασης των Ιωάννη Διώτη και Κώστα Μπίκα προκάλεσε την έκρηξη της Κωνσταντοπούλου η οποία χαρακτήρισε τον Μαρκογιαννάκη «αρχιερέα της συγκάλυψης που θα μείνει στην ιστορία»!

• ...............................

Είναι αλήθεια ότι η Προανακριτική ήταν για την Κωνσταντοπούλου μια περίπτωση δυναμικής προβολής του «εγώ» της, κι επειδή βλέπει ότι η βαθιά αυτή επιθυμία της χάνεται σαν καπνός σε όνειρο, χρησιμοποιεί πλέον όλο το λεκτικό της οπλοστάσιο γι’ αυτό αναλίσκεται σε χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν σε άλλες εποχές (π.χ. «αρχιερέας της συγκάλυψης»).

• ...............................

Ο κομματικός και προσωπικός ανταγωνισμός μεταφέρεται μεταποιημένος από εποχή σε εποχή.

Πάντως η συμπεριφορά της Κωνσταντοπούλου φανερώνει ότι η πρακτική της ηθικής μάλλον δεν έκανε και σπουδαία βήματα προς τα εμπρός! Ακόρεστη εγωπάθεια κι ένα μίσος φοβερό για καθετί που στέκεται εμπόδιο στο δρόμο τον δικό της και του κόμματός της, και η πρακτική της δημιουργεί μια αποκαρδιωτική ατμόσφαιρα για το μέλλον της πολιτικής στη χώρα μας.

• Η Κωνσταντοπούλου θα ήταν από τώρα ευχαριστημένη εάν έβλεπε στο προαύλιο των φυλακών να κάνουν τον περίπατό τους ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου κι όποιος άλλος από τους πολιτικούς αντιπάλους της.

Γιατί τελικά, όλη αυτή η διαδικασία της Προανακριτικής δεν είναι παρά μια κοινοβουλευτική παρωδία που δεν μπορεί να μας πείσει για το σκοπό της. Η περιβόητη λίστα Λαγκάρντ έχω ξαναπεί ότι είναι πλέον εδώ και μήνες στη διάθεση των πάντων και φυσικά της κυβέρνησης και των αρμοδίων αρχών. Το ερώτημα είναι γιατί δεν γίνονται οι σχετικές ενέργειες ώστε να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα; Είτε κάποιος έσβησε κάποια ονόματα είτε όχι, το θέμα είναι ότι η λίστα διατίθεται ΠΛΗΡΗΣ!!! Προς τι λοιπόν τα καραγκιοζιλίκια της Προανακριτικής;;;

Παπαδημούλης: «Καθόλου δεν αποκλείεται» να διαλυθεί η Ευρωζώνη!!!

Αυτοί οι καραγκιόζηδες του ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζουν αυτό που λένε στο χωριό για τον καιρό:

• Ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή τα πρόβατα θα σταλίσει!!!

Κάθε τόσο βγαίνει ένας από δαύτους και πετάει μια κοτσάνα, όπως τώρα ο Παπαδημούλης. 

Οι προβλέψεις τους κινούνται από τη μιαν άκρη στην άλλη, όπως το εκκρεμές. 

Δεν έχουν επαληθευτεί ποτέ και πουθενά. 

• Αυτές οι ιερεμιάδες περί ελληνικής τραγωδίας, πείνας, φτώχειας και δυστυχίας και διάφορες άλλες τέτοιες μπούρδες, μονάχα πολιτικές εκτιμήσεις δεν είναι.

Πρόκειται για καταστάσεις που τις νιώθουμε, τις βιώνουμε, τις ξέρουμε.

Τις πολιτικές θέσεις τους θέλουμε, τις εκτιμήσεις τους...

• Τις συναισθηματικές κορόνες δεν τις χρειαζόμαστε.

Προφανώς βλέπουν ότι έτσι κερδίζουν, τρόπος του λέγειν.

Αλλά, η διαχείριση του ελληνικού προβλήματος δεν είναι... φλιπεράκι. 

Καλύτερα να μαζευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί μπλοκάρει τον κοσμάκη που νομίζει ότι εκεί υπάρχουν έτοιμες λύσεις για όλα... και στελέχη έτοιμα να κυβερνήσουν!!!

Δυστυχώς στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν απλώς πολιτικά πτώματα, ντυμένα με φορεσιές αλλωνών.

