Wednesday, July 11, 2007

Καραμανλής και μεγαλόπνοα οράματα!



[Ο πρώτος σκληρός χειμώνας της κατοχής 1941-42 είχε 300.000 θύματα από την πείνα και το κρύο. Οι δυο φωτογραφίες είναι από το foto-art]

Διάβαζα στο ΒΗΜagazino (8 Ιουλίου 2007, 5.351) για τη "βιογραφία μιας εποχής", που αναφέρεται στον "εθνάρχη" Κωνσταντίνο Καραμανλή, με αφορμή μια φωτογραφική ανασκόπηση που φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη. Αντιπαρέρχομαι τα περισσότερα (κείμενο και φωτογραφίες) και στέκομαι στα παρακάτω:
Σε ηλικία 24 ετών εγκαινιάζει το δικηγορικό του γραφείο και προθερμαίνεται για τον πολιικό στίβο: "Θα ήθελα να αφιερωθώ στους ανθρώπους του λαού μου, για αυτούς και δια μέσου αυτών θα ήθελα να δικαιώσω το πέρασμά μου από τον κόσμο αυτόν".
Στις εκλογές του 1935, σε ηλικία 28 ετών, ο πρωτότοκος της οικογένειας Καραμανλή εκλέγεται για πρώη φορά βουλευτής, ωστόσο το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου 1936 βάζει φρένο στην κοινοβουλευτική του καριέρα. Θα περάσει μία δεκαετία προτού επανέλθει στα πολιτικά πράγματα, με τις πρώτες μεταπελευθερωτικές εκλογές...
Μήπως μπορεί κανείς να μου πει τι έκανε εκείνη την ΚΡΙΣΙΜΗ, για τον τόπο και το λαό, δεκαετία ο Καραμανλής, τι έκανε και πού βρισκόταν, εκείνος
ο οποίος δήλωνε υπερηφάνως ότι ήθελε να αφιερωθεί στους ανθρώπους του λαού του κ.λπ.;
Στην πιο δημιουργική ηλικία, στην πιο δυνατή περίοδο ενός νέου ανθρώπου που το αίμα βράζει, από το 1936 μέχρι το 1946, ο Καραμανλής πού ήταν εξαφανισμένος; Μιλάμε τώρα για μια περίοδο που ο Μεταξάς είχε δέσει χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό, το ρετσινόλαδο ήταν σττην ημερήσια διάταξη της διατροφής των αντιφρονούνων, κυνηγητά, εξορίες, φυλακίσεις, συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, καθημερινοί αγώνες στους δρόμους και παντού, στέρηση των βασικών ελευθεριών... Και οι πολιτικοί της δημοκρατικής παράταξης εκτοπισμένοι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος δήλωνε υπερηφάνως ότι ήθελε να αφιερωθεί στους ανθρώπους του λαού του, πού βρισκόταν;
Ήρθε ο πόλεμος με τους Ιταλούς, τους Γερμανούς, η εισβολή των χιτλερικών, η κατοχή, η επιβολή της "νέας τάξης", η πείνα, οι εκτελέσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα μπουντρούμια της Γκεστάπο, η σφαγή του λαού των Καλαβρύτων, του Διστόμου, το ολοσχερές κάψιμο του χωριού μου, η ομαδική εκτέλεση από τους Βουλγάρους 3000 πατριωτών στο Δοξάτο και τα άλλα χωριά, το αντάρτικο, ο φασισμός που δούλωσε την πατρίδα, τα σκελετωμένα Ελληνόπουλα, τα πτώματα σους δρόμους, ... Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος δήλωνε υπερηφάνως ότι ήθελε να αφιερωθεί στους ανθρώπους του λαού του, πού βρισκόταν;

"Μεμονωμένο φαινόμενο" η αλλοίωση βαθμολογίας!


O Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας κ. Καραμάνος, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με το θέμα που προέκυψε με την καταγγελία για την αλλοίωση βαθμολογίας στα αγγλικά, σε βαθμολογικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, επισήμανε μεταξύ άλλων:

"Το φαινόμενο είναι μεμονωμένο. Αφορά σε 33 γραπτά και ουδέν έτερον. Οι διαδικασίες που ακολούθησε το υπουργείο Παιδείας, είναι σύμφωνες με το νόμο. Τα γραπτά θα βαθμολογηθούν από την αρχή από καθηγητές που δεν είχαν εμπλακεί στην προηγούμενη διαδικασία".
Κύριε Καραμάνε, μάλλον θα πρέπει να κουνήσετε λίγο το κεφάλι σας. Δηλαδή, ούτε γάτα ούτε ζημιά; Εσείς της Νέας Δημοκρατίας μας έχετε πρήξει με τα "μεμονωμένα" φαινόμενα και περιστατικά. Άκου 33 και κάθεται στην καρέκλα του κι αυτός και ο Καλός και η Γιαννάκου κι ο Καραμανλής! Μάλλον μας... βλέπω να παίρνουμε τα όπλα! Όπως ο pancho-new...

Tuesday, July 10, 2007

Ψηφίστε τις καλύτερες 100 ταινίες όλων των εποχών


Για να σπάσουμε τη μονοτονία (όπως λέει το καβαφικό: "Την μια μονότονην ημέραν άλλη / μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν / τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι - οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφήνουν..."), ας κάνουμε κάτι αλλιώτικο!

Να πάτε, λοιπόν, και να ψηφίσετε στη διεύθυνση http://cinema-nikos.blogspot.com/

Για να βρεθούμε, λοιπόν, μαζί περισσότεροι φίλοι του κινηματογράφου, λέω να οργανώσουμε από κοινού τη λίστα με τις καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες όλων των εποχών. Η λίστα δεν θα περιοριστεί στις ταινίες της Ευρώπης ή της Αμερικής, αλλά όλων των χωρών του κόσμου. Όλες οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες.

Μπορείτε να στείλετε όχι περισσότερες από δέκα (10) ταινίες που θα θέλατε να τις δείτε να περιλαμβάνονται μέσα στις εκατό (100) καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στο τέλος του χρόνου, αφού οργανωθούν οι απαντήσεις, θα ανακοινωθεί ο κατάλογος.

Για ν’ αρχίσει να λειτουργεί το σύστημα, παραθέτω δέκα από τις αγαπημένες μου ταινίες (χωρίς αξιολογική κατάταξη):

1) Orson Welles: Citizen Kane [Ο πολίτης Κέιν, 1941]
2)
Michael Curtiz: Casablanca [Καζαμπλάνκα, 1942]
3)
Yilmaz Guney: Yol [Ο δρόμος, 1982]
4)
François Truffaut: Les Quatre Cents Coups [Τα 400 χτυπήματα, 1959]
5)
Ingmar Bergman: Persona [Περσόνα, 1966]
6)
Alfred Hitchcock: Psycho [Ψυχώ, 1960]
7) Akira Kurosawa:
Ran [Ραν, 1985]
8) Θόδωρος Αγγελόπουλος:
Το βλέμμα του Οδυσσέα [1995]
9)
Elia Kazan: On the Waterfront [Το λιμάνι της αγωνίας, 1954]
10)
Dziga Vertov: The Man With a Camera [Ο άνθρωπος με την κάμερα, 1929]

Όσοι θέλουν περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να ανατρέξουν στις διευθύνσεις (που παρατίθενται), όπου οι λίστες με τους τίτλους των ταινιών θα βοηθήσουν στη δική τους επιλογή. Στη συνέχεια θα κάνουμε κάτι παρόμοιο για το θέατρο κ.ο.κ. Καλή αρχή!

Πάμε για τα Δαρδανέλλια...


[Στη φωτογραφία ένα στιγμιότυπο από τις εργασίες του συνεδρίου, με τους ξένους προσκεκλημένους να παρακολουθούν με αυξημένο ενδιαφέρον...]
Έχουν πλάκα εκεί στη Νέα Δημοκρατία. Έκαναν συνέδριο [sic] και εξελέγη νέα "Κεντρική Επιτροπή"! Οι εφημερίδες σήμερα για ευνοήτους (κυκλοφοριακούς) λόγους δημοσιεύουν τα ονόματα των εκλεγέντων, πόσους σταυρούς πήραν, σε ποια σφαίρα επιρροής είναι και διάφορα άλλα τετριμμένα που τα έχουμε φάει στη μάπα, από τη μεταπολίτευση και δώθε.
Το πράγμα έχει γίνει αστείο. Ένα συνέδριο, υποτίθεται ότι γίνεται χώρος ανταλλαγής απόψεων, θέσεων, τριβών, κ.λπ. μέχρι να υπάρξει σύγκλιση. Εδώ, καλά-καλά, ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στα παραδοσιακά αριστερά κόμματα λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες που θα επιτρέψουν μέσα από την πάλη των ιδεών, να υπάρξει κάτι στο οποίο όλοι θα συμφωνούν και για το οποίο θα αγωνιστούν στη συνέχεια.
Δηλαδή, θέλουν να μας πουν ότι αυτός ο συρφετός που συγκεντρώθηκε εκεί στο συνέδριο, με την παρουσία και του "Κολλημένου" (τραγουδιστικού αστέρα της Αννίτας Πάνια), έπεσε με τα μούτρα στη διαπάλη των ιδεών; Γράφουν οι εφημερίδες πόσοι και ποιοι από τα μέλη της νέας Κ.Ε. είναι κρατικοδίαιτοι (τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα...), σύμβουλοι υπουργών, διευθυντές των πολιτικών γραφείων των υπουργών, μέλη διοικητικών συμβουλίων κρατικών οργανισμών...
Με διάφορες αλχημείες λέγεται ότι ο Καραμανλής θα χωρέσει όλους τους ενδιαφερόμενους για το Πολιτικό Συμβούλιο που θα εκλεγεί από την Κ.Ε., η οποία θα εκλέξει και το νέο Γραμματέα του κόμματος. Για κοιτάτε ρε, που και η Ν.Δ. είναι κόμμα με δημοκρατικές διαδικασίες, σύγχρονη οργάνωση...
Μείναμε όλοι με ανοιχτό το στόμα κι ας μας λείπουν μερικά δόντια (ας όψεται ο Πολύδωρας με τους... πραίτωρές του). Τώρα πλέον, τα μέλη της νέας Κεντρικής Επιτροπής θα στρωθούν στη δουλειά ώστε ν' αρχίσει η παραγωγή ιδεολογίας και πολιτικής - τρέμετε αριστεροί και σοσιαλιστές!

