Friday, July 21, 2017

Από τους υπερφίαλους και κατ’ όνομα «αριστερούς» φτάσαμε σε μια ανώμαλη ακροδεξιοκρατία

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ
Αυτά που γίνονται καθημερινά στην Ελλάδα, μόνο σε ευνομούμενη χώρα δεν μπορεί να συμβαίνουν. Τα επεισόδια και οι καταστροφές που σημειώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια πορείας από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου, με αφορμή την απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Ηριάννας. Η εισβολή του Ρουβίκωνα στην Τράπεζα της Ελλάδος και η επίθεση των μελών με βαριοπούλες και μπογιές στο Δημαρχείο Ζωγράφου. Οι καταστροφές και οι φωτιές στην περιοχή των Εξαρχείων και κυρίως γύρω από το Πολυτεχνείο που έχει γίνει άντρο παρανόμων. Οι  βανδαλισμοί στο μετρό της Αθήνας. Η εισβολή αντιεξουσιαστών και τα έκτροπα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Wednesday, May 31, 2017

Ο ταξιδιωτικός ακτιβισμός του Αλέξη Τσίπρα!!!!


Είναι άραγε αρκετή η ΚΡΑΥΓΗ του Έντβαρντ Μουνκ για να εκτονώσει την αγωνία μας για το μέλλον της χώρας;;; Η πραγματικότητα την οποία βιώνουν η Ελλάδα και οι Έλληνες είναι πέρα από κάθε φαντασία. Οι εξελίξεις κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι για τη χώρα μας. Το συμπέρασμα είναι απλό: Η Ελλάδα βρίσκεται στο έλεος ενός ανίκανου πρωθυπουργού και της άχρηστης κυβέρνησής του! Προσπαθούμε να καταλάβουμε εδώ και δυο χρόνια τι είδους διαπραγμάτευση κάνει ο κ. Τσίπρας, αν καταλαβαίνει αυτά που του λένε, αν έχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικών, αν συνειδητοποιεί αυτά που λέει στη βουλή και στον ελληνικό λαό, αν απολαμβάνει τις κυβιστήσεις του…

Saturday, May 27, 2017

Anything goes!!!

The following two tabs change content below.
Είναι η απόλυτη ελευθερία! Ο καθένας να κάνει ό,τι του κατέβει!!! Αλλά όταν ζούμε σ’ ένα καθεστώς απολυταρχίας, θα έπρεπε να μαζευτεί το σκορποχώρι κι ο καθένας να μην κάνει ό,τι του έρθει στο κεφάλι. Κάπου χρειάζεται να συμμαζευτούμε, να συνεννοηθούμε, να κάνουμε μικρές υποχωρήσεις, να περιμαζέψουμε τους εγωισμούς μας, ν’ ακούσουμε τους άλλους, και να μην θεωρούμε ότι εμείς έχουμε την επιφοίτηση του αγίου πνεύματος. Έχω υποχωρήσει από τις θέσεις μου πολλές φορές, για να υπάρξει κοινό πεδίο και να μην τραβάω το σχοινί γιατί είναι βέβαιο πως όσο και γερό να είναι, κάποια στιγμή θα σπάσει κι άντε μετά να τα ξαναβρούμε…

Friday, April 14, 2017

Ανακαλύψτε μας!!!





Ένα ανεξάρτητο ειδησεογραφικό
πλουραλιστικό μέσο!!!
Χωρίς φανατισμούς, και προκαταλήψεις
αλλά με επιμονή στον πολιτισμό…
Για την Ελλάδα, τον κόσμο, την οικονομία, την κοινωνία, το περιβάλλον, την υγεία, την ιστορία, τον αθλητισμό, με ειδήσεις, άρθρα, αναλύσεις, συνεντεύξεις, αναδρομές
Χωρίς φανατισμούς, και προκαταλήψεις



Saturday, March 25, 2017

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ!!!!


Έχω αρχίσει να πείθομαι πως τούτη η πόλη, η πόλη μας, έχει μια δική της ψυχή, σχεδόν απόκρυφη, που μένει πάντα ξένη στη θέληση και στις πολυπραγμοσύνες των ανθρώπων. Αυτό το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες πόλεις, ανά την ελληνική επικράτεια. Δεν είναι εύκολο να την μαντέψει κανείς και γι’ αυτό περνάμε, οι περισσότεροι, φεύγουμε αδειανοί, δίχως καν να την υπονοιαστούμε. 

