Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

Οι μπεχλιβάνηδες του διαδικτύου ξαναχτυπούν! Το θλιβερό μπλογκ fimotro που διαχειρίζεται ο κατά τους ισχυρισμούς του "έγκυρος" ρεπορταζάκιας, που κάθε βράδυ (γύρω στις 10) μας φλομώνει με την άμετρη μπουρδολογία του, βιάστηκε να "πεθάνει" τον αγαπημένο μας ΙΑΚΩΒΟ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ. Είναι αυτός που κάθε βράδυ κομπάζει για τα δήθεν έγκυρα και "αποκαλυπτικά" ρεπορτάζ και που τη μια βρίζει και την άλλη γλείφει! Οπως το ένα βράδυ μιλούσε με ύμνους για τον Γιάννη Ραγκούση και δυο βράδια μετά τον έφτυνε στη μούρη. Αυτή είναι η δημοσιογαφία κάποιων νεόκοπων τηλεοπτικών δημοσιογράφων!!! ΕΛΕΟΣ...

• Η αλήθεια είναι ότι ο Ιάκωβος είναι ζωντανός. Πράγματι περνάει μια από τις πιο δύσκολες στιγμές του. Μια περιπέτεια της υγείας του τον ταλαιπωρεί. Οι ευχές όλων μας είναι να γίνει γρήγορα καλά.  

• ΕΛΠΙΖΩ ο ανόητος να ζητήσει εγκαίρως συγγνώμη και από την οικογένεια του  Ιάκωβου Καμπανέλλη, η οποία δοκίμασε τον τρόμο διαβάζοντας μια είδηση που δεν ήταν είδηση, αλλά δημιούργημα της φαντασίας ενός αυτοαποκαλούμενου δημοσιογράφου που ψάχνει για αναγνώστες και τηλεθεατές! 

• Δείτε το δημοσίευμα στο μπλογκ που έχει τον ευφάνταστο τίτλο "fimotro":

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΗΣ

Φτωχότερα είναι τα ελληνικά γράμματα από το πρωί του Σαββάτου, καθώς ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ου αιώνα, ο Ιάκωβος Καμπανέλης, άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Αθήνας...Γεννημένος στη Νάξο το 1922, ο Καμπανέλης σφράγισε με τα έργα του το ελληνικό θέατρο, ενώ ήταν ο δημιουργός των σεναρίων για δύο από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, τη Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη και τον Δράκο του Νίκου Κούνδουρου. Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής ο Καμπανέλης εντάχθηκε στην εθνική αντίσταση. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε ως αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν

στις 12:21  

92 χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου

Συμπληρώνονται σήμερα 92 χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1919, στη Χίο. Γιος του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο.  Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ήταν αυτός που μας "αναστάτωσε" με τον ιδεολογικό και πολιτικό ριζοσπαστισμό του. Κινητοποίησε γενιές Ελλήνων, και μας έδειξε, με τις ιδέες και την πολιτική πρακτική του, πως πρέπει να παλεύουμε για να είναι η χώρα μας ανεξάρτητη, δημοκρατική, με ελεύθερους πολίτες και ζωντανή!    Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν φυσική απώλεια για τη γενιά του. Ήταν απώλεια για όλες εκείνες τις γενιές που οραματίστηκαν την αλλαγή. Η παρακαταθήκη του ότι «εμείς οι Έλληνες έχουμε μόνο μια δυνατότητα: να πετύχουμε», συμπυκνώνει όλη την αγωνία για την απουσία του. Ήταν η δύναμή μας! Στις 23 Ιουνίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου έχασε τη μάχη με το θάνατο, μετά από οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στο σπίτι του στην Εκάλη. Η σωρός του μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 1996 μέσα σε κοσμοπλημμύρα με τιμές αρχηγού κράτους. [Σύντομο βιογραφικό σημείωμα στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Ανδρέα Γ. Παπανδρέου http://www.agp.gr].

Επίθεση με μολότοφ σε θεατρική παράσταση για τον ΠΑΟΚ

• Είναι ασφαλώς μια πράξη καταδικαστέα. Προς Θεού όμως, μην αρχίσουν τις γενικεύσεις οι διάφοροι ευαίσθητοι. Ωστόσο, οι αρμόδιοι θα πρέπει να αναζητήσουν τους ηθικούς αυτουργούς στους ηγέτες του Ολυμπιακού που τροφοδοτούν τέτοια φαινόμενα χουλιγκανισμού, αφού με τη δική τους ανοχή κυκλοφορούν αυτοί οι τύποι και διαμορφώνουν ένα κλίμα που παραπέμπει σε ισλαμικές κοινωνίες.

 

 

Επίθεση με μολότοφ σημειώθηκε στην πρεμιέρα της παράστασης «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ» στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενδεχομένως από οπαδούς άλλης ομάδας.  Περίπου 25 άγνωστοι έριξαν μολότοφ, καπνογόνα, σιδερολοστούς και άλλα αντικείμενα στο θέατρο της οδού Φρυνίχου στην Πλάκα και έκαψαν και κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της θεατρικής σκηνής, παρουσία των θεατών που περίμεναν την έναρξη, που είχε προγραμματιστεί για τις 21.30. Σε εξέλιξη είναι οι έρευνες της αστυνομίας για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών.

Σύμφωνα με τις Αρχές, οι δράστες φώναζαν συνθήματα υπέρ του Ολυμπιακού ενώ αναφέρθηκε επίσης ότι λήστεψαν και ένα άτομο, πιθανότατα οπαδό του ΠΑΟΚ, ο οποίος αναζητείται για να καταθέσει. "Επικράτησαν άγριες καταστάσεις. Έσπασαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους", δήλωσε ο συγγραφέας του έργου, Σταύρος Τσιώλης. Η υπόθεση της παράστασης "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης" αφορά στην ιστορική κάθοδο 2.500 οπαδών τού ΠΑΟΚ σιδηροδρομικώς στην Αθήνα για τον αγώνα της ομάδας τους με τον Ολυμπιακό. Σε αυτήν συμμετείχαν και δύο νεαρές γυναίκες οπαδοί για να συναντήσουν στον Σταθμό Λαρίσης έναν διάσημο Έλληνα ποπ τραγουδιστή από τον οποίο η μικρότερη έχει ζητήσει ραντεβού.

Περαστικά, κύριε Καμπανέλλη!

Ενα πρόβλημα υγείας κι ο αγαπημένος μας συγγραφέας, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο. Θέλω να πιστεύω ότι η εσωτερική δύναμη που πάντα διέθετε θα τον κρατήσει μακριά από επιπλοκές για να ξεπεράσει κι αυτή την περιπέτεια.

Ιάκωβε, είμαστε κοντά σου!

Τι θέλουν οι γιατροί και οι άλλες συντεχνίες [όπως π.χ. των φαρμακοποιών, του ΣΥΡΙΖΑ κ.ά.] - να κυβερνήσουν;;;

Ανεμοδουρά και Βαρνάβας, του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά η μια και των Νοσοκομειακών ο άλλος. Απευθύνονται [μέσω του Mega] στο γεν. γραμματέα του υπουργείου Υγείας και ζητούν να αποσυρθεί το νομοσχέδιο, το οποίο -λέει ο Καμπουράκης- ότι κανονικά πρέπει να το κάνουν οι γιατροί!!! ΤΕΛΙΚΑ θα μας τρελάνουν. Κάθε τόσο βγαίνει και μια συντεχνία και απαιτεί να υποταχθεί η κυβέρνηση στις θελήσεις της...

Οταν ο ελληνικός λαός ψήφισε την κυβέρνηση, γιατί την ψήφισε - για να συγκυβερνήσει  παρέα με τους φορτηγατζήδες, τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς;;; Δεν ξέρω αν αυτά συμβαίνουν σε οργανωμένες χώρες, αλλά εδώ, στο τρελοκομείο που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον παραλογισμό των συντεχνιών που επισύρουν συχνά-πυκνά το φόβο της απεργίας. Και βέβαια, επειδή η κυβέρνηση έχει ευαισθησίες, δείχνει υποχωρητική κι αυτό ίσως είναι το αρνητικό της. Είναι, δυστυχώς, ευεπίφορη σε πιέσεις και με την πρώτη απεργία, τρεκλίζει! Δυστυχώς είμαστε ακόμα στο πέλαγος των απεργιών, των κάθε είδους κιντοποιήσεων, όπου εμφανίζονται κάποιοι ηγετίσκοι και στο όνομα των δικαιωμάτων των εργαζομένων βρίζουν την κυβέρνηση, φτύνουν τις αποφάσεις της, διασύρουν το όνομα του πρωθυπουργού, αδιαφορούν αν ταλαιπωρούν τους συν-έλληνες, κολακεύουν τις μάζες [;;;] και για να στερεώσουν τη θέση τους ως επικεφαλής των κινητοποιήσεων και στη συνείδηση των σωματείων τους [που είναι πλέον σωματεία-σφραγίδες], βαδίζουν έως τα άκρα και αδιαφορούν αν οι ταλαιπωρημένοι συνταξιούχοι θέλουν φάρμακα, αν έχουν ανάγκη να τους δει ο γιατρός, αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το λεωφορείο για να κάνουν τις δουλειές τους. Οι συνδικαλιστές έχουν αποχαλινωθεί και θεωρούν ότι κουβαλάνε στις πλάτες τους την πατρίδα και όλο τον πληθυσμό της.