Monday, July 9, 2007

Θέλουν να ξεχάσουμε;

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καταλόγισε στην κυβέρνηση ότι «με τη λασπολογία θέλει να κάνει τους Έλληνες να ξεχάσουν την πολιτική της». Και ανέφερε τις ακόλουθες πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, που επιδιώκει να σκεπαστούν:

Θέλουν να κάνουν τους Έλληνες να ξεχάσουν τα ομόλογα της δομημένης απάτης, τη λεηλασία των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τους εγκέφαλους της μεγάλης ληστείας. Αυτούς που σχεδίασαν και εξέδωσαν τα αμαρτωλά ομόλογα. Όλοι αυτοί, οι "Αγάπιοι", οι "Ευγένιοι", ο Τσιτουρίδης, ο Κουρής, ο Δούκας, ο Αλογοσκούφης.

Θέλουν να ξεχάσουμε τους "κουμπάρους", που πουλούσαν προστασία στα καρτέλ.

Θέλουν να ξεχάσουμε τις υποκλοπές.

Θέλουν να ξεχάσουμε τις απαγωγές πολιτών.

Θέλουν να ξεχάσουμε τα βασανιστήρια, που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας, από τα Αστυνομικά Τμήματα του κ. Πολύδωρα.

Θέλουν να ξεχάσουμε την κομματικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας.

Θέλουν να ξεχάσουμε τη διάλυση του ΕΣΥ και κάνουν προσλήψεις αγροφυλάκων, αντί για νοσηλευτικό προσωπικό.

Θέλουν να ξεχάσουμε την πόλωση και τα κλειστά πανεπιστήμια.

Θέλουν να ξεχάσουμε τις οικολογικές καταστροφές, που θα αφήσουν τα παιδιά μας χωρίς οξυγόνο.

Θέλουν να ξεχάσουμε τα σκάνδαλα στην Cosmote, στην Εθνική Τράπεζα, στην Αγροτική, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, στη Λάρκο και στην Ρ&Κ Χρηματιστηριακή.

Θέλουν να ξεχάσουμε τη διάλυση της Πυροσβεστικής και της Πολιτικής Προστασίας και της Αστυνομίας.

Θέλουν να ξεχάσουμε το απροκάλυπτο γαλάζιο κομματισμό στη Δικαιοσύνη, "τα έργα και τις ημέρες" του εκλεκτού τους αρχιδικαστή, του κ. Κεδίκογλου».
[Ελευθεροτυπία, 9/7/2007]

Sunday, July 8, 2007

Προστατευόμενο είδος ο βρικόλακας;

[Κύριε Βρικόλακα, όταν ο Καραμανλής αποκαλούσε τον Σημίτη "αρχιερέα της διαπλοκής", ήταν ύβρις ή κοπλιμέντο; ]
Τον είδα στην τηλεόραση, στο Mega να του παίρνουν συνέντευξη ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος και ο Δημήτρης Τάκης και σκέφτηκα ότι η μέρα μου χάλασε - αλλά, τι λέω, μόνο η δική μου χάλασε; Βγήκε, λοιπόν, πρωί-πρωί, ο βρικόλακας κι άρχισε να λασπώνει (μάλλον να βρωμίζει) την ατμόσφαιρα. Και τι δεν είπε!
Είπε και το κουφό, ότι δηλαδή ο Ανδρέας τον είχε αποκαλέσει "Εφιάλτη" και το μετάνιωσε! Πότε είπε ο Ανδρέας ότι μετάνιωσε; Ρε θα μας τρελάνει ο Μητσοτάκης;
Αλλά ο αποτυχημένος πολιτικός δεν λέει μονάχα ψέματα (και μάλιστα όταν αναφέρεται σε πεθαμένους), βγαίνει και δίνει συμβουλές!
Αν είσαι λογικός δημοσιογράφος, δεν καλείς πρωινιάτικα έναν "εφιάλτη", εκτός κι αν είναι διατεταγμένη συνέντευξη. Γιατί, εδώ που τα λέμε στα ιδιωτικά κανάλια, μη μας πουν πως η δημοσιογραφία είναι ανεξάρτητη!
Να πω και για το Mega που κοροϊδεύει τον κόσμο; Βάζουν τηλεφωνικά νούμερα κι όταν θέλεις να επικοινωνήσεις δεν το σηκώνουν ή το κατεβάζουν. Αυτό συνήθως συμβαίνει με όλα τα κανάλια. Δηλαδή, ο Μητσοτάκης - λάθος, ο βρικόλακας ήθελα να πω -, είναι προστατευόμενο είδος; Τηλεφωνούσα, οργισμένος με όσα άκουγα, σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης του Μητσοτάκη επί ματαίω. Η γραμμή κατέβαινε. Και το σήκωσαν μόλις τέλειωσε η συνέντευξη. Μίλησα στην κοπέλα (υπάλληλο ή δημοσιογράφο;), είπα ό,τι είπα και ησύχασα...
Ακούς εκεί, που ο βρικόλακας θα κάνει υποδείξεις για το επίπεδο της πολιτικής ζωής!

Friday, July 6, 2007

Ο «συμψηφισμός» και ο πόλεμος της λάσπης



«Νονό», αποκάλεσε τον πρωθυπουργό της χώρας Κώστα Καραμανλή, μιλώντας στη Βουλή ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος, κάνοντας λόγο για συμπεριφορές «κόζα νόστρα». Υποστήριξε ότι παίζεται ένα πολιτικό παιχνίδι εξόντωσης στελεχών με ευθύνη της κυβέρνησης, στο οποίο πρωταγωνιστούν σύζυγοι και παιδιά, αντιδρώντας με τον τρόπο αυτόν στην απουσία του πρωθυπουργού από το Κοινοβούλιο.
Και στενοχωρήθηκαν οι υπερασπιστές του πρωθυπουργού τους, όπως ας πούμε ο Παυλόπουλος και ο Σούρλας, οι οποίοι ξέχασαν τους χαρακτηρισμούς ("αρχιερέας της διαπλοκής" κ.α.) του Κωστάκη τους, για τον Σημίτη:

Είναι φανερό πλέον ότι η ανικανότητα του Καραμανλή να πολιτευτεί με καθαρή επιχειρηματολογία, έχει ενσπείρει στην κοινωνία τα στοιχεία της αμφιβολίας γενικώς, της συνωμοσιολογίας, της καχυποψίας για τους πάντες κι έχει δημιουργήσει ένα κλίμα που πιστεύει ότι θα τον βοηθήσει να ξαναπάρει την εξουσία.
Αποδεικνύεται μέγας τεχνίτης λασπολόγος και πετάει, ο μπαγάσας, τη λάσπη με μαεστρία.
Ιδού ένα απόσπασμα από το κύριο άρθρο της εφημερίδας "Έθνος" (6/7/07) με μια παλιότερη γελοιογραφία του Μαραγκού από την ίδια εφημερίδα:

ΕΙΔΙΚΑ, μάλιστα, για την υπόθεση των ομολόγων και της λεηλασίας των Ταμείων, εκείνο που φαίνεται να διαφεύγει της προσοχής του πρωθυπουργού και των συνεργατών του είναι οι έρευνες που διενεργούνται στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες από επίσημες ελεγκτικές αρχές, οι οποίες είναι ενδεχόμενο να τινάξουν ανά πάσα στιγμή στον αέρα τους κυβερνητικούς και άλλους σχεδιασμούς.

ΩΣΤΟΣΟ, εκείνο που επίσης φαίνεται να διαφεύγει προς το παρόν της προσοχής του Κ. Καραμανλή και των συνεργατών του είναι η λάσπη, την οποία επέλεξαν ως βασικό όπλο τους, που έχει την κακή συνήθεια να καθίσταται κάποια στιγμή ανεξέλεγκτη. Και αυτό έχει ήδη συμβεί, αφού στο ανασυρθέν από τα συρτάρια της Ρηγίλλης πόρισμα για «σκανδαλώδεις» καταστάσεις στα ΙΕΚ αναφέρονται και συγγενικά πρόσωπα κορυφαίων νυν αλλά και τέως στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

ΚΑΙ ΤΟ ακόμη χειρότερο είναι ότι αν επικρατήσει η λογική της λάσπης, την οποία ο κ. Καραμανλής επέλεξε και οι συνεργάτες του έσπευσαν να υιοθετήσουν, κανένας δεν μπορεί να ξέρει πού θα οδηγήσει και ποιους θα πλήξει. Στο κάτω κάτω, δεν είναι μόνο ο πρώην γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ που έχει σύζυγο. Συζύγους, παιδιά, αδέλφια, αδελφές και γενικά συγγενείς πρώτου και δευτέρου βαθμού έχουν, λίγο ή πολύ, όλοι. Και όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στη Νέα Δημοκρατία.

Αετονύχηδες ή απλώς καραγκιόζηδες;

