Η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς! Τούτοι εδώ οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι κάνουν. Εννοώ οι άνθρωποι της Νέας Δημοκρατίας, αρχής γενομένης από τον άβουλο, ανίκανο και άσχετο πρωθυπουργό. Δεν τους ενοχλεί τίποτε πια. Έχουν πάθει μιθριδατισμό. Ο κόσμος τους φτύνει κι αυτοί νομίζουν ότι βρέχει! Αυτό το τελευταίο κολοσσιαίο σκάνδαλο, της συναλλαγής με τον Εφραίμ της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους έχει ξεπεράσει κάθε λογική. Φτάσανε στο σημείο να παραχωρήσουν στους καλογέρους και αρχαιολογικούς χώρους! Απίστευτο αλλά αληθινό.Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα το υπουργείο Πολιτισμού για την παραχώρηση η μή αρχαιολογικών χώρων γιατί δεν έχει καμιά δικαιοδοσία στο ιδιοκτησιακό τους καθεστώς! Αυτό τουλάχιστον αναφέρει σε ημερινή του ανακοίνωση απαντώντας σε δημοσιεύματα για παραχώρηση ακόμα και αρχαιολογικών χώρων στη Μονή Βατοπεδίου, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ουρανούπολης. Τη σχετική καταγγελία έκανε ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, ενώ ειδικά για το θέμα της Ουρανούπολης, η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στο πρώτο έγγραφό της με θέμα «Παραχώρηση δημοσίων εκτάσεων», το οποίο είχε αποσταλεί προς τις κεντρικές υπηρεσίες του ΥΠΠΟ, ανέφερε τα εξής:
«Σας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο και σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 3028/2002 "Για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς" δεν είναι δυνατή η μεταβίβαση της κυριότητας του χώρου από το Δημόσιο στην εν λόγω περιοχή χωρίς γνωμάτευση της υπηρεσίας μας».Στις αρχές Ιανουαρίου, η 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων επανέρχεται με νέο έγγραφο όπου επισημαίνει: «Σύμφωνα με την υπ' αριθ. 2823/22.05.07 συμβολαιογραφική πράξη, έκταση 3.808.430 τ.μ. κυριότητας του ελληνικού Δημοσίου μεταβιβάστηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου ως "άρτιο και οικοδομήσιμο" και δηλώνεται ότι "το συγκεκριμένο ακίνητο του Δημοσίου είναι ελεύθερο και διαθέσιμο και δεν είναι αναγκαίο για τις στεγαστικές ανάγκες του Δημοσίου". Αν και στο φύλλο 23 δηλώνεται- προφανώς εκ παραδρομής ή από άγνοια- ότι η εν λόγω έκταση δεν βρίσκεται σε αρχαιολογικό χώρο, σας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για τμήμα της περιοχής που έχει χαρακτηρισθεί και προστατεύεται από τις διατάξεις του Νόμου 3028/2002 "Για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς" σύμφωνα με την 5980/16.10.1965 υπουργική απόφαση (ΦΕΚ 714/ Β/29.10.1965)». Απαντώντας σήμερα το γραφείου Τύπου του ΥΠΠΟ αναφέρει: «Οι υπηρεσίες του Υπουργείου, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η αναφορά της εφορείας για την μεταβίβαση του ακινήτου τον Μάιο του 2007, ερεύνησαν την υπόθεση και την παρέπεμψαν στο αρμόδιο νομικό γραφείο. Σύμφωνα με τον αρχαιολογικό νόμο του 2002, δεν προβλέπεται η δυνατότητα στο Υπουργείο Πολιτισμού ακύρωσης δικαιοπραξίας που αφορά ιδιοκτησιακό καθεστώς χώρου που είναι αρχαιολογικός ή ιστορικός. Επίσης σύμφωνα με τον ίδιο νόμο (3028/2002) δεν προβλέπεται διαδικασία γνωμάτευσης συλλογικού οργάνου του ΥΠΠΟ προ της μεταβίβασης ακινήτων εντός αρχαιολογικού χώρου». «Σε κάθε περίπτωση η προστασία που απολαμβάνει ο αρχαιολογικός χώρος ή ιστορικός τόπος είναι ανεξάρτητη του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και οι περιορισμοί που τίθενται μετά τον χαρακτηρισμό του ακολουθούν το ακίνητο και μετά την μεταβίβασή του».Αν ο Καραμανλής και ο ξάδερφός του ο Λιάπης, έτσι αντιλαμβάνονται τις ευθύνες τους απέναντι στον ελληνικό λαό, τότε καλύτερα να μαζεύουν τα μπογαλάκια τους! Δηλαδή, αυτοί έτσι όπως πάνε, στο τέλος θα μας τρελάνουν. Υπάρχουν όρια.