Εάν η κυβέρνηση έχει αρκετή δύναμη αφ' εαυτής, δηλαδή διαθέτει επαρκή ηθική πειστικότητα για τους πολίτες της, θεωρώ ότι είναι σε θέση ν' αντιμετωπίζει την οποιαδήποτε κριτική, βέβαιη για τη σταθερότητά της  και για τη δικαίωσή της στη συνείδηση των μαζών. Δεν λείπει στη χώρα μας η λαϊκή συμπαράσταση και πολύ περισσότερο η κυβέρνηση δεν στηρίζεται με τη βία και το φίμοτρο!

Δεν παραγνωρίζω ότι οι νέες γενιές  διεκδικούν το δικαίωμα να βλέπουν την πραγματικότητα  όπως είναι, τα προβλήματα της ζωής όπως παρουσιάζονται και όχι όπως μεταμφιέζονται από κάποιους πατριδοκάπηλους, που κραυγάζουν κυρίως από τηλεοπτικά παράθυρα - και με το αζημίωτο!

Ωστόσο, οι διάφορες συντεχνίες έχουν δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα κατευθυνόμενης υστερίας που υποστηρίζεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Και είναι αλήθεια ότι αυτοί οι συντεχνιακοί πυρήνες-μοχλοί, συνήθως ολιγάριθμοι, κατευθύνονται ευχερώς κι αν λάβουμε υπόψη και τους νόμους της ψυχολογίας του πλήθους που λειτουργούν κατά τον γνωστό τρόπο που ισχύει για όλες περίπου τις περιπτώσεις των μαζικών εκδηλώσεων, επιτυγχάνεται μια κάποια κινητοποίηση που αδυνατίζει την κοινωνική ζωή. Είναι εύκολα να γίνει αντιληπτό πόσο εύκολα μέσα στο έξαλλο κλίμα πειθαρχούν μονολιθικά στα συνθήματα και ξέρουν με ακρίβεια πού πρέπει να τα κάνουν γυαλιά-καρφιά! Υπάρχει η εθιμική μισαλλοδοξία που είναι βαθιά ριζωμένη στα τρίσβαθα της οποιασδήποτε αντιπολιτευτικής δύναμης.

Πρέπει να καταλάβουν οι συντεχνίες, ιδιαίτερα αυτές που ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας, ότι έχουν ευεργετηθεί και είναι σχεδόν προνομιούχες. Σκέφτονται ότι έχουν μονάχα δικαιώματα. Δυστυχώς δεν δείχνουν ότι μπορεί να έχουν και υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία και στην προσπάθεια που καταβάλλει η κυβέρνηση να ξεπεράσει αυτή την τραγική συγκυρία. Δεν είναι δυνατό να είναι κυρίαρχα τα κομματικά και οικονομικά συμφέροντα και να αγνοείται συστηματικά το συμφέρον του τόπου. Κανείς δεν αρνείται ότι φταίξαμε όλοι για την κατάντια μας.

Αλλά είναι άδικο να στρέφονται τα βέλη των επιθέσεων αποκλειστικά στους πολιτικούς. Φταίνε και οι δημοσιογράφοι, φταίνει και οι γιατροί, και οι δικηγόροι και οι μηχανικοί και όλοι εκείνοι που δημιούργησαν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους συνθήκες ευνοϊκές για την καλοπέραση σε καταστάσεις ευνοιοκρατίας και διαπλοκής! Το ζήτημα είναι ότι οι προνομιούχοι άλλων εποχών νιώθουν σήμερα να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και προβάλλουν θράσος απύθμενο.

Ο τρόπος με τον οποίο μάχονται από τα τηλεοπτικά παράθυρα δείχνει ότι το πάθος μαρτυρεί παθολογικό παροξυσμό που παίρνει συχνά τη μορφή ιδεολογικής νεύρωσης. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πάντα γνησιότητα στα κίνητρα. Η δυσπερίγραπτη κατάσταση στην οποία μας οδήγησε η ομάδα των περίπου τριακοσίων λαθρομεταναστών, η οποία υποστηριζόταν και κατευθυνόταν από τους ινστρούκτορες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αψευδής μάρτυς. Δεν λέω ότι η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, λόγου χάριν, σε παραπέμπει στον χουλιγκανισμό και στην ανευθυνότητα, αλλά παραπέμπει στον... ταμερλανισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του διακατέχονται από μια μισαλλόδοξη άποψη για την πολιτική. Θεωρούν ότι τους επιτρέπονται τα πάντα. Και εδώ έχω να πω ότι αυτή η μισαλλοδοξία τους και η ασύδοτη πολιτική συμπεριφορά του, επιχειρεί μονίμως να περιφρουρεί τις αλλεπάλληλες ατυχίες της εσωτερικής πολιτικής λειτουργίας τους και τη διασπαστική τακτική των στελεχών του.

Από τότε που έφυγαν από το ΚΚΕ, έχουν διασπαστεί άπειρες φορές, αλλά εξακολουθούν να πιστεύουν ότι κρατούν τη μία και μοναδική αλήθεια, αγνοώντας την περίφημη εξήγηση του Πιραντέλο που λέει ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια ή υπάρχει μία κι εκατό χιλιάδες. Ο Πιραντέλο οικοδόμησε το έργο του γύρω στο υπαρξιακό πρόβλημα των πολλαπλών όψεων της αλήθειας... Θα μου πείτε πώς έφτασα από την  Ανεμοδουρά και τον Βαρνάβα έφτασα στον Πιραντέλο, είναι ένα θέμα ενδιαφέρον που θα πρέπει να απασχολήσει εκείνους που παρατηρούν την κοινωνική και πολιτική μας ζωή. Δηλαδή, όλοι αυτοί που βγαίνουν και διεκδικούν για την παρέα τους, για τη συντεχνία τους, για το σωματείο τους, για το κόμμα τους, θα πρέπει να σκέφτονται και το συμφέρον του τόπου.

Προβοκάτορες είναι οι υποστηρικτές των λαθρομεταναστών

Τα νέα έρχονται με καταιγιστικό ρυθμό. Ακούστηκε ότι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Θ. Πελεγρίνης ζήτησε την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου για να μπουν οι δυνάμεις ασφαλείας και να βγάλουν τους λαθρομετανάστες που έχουν καταλάβει τη Νομική Σχολή. Αλλη πληροφορία αναφέρει ότι ο πρύτανης παραιτήθηκε.

Οσονούπω θα μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό που έχει σημασία είναι να αποφασίσει η πολιτική ηγεσία της χώρας να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να λάβουν τέλος τα παιχνίδια που σχεδίασαν και υλοποιούν τα διάφορα γκρουπούσκουλα που άγονται φέρονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και οι σαχλαμάρες του Τσίπρα δεν θα πρέπει να τις λαβαίνει κανείς υπόψη του. Ο νεαρός Τσίπρας νομίζει ότι μας δουλεύει. Αλλά οι πολιτικοί άνδρες είναι ξεκάθαροι στις απόψεις τους. Μιλάνε καθαρά και ξάστερα.

Αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία βάλλεται από τους διάφορους περιθωριακούς που πίστεψαν ότι θα τα βάλουν με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στην ουσία τα βάζουν με την ελληνική κοινωνία, λειτουργούν ως προβοκάτορες, δυναμιτίζουν το θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού με την τακτική τους οδηγούν τα πράγματα εκεί που θέλουν: Να αναγκάσουν την πολιτεία να βγάλει τους λαθρομετανάστες με τις δυνάμεις ασφαλείας. 

ΠΡΕΠΕΙ η υπόθεση να τελειώσει απόψε! Ποιοι είναι οι λαθρομετανάστες που αρνούνται να βγουν και να οδηγηθούν στο νέο κτίσμα που τους υποδείχτηκε;; Θέλουν μαζί τους και τον Γιαννόπουλο και την Κούρτοβικ και τους νεολαίους του Συνασπισμού; Τι λέτε ρε παιδιά;

Πάντως, όσο βλέπω τις υψωμένες γροθιές, μου ανάβουν τα λαμπάκια. Δηλαδή, τι νομίζουν; Ότι θα μ ας νικήσουν, θα μας συντρίψουν, θα μας κάνουν να δεχτούμε τους όρους τους;;

Ο μικρός πρίγκιπας: «Να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους»

Η εγκατάσταση των προσφύγων στο κτίριο της Νομικής τέθηκε επί τάπητος στην ευρεία κυβερνητική σύσκεψη, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό τον πρωθυπουργό. Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο υπουργός και η υφυπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Ραγκούσης και Άννα Νταλάρα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής και η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός ζήτησε να εφαρμοστούν οι νόμοι, να μην καταλυθεί το κράτος δικαίου και να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Δεν θέλω πια να σχολιάσω, αλλά αυτό μου έδωσε την αφορμή να ξαναδιαβάσω τον πολυαγαπημένο μου "Μικρό Πρίγκιπα" του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερρί. Κι εδώ απλώς θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα, έτσι για να χαλαρώσουμε πρωινιάτικα:

Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε ολόγυρά του για να βρει μέρος να καθίσει, μα όλος ο πλανήτης ήταν πιασμένος από την ερμίνα της υπέροχης κάπας του βασιλιά. Έτσι απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

- Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ' ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω.

- Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί...

- Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς. Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που είχα δει κάποιον να χασμουριέται. Το χασμουρητό για μένα είναι κάτι σπάνιο, κάτι το αξιοπερίεργο. Εμπρός! τράβα ένα χασμουρητό. Είναι διαταγή.

- Αυτό με φοβίζει... δεν μπορώ να χασμουρηθώ πάλι... έκανε ο μικρός πρίγκιπας κατακόκκινος.

- Χμ! Χμ! απάντησε ο βασιλιάς. Τότε σε... σε διατάσσω άλλοτε να χασμουριέσαι κι άλλοτε να...

Τραύλιζε κάπως και φαινόταν μπερδεμένος.

Γιατί ο βασιλιάς επέμενε στο βασικό αξίωμα ότι το κύρος του έπρεπε να γίνεται σεβαστό.

Δεν ανεχόταν την ανυπακοή. Ήταν ένας απόλυτος μονάρχης...

Υστερικοί μεταπράτες!

ΕΙΔΗΣΗ: Λύση στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί με την παραμονή των 253 μεταναστών στη Νομική φαίνεται πως βρέθηκε κατά τη διάρκεια πολύωρης σύσκεψης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σύμφωνα με τις πρυτανικές Αρχές, οι απεργοί πείνας πρόκειται να μεταφερθούν το πρωί της Πέμπτης σε άλλο κτίριο, στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο πληροί όλες τις συνθήκες υγιεινής. Οι μετανάστες είχαν δηλώσει νωρίτερα αταλάντευτοι στην απόφασή τους για απεργία πείνας, αλλά με πρόθεση διαπραγμάτευσης στο ζήτημα του χώρου παραμονής τους.

ΣΧΟΛΙΟ: Πάλι εμείς θα πληρώνουμε; Πάλι εμείς θα πληρώνουμε τον πολιτικό παιδισμό των διαφόρων γκρουπούσκουλων και κάποιων ανόητων ηγετίσκων που καταλαμβάνονται κάθε τόσο από κάποιου είδους "ιδεολογική" υστερία! Μπορεί να έχει πλάκα, το γεγονός ότι διεκδικούν για τον εαυτό τους την ορθοδοξία της ευαισθησίας, της αλληλεγγύης, του φιλότιμου κ.λπ., καταδικάζοντας όλους εμάς (δηλαδή, την πλειοψηφία του ελληνικού λαού), αλλά στο καθαρώς πρακτικό επίπεδο δεν πρόκειται να υπάρξει σημείο επαφής. Αυτοί οι ακροβολιστές της κοινωνικής ανωμαλίας, που μας αφήνουν ενεούς με τις ακρότητές τους και τους δυσπερίγραπτους βανδαλισμούς της νομιμότητας, διακατέχονται από ένα πάθος που μαρτυρεί παθολογικό παροξυσμό και που συχνά παίρνει τη μορφή ιδεολογικής νεύρωσης και δεν πρέπει πλέον να ερμηνεύεται με κριτήρια πολιτικά αλλά... ψυχιατρικά!

Από την άλλη, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός ζήτησε να εφαρμοστούν οι νόμοι, να μην καταλυθεί το κράτος δικαίου και να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους! Πολύ ωραία. Δηλαδή, τώρα, πρέπει να ησυχάσουμε, και ν' ασχοληθούμε με τα ειρηνικά μας έργα; Απλώς, η κατάσταση που δημιουργήθηκε, έχει δείξει με τον πλέον ευκρινή τρόπο την αδυναμία της πολιτείας να διατηρήσει την ευνομία. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που δοκιμάζεται η αντοχή της πολιτικής ηγεσίας και η δυνατότητά της να αντιμετωπίσει έκτακτες καταστάσεις που βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον. Ακόμη έχω την αίσθηση η έννοια και η συνείδηση του ευρωπαϊσμού βρίσκεται σε υποχώρηση μπροστά στην ύποπτη "ανικανότητα" της Ευρώπης να δώσει λύσεις σε προβλήματα που έχουν προκύψει και από δική της υπαιτιότητα.

Οσο για τους 300 (λαθρο)μετανάστες, αυτό που ξέρω είναι ότι μπορεί να έχουν όλα τα δίκια του κόσμου και όλα τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζουν οι γραπτοί και οι άγραφοι νόμοι (τους οποίους εμείς οι Ελληνες άριστα γνωρίζουμε), αλλά δεν μπορούν να μπαίνουν στα παιχνίδι της κομματικής αντιπαράθεσης. Και επιπλέον, ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση (για να μην πω στου παπά το κουτάλι) και δεν έχει περιθώρια για συγκινήσεις του είδους που μας προσφέρουν οι (λαθρο)μετανάστες και οι διάφοροι τύποι που συσπειρώνονται πίσω από ταμπέλες.

Δείτε ποιοι δοκιμάζουν τις αντοχές μας;

Ένας από τους μετανάστες στο εσωτερικό του κτιρίου της Νομικής

ΕΓΙΝΕ η συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσαν στο παλιό κτίριο της Νομικής Σχολής, όπου έχουν στεγαστεί οι 237 (οι υπόλοιποι 50 στη Θεσσαλονίκη στεγάζονται στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου της πόλης). Ένας από τους λαθρομετανάστες δήλωσε ότι οι συγκεκριμένοι εκπροσωπούν χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα και ότι ο αγώνας τους συνίσταται στη νομιμοποίηση όλων! «Ιστορικό γεγονός» χαρακτηρίζουν οι 287 οικονομικοί μετανάστες την απεργία πείνας, που ξεκίνησαν με αίτημα τη χορήγηση άδειας παραμονής σε όλους τους οικονομικούς μετανάστες, που βρίσκονται στην Ελλάδα. «Δεν θα φύγουμε από εδώ αν δεν πάρουμε άδεια παραμονής. Είμαστε αποφασισμένοι να πεθάνουμε για να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα», είπε. 

Τη συμπαράστασή τους στους λαθρομετανάστες εξέφρασαν με τοποθετήσεις τους εκπρόσωποι των οργανώσεων «Απελάστε τον Ρατσισμό», «Κίνηση Ενωμένοι κατά του Ρατσισμού και της Φασιστικής Απειλής», η δημοτική σύμβουλος της παράταξης «Ανοιχτή Πόλη», Μαρία Κανελλοπούλου, ο δημοτικός σύμβουλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Πέτρος Κωνσταντίνου, το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η νεολαία του ΣΥΝ, η αντιεξουσιαστική κίνηση κ.α.

ΔΗΛΑΔΗ, τώρα, εμείς πρέπει να νιώθουμε και ένοχοι που κάναμε κάποιες σκέψεις, οι οποίες δεν έχουν σχέση με το σκεπτικό και την τακτική όλων των παραπάνω; Απλώς θα έλεγα ότι για λόγους ανθρωπιστικούς, καλό θα ήταν όλοι αυτοί οι κύριοι που έχουν πάντοτε την αντίρρηση στα χείλη, που δεν γουστάρουν τα δύο μεγάλα κόμματα, που διαπνέονται από τα ιδεώδη της παγκόσμιας αλληλεγγύης, να τους πάρουν στα σπίτια τους. Ετσι δεν θα υπήρχε περίπτωση να ενοχληθεί κανείς...

Αλλά, κάποτε θα πρέπει να τελειώσει αυτό το τροπάριο που θέλει όλους αυτούς τους "μαχητές" της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης κ.λπ. να μας κρίνουν, εμάς τους άλλους που έχουμε αντίθετη άποψη, και να δοκιμάζουν κάθε λίγο τις αντοχές μας και την ευαισθησία μας. Εχουμε δοκιμαστεί άπειρες φορές και σε ζοφερές περιόδους. Δεν κουράστηκαν να βαθμολογούν τη δημοκρατικότητά μας; Δεν κουράστηκαν όλα αυτά τα γκρουπούσκουλα να διδάσκουν, με τον πλέον ηλίθιο τρόπο, θεωρίες ευαισθησίας και φιλότιμου; 

Αυτή τη στιγμή η χώρα μας βρίσκεται στα δυο στενά κι όλοι αυτοί οι "αριστεροί" καλά θα κάνουν να πάψουν να συμπεριφέρονται προβοκατόρικα. Οι λαθρομετανάστες γιατί δεν πάνε στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία που είναι και κοντύτερα, γιατί δεν μένουν στην Τουρκία ή δεν ανεβαίνουν στη Βουλγαρία; Να τους περιθάλψουμε, αλλά πλέον αυτό είναι σκανδαλώδες, αφού στα νοσοκομεία βλέπεις μονάχα ξένους, στα λεωφορεία βλέπεις μονάχα ξένους, στις γειτονιές των Αμπελοκήπων, της Κυψέλης, του Αγίου Παντελεήμονα και αλλού βλέπεις μονάχα ξένους, στα φανάρια και στα σταυροδρόμια βλέπεις ξένους, στο Μεταξουργείο που έζησα τα παιδικά μου χρόνια βλέπεις ξένους, στις πλατείες βλέπεις ξένους... ΕΛΕΟΣ! 