Γράφει ο φίλος μου ο gerontakos "ακόμα ένα έγκλημα" με αφορμή την πυρκαγιά στο Praktiker κατά Θεσσαλονίκη μεριά και "για τους καραγκιόζηδες που μας κυβερνούν". Με τούτα και μ' εκείνα, είμαστε μάρτυρες, μιας πρωτοφανούς καταστροφής και διάλυσης της κοινωνίας και του κράτους μας.
Κι αυτοί που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση δεν είναι απλώς "καραγκιόζηδες", αλλά όλα δείχνουν ότι εσκεμμένα έχουν αναλάβει έργο αντεθνικό! Είναι άπειροι, επιπόλαιοι, πεινασμένοι, αλμπάνηδες, ψεύτες, υποκριτές, δικολάβοι, αετονύχηδες, φαταούληδες, μπάτσοι, ΔΕΞΙΟΙ!
Δεν αλλάζουν με τίποτε. Είναι κατευθείαν απόγονοι, κληρονόμοι, παιδιά της Δεξιάς που έχει βασανίσει για δεκαετίες τον ελληνικό λαό. Φοράνε τα ρούχα του προοδευτισμού, χρησιμοποιούν φρασεολογία κατ' επίφασιν δημοκρατική, υποτίθεται ότι το κόμμα τους λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες, αφού κάνει και συνέδρια [sic], άλλα τους ρωτάς κι άλλα σου απαντούν, συνεχώς το πρόσωπό τους δήθεν γελάει, κάποιοι δεν ορρωδούν προ ουδενός και λένε συνεχώς σαχλαμάρες από τηλεοράσεως, εμφανίζονται υπερασπιστές του λαού και το ψέμα πάει... σύννεφο!
Μέσα σε τρία χρόνια συνέβησαν σημεία και τέρατα:
Βουλγαράκης: ξεχνιούνται οι ύβρεις της νεολαίας της ΝΔ κατά του Παπανδρέου υπό τη διεύθυνση του Βουλγαράκη;, τηλεφωνικές υποκλοπές, απαγωγές Πακιστανών, Χούπηδες, η Νατάσσα που από νηπιαγωγός έγινε γιατρός, κουμπάροι, Τσιτουρίδης, κακοποίηση κρατουμένων από ένστολους στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, Πολύδωρας, σιδηρογροθιές, κακοδιαχείριση και ανικανότητα,
ομόλογα, και αρπαγή τεράστιων χρηματικών ποσών από τις τσέπες των ασφαλισμένων, η εξαπάτηση των συνταξιούχων και των "τριτέκνων", η ακρίβεια, η καθήλωση των μισθών, ο εγκλωβισμός εκατομμυρίων πολιτών στις δαγκάνες των τραπεζών, ο Ρωμύλος Κεδίκογλου και ο γιος του, τα κλειστά Πανεπιστήμια...
Και για να αποστρέψει την προσοχή του κόσμου ο Καραμανλής από τα εγκλήματα της κυβέρνησής του πετάει στη Βουλή και την υπόθεση του Παπακωνσταντίνου που βέβαια δεν ισοφαρίζει με τίποτα τις δικές του ανομίες.
Και με την ευκαιρία, να πω και για τον Γιωργάκη: ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν ήξερε - δεν ρώταγε; Προτιμάει κάποιους αετονύχηδες και τώρα ας πάει να ξεμπερδέψει. Έχει μαζευτεί γύρω του... και τι δεν έχει μαζευτεί. Αναρωτήθηκε ποτέ τι έγιναν τόσοι και τόσοι άνθρωποι που είχαν αρχές και ήθος και ΚΑΜΙΑ θητεία σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις, που δεν χλαπάκιασαν στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ...
Αλλά, αυτοί δεν μιλάνε. Αει στο διάολο, ας το αφήσω αυτό...
Διάβαζα την ανακοίνωση-δήλωση του κυρίου Παπακωνσταντίνου και έφριξα:
"Στόχος της συκοφαντικής επίθεσης του πρωθυπουργού κ. Καραμανλή δεν είμαι εγώ, αλλά το ΠΑΣΟΚ..." Ποιος είσαι ρε μεγάλε, που σηκώνεις στις πλάτες σου το Κίνημα; Δεν ξέρω αν αυτά που λέγονται ή γράφονται είναι αλήθεια, αλλά όπου καπνός και φωτιά. Άκου, λέει, η γυναίκα του κρατούσε απουσιολόγιο!!!

Wednesday, July 4, 2007

Οι Αμερικάνοι

4 Ιουλίου. Οι Αμερικανοί γιορτάζουν!
231 χρόνια από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους...
Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!
Οι Αμερικάνοι! Τι κι αν πήγαν στο φεγγάρι και ανεβοκατεβαίνουν στο διάστημα! Φτάνει που ακούμε τις οιμωγές, τους κλαυθμούς εκατομμυρίων ανθρώπων επί της γης που σιχτιρίζουν αυτή τη χώρα και τους ηγέτες της. Μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο το αίμα που χύθηκε κι εξακολουθεί να χύνεται "οφείλεται" σ' αυτούς...
Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!
Οι Αμερικάνοι σήμερα γιορτάζουν! Καλά κάνουν. Ο φίλος μου ο monahikoslikos πενθεί! Όπως πενθεί ο κόσμος που θέλει να είναι εν εγρηγόρσει, που θέλει να είναι ελεύθερος, που δεν θέλει κανένα γκιουλέκα πάνω από το κεφάλι του...
Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!
Είναι και αστείο όταν τους ακούμε που προσπαθούν να δώσουν ηθικό περιεχόμενο στα λόγια και τις πράξεις τους. Περιμένουμε να δούμε πότε θα χορτάσουν ερείπια και αίμα και, δυστυχώς, ανακαλύπτουμε ότι η πείνα και η δίψα του δεν χορταίνονται με τίποτε. Σαν να είναι βαρέλι δίχως πάτο! Ή για να το πούμε κι αλλιώς, σκοτώνει φρενιασμένα, γιατί έχουν την εντύπωση πως ζουν σ’ ένα κόσμο δίχως νόημα.
Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!
Και εν πάση περιπτώσει, νομίζουν ότι μπορούν να υποτάξουν τους λαούς. Αυτό δεν γίνεται και το γνωρίζουν. Η ιστορία ίσως να μην επαναλαμβάνεται. Έχει, ωστόσο, μια συνέπεια στην καταδίκη εκείνων που θέλησαν να υποκαταστήσουν το… Θεό! Η μεγαλαυχία τους δεν κάνει άλλο τίποτε παρά να περιορίζει το σύμπαν στα δικά τους μέτρα. Αλλά, δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει!
Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι!
Να ξεχάσω τα χρόνια που βγαίναμε στους δρόμους και το φωνάζαμε αδιαφορώντας για τα κυνηγητά και το ξύλο της αστυνομίας; Να ξεχάσω ότι αυτοί ήσαν οι εγκέφαλοι τόσων δεινών που προκλήθηκαν στον τόπο μας; Δεν ξεχνώ. Και τα παιδιά μου ξέρουν. Και είμαι βέβαιος ότι όλα τα Ελληνόπουλα ξέρουν, όλοι οι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι Αμερικάνοι είναι εκείνοι που ταλαιπωρούν τον κόσμο...

Tuesday, July 3, 2007

Οι "ταλιμπάν της ενημέρωσης"!



Οι "ταλιμπάν της ενημέρωσης"! Είναι σε εισαγωγικά. Το άκουσα (την ώρα που άνοιγα την τηλεόραση) να το λέει ο Γιώργος Παπαδάκης, ένας παρουσιαστής που παρουσιάζει μια εκπομπή επί πολλά χρόνια στον Αντέννα και διαφημίζει απορρυπανικά κατά καιρούς. Μαζί με τον Οικονομέα και τον Καμπουράκη, ως προσωπικότητες, απένειμαν κάποιο βραβείο σε μια "κοινωνική εκπομπή" (νομίζω στην εκπομπή "Φως στο τούνελ" της Νικολούλη).
Προσπάθησα να καταλάβω τι έλεγαν, αλλά μέσα στη χαβαλετζίδικη ατμόσφαιρα, δεν κατάλαβα... Αυτά, που λέτε, προβάλλονταν στη ΝΕΤ! Ένας "θεσμός" που οργανώνεται κάθε χρόνο από το τηλεοπτικό περιοδικό της εφημερίδας "Έθνος" για να βραβευτούν οι καλύτερες εκπομπές, οι καλύτεροι παρουσιαστές και διάφορα τέτοια.
Εγώ, είμαι απέξω και μπορώ να γράφω ό,τι θέλω, αφού είμαι ελεύθερος πολίτης και σε γενικές γραμμές ως φορολογούμενος... πληρώνω! Αυτό, λοιπόν, το πανηγύρι που γίνεται, στην προσπάθεια των οργανωτών να μιμηθούν αμερικανικά πρότυπα, εν τινι μέτρω "εξυπηρετεί" τους καλλιτέχνες για διαφόρους επικοινωνιακούς λόγους και φυσικά κάποιους παρουσιαστές που χρησιμοποιούν τη βράβευσή τους στα επαγγελματικά τους σχέδια.
Αν ρωτήσει κανείς τον Παπαδάκη ποιους εννοεί ως "ταλιμπάν της ενημέρωσης", προφανώς δεν θα έλεγε. Αν τον ρωτούσες για τον Αυτιά, ας πούμε, θα έλεγε "όχι, τον Γιώργο τον εκτιμώ..."! Τον Καμπουράκη μήπως και τον Οικονομέα, "όχι, τους εκτιμώ και είναι φίλοι μου..."! Τον Τέρενς Κουίκ, "όχι, διότι με τον Τέρενς συνεργαστήκαμε..."! Τον Χατζηνικολάου, "όχι, διότι ο Νίκος είναι ο πρώτος..."! Τον Κακαουνάκη, "όχι, διότι ο Νϊκος είναι έμπειρος ρεπόρτερ" και πάει λέγοντας. Τότε, ποιους εννοείς, βρε Παπαδάκη; Εμένα; Δημοσιογράφος είμαι κι εγώ. Συνεπώς, ή λες ή κάνεις την πάπια!
Η υποκρισία είναι ένα πουκάμισο που το φοράει κανείς ανάλογα με τις περιστάσεις. Καμιά φορά έχω την αίσθηση ότι μας πετροβολάνε αυτοί που φωνάζουν κάθε πρωί ή μεσημέρι και βράδυ στις διάφορες εκπομπές, που κυνηγάνε την τηλεθέαση, με τους προσκεκλημένους που κι αυτοί κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος (μπορεί ο Παπαδάκης να μας πει πόσες φορές έχει μιλήσει με τον νομάρχη Ψωμιάδη, και πόσες φορές με τους άλλους πενήντα νομάρχες που δεν τους ξέρουμε καν...).
Κι αν πω ότι η τηλεοπτική συμπεριφορά όλων αυτών που μας κλέβουν το χρόνο και τη διάθεση, που τσακώνονται μεταξύ τους και μετά χαριεντίζονται σα να μη συμβαίνει τίποτα, που κάνουν τους εισαγγελείς του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, έχω την αίσθηση ότι ο δικός τους είναι ένα κομπολόι θυσιών συνείδησης στο είδωλο της καρδιάς τους που είναι η προβολή και το χρήμα. Αυτά.
ΥΓ. Γιώργο, ελπίζω ότι δεν τα πήρες στα σοβαρά όσα γράφω παραπάνω! Εμείς, εδώ στο διαδίκτυο, που "μπλογκάρουμε", γράφουμε χωρίς να έχουμε καμιά αξίωση να μας πάρουν στα σοβαρά...
Το μόνο που θέλουμε είναι να γελά κανείς και να παρακινεί και τους άλλους στα γέλια, διότι ξέρεις ότι το γέλιο είναι υγιεινό πράγμα, ιδίως χωνευτικό, καθώς λένε οι φυσιολόγοι και δεν πιστεύω να με μεμφθείς.
Άλλωστε, αν παραδεχτούμε αυτά που λένε οι σοφοί, το γέλιο είναι σπουδαίο διακριτικό μεταξύ ανθρώπων και αλόγων ζώων κι όπως καταντήσαμε σήμερα, είναι απαραίτητο ο καθένας να έχει πρόχειρα τα διακριτικά του σημεία για να μη μπερδευτούμε μεταξύ μας, όπως συμβαίνει μετά από κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές όταν διάφοροι καιροσκόποι κάνουν το σήμα της νίκης ή φοράνε τις κονκάρδες του θριάμβου σε ένδειξη πίστης στη νέα κατάσταση...
Εν πάση περιπτώσει, θέλουμε να γελάσει το χειλάκι μας, διότι η ζωή έχει γίνει κόλαση και τα μάτια μας στρέφονται σ' αυτό το κολασμένο κουτί που το λένε τηλεόραση, για να γελάσουμε με ό,τι βλέπουμε κι ακούμε, με ό,τι μπορούμε να δούμε, με ό,τι μας επιτρέπουν να βλέπουμε...