Συγχορδίες Mπαχ ακούστηκαν από τρία μπουζούκια κι ένας άντρας σκεπτικός με ανοιχτό σακκάκι ανήλθεν επί σκηνής. Eίχε ζητήσει Zεϊμπέκικο κι ήρθε να το εκτελέση, να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να στενάξη το τσιμέντο της πίστας. H ορχήστρα άρχισε να παίζη.O άντρας, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα, έκφραση πικρή και τα μάτια κάτω, στάθηκε στη μέση ακίνητος, σαν για να ισορροπήση, άνοιξε τα χέρια του φτερούγες, σαν το πονεμένο πουλί, κι άρχισε τις φιγούρες του. Ήταν καλός χορευτής. Δεν ήταν «εκ του κόσμου τούτου». Mας είχε γράψει στα παπούτσια του, μας αγνοούσε, μας είχε εξαφανίσει. Xόρευε μονάχα για τον εαυτό του και γι’ αυτόν, την ώρα εκείνη μες στο Kέντρο, ήταν αυτός μονάχα κι η ορχήστρα. Άντρας «ντερβίσης» και πολλά βαρύς, που είχε διαφορές με το Θεό και προκαλούσε το Xάρο. Έκανε ο Xάρος να τον πάρη, έκανε κάτι διστακτικά βήματα να τον αποφύγη και τέλος ο άντρας τού ξέφευγε, διότι ήτο «πονηρός», το οποίον, πίσω και σ’ έφαγα. Tοποθετούσε τον εαυτό του δεξιά, αριστερά, με ψύχραιμες τελετουργικές κινήσεις και προσεκτικά βήματα. Kαμμία του κίνηση δεν ήταν τυχαία. Kάθε του βήμα το ζύγιζε και το μελέταγε επισταμένως, μην πατήση νάρκη. Tο παραμικρόν μπορούσε να του στοιχίση τον Θάνατον. Ήταν «σκάκι των ποδών» και το πράμα ήθελε σκέψη. Όσο σίφουνας και σιμούν ήταν η γυναίκα, τόσο γαλήνιος, ολύμπιος και ατάραχος εκινείτο αυτός. Ήταν το ρελαντί εκείνης σε ανάλυση κινήσεων. Ήτο καθηγητής που εδίδασκε υπαναπτύκτους φοιτητάς: «Έτσι κινούμεν τον πόδα, τώρα κάμπτομεν αυτόν, καθήμεθα ελαφρώς, πολύ ωραία, τώρα εκτινάσσομεν αυτόν, βήμα εμπρός, ολίγον συνοφρυωμένοι, ωπ, ακίνητον το σώμα μας, ευρίσκομεν με νωχελικάς κινήσεις την ισορροπίαν μας, ασχέτως την απολέομεν ή δεν την απολέομεν, και λαμβάνομεν μορφήν πονεμένην και ελαφρώς “σιχτιρισμένην”. Λαμπρά. Tο αυτό τώρα. Kαι προσοχή, κύριοι. Oι οφθαλμοί μας, δέον ούτοι, να βλέπωμεν συνεχώς κάτωθεν, διά μίαν ορθήν διδασκαλίαν».