Ξέρω ότι πλέον η συλλογική ζωή διεξάγεται σε κλίμακα οικουμενική κι όχι τοπική. Είναι απλό, βέβαια, να συνεχίζουμε σταθερά και με πείσμα την πρόβαση που εμφανίζεται ως συνέχεια  στην εξέλιξη της ιστορικής μας μοίρας. Και ωστόσο, μέσα μας λαγοκοιμάται μια ανησυχία πως τίποτα δεν είναι  από πριν βέβαιο, προδιαγεγραμμένο, πως η πορεία μας περιέχει όλων των ειδών τα ενδεχόμενα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Ασφαλώς και δεν ακολουθούμε κανένα θεόπνευστο σχέδιο κι ούτε  μέσα μας υπάρχει ένα κρυφό όργανο που θα λειτουργήσει αυτομάτως  και θα μας σώσει στην κρίσιμη στιγμή. 

Η διαδικασία, το φαινόμενο της ανθρωπότητας, είναι "περιπέτεια". Και θέλω να πω ότι αυτή την περιπέτεια έχουμε κάθε δικαίωμα, εμείς που ζούμε σ' αυτήν εδώ τη γωνιά του πλανήτη, να την ορίσουμε μονάχοι μας κι όχι κάποιοι άλλοι. Στο μέτρο που μπορούμε. Και στο κάτω της γραφής έχουμε μετρηθεί κι έχουμε καταγράψει τα προβλήματά μας, έχουμε κάποια όνειρα που δεν μπορούν να ταυτίζονται με τα όνειρα των Ασιατών και των Αφρικανών που έχουν πλημμυρίσει τον τόπο μας. Εχουμε μια μακρά παράδοση και στην αλληλεγγύη και στη φιλοξενία και φυσικά στη δημοκρατία. Αλλά "της γης οι κολασμένοι" (Frantz Fanon) είναι προφανές ότι θέλουν να κάνουν κι εμάς "κολασμένους"!

Ομως, ο Fanon έχει γράψει ότι οι "κολασμένοι", ο Τρίτος Κόσμος πρέπει να ξαναρχίσει την ιστορία του ανθρώπου που να υπολογίζει συγχρόνως τις κάποτε θαυμαστές θέσεις που υποστηρίζει η Ευρώπη, αλλά επίσης και τα εγκλήματα της Ευρώπης, από τα οποία το πιο φριχτό είχε για θύμα τον άνθρωπο, τον παθολογικό διαμελισμό λειτουργιών του και τη διάσπαση της ενότητάς του. Στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας το ρήγμα, τη διάκριση, τις αιματηρές εντάσεις που τρέφονται από τις κοινωνικές τάξεις, και τέλος στην κλίμακα της ανθρωπότητας, τα φυλετικά μίση, τη σκλαβιά, την εκμετάλλευση και κυρίως τη γενοκτονία που αποτελεί ο παραμερισμός ενάμιση δισεκατομμυρίου ανθρώπων.

Αντί να μας φορτώνουν αμαρτίες άλλων, καλό θα ήταν ν' ακούσουν τον λόγο του Fanon που λέει ότι η ανθρωπότητα άλλο περιμένει από τους λαούς του Τρίτου Κόσμου κι όχι αυτή τη γελοιογραφική και γενικά χυδαία απομίμηση. Αν θέλουν να κάνουν την Αφρική μια νέα Ευρώπη, τότε ας εμπιστευτούν στους Ευρωπαίους τα πεπρωμένα των χωρών τους. Αλλά, αν θέλουν η ανθρωπότητα να προχωρήσει ένα βήμα, αν θέλουν να την φέρουν σ' ένα επίπεδο διαφορετικό από εκείνο όπου την έφερε η Ευρώπη, τότε πρέπει ν' αρχίσουν ν' ανακαλύπτουν. Αν θέλουν ν' ανταποκριθούν στις προσδοκίες των λαών τους, πρέπει να ψάξουν έξω από την Ευρώπη, έξω από την Ελλάδα. Το μόνο που έχω να πω είναι να φύγουν και να πάνε όπου αλλού θέλουν. Τούτη την κρίσιμη ώρα έχουμε πολλά προβλήματα και πολλές έγνοιες και ως κράτος και ως πολίτες χωριστά.

.

Η κυβέρνηση γιατί σιωπά;;;

Αντιδράσεις εντός και εκτός

Στη Βουλή φέρνει η ΝΔ το θέμα της παρουσίας μεταναστών εντός της Νομικής Σχολής

Εικόνα από την παρουσία των μεταναστών στο κτίριο

---

Στη Βουλή φέρνει η ΝΔ το θέμα της εισόδου δεκάδων μεταναστών στο κτίριο της Νομικής, όπου δηλώνουν ότι θα παραμείνουν μέχρι να τους δοθεί άδεια παραμονής. Ο υπεύθυνος του τομέα πολιτικής ευθύνης Προστασίας του Πολίτη της ΝΔ Θανάσης Νάκος δήλωσε:

«Δυστυχώς οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών με τους δεκάδες λαθρομετανάστες που ταξίδεψαν ανενόχλητοι από την Κρήτη στην Αθήνα και εισέβαλαν στο κτίριο της Νομικής, στέλνει το μήνυμα: ότι η χώρα μας είναι ξέφραγο αμπέλι, όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.»

Ο βουλευτής κάλεσε την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό Προστασίας του Πολίτη, «έστω και τώρα, την ύστατη ώρα, να σοβαρευτούν και να στρέψουν την προσοχή τους στην αντιμετώπιση του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης, που απειλεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο και υπονομεύει την ασφάλεια της χώρας».

Ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση εξέδωσε και η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Ντόρα Μπακογιάννη: «Οι γνωστοί-άγνωστοι κατ' επάγγελμα παρανομούντες, της μηδενιστικής Αριστεράς, έπιασαν πάλι δουλειά: Αυτή τη φορά μετέφεραν -εντελώς ανενόχλητοι- γύρω στους 160 λαθρομετανάστες από την Κρήτη. Με πρόσχημα δε, τη δήθεν ευαισθησία τους για τον ανθρώπινο πόνο, διέρρηξαν τη Νομική Σχολή, κατέλαβαν παρακείμενο ιστορικής αξίας κτίριο, το έκαναν γυαλιά-καρφιά, εγκατέστησαν στρώματα και παπλώματα και το μετέτρεψαν σε χάνι κάνοντας επίδειξη τζάμπα φιλοστοργίας. Όλα αυτά στην πλάτη των φορολογουμένων, οι οποίοι πληρώνουν το λογαριασμό, αλλά και της ακαδημαϊκής κοινότητας και των φοιτητών που βλέπουν τα ΑΕΙ να απαξιώνονται ακόμη πιο πολύ. Ο ελληνικός λαός βλέπει με αυξανόμενη οργή τα γεγονότα, τον πλήρη εξευτελισμό του πανεπιστημιακού ασύλου και την ανοχή στην ανομία. Η κυβέρνηση για μία ακόμη φορά αδράνησε και κρύφτηκε από τις ευθύνες της. Επιτέλους, ας τις αναλάβει και ας δράσει άμεσα αποκαθιστώντας την ομαλή λειτουργία της Σχολής.»

Η φοιτητική παράταξη της ΠΑΣΠ, με ανακοίνωσή της, καταγγέλλει μέλη της νεολαίας Συνασπισμού και της φοιτητικής της παράταξης, γιατί «αποφάσισαν με το 'έτσι θέλω' και δίχως καμία νομιμοποίηση να εγκαταστήσουν στο κτίριο της Σχολής 250 μετανάστες, που αιτούνται νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις.» Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, αδιαφόρησαν προκλητικά για την απόφαση της Κοσμητείας της Νομικής, που απέρριψε το εν λόγω αίτημα από την περασμένη εβδομάδα. Η παράταξη εκφράζει μεν την αλληλεγγύη της στους μετανάστες, ωστόσο, τονίζει ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως κάποιοι επιμένουν να αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη με όρους μικροκομματικής σκοπιμότητας».

Η ΔΑΠ με ανακοίνωσή της διαφωνεί με την κατάληψη του κτιρίου και επισημαίνει: «Υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση είναι τα μέλη της φοιτητικής παράταξης ΑΡ.ΕΝ. και εξωπανεπιστημιακές ομάδες υποστηριζόμενες από τον Συνασπισμό, οι οποίοι χωρίς καμία άδεια εισέβαλαν στο νέο κτίριο, έσπασαν τις ενδιάμεσες πόρτες και κατέλαβαν το κτίριο της Σόλωνος εγκαθιστώντας στρώματα και λοιπά είδη.» [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Γιατί ο Καραμανλής έχει δέσει κόμπο τη γλώσσα του και σιωπά;;;

Από την επομένη των εθνικών εκλογών που ξεγύμνωσαν την Νέα Δημοκρατία και καταδίκασαν τη Δεξιά σε αναδίπλωση, ο Κώστας Καραμανλής μαζεύτηκε στα 24 και δεν ξαναμίλησε! Αντ' αυτού μιλούν οι άλλοτε [και τώρα;] συνεργάτες του. Ετσι οδηγήθηκε κι αυτή τη φορά σε μια δια των εκπροσώπων του διάψευση... Διέψευσε, λοιπόν, ο Κώστας Καραμανλής, δημοσίευμα που αναρτήθηκε σε ιστοσελίδα, σύμφωνα με το οποίο δεν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

"Όλα αυτά είναι παραμύθια και δεν έχει γίνει καμία τέτοια συζήτηση", ανέφεραν οι συνεργάτες του. Δηλαδή, θέλουν να πουν ότι ο Κ.Καραμανλής έχει κατά νου την επάνοδό του στο πολιτικό προσκήνιο! Ο άνθρωπος προφανώς ζει σε άλλο πλανήτη. Γιατί εάν ζούσε στον δικό μας πλανήτη, εάν ανέπνεε τον αέρα που αναπνέει η ελληνική κοινωνία δεν θα σιωπούσε, αλλά θα μιλούσε.