Ο Δήμαρχος και το 1ο gay pride

«Γιατί το 1ο gay pride, που πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας πριν από λίγες μέρες δεν τέθηκε υπό την αιγίδα του δήμου, όπως συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες;», ρωτήσαμε τον Νικήτα Κακλαμάνη. Απ' ό,τι ξέρουμε οι διοργανωτές είχαν κάνει σχετικό αίτημα. Και ο δήμαρχος Αθηναίων δεν μας απάντησε, αλλά μας παρέπεμψε στα πρακτικά του δημοτικού συμβουλίου. Εχει εξηγήσει τους λόγους δύο φορές, είπε. Τι τον πείραζε να τους ξαναεξηγήσει δημοσίως;

Τα παραπάνω τα διάβασα στην Ελευθεροτυπία.

Κι αρχίζω ν' ανησυχώ για την αδιακρισία των δημοσιογράφων. Αφού τους εξηγεί
ο Δήμαρχος ότι έχει εκθέσει τους λόγους του στο Δημοτικό Συμβούλιο, τι πάνε και ξαναρωτάνε; Είναι σα να ρωτάει κάποιος που συναντάει στρείδια στην κορυφή του βουνού: "Πώς βρέθηκαν αυτά τα πράγματα σε τόσο ψηλό τόπο;" Ο Θεοτούμπης του Ροϊδη έχει δώσει την απάντηση: "Κατακλυσμός μετέφερεν αυτά εκεί"!

Monday, July 2, 2007

Ο Εθνάρχης! Ποιος;

[Λεζάντα: Στη φωτογραφία, πάνω, κατά την αναχώρησή του για τη Ζυρίχη το 1963, η χρονιά δηλαδή που ουσιαστικά κατέρρευσε η περιώνυμη "Συμφωνία", όταν ο Μακάριος επιχείρησε να κάνει αλλαγές στο Σύνταγμα κι άρχισαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που ακολούθησαν το 1963-64. Στην κάτω φωτογραφία, ο Καραμανλής βολτάρει στο Δάσος της Βουλόνης, την εποχή που εμείς εδώ τραβούσαμε τον... αλίμονό μας]

Διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή και μου σηκώθηκε η τρίχα! Ένα άρθρο με τίτλο "Καραμανλής και Βενιζέλος: μια συγκριτική θεώρηση", του κ. Θ. Κουλουμπή που είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όποιος θέλει μπορεί να το διαβάσει εκεί. Αρχίζει ο αρθρογράφος:
Δύο μεγάλες μορφές δεσπόζουν στην πολιτική ζωή του τόπου μας στον εικοστό αιώνα: ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Και οι δύο αυτοί άνδρες –προερχόμενοι από την ελληνική περιφέρεια (Κρήτη και Μακεδονία αντίστοιχα)– αφιέρωσαν τη ζωή τους σε αυτό που αποκαλούμε σήμερα «υψηλή στρατηγική»...
Ο καθένας και μάλιστα όταν είναι επιστήμονας, έχει κάθ
ε δικαίωμα να συγκρίνει τα πάντα - πορτοκάλια και μπανάνες, κολοκύθια και φακές, αυτοκίνητα με άλογα, ποδήλατα με αεροπλάνα κ.ο.κ. Ο Βενιζέλος ήταν ο Βενιζέλος, η ιστορία τον έχει κατατάξει εκεί που του άρμοζε. Δεν υπάρχει περίπτωση να τον αμφισβητήσει κανείς. Αλλά, έλα που για τον Καραμανλή, και "εθνάρχη" αποκαλούμενο, έχουμε γνώση και ζούμε, που να πάρει ο διάολος και έχουμε υποστεί διάφορα, ων εκ έστιν αριθμός, ο καθένας χωριστά κι όλοι οι Έλληνες μαζί και γενικά ο τόπος!

Πολλοί έγραψαν για τον πολιτικό με τα δυο πρόσωπα. Κι έτσι ήταν. Ο μεταπολιτευτικός Καραμανλής συνετέλεσε στο ομαλό πέρασμα της χώρας σε ήρεμα νερά – έστω και με το απειλητικό εκείνο σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς»! Και φυσικά με δική του πρωτοβουλία η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Αυτό μόνο…
Τις δημοκρατικές ελευθερίες του ο ελληνικός λαός όμως τις κατέκτησε με αγώνες, με αίμα, με νεκρούς, με φυλακίσεις, κυνηγητά και πριν τη δικτατορία και στη διάρκεια της δικτατορίας [όταν ο Καραμανλής έκανε τους περιπάτους του στο Δάσος της Βουλόνης...] αλλά και μετά τη μεταπολίτευση. Τίποτα δεν του χαρίστηκε! Κρατάμε παρακαταθήκη τις μνήμες για όσα πέρασε ο τόπος αφότου με το θάνατο του Αλ. Παπάγου, τα Ανάκτορα θα αναθέσουν την εντολή σχηματ
ισμού κυβέρνησης στον τότε υπουργό Δημοσίων Έργων Κ. Καραμανλή…

Στην οικονομία ο μαυραγοριτισμός της Κατοχής βρίσκει νομιμοποίηση, οι εργολάβοι, στο βωμό του κέρδους, λεηλατούν την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, οι «νεοβιομήχανοι» απομυζούν την οικονομική ικμάδα του κράτους. Το συνδικαλιστικό Κίνημα δυναστεύεται από τον «εθνικόφρονα εργατοπατερισμό», υπό την προστασία του Συνδικαλιστικού Τμήματος της Ασφάλειας. Το Φοιτητικό Κίνημα διαβάλλεται από τους «εθνικώς σκεπτόμενους» –με το αζημίωτο– «συνδικαλιστές. Το δικαίωμα της εργασίας διέρχεται από το «καθαρτήριο» των πιστοποιητικών «Κοινωνικών Φρονημάτων». Στρατός και Σώματα Ασφαλείας συστοιχίζονται στη διαφύλαξη της «εθνικοφροσύνης». Το παρακράτος οργιάζει και τελικά πνίγει στην εγκληματική του δαγκάνη, με τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, και τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή. Οι υπηρεσίες κατασκοπείας κυνηγούν το «φάντασμα του Κομμουνισμού». Η ελληνική διπλωματία εκτρέφει αντιλήψεις πατρωνίας της χώρας από τους «μεγάλους συμμάχους». Η Παιδεία αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη και ως εκτροφείο «αντεθνικώς σκεπτομένων»… (Τα Νέα, 23/4/1998).

Και για να τα πούμε πιο απλά: όσοι σκέπτονται δεν μπορούν να ξεχάσουν τις αντιπαροχές που τσιμεντάρανε την Αθήνα, την Ασφάλεια με τα κυνηγητά της, τους χαφιέδες της, το παρακράτος με τους Γκοτζαμάνηδες, το γεγονός ότι ψηφίζανε την ΕΡΕ οι νεκροί και τα δέντρα, τον αυταρχισμό του κράτους και την πληγή της μετανάστευσης! Χιλιάδες ελληνικές οικογένειες είναι ακόμη μισές και μετράνε τα τραύματά τους και υποφέρουν και πονάνε. Πόσα σπίτια διαλύθηκαν, πόσες οικογένειες κόπηκαν στα δυο, στα τρία κι εξοντώθηκαν;

Τελικά, ο Καραμανλής δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική του για τις «εκλογές της βίας και νοθείας» του 1961, όταν στην τότε επαρχιακή Ελλάδα και ιδιαίτερα στις παραμεθόριες περιοχές οι εκλογές «είχαν χαρακτήρα στρατιωτικής επιχείρησης και την ημέρα των εκλογών μέσα στην πόλη των Γιαννιτσών στρατιωτικά τμήματα έκαναν γυμνάσια με αληθινά πυρά» (Σπύρος Λιναρδάτος, Η Αυγή, 12 Μαρτίου 1995)… Ούτε για τη δράση του παρακράτους και των οργανώσεων που εξέθρεψε και που οδήγησαν στη δολοφονία του Λαμπράκη…

Α, και κάτι ακόμη: την περίοδο της γερμανικής κατοχής ο εθνάρχης πού βρισκόταν;
Αφήστε μας, επιτέλους, με τον εθνάρχη σα
ς!

Thursday, June 28, 2007


Σαν σήμερα, 29 Ιουνίου του 1967, πέθανε ο Ιταλός πυγμάχος βαρέων βαρών Πρίμο Καρνέρα. Δεν τον είχα δει ποτέ βέβαια ν' αγωνίζεται, εκτός από μια φορά σε ταινία με τον Στιβ Ριβς σε ταινία για τον Ηρακλή (ούτε θυμάμαι ποια ταινία ήταν), αλλά είχα διαβάσει τόσα πολλά γι' αυτόν που είχε γίνει μύθος! Ήταν ένας γίγαντας που προξενούσε δέος στους αντιπάλους και λόγω της σωματικής του διάπλασης. Σε πολλές φωτογραφίες που έχω δει ο Καρνέρα έμοιαζε με γίγαντα και οι άλλοι δίπλα του... νάνοι. Οι Ιταλοί τον έκαναν και γραμματόσημο! Τώρα, θα μου πείτε, πού τον θυμήθηκες τον Καρνέρα; Απλό είναι: Θα ήθελα να ήμουν Πρίμο Καρνέρα και να κοπανάω αβέρτα...

Wednesday, June 27, 2007

Η επανάσταση των εικόνων...


Η πιο αστεία περίπτωση είναι ο εκάστοτε υπ. Πολιτισμού. Όσο βρίσκεται στον θώκο αυτό, κάθε βράδυ είναι σε διαφορετικό μουσείο ή παράσταση• και μετά... ρίχνει μαύρη πέτρα. Δεν ξαναείδα υπ. Πολιτισμού στην Πινακοθήκη μετά τη λήξη της θητείας του. Αντίθετα τους έχω δει στο «πάρτι της ζωής τους». Εκεί, στο γυάλινο ικρίωμα θυσιάζεται κάθε βράδυ η τελευταία μας ελπίδα για μιαν οπτική ανατροπή. Μιαν επανάσταση των εικόνων.[Επί πίνακι, Γραφείο τελετών «Η τέχνη» (3), Του Μάνου Στεφανίδη (manosstefanidis.blogspot.com)]
Το διάβασα στην Κυρ. Ελευθεροτυπία και το παραθέτω. Όποιος επιθυμεί ολόκληρο το κείμενο του Στεφανίδη, ας ανατρέξει στη διεύθυνσή του. Ο Μάνος είναι ανατρεπτικός στη σκέψη. Δεν φοβάται να μιλήσει ελεύθερα, να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους. Και "θίγει" την πολιτική και των πολιτικών και των ΜΜΕ. Αυτή η φοβερή και τρισάθλια διαπλοκή που δεν φαίνεται να θίγεται από καμιά κριτική. Για δείτε τη θλίψη που αναδίδει η παρουσία των πολιτικών στις εκπομπές που παραπέμπουν σε σκυλάδικα, όπου πίνουν, σαχλαμαρίζουν, χορεύουν, γουρλώνουν τα μάτια στη θέα των κοριτσιών που λικνίζονται και προσδοκούν λίγη ώρα δημοσιότητας. Κι ο κόσμος που δεν μπορεί να βγει για να διασκεδάσει για τον απλούστατο λόγο ότι έχει σφίξει το ζωνάρι, ξαπλωμένος στον καναπέ ή την πολυθρόνα του σπιτιού, χαζεύει, βλέποντας τις εικόνες με τους "επώνυμους" που συνωστίζονται για να φανούν στη γυάλινη προθήκη, προσμένοντας την αναγνώριση.