Sunday, March 19, 2017

ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ 1965



  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Η φωτογραφία, έπεσε στην αντίληψή μου τυχαία, πριν από λίγες μέρες. Έχει τραβηχτεί από τον περίφημο ιταλό φωτογράφο Giulio Corinaldi (1905-1973), γύρω στα 1965, σε ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα. Η ακριβής τοποθεσία παραμένει άγνωστη. Είναι βέβαιο, όμως, πως σχετίζεται με κάποια περιοχή της υπαίθρου.

Σε αυτήν, εικονίζονται δύο αγόρια με κοντά παντελόνια να επιστρέφουν από το σχολείο. Δεν ξέρουμε αν είχαν να διανύσουν μεγάλη απόσταση ώς το σπίτι τους. Ο δρόμος είναι χωμάτινος. Πρέπει να είναι αρχές της άνοιξης. Λίγο μετά το μεσημέρι. Ο ήλιος δείχνει εκτυφλωτικός. Στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται η γαλάζια θάλασσα.
Το πρώτο αγόρι, φορά κοντομάνικη μπλούζα. Στο δεξί του χέρι κρατά με τρυφερότητα το μαύρο μολύβι του ενώ στην αριστερή μασχάλη του έχει τα βιβλία του. Διακρίνεται το εξώφυλλο του «Αναγνωστικού Β΄ Δημοτικού». Εκείνο, στο οποίο ένα αγόρι και ένα κορίτσι εμφανίζονται να περιποιούνται την αμυγδαλιά του κήπου τους. Στα λιλιπούτεια πόδια του, τα χειμωνιάτικα παπούτσια, δείχνουν παράταιρα. Το δεύτερο αγόρι, φορά μακρυμάνικο πουκάμισο. Μόλις διακρίνεται, κρεμασμένη σταυρωτά στον ώμο, η σχολική τσάντα του. Στα πόδια του, φορά κλειστά, ταιριαστά σανδάλια.
Οι δύο φίλοι των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου κοιτούν με άνεση τον φωτογραφικό φακό. Τα πρόσωπά τους απλώνεται ικανοποίηση. Δεν ήταν και λίγα όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες. Την πρωινή διδασκαλία, από δασκάλες και δασκάλους που ασκούσαν με ευσυνειδησία το λειτούργημά τους και τους μάθαιναν πολλά και χρήσιμα, διαδέχθηκε το παιχνίδι στις αλάνες. Ποδόσφαιρο, κυρίως. Το μαρτυρούν, άλλωστε, τα σκονισμένα πόδια τους και τα μαυρισμένα γόνατά τους.
Όταν, ύστερα από λίγη ώρα επέστρεφαν στο σπίτι, είχαν να ακούσουν κατσάδες. Μουρμουρίζοντας οι μανάδες τους, θα ανέβαζαν με τον κουβά νερό από το πηγάδι. Για αρκετή ώρα, τρίβοντας με κεραμίδι και σαπούνι τα γόνατά τους, θα προσπαθούσαν να τους τα καθαρίσουν. Οι πατεράδες τους, παρακολουθούσαν συνήθως από μακριά τη σκηνή, κρυφογελώντας. Μόλις επιτυγχανόταν ο στόχος, στο μεσημεριανό τραπέζι, θα ακολουθούσαν οι σχετικές συμβουλές.
Μάταιος κόπος…
Την επομένη, τα δύο αγόρια, θα επαναλάμβαναν τις ίδιες ακριβώς κινήσεις.

Μια φωτογραφία της ελληνικής υπαίθρου…
Εντελώς διαφορετική εποχή, σε σχέση με τη σημερινή…
Πέρασαν κιόλας πενήντα χρόνια…
Σαν χθες φαίνονται όλα…

Wednesday, February 15, 2017

Ανταλλάσσοντας σιωπές και βλέμματα...


Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι μέσα μας λαγοκοιμάται μια λατρεία προς το εξαιρετικό, το ωραίο, προς εκείνο που διεγείρει τις αισθήσεις, το μυαλό μας και μας κρατά σε εγρήγορση! Εγώ τουλάχιστον όταν θέλω να το εκφράσω αυτό, πάω στη λογοτεχνία να βρω μια δευτέρου βαθμού ζωή. Μια φωτογραφία μπορεί να με συναρπάσει, ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο, μια ανάμνηση, ακόμη κι ένα όνομα που όμως συνδέεται με παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιο της ζωής μου. Έτσι και σήμερα είδα τη φωτογραφία της κι άρχισα μια λυρική αιθεροβασία, μια εξερεύνηση σε περιοχές που ήταν ξεχασμένες…