Και ο Καραμανλής έχει δέσει κόμπο τη γλώσσα του και σιωπά. Αλλά αυτό είναι αναίσχυντο. Πληρώνεται ως βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και... δεν υπάρχει! Κι όχι μονάχα δεν υπάρχει, αλλά τολμά να κάνει και δεύτερες σκέψεις για την υποψηφιότητά του σε επόμενες εκλογές. Αφού εξόντωσε τον ελληνικό λαό, αφού μας έφερε στου παπά το κουτάλι, ο άνθρωπος εξακολουθεί να πηγαίνει -όταν πηγαίνει- στη Βουλή και προσφάτως πήγε και στη Θεσσαλονίκη, στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του αλήστου μνήμης θείου του και άλλοτε πρωθυπουργού και προέδρου της χώρας. Κι εκεί δεν μίλησε ο Κωστάκης.

Αλλά ένας από τους λόγους που έχω εκμανεί εναντίον του είναι και το γεγονός ότι ομόφωνα ψήφισαν τα πέντε μέλη του δικαστικού συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου, που συνεδρίασε για την υπόθεση του Βατοπεδίου, υπέρ της παραγραφής των αδικημάτων για τα οποία παραπέμφθηκαν οι πρώην υπουργοί Π. Δούκας, Ευ. Μπασιάκος και Αλ. Κοντός. Αυτό φυσικά δεν είναι νέο διότι όλοι γνώριζαν ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Το ζήτημα είναι ότι ο μαέστρος όλων αυτών των αδικημάτων εξακολουθεί να κάνει τον ψόφιο κοριό! Ο Μακιαβέλι λέει: "Αισχρόν είναι σ' έναν ιδιώτη να πολιτεύεται κακώς, αλλά τούτο στον Ηγεμόνα είναι αισχρότερο, και ατιμώτερο...". Ο Καραμανλής που τα σπούδασε αυτά, φαντάζομαι να έχει μελετήσει και τον "Ηγεμόνα" του Μακιαβέλι.

Ωστόσο, όσο και να είχε διαβάσε, δεν φαίνεται να είχε κάποια ωφέλεια. Τώρα που υποδύεται τον Κιγκινάτο, καλά θα κάνει να ξανασκεφτεί την παρουσία του στην πολιτική σκηνή. Είναι βουλευτής, πληρώνεται, έχει γραφείο, ενδεχομένως κάποιους υπαλλήλους στη διάθεσή του, δημόσιο αυτοκίνητο κ.λπ. Το ερώτημα είναι πώς αντέχει στη σιωπή και πώς τολμάει να εισπράττει μισθούς όταν ξέρει ότι ο ελληνικός λαός περνάει μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας του;

Και οι "συνεργάτες" του καλά θα κάνουν να ξανασκεφτούν αν πρέπει να ενθαρρύνουν έναν πρώην πολιτικό με τις "περγαμηνές" του Κώστα Καραμανλή να προετοιμάζει την επάνοδό του... Η πολιτική ιστορία του τόπου, δυστυχώς για τον Καραμανλή δεν υπάρχει περίπτωση να διαθέσει πολλές γραμμές. Ίσως να τον βολεύει το γεγονός ότι υπήρξε ανιψιός του "εθνάρχη"!

Ξέρω ανθρώπους που τους έτυχε στη σειρά, να περηφανευτούν, να ντραπούν, να αναβλέψουν, να μετανιώσουν, ν' αναθερμάνουν, να κρύψουν, ν' ανασύρουν ξανά από τ' αζήτητα τον πατριωτισμό τους. Η άσκηση είναι εξαντλητική, σπάει κόκαλα. Και ξέρουμε πολύ καλά όλοι ότι κυκλοφορούν στην αγορά διάφορες εκδοχές του πατριωτισμού. Δεν ξέρω το είδος του πατριωτισμού που έχει διαλέξει ο Καραμανλής. Και δεν είμαι βέβαιος για το είδος της αγάπης που έχει για τη χώρα του. 

Όμως με μια απέραντη ψευδολόγα επιχειρηματολογία κέρδισε την εξουσία, εξαπάτησε τους πολίτες και με την ανοχή του όλα τα πεινασμένα για εξουσία και χρήμα κοράκια της παράταξής του αλώνισαν τη χώρα, κατέστρεψαν τους θεσμούς, άδειασαν τα ταμεία. Κι αυτός ακόμα σιωπά! Και κάνει τον "αθώο"! Καλό είναι να θυμηθεί τι έλεγε ο Σεν-Ζιστ: "Δεν γίνεται να βασιλεύεις  με τρόπο αθώο".  Όπου το "βασιλεύω" βάλτε το "κυβερνώ". Λοιπόν, ως σπουδαγμένος πολιτικός ξέρει ότι η πολιτική διεξάγεται σε δύο επίπεδα: στο φανερό, όπου οι πολίτες πιστεύουν, και στο κρυφό, όπου "γίνονται οι δουλειές". Συνήθως το δεύτερο εκμεταλλεύεται συστηματικά το πρώτο. Ο Καραμανλής είχε καιρό να σκεφτεί. Ας διαλέξει...

Οι τελευταίοι των Ελλήνων!

ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ κανείς την Ιστορία, είναι δύσκολο να συλλάβει όλες τις παραμέτρους των εξελίξεων σε μια συγκεκριμένη εποχή. Διαβάζουμε τις διάφορες πηγές, και τις απόψεις που διατυπώνουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι μελετητές και βγάζουμε ο καθένας το συμπέρασμά του. Συνήθως λέμε ότι μέσα από τη διαπάλη των ιδεών βγαίνει και η αλήθεια. Δυστυχώς κι αυτό είναι σχετικό. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει με απόλυτη ακρίβεια την έκταση και το βάθος της επιθανάτιας αγωνίας του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Και μη νομίσετε ότι το τέλος του επήλθε σε μια στιγμή. Όχι βέβαια. Κράτησε, σύμφωνα με τον ιστορικό Αρνολντ Τόινμπι περίπου διακόσια χρόνια και για την ακρίβεια 188, από το 218 μέχρι το 31 μ.Χ. Ωστόσο και μετά τη χρονολογία αυτή η αγωνία θα συνεχιστεί... Παρήγορο ήταν το γεγονός ότι μια σπουδαία μορφή της σκέψης μεσουρανούσε εκείνη την εποχή. Μιλώ για τον Πλωτίνο, κορυφαίο νεοπλατωνιστή φιλόσοφο. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι η φιλοσοφία είχε επινοηθεί από τους Έλληνες που ήθελαν να ξεφύγουν από την τρέλα του λόγου. 

ΣΗΜΕΡΑ, ούτε η φιλοσοφία βρίσκεται στην ακμή της  (στη χώρα μας είναι ανύπαρκτη) ούτε η Ελλάδα μεσουρανεί στο παγκόσμιο στερέωμα. Βρίσκεται στις δαγκάνες των λεγόμενων "αγορών" και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βρεθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας. Κι αυτό είναι σχετικό, διότι ουσιαστικά είναι χρεοκοπημένη. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα καταλάβετε από τις επιχειρήσεις που κατεβάζουν τα ρολά, από τους χιλιάδες ανέργους, από τα παιδιά που σπουδάσανε και δεν μπορούν να βρουν τη θέση τους στην παραγωγή και την κοινωνία, από τους ψυχιάτρους που κάνουν χρυσές δουλειές και τις μεγάλες εταιρίες που πουλάνε φάρμακα. Δηλαδή, τι περιμένουμε για να αποφανθούμε ότι η χρεοκοπία είναι προ των πυλών; Μήπως θα πρέπει να ανακοινωθεί και επισήμως; "Κύριοι, η Ελλάς επτώχευσε"!!! 

Αλλά δεν είναι η οικονομική δυσπραγία του κράτους και των πολιτών και η αδυναμία τους να δουν με αισιόδοξη ματιά το μέλλον. Είναι και η επονείδιστη πολιτική -κυρίως οικονομική και εθνική- που ακολουθήθηκε από τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η ευνοιοκρατία και οι καταχρήσεις μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση, ενός κράτους εξαθλιωμένου και ενός λαού βασανισμένου και ταλαιπωρημένου από το ψέμα.