Friday, June 22, 2007

Ποιοι είναι ίδιοι;

Οι άνεργοι, οι υποαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι νέες, οι αλλοδαποί που ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας, μαζί με όλους τους εργαζόμενους να γυρίσουν την πλάτη σε ΝΔ - ΠΑΣΟΚ
που ευθύνονται για την ανεργία, την υποαπασχόληση, τη φτώχεια και την εξαθλίωση...
[Ριζοσπάστης, 22 Ιουνίου 2007]

Μέχρι πού θα τραβήξει αυτό το "βιολί" του ΚΚΕ; Είπαμε ότι ελάχιστες είναι πλέον οι διαφορές των δυο μεγάλων κομμάτων που εντοπίζονται ενδεχομένως στον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο λαός, ΑΛΛΑ υπάρχει μια προϊστορία που δεν μπορεί κανείς την παραβλέψει και τα τρία τελευταία χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία.
Ποιος φταίει που έχουν εξαφανιστεί τα λεφτά από την αγορά; Ποιος φταίει που δεν μπορούμε πλέον ούτε να κυκλοφορήσουμε με τους φίλους μας για να μην αναγκαστούμε να πληρώσουμε τους καφέδες ή τα αναψυκτικά; Ποιος φταίει που σε λίγο θα μας κυνηγάνε όλοι μαζί: τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΤΕΒΕ, και διάφοροι άλλοι; Κύριοι συναγωνιστές (;) του ΚΚΕ, ένας είναι ο εχθρός: η Δεξιά κι αυτοί που σήμερα την εκπροσωπούν!
Η ΝΔ χαντάκωσε τη χώρα. Μην πάμε πάλι στο ΠΑΣΟΚ, που τιμωρήθηκε. Γιατί ποιος περίμενε ότι το ΠΑΣΟΚ είχε μόνο αγίους στα σπλάχνα του; Και αγίους είχε, και απατεώνες, και παλιανθρώπους, και τίμιους και ηθικούς. Αλλά, η χώρα δεν καταστράφηκε με το ΠΑΣΟΚ. Τα χρόνια που κυβερνούσε η ΝΔ από τη μεταπολίτευση και δώθε, δεν πιάνονται; Θα ξεχάσουμε τις αύρες, τον Σόλωνα Γκίκα, και τον Αβέρωφ, θα ξεχάσουμε τα κυνηγητά των συνδικαλιστών, τις απολύσεις των εργαζομένων, τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, τα φακελώματα; Δεν είναι ίδιοι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ.
Δυστυχώς για τη δημοκρατική παράταξη, το ΚΚΕ είναι εκείνο που συμπορεύεται με την πολιτική της Δεξιάς. [Σιγά, μην ξεχάσω και το βρώμικο '89 που όλοι συλλήβδην οι ΠΑΣΟΚτζήδες γίναμε κλέφτες!] Το ΚΚΕ, που πάσχει ακόμη από τα σύνδρομα του παρελθόντος, ας μας αφήσει στην ησυχία μας και στους δικούς μας αγώνες. Κι αυτοί οι κύριοι του Περισσού ας κοιμούνται στις δάφνες του παρελθόντος - διότι εκεί ανήκουν, στο παρελθόν!
Αυτά που είπε ο Πάγκαλος είναι λίγα για το ΚΚΕ και για τον Ριζοσπάστη - εννοούμε τον Ριζοσπάστη της εποχής μας. Ξέρουμε πια τι θα πει η κυρία Παπαρήγα όταν πρόκειται να μιλήσει. Αλλά, εκείνη δεν ξέρει ότι δεν μας αφήνει ούτε καν να τη συμπαθήσουμε - εννοείται και το ΚΚΕ να συμπαθήσουμε! Βρε άντε... Μη μας τσιγκλάτε συνεχώς. Το έχουμε διακηρύξει από τον καιρό της μεταπολίτευσης: εχθρός μας είναι η Δεξιά. Τέλος.
[Φοβάμαι να πω περισσότερα μη τυχόν και με περιλάβει η νεοκομουνίστρια [πρώην δημοσιογράφος και διαφημίστρια: "Με φασολάκια ή αρακά, μπάμιες ή αγκινάρες, γεύση Froza...") βουλευτίνα Γαρουφαλλιά (Λιάνα) Κανέλλη, που ανακάλυψε... κάποια στιγμή ότι της πάνε τα κόκκινα γοβάκια, και δεν με ξεπλένει ούτε ο Πηνειός ποταμός! [ΟΜΩς εδώ πρέπει να σημειώσω, εν παρόδω, ότι η εν λόγω κυρία είναι άκρως ΑΣΕΒΗΣ: Δίνει το χειρότερο παράδειγμα που βγαίνει κάθε τόσο στην τηλεόραση (όπου έχει πολλούς φίλους) καπνίζουσα ως φουγάρο. Είναι ό,τι πιο απεχθές αυτό που κάνει. Κάποτε νευρίαζα που δεν άφηνε τους άλλους να μιλήσουν. Τώρα, απλώς, αλλάζω κανάλι... για "να βρω πιο φρέσκα λαχανικά"!

Thursday, June 21, 2007

Τηλεόραση για γέλια...

Θα πρέπει να βάζω κάποιες λέξεις σε εισαγωγικά, αλλά έτσι όπως έχουμε κάνει την ελληνική γλώσσα, να την χαιρόμαστε! Κάνοντας μια περιδιάβαση σε διάφορα μπλογκ διαπίστωσα ότι αρκετά ασχολούνται με τις μετακινήσεις κάποιων δημοσιογράφων από το ένα κανάλι στο άλλο ή από τη μια εφημερίδα στην άλλη, κ.ο.κ., τις σκέψεις τους, τα αλισβερίσια τους, τα σχέδιά τους... Κι όχι μόνο στα μπλογκ, αλλά και στις εφημερίδες βλέπουμε δισέλιδα, αφιερωμένα στις δημοσιογραφικές μετακινήσεις.
Αυτοί, λοιπόν, οι "μεγαλοδημοσιογράφοι" κατάφεραν να κάνουν όλους εμάς τους άλλους "μη-μεγαλοδημοσιογράφους", να τους παρακολουθούμε: Πού θα πάει ο Μάκης, αν θα είναι ξανά μαζί με τον Θέμο και τον Χαζηνικολάου ο οποίος θα αγοράσει (ή αγόρασε) ραδιοφωνικό σταθμό, τι σκέφτεται για την επόμενη σεζόν ο Ευαγγελάτος, ο Κοτρώτσος πήγε στον Ελ. Τύπο, αν θα κάνει εγχείρηση ο Κακαουνάκης, πήγε στον Αντέννα η Πυργιώτη, στην εκπομπή του Κύρτσου στο ραδιόφωνο "εισέβαλε" ο βλάκας ο Κεφαλογιάννης, τι παπαριές λέει κάθε πρωί ο κάθε παπάρας, και λοιπά.
Φτάσανε και στις κουτσομπολίστικες εκπομπές ν' ασχολούνται με τον... Καμπουράκη! Πάντα ο Δημητράκης το είχε καημό να γίνει μεγάλος - και τα κατάφερε! [Γνωριζόμαστε πολύ καλά - από τότε που, ως τραμπούκος, είχε ΣΠΑΣΕΙ την πόρτα του γραφείου μου για να πάρει το "σώμα" των εφημερίδων... δεν μπορεί να το έχει ξεχάσει αυτό. Αλλά, ας το προσπεράσω γιατί δεν σας ενδιαφέρει. Τώρα προσποιείται τον Κακαουνάκη, πετάει κανένα στίχο, τον ακούνε διάφορες χαζές και χειροκροτούν εκείνα που υπονοεί, ενώ στην πραγματικότητα εκείνος δεν υπονοεί τίποτα. Ρε Δημητράκη, τη δουλειά σου κάνεις, αλλά λίγος σεβασμός και σ' εκείνους που σε παρακολουθούν. Ο "ενικός", ας πούμε, δεν σημαίνει ελευθερία. Κι αν θέλεις ν' απαγγείλεις Καβάφη, τουλάχιστον άνοιξε το βιβλίο για να τον αποστηθίσεις καλύτερα...].
Θα μου πει κανείς πώς συγχρωτίζονται όλοι αυτοί εκεί μέσα λόγου χάρη στο Mega, όπου η διαφορά επιπέδου είναι πασιφανής; Μόνον ο διευθυντής τους το γνωρίζει, ο οποίος διαχειρίζεται τόσο ανόμοιο υλικό για να "πιάνει" -όσον αφορά το κοινό- κάθε καρυδιάς καρύδι.
Δεν ντρέπονται όλοι αυτοί να διαφημίζουν τις ειδήσεις, να μιλάνε για τα πάντα, να έχουν γνώμη και να την πετάνε στον αέρα, να τσακώνονται και να βρίζονται και μετά να χαμογελάνε ή να βγαίνουν μαζί το βράδυ για φαϊ; Έχετε ακούσει τον "κυρίαρχο" να διακόπτει ας πούμε έναν ρεπόρτερ του καναλιού και να του λέει "αυτά που λες δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι πριν μπω στο στούντιο τηλεφώνησα εγώ ο ίδιος στον υπουργό και μου είπε άλλα"... Μεγάλε, ποιος είσαι;
Το πέτυχαν, τελικά, οι άνθρωποι [οι "μεγαλοδημοσιογράφοι"] να είναι αυτοί τα θέματα των ειδήσεων - πού καταντήσαμε! Όπως τα λεγόμενα "παραπολιτικά" που από μια στήλη που ήσαν κάποτε, εξαπλώθηκαν παντού και η πολιτική έγινε... παραπολιτική, έτσι εξαπλώθηκε και η παραδημοσιογραφία. Δεν είναι αδιανόητο να διαφημίζονται οι ειδήσεις, να διαφημίζεται η "ανατροπή" του Πρετεντέρη: για να δούμε π.χ. την Κανέλλη καπνίζουσα να διαπληκτίζεται με τον Μανώλη Καψή, τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη που μιλάει σα να φτύνει προς το κοινό, την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης που την πληρώνουμε και από την ΕΡΤ όπου κάνει εκπομπή και από το ραδιόφωνο του Δήμου Αθηναίων όπου πάλι ως δημότες την πληρώνουμε...
Το μόνο που φαίνεται να προκαλεί κάποιο ενδιαφέρον είναι πλέον τα διάφορα αποσπάσματα που βγαίνουν στον "αέρα" και αφορούν στη συμπεριφορά του Παπαδάκη, του Αυτιά, του Καμπουράκη, του Τέρενς, του "κυρίαρχου", των γυναικών κ.α. Γελάμε π.χ. με τα καμώματα του Αυτιά που δεν αντέχει τον Βλάχο και τον Βερύκιο. Τελικά, όλοι είναι για γέλια - οι άνθρωποι της τηλεόρασης και η ίδια η τηλεόραση είναι για γέλια, έτσι όπως την καταντήσανε...