Χρειάζεται υπεράσπιση ο πολιτισμός;;

Μια συγκρατημένη θλίψη για το κλείσιμο του ιστορικού βιβλιοπωλείου της Εστίας την οποία εξέφρασα με άλλο σημείωμα. Με αφορμή αυτό ακριβώς, καθώς επίσης και με τις κατά καιρούς κινητοποιήσεις διαφόρων διανοουμένων, καλλιτεχνών και λοιπών πολιτικάντηδων, σκέφτομαι ότι "ο πνευματικός πολιτισμός δεν χρειάζεται υπεράσπιση"! 

• Αλλά θα αναρωτηθεί κανείς τι θα πει "πνευματικός πολιτισμός";;

Ο Σαρτρ αναφέρει μια δική του μαρτυρία (πιθανό γύρω στη δεκαετία του 50), σχετικά με αυτό που είπε ένας νεαρός Σοβιετικός, μπροστά του σε μια δημόσια συζήτηση πάνω στην ποίηση: "Είμαι τεχνικός και έχω ανάγκη την ποίηση για να κάνω σωστά την τεχνική δουλειά μου"! Και τώρα ακόμα, η κουβέντα εκείνη του [τότε] νεαρού Σοβιετικού, ηχεί στ' αυτιά μας χαρμόσυνα θα έλεγα, και είναι μια όμορφη κουβέντα. Ο Ζαν-Πολ Σαρτ, αυτός ο δαίμονας της γραφής και άλλοτε μόνιμος αιρετικός και επαναστάτης, φιλόσοφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος και πεζογράφος, έγραφε:
Εμείς οι άνθρωποι του πνεύματος ξέρουμε καλά πως η κουλτούρα δεν χρειάζεται υπεράσπιση. Γιατί, στην πράξη, λέγοντας πως την υπερασπιζόμαστε, τη χρησιμοποιούμε για να δικαιώσουμε τον πόλεμό μας. Γιατί κόντρα σε ποιον θα την υπερασπισθούμε, αν όχι κόντρα στους ανθρώπους; Ακριβώς όμως, οι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που φτιάνουν τον πνευματικό πολιτισμό; Είμαι απ' αυτούς που προτιμάνε μιαν ανθρώπινη ζωή από τον καθεδρικό ναό της πόλης Shartres. Γιατί, αν πεθάνουμε γι' αυτόν, ο καθεδρικός ναός δεν πρόκειται να κάνει ανθρώπους που θα μας αντικαταστήσουν. Και γιατί αν οι άνθρωποι μείνουν κι ο καθεδρικός ναός σωριαστεί σ' ερείπια, μπορούν να ξαναφτιάξουν έναν άλλον... Η κουλτούρα γίνεται από τους ανθρώπους και για τους ανθρώπους.

• Ο πνευματικός πολιτισμός λοιπόν δεν χρειάζεται υπεράσπιση. Ούτε από τους στρατιωτικούς ούτε από τους πολιτικούς... 

Όταν οι στρατιώτες του ιμπεριαλισμού υπερασπίζονται τον Παρθενώνα, στην πραγματικότητα, ο Παρθενώνας υπερασπίζεται τον ιμπεριαλισμό. Η κουλτούρα δεν θέλει προστασία. Την μόνη εξυπηρέτηση που περιμένει, την περιμένει από μας τους διανοούμενους: πρέπει να την αποστρατιωτικοποιήσουμε.
Αφήνω επίτηδες ημιτελείς τις σκέψεις...

Σκιά μου φίλη!

Μετά από διαψεύσεις, ασυνέπειες, προδοσίες, δηλητήρια κάθε λογής, πρέπει κάποια στιγμή να ξεκλειδώσουμε τους αρμούς και μέσα σ' αυτό το ασταμάτητο μπουρίνι να βρούμε τρόπο να χτίσουμε το καλυβάκι μας, να πατήσουμε στέρεα το πόδι για να υπάρξουμε, να βρούμε προοπτικές που να μας περιέχουν.

Φτάνει πια ο παραδαρμός στα πέλαγα!!!

Η αταραξία του μέσου όρου!!

• Κάποτε οι «ανήσυχοι» ήσαν λίγοι. 
• Επικρατούσε η αταραξία του μέσου όρου. 
• Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο. 
• Οι λίγοι δεν ανησυχούν. 
• Οι πολλοί ανησυχούν και τους βλέπουμε κατά ομάδες να πελαγοδρομούν, αναζητώντας στέγη κάτω από μια ιδεολογία ή ακόμα και μέσα στις αγκαλιές μιας υπερβατικής δοξασίας. 

Δεν είναι τυχαίο που στην Αμερική και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οδηγούνται οι άνθρωποι κάτω από μια χίμαιρα μισοσυνειδητή – μισοασύνειδη για να σταθούν στα πόδια τους. 