Θα παραθέσω την απάντηση που μου είχε δώσει κάποτε, σε μια συνέντευξη, ο μακαρίτης Στρατής Δούκας ("Ιστορία ενός αιχμαλώτου"): «Ο τόπος αυτός θα σαπίσει από το ψέμα. Ψέματα, ψέματα. Όλα είναι πλαστογραφημένα». Κι επειδή ήταν αισιόδοξος άνθρωπος, συνέχισε: «Όμως μη μου λες για ήττα, μια λέξη για τα άλογα στον Ιππόδρομο! Δεν αισθάνομαι νίκες και ήττες πια βαθιά μέσα μου. Θέλω, ελπίζω να ζήσω το όμορφο από τους πόθους μου και μαζί ησυχάζω, νιώθοντας το καζάνι από τη φωτιά να φθείρεται. Έχω μια νέα χαρούμενη αίσθηση από τη φθορά, την ελπίδα που τελειώνει. Και μαζί μ’ αυτά, όνειρα, χίλια όνειρα: ν’ αλλάξουν όλα, να γίνουν όλα απ’ την αρχή, με βία, να προφθάσει κανείς. Ανυπομονησία και υπομονή…».

Διάβαζα, λοιπόν, σήμερα στο "Βήμα" σχετικά με το τι ακριβώς σημβαίνει στο ΑΙΓΑΙΟ! Ξέρει κανείς να μου πει και μένα; Γεννηθήκαμε μαθαίνοντας ότι το Αιγαίο αποτελεί μόνιμη εστία προστριβών με την Τουρκία: Φράσεις «κλειδιά», όπως συνεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, υφαλοκρηπίδα, εναέριος χώρος, casus belli, επανέρχονται στην πολιτική ατζέντα, καθώς η επίκληση των εθνικών θεμάτων έχει γίνει στο παρελθόν η αιτία για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες από τις τότε κυβερνήσεις. Τον τελευταίο καιρό στο πολιτικό μας λεξιλόγιο προστέθηκαν και καινούργιες έννοιες, όπως η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά και τα σενάρια, οι φημολογίες, ακόμη και θεωρίες συνωμοσίας για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου ή και πετρελαίου... 

Στο αφιέρωμα του "Βήματος" τρεις ειδικοί σε θέματα Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου καταθέτουν τις απόψεις διαφορετικών σχολών σκέψης, αλλά συνάμα αποσαφηνίζουν το περιεχόμενο των παραπάνω εννοιών. Μπορεί κάποιες παράμετροι να αποσαφηνίζονται, αλλά εκείνο που δεν έχει αποσαφηνιστεί και δεν είναι ξεκάθαρο κι ούτε φαίνεται κανείς να είναι διατεθειμένος να μας το ξεκαθαρίσει, είναι τι ακριβώς λέει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου με τους Τούρκους από την εποχή που ήταν υπουργός Εξωτερικών και στις κυβερνήσεις του Σημίτη. Νιώθουμε ότι ποτέ δεν μας λένε την αλήθεια. Και είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να μας την πουν. Όλα όσα συμβαίνουν  τα τελευταία χρόνια συντείνουν στη διαμόρφωση μιας άποψης ότι οι πολιτικοί μας πολιτεύονται εχθρικά προς την Ελλάδα και τον λαό της.  

Ο καθηγητής Αλ. Ηρακλείδης σημειώνει ότι το κλειδί για την επίλυση της χρονίζουσας διένεξης του Αιγαίου είναι (α) η αποδοχή από την Ελλάδα ότι το Αιγαίο δεν είναικαι δεν μπορεί ποτέ να γίνει- «ελληνική θάλασσα» (αφού η Ελλάδα δεν είναι η μόνη παράκτια χώρα) και (β) η αποδοχή από την Τουρκία ότι η Ελλάδα έχει περισσότερα ερείσματα στο Αιγαίο (λόγω των εκατοντάδων ελληνικών νησιών) και ότι ως εκ τούτου είναι αδιανόητος ο διαμοιρασμός του Αιγαίου στα δύο ως προς την υφαλοκρηπίδα ή την εναέρια κυκλοφορία (FΙR). Ε, λοιπόν, μήπως θα πρέπει ο πρωθυπουργός μας να ταμπουρωθεί πίσω απ' αυτό το (β), να σταματήσει το πηγαινέλα στα ραντεβού με τον Ερντογάν που  οδηγεί στο... πουθενά, να εκφράσει πιο άμεσα και ζωντανά τα αισθήματα του ελληνικού λαού και να τον παρασύρει μαζί του σε μια πολιτική που δεν θα μας τραβάει στον αφανισμό;;;

Στα κοινωνικά ζητήματα πάμε κατά διαόλου! Η κοινωνία μας έχει τεμαχιστεί. Δεν υπάρχει κάτι που να την συνδέει και να την κρατά ενωμένη. Η μεταρρύθμιση που πιστεύεται ότι αποτελεί ένα μεγάλο βήμα εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, ο "Καλλικράτης", θεωρώ ότι θα συμβάλει στην πλήρη αποδιοργάνωσή της. Κάποτε μιλούσαμε για την εξαφάνιση της "γειτονιάς", μετά για την ερήμωση των χωριών, τη διαγραφή των κοινοτήτων και τη δημιουργία δήμων, παρά το γεγονός ότι όλοι θέλαμε την "αποκέντρωση". Τώρα γίνεται "συγκέντρωση"! Ο εμπνευστής του "Καλλικράτη" θα πει ότι έχουμε αποκέντρωση αρμοδιοτήτων με συνακόλουθα οικονομικά οφέλη. Ό,τι και να επικαλεστεί, είναι δυσδιάκριτο. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι η αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Κι αν αυτό το συναρτήσουμε με την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών (ή "αλλοδαπών" όπως άκουσα μια ανόητη κυρία του ΣΥΡΙΖΑ να λέει στην τηλεόραση), στο τέλος θα χάσουμε ό,τι μας συνδέει με τον τόπο και τις "παλιόπετρες" του Μακρυγιάννη.

Στα οικονομικά προβλήματα έχουμε πάει κατά διαόλου! Κυκλοφορούμε με άδειες τσέπες. Κι αν δεν έχουμε δουλειά, καθόμαστε στο σπίτι και μηρυκάζουμε τη δυστυχία μας. Καταστήματα κλείνουν, επιχειρήσεις καταρρέουν, οι ψυχικές παθήσεις αυξάνονται, όρεξη για ζωή δεν υπάρχει, έχουν περιοριστεί οι αντοχές και δεν μπορούμε άλλα ψέματα, τα παιδιά μας είναι χωρίς δουλειά... Ακούμε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ότι (άκουσον-άκουσον) δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τον εθνικό μας πλούτο γιατί δεν μας αφήνουν οι Τούρκοι, δεν μας αφήνουν οι Αμερικανοί. Αυτά που είναι "κοινό μυστικό", κυκλοφορούν πλέον και γίνονται αντικείμενο συζήτησης και στην τηλεόραση και σε ιδιωτικές συνάξεις.

Στα εθνικά προβλήματα δεν ξέρουμε τι μας γίνεται! Δεν είμαστε σε θέση να τελειώνουμε αυτή την υπόθεση με τους Σκοπιανούς, αδυνατούμε να βρούμε διεξόδους στις σχέσεις μας με τους Τούρκους... Βαρέθηκα το τροπάριο της μόνιμης και σε εκνευριστικό βαθμό (ουσιαστικά) αδιαπραγμάτευτης υποστήριξης της Τουρκίας για την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.Η Ελλάδα στηρίζει, αλλά η Τουρκία εξακολουθεί να αμφισβητεί μέσω της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» την ελληνικότητα ακόμα και κατοικημένων νησιών. Και αν ήταν μονάχα αυτό; δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά του Αιγαίου δικαιούνται Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας, παρότι η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά πως τα κατοικημένα νησιά έχουν δικαίωμα ΑΟΖ κι ότι αυτή ορίζεται με τον ίδιο τρόπο που ορίζεται η ΑΟΖ των ηπειρωτικών περιοχών (άρθρο 121 παρ. 2). Ας σημειωθεί ότι η εν λόγω σύμβαση έχει κυρωθεί από περίπου 160 χώρες και αποτελεί διεθνές δίκαιο και δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Τουρκία απαιτεί να αποκτήσει δικαιώματα εκμετάλλευσης του βυθού δυτικά της αλυσίδας των ελληνικών νησιών, που αρχίζει από τη Σαμοθράκη και τελειώνει στη Ρόδο. Κάτι τέτοιο, όμως, αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο και γι’ αυτό η ελληνική κοινή γνώμη θεωρεί αυτή την τουρκική απαίτηση απαράδεκτη. (Αυτές οι λεπτομέρειες περί ΑΟΖ κ.λπ. είναι από ένα παλιότερο άρθρο του Στ. Λυγερού με τίτλο Ὁ δούρειος ίππος της συνεκμετάλλευσης", Η Καθημερινή, 23/11/2010).

Αυτό το αναφέρω διότι εσχάτως γίνεται πολύς λόγος για "συνεκμετάλλευση" και δεν με πείθει η χαλαρή διάψευση του κυρίου Δρούτσα και πολύ περισσότερο η σιωπή του Παπανδρέου.

Δεν θέλουμε να είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων!