Μην απορείτε για τη φωτογραφία της ευειδούς κοπελιάς. Πιο μαζεμένη είναι από όλες τις παρουσιάστριες των διαφόρων κουτσομπολίστικων εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης που σε λίγο θα τα βγάλουν όλα...

Wednesday, June 20, 2007

21 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ




And I love you so,
The people ask me how,
How Ive lived till now,
I tell them I dont know!

I guess they understand,
How lonely life has been,
But life began again,
The day you took my hand!

And yes, I know,
How lonely life can be,
The shadows follow me,
And the night wont set me free!

But I dont let . . .
The evening get me down,
Now that youre around,
Me!

And you love me too,
Your thoughts are just for me,
You set my spirit free,
Im happy that you do!

The book of life is brief,
And once a page is read,
All but love is dead,
That is my belief!

And yes, I know,
How lonely life can be,
The shadows follow me,
And the night wont set me free!

But I dont let . . .
The evening get me down,
Now that youre around,
Me!

21 Ιουνίου: Θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη μουσική μέρα του χρόνου! Η Ευρώπη γιορτάζει τη Μουσική... Η γλώσσα που ενώνει τους λαούς, τους ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, που σαγηνεύει αισθήματα και αφοπλίζει... Απολαύστε το τραγούδι "And I love you so" του Perry Como... Μαρία, Ιωάννα, Αμαλία, Γαριφαλιά, Άννα, Δέσπω, Ιουστίνη, Φωτεινή, Έφη, Ελένη, Πατρούλα, Ματίνα, Δηώ, Στέλλα, Μάγια... σας το αφιερώνω!

Η Θεσσαλονίκη μας!


Ο τίτλος είναι εύγλωττος: ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΣΑΛΟΝΙΚΗ! Θεώρησα σκόπιμο να παραθέσω το παρακάτω σχόλιο του δημοσιογράφου Σ. Αποστολάκη [Ελευθεροτυπία, 19/06/2007] που αναφέρεται στην απουσία κοινού από μια παράσταση που δόθηκε στο πλαίσιο του θεσμού που το ΚΘΒΕ ξεκίνησε, δηλαδή του 1oυ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. Ιδού:

Πού ήταν την περασμένη Πέμπτη όλοι εκείνοι που οραματίζονται τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη των Βαλκανίων; Οι άνθρωποι του πολιτισμού που είναι γεμάτοι ιδέες για το μέλλον της πόλης, που τη θέλουν γέφυρα και σταυροδρόμι πολιτισμών; Σίγουρα δεν ήταν στο Θέατρο Δάσους για την έναρξη του φεστιβάλ «Οψεις αρχαίου δράματος» με το Κρατικό Θέατρο της Αγκυρας και το έργο «Θυσία», βασισμένο στον μύθο της «Μήδειας», σε σκηνοθεσία της Αϊσέ Εμέλ Μεστσί. Μόνο η διεύθυνση του ΚΘΒΕ, κάποιοι ηθοποιοί και υπάλληλοι του θεάτρου και ελάχιστοι -κάπου 100- θεατές. Και μη βιαστείτε να πείτε ότι η επομένη ήταν εργάσιμη. Και την Παρασκευή το βράδυ η εικόνα ίδια ήταν. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη του πολιτισμού που ευαγγελίζονται διάφοροι;
Μήπως οι Θεσσαλονικείς θα έπρεπε να δουν κατάματα την πραγματικότητα; Η πόλη τους έχει πέσει στα χέρια του Ψωμιάδη και του Παπαγεωργόπουλου και αυτοί είναι που σφραγίζουν πλέον και το πολιτιστικό πρόσωπο της πόλης; Ο λαϊκισμός των δυο αυτών αξιωματούχων της πόλης έχει ρίξει παντού στοιχεία αποσύνθεσης. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς και τον πρωθυπουργό που είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης, διετέλεσε και υπουργός Πολιτισμού, είναι, γενικώς, Μακεδόνας και θα πάει ξανά στην πλατεία Αριστοτέλους να μιλήσει περί ανάπτυξης, Βαλκανίων, μεγάλων έργων κ.λπ.
Ωστόσο, αυτό που αναφέρει στο σχόλιό του ο δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας, την παρουσία δηλαδή εκατό (100) περίπου θεατών σε μια διεθνή παράσταση ενός νέου θεσμού, μας κάνει να σκεφτόμαστε με λύπη ότι η Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, είναι μια οποιαδήποτε "επαρχιακή" πόλη που δεν κατανοεί τα σύγχρονα ρεύματα, που δεν συμβαδίζει με τους ρυθμούς της εποχής, που δεν αγκαλιάζει το καινούργιο, που δεν οραματίζεται, αλλά κοιτάζει το δάχτυλο του Ψωμιάδη που δείχνει τον προσωπικό του μύθο, και βαυκαλίζεται για τις "πολιτικές" του απόψεις που δεν είναι παρά... αμπελοφιλοσοφίες! Ακούμε κάθε τόσο παράπονα ότι τάχα μου η κεντρική εξουσία ενδιαφέρεται μονάχα για την Αθήνα κι έχει ξεχάσει τη Θεσσαλονίκη, ότι η συμπρωτεύουσα είναι παραμελημένη και διάφορα άλλα ηχηρά...
Τη γνώρισα τη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν φοιτητής στη Νομική. Την αγάπησα και τη μίσησα. Ποτέ όμως δεν συμμερίστηκα τις αιτιάσεις των διανοουμένων της κι εκείνων που την εγκατέλειψαν για να 'ρθουν στην Αθήνα και να γράφουν μετά με νοσταλγία για το "ερωτικό" της πρόσωπο, και για την πολυεθνική (και πολυπολιτισμική) Θεσσαλονίκη του δέκατου ένατου αιώνα... Έχω την εντύπωση ότι η "νύμφη του Θερμαϊκού" έχει γείρει στο παρελθόν της και κοιμάται... Πότε θα δούμε το νέο μύθο της πόλης και ποιος είναι εκείνος που θα τον αφηγηθεί ή θα τον σκιτσάρει (με πινέλο, με λόγια, με έργα, με οτιδήποτε);
ΥΓ. Φίλε Sting, η αφετηρία μου δεν έχει ισοπεδωτικές προθέσεις. Απλώς αμόλησα μια μύγα για να γαργαλήσει κάποιους που έχουν επαναπαυτεί. ν.λ.


Saturday, June 16, 2007

Πολιτισμός με βασανισμούς στο κέντρο της Αθήνας;


Ναι, με την ανοχή της κυβέρνησης! Τι κι αν βγήκε ο Καραμανλής να δικαιολογήσει τον "πολιτισμό" του καθεστώτος του, τι κι αν ο Πολύδωρας λέει ότι η παραίτησή του είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού, τι κι αν ο βουλευτής της ΝΔ Κώστας Χατζηδάκης προσπαθεί να κάνει συμψηφισμούς (και επί ΠΑΣΟΚ έγιναν παρόμοια, είπε, και στην Ισπανία του Θαπατέρο έγιναν και δεν παραιτήθηκε ο υπουργός...)! Δεν μπορούν πλέον να μιλάνε για περιστατικά "μεμονωμένα". Έχουν συσσωρευτεί τόσα πολλά "μεμονωμένα" περιστατικά, που σαν καταιγίδα απειλούν να τους παρασύρουν.
Ας κρατήσει την οργή του ο Καραμανλής κι ας κάνει μια πράξη αξιοπρεπή και πριν απ' όλα πολιτική: τουλάχιστον ας διώξει τον Πολύδωρα! Αλλά δεν το κάνει, θέλοντας έτσι να δείξει ότι έχουν αλληλεγγύη. Κι εμείς απλώς ξέρουμε ότι ο Πολιτισμός που επικαλείται ο Καραμανλής δεν έχει καμιά, απολύτως, σχέση με τη Δεξιά. Ο όρος "πολιτισμός" είναι ένα λάστιχο που το τραβάει κατά το δοκούν. Απέτυχε ως υπουργός Πολιτισμού - πίστεψε ποτέ κανείς ότι ο Καραμανλής έχει σχέση με τον Πολιτισμό; Μόνο κάτι καλλιτέχνες και συγγραφείς τρέξανε τότε να τον συγχαρούν και να μας προϊδεάσουν ότι έρχονται "αλκυονίδες μέρες" για τον ελληνικό πολιτισμό!
Όμως δεν μπορεί να μην αποκρουστεί η κυβερνητική επιδρομή στη λαϊκή ευαισθησία. Υπάρχουν κάποια όρια. Δεν είναι δυνατό ο πρωθυπουργός να αυτοηδονίζεται, δήθεν οργιζόμενος, και θωπεύοντας το όνειρο της επόμενης τετραετίας. Κανείς δεν πρέπει να παραμένει απαθής όταν υπονομεύονται οι δημοκρατικοί θεσμοί και παραβιάζονται τα δικαιώματα του πολίτη, του οποιουδήποτε πολίτη.
Ο Καραμανλής με το θεατρινίστικο παρουσιαστικό του και την υποκριτική πολιτική συμπεριφορά του επιδιώκει να παρατείνει το πολιτικό του μέλλον, αλλά όταν το αστυνομικό κράτος με την ανοχή του πλέκει τις δομές ενός παρακράτους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ίδιος υπονομεύει τις σχέσεις του με τον ελληνικό λαό. Κακό του κεφαλιού του.