Επικρατεί η άποψη ότι πολλές βεβαιότητες έχουν πλέον στην άκρη τους πολλά ερωτηματικά. 

• Ένα καθεστώς ηθικής αταξίας μολύνει την ατμόσφαιρα. 

Είναι θετικό ότι όλοι αυτοί που υποδύονται τους πολιτικούς και ποζάρουν ως θεσμοθέτες των οσίων και των ιερών της πατρίδας, έχουν την αντιμετώπιση που τους αρμόζει από τους πολίτες, θα πρέπει να προβληματιστούν αρκετά εκείνοι που θέλουν να κηδεμονεύσουν την αγωνία του λαού και να του προσφέρουν ψεύτικες και απατηλές ελπίδες.  Την κρίση στην Ευρώπη τη σκεπάζει ένας ορυμαγδός από βομβαρδιστικά, πυραύλους, κανόνια, τανκς, πολεμικά καράβια. Όλα αυτά συνθέτουν ένα αναισθητικό για εκείνους που δημιούργησαν την κρίση ώστε να μην είναι σε θέση να τη συνειδητοποιήσουν. 

• Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην ελληνική κοινωνία, όπου έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς. 

Ο κόσμος κατατρύχεται από το αίσθημα πως δεν έχει πού να στηριχθεί και γυρεύει βεβαιότητες. 

Αυτές τις βεβαιότητες δεν μπορούν, δυστυχώς, οι πολιτικοί να τις δώσουν.  Κι ο πολίτης προσπαθεί να στηριχθεί σ’ ένα είδος εσωτερικού νόμου και προσωπικής συνέπειας…

Μια μικροσκοπική θλίψη...

ΜΙΑ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΘΛΙΨΗ... έχει βάλει σε κίνηση την ψυχή μου αφότου έμαθα την είδηση για το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου της Εστίας. Και τούτο έχει άμεση σχέση με το γεγονός ότι από εκεί (από τότε που άρχισα να έχω χρήματα και ν' αγοράζω βιβλία) είχα προμηθευτεί τα περισσότερα από τα βιβλία της λογοτεχνικής σειράς με τα έργα των συγγραφέων της περίφημης Γενιάς του 30. Ήταν οι συγγραφείς που με οδήγησαν στους ανθισμένους κήπους της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής κι ένιωσα κι εγώ ότι ανήκω σε μια Ελλάδα που δημιουργεί κι έχει όνειρα.

• Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις των σημερινών λογοτεχνών με εκείνους, δηλαδή τον Άγγελο Τερζάκη, τον Μ. Καραγάτση, τον Τάσο Αθανασιάδη, τον Στρατή Μυριβήλη, τον Κοσμά Πολίτη, τον Γιώργο Θεοτοκά κ.ά. 

Και επιμένω σ' αυτούς τους συγγραφείς γιατί έθεσαν και έθιξαν καίρια ζητήματα καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, ταξικής αντιπαλότητας και πολιτισμικής ταυτότητα, όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί ο Δημήτρης Τζιόβας στο βιβλίο του «Ο μύθος της γενιάς του Τριάντα. Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία». Μπορεί ο κόσμος να πηγαίνει μπροστά, αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα πράγματα εδώ δεν είναι και τόσο απλά. 

• Βρισκόμαστε σ' ένα σταυροδρόμι και νιώθουμε όλοι ότι η οικονομική κρίση με τα παρεπόμενά της, αφήνει βαθιές πληγές στην ελληνική κοινωνία και ο καθένας μας προσπαθεί, όπως-όπως, να προσπεράσει τις δυσκολίες για να βγει αλώβητος στην αντίπερα όχθη.

Κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν τα καταφέρνουν. Νιώθουμε ότι χάνουμε, καθημερινά, τις πηγές πολιτισμού, κι αυτός που μένει δεν είναι παρά ένας πολιτισμός απάνθρωπος. Φτωχαίνουμε. Αδειάζουμε από ψυχικό περιεχόμενο.

Ζήστε με αγάπη...

Δεν είναι ανάγκη να τα ανάγουμε όλα στο πρακτικό επίπεδο.

Η ζωή είναι πεδίο ισορροπίας και συμβιβασμών και φυσικά δεν είναι χώρος του απολύτου!

Ας μη γυρεύουμε πάντα τα δύσκολα. 

Ας αναγνωρίσουμε την ανθρώπινη αδυναμία.

Στη φύση και στο χώρο ανθρώπινου χωράνε τα πάντα.