Από βλάκες τι περιμένει κανείς;

 

• Η ΑΥΓΗ: 14/01/2011 

• Μια ωδή προς τον αδικημένο Φαλμεράυερ

• Του Νάσου Θεοδωρίδη *

Δεν είναι τυχαίο ότι το πολύκροτο έργο του διάσημου Γερμανού ιστορικού Ιάκωβου Φίλιππου Φαλμεράυερ (Jakob Philip Fallmerayer, 1790-1861) "Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων" που τυπώθηκε στην Γερμανία το 1835 και προ ετών κυκλοφόρησε δειλά στην Ελλάδα, δεν είχε εμφανιστεί επί 150 χρόνια στις προθήκες των ελληνικών βιβλιοπωλείων. Aιτία η ενοχλητική για το κατεστημένο αλλά πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονικά άποψη του Φαλμεράυερ πως οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδος δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους. Ωστόσο το σημαντικό αυτό έργο, που οι Έλληνες εθνικιστές το αποκήρυξαν με βαρύτατες ύβρεις, έγινε ιδιαίτερα γνωστό στο εξωτερικό όταν παρουσιάσθηκε στη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών.

Ο Φαλμεράυερ κατέδειξε πως το πάλαι ποτέ ένδοξο αρχαίο ελληνικό έθνος εκμηδενίσθηκε οριστικά το 589 μ.Χ. στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαυρικίου (582-602). Το τελειωτικό χτύπημα που εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό ήλθε το 746 μ.Χ. με τη σαρωτική επιδημία της πανούκλας που θέρισε τους ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κων/νο Πορφυρογένητο (905-969 μ.Χ.) που εξιστορεί στα "Θεματικά". Εξάλλου όλα τα τοπωνύμια της Πελοποννήσου ήσαν σλαβικά μέχρι και τον 19ο αιώνα. Το 1840, λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου, μεταλλάχθηκαν σε ελληνικά.

Τον 6ο αι. μ.Χ. πολυάριθμα σλαβικά φύλα κατέκλυσαν ειρηνικά το Βυζάντιο. Οι σλαβικοί εποικισμοί έφθασαν μέχρι τη νότια Πελοπόννησο. Σμολιάνοι, Ριγχίνοι, Σαγουδάτες, Βελεζίτες, Εζερίτες και Μιλιγγοί ήσαν μερικά από τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Βυζαντινή τότε Ελλάδα. «Ούτε μία απλή σταγόνα αίματος, γνησίου ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Μια τρομερή καταιγίδα διασκόρπισε ώς την πιο απόμακρη γωνιά της Πελοποννήσου μια νέα φυλή συγγενή προς τη μεγάλη φυλή των Σλάβων. Οι Σκύθες - Σλάβοι, οι Ιλλυριοί - Αρβανίτες, οι συγγενικοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί είναι ουσιαστικά εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Έλληνες».

Το 540 μ.Χ. μία μαζική κάθοδος των Σλάβων τούς έφερε μέχρι τον Ισθμό της Κορίνθου. Το 558 μ.Χ. σε συμμαχία με τον ηγεμόνα των Κοτρογούρων Zaberga απείλησαν την ίδια την Κωνσταντινούπολη όπου αποκρούσθηκαν από τον στρατηγό Βελισάριο.

Το 578 υποτάσσονται στους Αβάρους και αρχίζουν μεθοδευμένες εισβολές στα ρωμαϊκά εδάφη κατακτώντας πολλές πόλεις της Θράκης και Ιλλυρίας. Ακολούθησαν νέα κύματα, ειρηνικών αυτή τη φορά σλαβικών εποικίσεων σε Ελλάδα και Πελοπόννησο που συνεχίσθηκαν μέχρι και το έτος 746 μ.Χ. οπότε διεκόπησαν οριστικά λόγω του φοβερού λοιμού εκείνης της χρονιάς.

Μάλιστα, το «χρονικό της Μονεμβασίας» είναι πολύτιμη ιστορική πηγή καθώς βασίζεται στην ιστορία του Ευάγριου Σχολαστικού, του Μένανδρου και στα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου (6ος αι. μ.Χ.). Εξιστορεί με παραστατικό τρόπο την μαζική Αβαροσλαβική εποίκηση του Ελληνικού χώρου, κυρίως της Πελοποννήσου, κατά τον 6ο μ.Χ. αι. καθώς και τα μετέπειτα γεγονότα κυριαρχίας του σλαβικού έθνους στα βυζαντινά εδάφη της Πελοποννήσου επί 218 χρόνια. Το σπάνιο Χρονικό ανακαλύφθηκε σε μορφή χειρογράφου στη γεωργιανή Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους και πρωτοδημοσιεύθηκε το 1909 από τον καθηγητή Βυζαντινολογίας Σπυρίδωνα Λάμπρου (1851-1919) με τίτλο “Ιβηριτικό απόγραφο του Χρονικού της Μονεμβασίας”. Προηγήθηκε η ανακάλυψη δύο ακόμα αντιγράφων (απόγραφα) του χρονικού που βρέθηκαν το πρώτο στη Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους από τον ίδιο καθηγητή και δημοσιεύθηκε με τίτλο “Τον καιρό όπου οίκισεν η Μονεμβασία και πώς", το δεύτερο στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Τορίνου από τον Giouseppe Pasini που το δημοσίευσε το 1749 με τίτλο “Περί κτίσεως Μονεμβασία”.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων.

ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚ.: Φαντάζομαι πως διαβάσατε το παραπάνω άρθρο (δημοσιευμένο στην "Αυγή" που μοιάζει πλέον με τον "Ριζοσπάστη") και στις λεπτομέρειές του. Δεν σηκώνει επιχειρηματολογία. Απλώς να εκφράσω τη λύπη μου. Το να ασχοληθώ με ανοήτους και βλάκες (που όπως ξέρετε είναι αήττητοι), θα έμοιαζε με τυμβωρυχία. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις θέλουν ψυχίατρο. Και το επιπλέον είναι ότι βρίσκουν καταφύγιο σε μια κομματική στρούγκα που αλλάζει συνεχώς τίτλους. Τώρα λέγεται "Συνασπισμός" ή "ΣΥΡΙΖΑ". Μέσα εκεί κατοικοεδρεύουν διάφοροι "διανοητές" που ασχημονούν και με τις ανοησίες τους αιμοδοτούν έναν αδηφάγο πολύποδα που παλεύει να καταξεσκίσει τον εθνικό κορμό. Προσπαθούν να μεταδώσουν τον βάκιλλο της αναισχυντίας και να μολύνουν κυρίως τη νεολαία. Δεν είναι δυνατό να υπάρξει πολιτική και ηθική συνειδητοποίηση με ιοβόλες θέσεις που δηλητηριάζουν και διχάζουν. Θα επανέλθω, αλλά καλό είναι να θυμηθούμε το λόγο του Μακρυγιάννη:

«Είχα δυο αγάλματα» σημειώνει ακόμα «περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια -φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα 'χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν [...]. Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε» (Β΄ 303).

•  Κατάλαβες, κύριε Θεοδωρίδη;;;

Ήρωες με το στανιό!

Ήταν οι κουκουέδες, τώρα μας προκύπτουν και οι άνθρωποι του Συνασπισμού/ΣΥΡΙΖΑ. Με το ζόρι να γίνουν... ήρωες! Σοβαρό συμβάν αυθαίρετης βίας και προσβλητικής συμπεριφοράς χαρακτηρίζει ο Συνασπισμός τη χθεσινή προσαγωγή του στελέχους του κόμματος, Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, από την Αντιτρομοκρατική, κατά τη διάρκεια των αστυνομικών ερευνών στο Βύρωνα. Εντάξει βρε παιδιά, τα καταφέρατε. Στην ημερήσια διάταξη!!! Δεν τον βασάνισαν, δεν τον χτύπησαν, δεν τον έκλεισαν στα μπουντρούμια, δεν του έκαναν το σπίτι άνω-κάτω... Δεν συνέλαβαν τη γωυναίκα του, τον πατέρα του, τ' αδέρφια του... Αμάν, έλεος. Σε δημοκρατία ζούμε. Αλλά γιατί να φαίνεται περίεργος ο τρόπος που ενέργησαν οι άνδρες της Ασφάλειας; Όταν βρίσκουν στις τσέπες του μια ξένη ταυτότητα, τι θα πρέπει να κάνουν; Και μάλιστα όταν βρίσκονται εν εξελίξει οι έρευνες για τους νεαρούς "επαναστάτες" που ήρθαν με καλάσνικοφ από τη Θεσσαλονίκη για να ανατρέψουν την καθεστηκυία τάξη! Εκ προοιμίου, δηλαδή, θα πρέπει να στιγματίζονται οι όποιες πράξεις της Αντιτρομοκρατικής; Άκουσα μια κυρία σήμερα το πρωί στην ΕΤ-3 να μιλάει για "απαγωγή". Σιγά, ρε παιδιά! Ψυχραιμία... Ξέρουμε βέβαια ότι η αντιπολίτευση ψάχνει με το φανάρι να βρει "πατήματα" για να χτυπάει την κυβέρνηση. Αν ο Συνασπισμός νομίζει ότι βρήκε τη μεγάλη ευκαιρία, μάλλον κάνει λάθος. Δεν γίνονται έτσι οι ήρωες. Ο ηρωισμός είναι δράση - όχι αντίδραση. Και προπαντός, ας μη νομίζουν οι άνθρωποι του Συνασπισμού ότι τους κυνηγάνε οι ασφαλίτες και το κράτος του... ΠΑΣΟΚ! Είναι κρίμα να βλέπουν φαντάσματα και συνωμοσίες...