Friday, June 15, 2007

Ο βρικόλακας πότε θα μας αφήσει να ησυχάσουμε;


Δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε από τον βρικόλακα! Αυτή τη φορά μιλούσε στο Mega. Το άφησα για λίγο, όχι για ν' ακούσω τι λέει, αλλά για να τον παρατηρήσω. Αγέρωχος ο βρικόλακας - έχει πιεί τόσο αίμα που μπορεί πλέον να κυκλοφορεί και την ημέρα δίχως πρόβλημα. Τι έχει να μας πει άραγε που έπρεπε να μιλήσει; Σιγά μωρέ! Δεν λέω ότι μπορεί να ήταν μια διατεταγμένη συνέντευξη. Απλώς, οι δημοσιογράφοι έκριναν ότι στις δύσκολες μέρες που περνάμε, μόνον ένας βρικόλακας θα μπορούσε να μας δείξει το σωστό δρόμο...
Ο πιο πρωτεϊκός οπορτουνιστής και νεποτιστής πολιτικός της ιστορίας μας! Έλεγε το Νοέμβριο του 1977:
Τρία χρόνια ζήσαμε έναν αυταρχικό πρωθυπουργό, μια κυβέρνηση ανίκανη, μια Βουλή που είχε μεταβληθεί από την πλειοψηφία της ΝΔ σε μηχανή παραγωγής ασυνάρτητων, αντιδημοκρατικών, φασιστικών νόμων. Το 1974 μας απειλούσε με το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς»! Σήμερα ο ίδιος έδωσε το σύνθημα «Καραμανλής ή χάος»! Τι μεγαλύτερη απόδειξη αποτυχίας ενός ηγέτη –που θέλει μάλιστα να λέγεται και… εθνικός ηγέτης– χρειάζεται όταν ύστερα από τρίχρονη μονοδιάστατη διακυβέρνηση της χώρας, απειλεί με χάος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει απλούστατα ότι το χάος είναι βέβαιο, αν ξαναγελάσουν τον ελληνικό λαό και του αποσπάσουν για μια ακόμη φορά την ψήφο του. Το σύνθημα, λοιπόν, είναι: «Καραμανλής σημαίνει χάος»!
Βέβαια τον Μάιο του 1978 ο Καραμανλής τον έκανε υπουργό Συντονισμού!
Ιδού το περιοδικό «Αντί» πώς σκιαγραφούσε το 1985 τον τέταρτο (τότε) αρχηγό της δεξιάς:
Έτσι ο κ. Μητσοτάκης είναι ένα από τα διαυγέστερα επιζώντα υποδείγματα του ελληνικού αρχέτυπου του πολιτευτή. Λέγεται, και πρέπει να είναι αλήθεια, ότι έχει τον μεγαλύτερο κατάλογο προσωπικών εξυπηρετήσεων σε όλη την Ελλάδα. Τις περισσότερες κουμπαριές, τους περισσότερους διορισμούς και ρουσφέτια. Ούτε μια στιγμή της ζωής του δεν είναι διαυγής. Ούτε μια στάση του ή δραστηριότητα δεν έχει μόνον μια όψη. Από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να καταργήσει τις αρχές της τυπικής λογικής και να κατατάξει τον Μακιαβέλι σε μαθητούδι κατηχητικού σχολείου. Φίλος των Γερμανών, όταν αυτοί έδειχναν ότι κυριαρχούσαν. Φίλος των Εγγλέζων όταν έγειρε η ζυγαριά. Διαπραγματευτής με το ΕΑΜ όταν αυτό ήταν ισχυρό. Προστάτης των παρακρατικών συμμοριών στον Εμφύλιο. Πότε με τους μεν, πότε με τους δε στη δεκαετία του ’50. Με τον Γεώργιο Παπανδρέου το ’61, για να τον ρίξει το ’65. «Συμφωνίες κυρίων» με τη χούντα στην αρχή της, «χρυσή» αντίσταση για αντιστασιακά εύσημα στο τέλος της. Ικέτης της ΝΔ το ’74, υβριστής της το ’77, «διευρυμένος» το ’78 και ούτω καθ’ εξής μέχρι τις μέρες μας. Αν μη τι άλλο κατάφερε ο κ. Μητσοτάκης ώστε κανένας στην Ελλάδα να μην αμφιβάλει για το ποιόν του… («Αντί», Μάιος 1985).
Για τρία χρόνια ήταν πρωθυπουργός και τα έκανε μπάχαλο. Η μια αποτυχία ακολουθεί την άλλη. Θα διαλύσει την ελληνική κοινωνία. Δεν θα υπάρξει τομέας πολιτικής που να μην τσαλαβουτήσει, δημιουργώντας προβλήματα. Η εφημερίδα «Καθημερινή» (7 Ιουνίου 1992) αποτυπώνει σε κύριο άρθρο της την αγωνία για το μέλλον του τόπου:
Διατυπώνονται φόβοι ότι τα ξωτερικά μας προβλήματα, η οικονομία και η ραγδαία κοινωνική αποσάθρωση οδηγούν μοιραία σε βαθιές αλλοιώσεις και στην παρακμή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Στο διεθνή στίβο η χώρα χάνει τη μια μάχη μετά την άλλη και απομονώνεται με τις πολιτικές ηγεσίες μας να παρακολουθούν περιδεείς τις ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στην Ευρώπη και τον κόσμο. Στον οικονομικό τομέα η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη σε μια μάταιη προσπάθεια να μπει η Ελλάδα στο δρόμο της ανάπτυξης…
Η πολιτική του Μητσοτάκη στο θέμα των Σκοπίων επικρίθηκε έντονα ακόμη και από δικά του στελέχη που θα επισημάνουν ακριβώς τους λανθασμένους χειρισμούς του:
Κορυφαίο στέλεχος της κυβερνητικής παρατάξεως σχολίαζε μελαγχολικά και με ανησυχία: «Από θρίαμβο σε θρίαμβο, από το Μάαστριχτ στη Λισαβόνα και από κει στη Βόννη, στο τέλος θα προσπέσουμε ικέτες στα Σκόπια και θα εκλιπαρούμε τον Γκλιγκόροφ… να μας αναγνωρίσει με το όνομά μας». Το πικρό χιούμορ περιγράφει ανάγλυφα το αδιέξοδο της εξωτερικής μας πολιτικής και επισημαίνει την ανάγκη ριζικής αναθεωρήσεώς της. Όσοι, δημοσιογράφοι και μη, συνόδευσαν τον πρωθυπουργό στη Βόννη έζησαν ώρες εθνικής ταπείνωσης και γύρισαν πίσω γεμάτοι απορίες και ερωτηματικά για το είδος και την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση και προσωπικώς ο Κ. Μητσοτάκης. Δεν είναι διόλου σαφές τι ακριβώς συνέβη στη Βόννη… Η ελληνική εξωτερική πολιτική και ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης προσωπικώς υπέστησαν στη Βόννη δεινή ήττα και πολλοί φοβούνται ότι η ήττα αυτή θα ολοκληρωθεί στη σύνοδο του Εδιμβούργου. Διπλωματικοί κύκλοι εξέφραζαν την άποψη ότι η υπόθεση των Σκοπίων, με λανθασμένη αφετηρία, παίρνει τον μοιραίο δρόμο του Κυπριακού, όπου η επόμενη λύση είναι πάντοτε χειρότερη της προηγούμενης και διερωτώνται πού μπορεί να σταματήσει αυτός ο κατήφορος.
Την ίδια ανησυχία εξέφραζαν και στελέχη της κυβερνητικής παρατάξεως και απέιδιδαν ευθέως τις ευθύνες στον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος χειρίσθηκε αυτή την υπόθεση απερίσκεπτα, «εμπειρικά» και με προσωπικές σκοπιμότητες, οδηγώντας τη ΝΔ σε κατάσταση πλήρους διάλυσης. Συνδυάζουν, μάλιστα, την υπόθεση των Σκοπίων με το σύνολο της εξωτερικής μας πολιτικής, η οποία, υπό την προσωπική καθοδήγηση του Κ. Μητσοτάκη, γνωρίζει ήττες σε όλα τα μέτωπα: στο Κυπριακό, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στις σχέσεις με τα Βαλκάνια και την ΕΟΚ…
(«Ο κατήφορος ώς τα… Σκόπια». «Η Καθημερινή», 8 Νοεμβρίου 1992).
Υποκλοπές με εντολή Μητσοτάκη!
Να θυμίσουμε τις τηλεφωνικές υποκλοπές; Οι αποκαλύψεις άρχισαν από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», με τίτλο την καταγγελία του (αλήστου μνήμης) Χρ. Μαυρίκη: «Έκανα υποκλοπές με εντολή Μητσοτάκη. Μού έδωσαν μαγνητόφωνα, πλαστές ταυτότητες, μερσεντές με πινακίδες ΚΥΠ». Στόχος παρακολούθησης, μεταξύ άλλων, οι Α. Παπανδρέου, Π. Μολυβιάτης, Γ. Ράλλης, Μ. Έβερτ, Γ. Μπούτος, Κ. Παπούλιας, Λ. Καραπαναγιώτης, Κ. Σαψάλης, Γ. Βαρδινογιάννης, Ν. Κακαουνάκης, Α. Λιβάνης, γραφεία ΠΑΣΟΚ κ.ά. Οι αποκαλύψεις αυτές, που συνοδεύονται από χειροπιαστές αποδείξεις, θα γίνουν από τον 40χρονο υπάλληλο του ΟΤΕ Χρ. Μαυρίκη, της προσωπικής συνοδείας του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη (από το 1988), γι’ αυτό άλλωστε εφοδιάστηκε με άδεια οπλοφορίας, «για να συνοδεύει τον πρόεδρο της ΝΔ». Ο Μαυρίκης αρχίζει το υπόμνημά του ως εξής: «Δηλώνω υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου ότι ενήργησα κατ’ εντολήν του σημερινού πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, τις παρακάτω παράνομες πράξεις…».
Τα θυμάται αυτά ο Μητσοτάκης;
Να του θυμίσουμε τι έγραφε τότε η συντηρητική εφημερίδα "Καθημερινή" μετά την κατάρρευσή του:
Η πτώση της κυβερνήσεως του κ. Μητσοτάκη ουδένα εξέπληξε. Ήταν αναμενόμενο γεγονός, όλοι εγνώριζαν ότι θα συμβεί και το μόνο ερώτημα ήταν πότε, πώς και ποιος θα έπαιρνε την σχετγική πρωτοβουλία. Και δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά: Ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε την ακμαία παράταξη του 47% και την οδήγησε στα χαμηλά ποσοστά, που εμφανίζουν σήμερα οι σφυγμομετρήσεις και που δυστυχώς θα επιβεβαιώσουν αύριο οι κάλπες. Ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε ένα κόμμα που διέθετε αξιολογότατα στελέχη και το απορφάνισε, εξαναγκάζοντας, άλλους σε αποχωρήσεις, άλλους σε παραιτήσεις, άλλους σε ουσιαστική απομάκρυνση από τον δημόσιο βίο. Από τον Κωστή Στεφανόπουλο έως τον Γεώργιο Ράλλη, από τον Μιλτιάδη Έβερτ έως τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο, από τον Αντώνη Σαμαρά έως τον Σταύρο Δήμα. Και πολλούς άλλους. Ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεγε, κατά κανόνα, συνεργάτες με κριτήριο τις ικανότητές τους αλλά την νομιμοφροσύνη τους προς το πρόσωπό του και την αναχθείσα από τον ίδιο σε πολιτικό όργανο οικογένειά του, προβλέποντας ότι αυτοί συχνά δεν μπορούσαν ούτε στοιχειωδώς να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους ή ήσαν άτομα σκοτεινού παρελθόντος και υπόπτου μέλλοντος. Ο κ. Μητσοτάκης και πρόσωπα του πολύ στενού περιβάλλοντός του ενεπλάκησαν σε σειρά σκανδάλων, πολιτικών και οικονομικών, με κορυφαία αυτά των υποκλοπών και της ΑΓΕΤ. Και φυσικά υπάρχουν και πολλά άλλα που συντόμως θα αποκαλυφθούν. Αυτά όλα έρριξαν τον κ. Μητσοτάκη. Και όχι ο κ. Σαμαράς, ο οποίος απλώς έδωσε την χαριστική βολή σε έναν πρωθυπουργό ανίκανο πλέον να κυβερνήσει, συναλλασσόμενο με τους πάντες, προκειμένου να εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωσή του και μετερχόμενο παντός μέσου κατά των αντιπάλων του, προκειμένου να εκβιάζει τη σιωπή τους. Έναν πρωθυπουργό, ο οποίος αδιστάκτως και ιδιοτελώς προχωρούσε ολοταχώς στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, «χαρίζοντας» σε ιδιώτες τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, ενώ ήταν έτοιμος να εξανεμήσει και το πακέτο Ντελόρ για να υπηρετήσει τις κομματικές του σκοπιμότητες… («Η Καθημερινή», 12 Σεπτεμβρίου 1993).
Στη διάρκεια της τρίχρονης διακυβέρνησης της χώρας από τον Μητσοτάκη συνέβησαν σημεία και τέρατα, τα οποία οι τωρινοί δημοσιογράφοι που τον καλούν και τον ξανακαλούν για συνεντεύξεις, μάλλον (ηθελημένα) αγνοούν. Να θυμηθούμε τις καθημερινές κινητοποιήσεις του κόσμου, τη συνεχή πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, την ανυπαρξία επενδύσεων, τον καλπασμό της ανεργίας, την εκτίναξη στα ύψη του πληθωρισμού, την αύξηση των ελλειμμάτων; Τι να πρωτοθυμηθούμε; Καλά, νομίζει ότι έχουν πάθει μαλάκυνση όλοι οι Έλληνες; Και γιατί τον καλούν; Είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός...
Στην πορεία, εξασφάλισε την κόρη του, εξασφάλισε τον Κυριάκο του, η κόρη του εξασφάλισε τον γιο της (τον έχει σύμβουλο στο υπουργείο Εξωτερικών) - μήπως έχει βάλει και την κόρη της κάπου και δεν το ξέρουμε; Έρχεται, λοιπόν, ο Μητσοτάκης να δώσει συμβουλές πότε στον πρωθυπουργό, πότε στους υπουργούς, πότε στον ελληνικό λαό. Ήμουνα νιος και γέρασα κι ακόμα ο Μητσοτάκης να μας γυρίζει τ' άντερα και να μας φεύγει το τσερβέλο! Δεν θέλουμε, φτάνει! Επιτέλους, μέριασεεεεε...
Μεγάλε αποστάτη, Σου χαρίζουμε και το "Επιτύμβιον" του μεγάλου μας Μανόλη Αναγνωστάκη, που δεν το έγραψε για σένα, αλλά, δεν βαριέσαι, για όλους έχει ο Θεός...

Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

[από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000]

Tuesday, June 12, 2007

Ποιες μεταρρυθμίσεις;

Κ. Καραμανλής: "Οι μεταρρυθμίσεις είναι εθνική υπόθεση"!

Ποιες "μεταρρυθμίσεις";

Κ. Καραμανλής: "Περιμένετε ντε! Τις... αγναντεύω, μαζί με τον φίλο μου τον Νικολόπουλο. Όπου να 'ναι, έρχονται..."

Καλά, γιατί αργούν;

Κ. Καραμανλής: "Να σας εξηγήσω... Είναι μια εξελικτική διαδικασία που προχωρά μακριά από αγκυλώσεις και ιδεολογήματα»...

Α, καταλάβαμε! Κι αυτοί οι σταυροί τι είναι;

Κ. Καραμανλής: Σιγά μην είναι οι συνταξιούχοι!

Ο Αλογοσκούφης κι ένας βρικόλακας...



Υποσχέθηκε πάλι να μας κάνει... Ιρλανδία. Στο γνωστό προεκλογικό του μοτίβο ο Γιώργος Αλογοσκούφης υποσχέθηκε χθες να κάνει την Ελλάδα φορολογικό παράδεισο και να τη μετατρέψει σε «Ιρλανδία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης»... (Έθνος, 12/6/2007).

Σχέδιο ύβρεων. Ενεργοποιήθηκε το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για τη δημιουργία κλίματος προεκλογικής πόλωσης με κατά μέτωπον επίθεση κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με βαρείς χαρακτηρισμούς. Εξαπέλυσαν πρώτοι, σχεδόν ταυτόχρονα, πυρά ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης και ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κ. Μητσοτάκης, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Είναι ο κ. Αλογοσκούφης ένας από τους κυρίους, αν όχι ο κύριος υπεύθυνος για το σκάνδαλο με τα διαβόητα δομημένα ομόλογα. Γι' αυτό και προσπαθεί απεγνωσμένα να αμυνθεί με επίθεση, με μάταιες αλογομαχίες, προκειμένου να αποφύγει την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για το σκάνδαλο... (Απόψεις, Ελευθεροτυπία, 12/6/2007).
Σχέδιο πόλωσης λόγω γκάλοπ
. Με ένα «ομόλογο λάσπης» κατά του Γ. Παπανδρέου, το οποίο εξέδωσε χθες ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, η κυβέρνηση επιχειρεί να τορπιλίσει το πολιτικό σκηνικό, ευελπιστώντας ότι μέσα από την πόλωση θα συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της και θα βάλει φρένο στη φθορά που έχει υποστεί από το σκάνδαλο των Ταμείων... (Ρεπορτάζ: Διονύσης Νασόπουλος, Τα Νέα, 12/6/2007).
Η πλάκα είναι ότι έχει κανείς αντίπαλο έναν αλογοσκούφη που θέλει να ξεχάσουμε παράνομες προσλήψεις, κουμπάρους, μίζες, και όσα άλλα με τα οποία βαρύνεται η τριετής θητεία της ΝΔ. Η έπαρση του αλογοσκούφη, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μετατραπεί σε κάτι άλλο και θα γελάει τότε ο κάθε πικραμένος.
ΥΓ. Μην ψάχνετε για τον "βρικόλακα"! Ο επίτιμος της ΝΔ είναι πια... μια αρρώστεια. Μεταξύ άλλων γελοιοτήτων είπε: "Εγώ παλιός πολιτικός ανατριχιάζω όταν ακούω αυτά που λέγονται..."! Ποιος μιλάει; Έλεος! Ας κάτσει σπιτάκι (σπιταρώνες) του και να πίνει το χαμομηλάκι του. Τον βλέπω και τώρα ακόμη και τρομάζω. Κοντεύω να γεράσω κι αυτός θέλει να κάνει υποδείξεις και στα παιδιά μας!

Monday, June 11, 2007

G8 2007 Protest-Trailer



In August 2007 everything will change!

Κύριε Πρόεδρε της ΕΡΤ είστε παράνομος;


Στο "Παρόν" διάβασα ότι είναι άκυρες οι αποφάσεις του "παράνομου προέδρου της ΕΡΤ", ο οποίος εισπράττει το χρόνο 379.600 ευρώ = τρεις φορές περισσότερα από τον πρωθυπουργό! Κι επιπλέον χάρισε 100.000.000 δρχ. σε 30 διοικητικά στελέχη ως... μπόνους για την οργάνωση της Γιουροβίζιον και έδωσε αύξηση 68% στους γενικούς διευθυντές [διαβάστε ΕΔΩ]. Την αποκάλυψη του «Π» ότι ο πρόεδρος της ΕΡΤ είναι παράνομος, και επομένως άκυρες όλες οι αποφάσεις που έχει υπογράψει (από τον Απρίλιο του 2007 μέχρι σήμερα), παραδέχθηκε, με την επίκληση νομικού λάθους, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος σε ερώτηση δημοσιογράφου στο Πρες ρουμ.
Και το ερώτημα: Γιατί πληρώνουμε ένα "παράνομο", ο οποίος χαρίζει στον εαυτό του και σε διάφορα διοικητικά στελέχη εκατομμύρια και δίνει αυξήσεις - και δεν ντρέπεται; Αυτός μπορεί να μην ντρέπεται, αλλά ο Ρουσσόπουλος (που δούλεψε ο άνθρωπος και ίδρωσε κι έτσι κατάφερε να οικοδομήσει βίλα και πισίνα για να κάνουν μπάνιο τα παιδάκια του στο Καπανδρίτι), πώς το αντιμετώπισε;
Λάθος! Δηλαδή, ο Παναγόπουλος θα επιστρέψει τα λεφτά; Και το πιο "κουφό" που διάβασα είναι πως και τα μέλη του ΕΣΡ επίσης είναι παράνομα αφού έχει λήξει η θητεία τους! Τι όμορφος πολιτικός κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Το λέω αυτό, την ώρα που βλέπουμε τον Καραμανλή να ηθικολογεί και να αερολογεί στις διάφορες συγκεντρώσεις των οπαδών του, βάζοντας την ίδια κασέτα κι εμείς ν' ακούμε τα ίδια που έλεγε και πριν τις εκλογές του 2004...
Για τον Ρουσσόπουλο, δεν έχω να πω κάτι. Ο άνθρωπος έχει τόσο μίσος εναντίον των άλλων που δεν είναι δεξιοί ώστε το μίζερο ύφος του συναγωνίζεται το φτηνό λεξιλόγιό του...
[Λεζάντα: Κύριε Ρουσσόπουλε, από τιτάνιο είναι ο "σκελετός" των γυαλιών σας;]