Η Ελλάδα ζει με... ψυχοφάρμακα!!!

Φαίνεται ότι τα μέλη αυτής της κυβέρνησης δεν πρόκειται να βάλουν μυαλό. Και το λέω αυτό με αφορμή τη συμπεριφορά του αντιπροέδρου της, του Θόδωρου Πάγκαλου, που έχει βαλθεί να μας σπάσει τα νεύρα με τις κάθε φορά άθλιες δηλώσεις του, προκλητικές για το κοινό αίσθημα. Και να θέλει κανείς να τις παραβλέψει, δεν μπορεί. Είναι χονδροειδείς, ενοχλητικές, ξεκάρφωτες, εκνευριστικές.

Είναι ωστόσο αληθές ότι στην ουσία τους κάποιες δηλώσεις του Πάγκαλου είναι ενοχλητικές και σ' εκείνους που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Ίσως όλοι θα έπρεπε να σκεφτούμε καλύτερα πόθεν προέρχεται η εν γένει δυσφορία μας. Δεν μας αρέσουν οι σκληρές κουβέντες που εμπεριέχουν δόσεις αλήθειας. Θέλουμε ν' ακούμε παχιά και ωραία λόγια, στρογγυλεμένα, συνθήματα. Θέλουμε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα επειδή δεν έχουμε εμείς κατσίκα!

Αλλά το ζήτημα είναι ότι καθημερινά ο πολίτης βομβαρδίζεται από την ηλιθιότητα των [περισσοτέρων] πολιτικών που δεν χάνουν την ευκαιρία να εμφανίζονται στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα -και στον Τύπο- να δίνουν συνεντεύξεις και να προσπαθούν να πουν κάποια πράγματα τα οποία δεν καταλαβαίνουν, δεν τα νιώθουν και δείχνουν να βρίσκονται μακριά νυχτωμένοι. Ο λαός πραγματικά βρίσκεται στα δυο στενά.

Περισσότερο το ψυχολογικό μέρος είναι εκείνο που βασανίζει τους πολίτες όλων των ηλικιών. Δέχονται σε μόνιμη βάση καταιγισμό κινδυνολογίας και δυστυχώς ούτε οι υπουργοί ούτε άλλα στελέχη της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ και πολύ περισσότερο ο πρωθυπουργός είναι σε θέση να δώσουν ικανοποιητικές απαντήσεις για την πορεία της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Πάμε καλά, θα πάμε καλύτερα, θα πάμε κατά διαόλου;;; Τι πρόκειται να συμβεί;; Θα μας πει επιτέλους κάποιος αν η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ή της ανάκαμψης;;; Αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε, μας έχουν καταρρακώσει το ηθικό. Η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει αρχίσει να παίρνει ψυχοφάρμακα.

Δεν θέλω να χαρακτηρίσω τους πολιτικούς που κυβερνούν, αλλά φτάνω στο σημείο να ισχυριστώ  πλέον ότι αν δεν είναι η ανεντιμότητα, τότε είναι η ανικανότητα που τους διακρίνει. Αλλά το κακό γίνεται μεγαλύτερο για τον τόπο όταν αυτοί που κυβερνούν δεν αντιλαμβάνονται την ανικανότητά τους. Σ' έναν απλό πολίτη, σ' έναν ιδιώτη,  μπορείς να παραβλέψεις κάποια ελαττώματα, αλλά στους κρατούντες είναι αδύνατο να κάνεις κάτι τέτοιο.

Δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο να έχουμε πλέον πεισθεί όλοι ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια οι πολιτικοί -όπως γράφει και ο Μακιαβέλι στον "Ηγεμόνα" του- περνούσαν τον καιρό τους "δοξαζόμενοι και μεγαλοφρονούντες εις το κράτος της εξουσίας των" και το μόνο που έκαναν ήταν να προσπαθούν "να συνάξουν πλούτον". Και τώρα;;; Μπορώ να δεχτώ τις καλές προθέσεις, αλλά δεν φτάνουν.

Θα πω στον πρωθυπουργό αυτό που δεν του λέει κανείς από τους ηλίθιους συμβούλους του: "Η υπομονή, όταν συνεχώς βλάπτεται, στο τέλος γίνεται μανία κι αυτή η αρετή  κατασταίνεται σκληρή και ανήμερη όταν βιάζεται από έσχατη ανάγκη..."!!! 

Κάποιοι που με διαβάζουν και δεν συμφωνούν με τις πολιτικές θέσεις μου, αλλά επιχαίρουν τώρα που γράφω επικριτικά για την κυβέρνηση, καλά θα κάνουν να μαζευτούν στο καβούκι τους, διότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Η λεγόμενη "παραδοσιακή αριστερά" είναι πεθαμένη, η Δεξιά έχει χάσει τον μπούσουλα και προσδοκά μονάχα ν' αποτύχει το ΠΑΣΟΚ για ν' αναλάβει την εξουσία χωρίς να έχει σχέδιο σωτηρίας της πατρίδας. Εάν παρακολουθήσει κανείς τους πολιτικούς της αντιπολίτευσης να "αντιπολιτεύονται" την κυβέρνηση, θα ξεράσει! Ζουν σε άλλη εποχή. Κρίνουν και κατακρίνουν, αλλά δεν έχουν να προτείνουν λύσεις... 

Υπάρχουν και τα γκρουπούσκουλα, ένθεν κακείθεν, που εκτονώνουν κάποια πολιτικά πάθη. Ίσως ο ακτιβισμός να κάνει καλό και να λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, αλλά δεν λύνει πολιτικά προβλήματα. Χρειάζονται θεραπείες αποτελεσματικές. Και δεν φτάνει να μην αρέσει ο Γιώργος Παπανδρέου επειδή είναι απόγονος οικογένειας πολιτικών και πρωθυπουργών. Εάν είναι ΙΚΑΝΟΣ και ΕΝΤΙΜΟΣ και αγαπά μονάχα τον τόπο και τους ανθρώπους του, τότε καλά κάνει και κυβερνά. Αλλά επειδή βλέπω πολλά στραβά, νομιμοποιούμαι να του πω ότι κάνει πολλά λάθη. Και δεν κατάφερε να ξεφύγει από τον κανόνα που θέλει τους ηγέτες να πλαισιώνονται από ανίκανους, υποκριτές και κόλακες συμβούλους.

Ήταν, λόγου χάρη, η Αννα Διαμαντοπούλου αρμόδια για το υπουργείο Παιδείας; ΟΧΙ! Ήταν ο Παύλος Γερουλάνος αρμόδιος για το υπουργείο Πολιτισμού; ΟΧΙ! Ήταν ο Τηλέμαχος Χυτήρης αρμόδιος για την ΕΡΤ; ΟΧΙ!  Θα μπορούσα να συνεχίσω τα παραδείγματα. Δεν έχει όμως νόημα. Γνωρίζω τα προβλήματα στο χώρο του πολιτισμού και με λύπη βλέπω ότι εκείνοι που έχουν αναλάβει να τα διαχειριστούν και να δώσουν λύσεις, είναι άσχετοι. Όπως άσχετοι είναι κι εκείνοι που ενώ ήξεραν τις προοπτικές επέτρεψαν, ας πούμε, να εκλεγεί στη θέση του περιφερειάρχη ο Ψωμιάδης, ένας γελοίος ανθρωπάκος που δεν έχει καταλάβει γιατί είναι περιφερειάρχης. Φανταστείτε ότι αυτός είναι που θ' ασχοληθεί με τα οικονομικά, πολιτιστικά και άλλα προβλήματα της Δ. Μακεδονίας!!! 

Η εξουθένωση του λαού έχει έρθει εκ των άνω, από την πολιτική ηγεσία, την όποια πολιτική ηγεσία. Είναι ανόητοι κάποιοι πολιτικοί που βγάζουν την ουρά τους απέξω. Ρωτάνε την Ντόρα Μπακογιάννη για την κρίση και τα οικονομικά προβλήματα και η κυρία λέει απλώς ότι έχει κάνει την αυτοκριτική της!!! Δεν υπάρχει τσίπα. Τι θα πει έχει κάνει αυτοκριτική; Πάει, θα συγχωρήσουμε τις -πολιτικές- αμαρτίες της;

Λέει ο Πάγκαλος ότι "μαζί φάγαμε" και κάθεται στη θέση του, αντί να μαζέψει την ύπαρξή του και να πάει σπιτάκι του! Μιλάει ο Σαμαράς για τους λαθρομετανάστες και ξεχνάει ότι αυτός ήταν που άνοιξε τα σύνορα και μπήκαν μπουλουκηδόν οι κάθε είδους "Αλβανοί" στη χώρα! Η (ηθελημένη) αμνησία είναι χαρακτηριστικό των περισσότερων πολιτικών. Το ίδιο θα λέγαμε και για τους λαούς. Συχνά ξεχνούν αλλά όταν το ξανασκέφτονται  και μετανιώνουν είναι αργά.

Η "αλήθεια είναι γυμνή"!

• Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Νίκο Τσαγκρή...

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που «τα λένε». Τους προτιμώ απ’ αυτούς που «κρύβουν λόγια», αυτούς που, όταν δημοσίως ομιλούν, φροντίζουν να μεταλλάσσουν τις ενδόμυχες σκέψεις τους, τις πραγματικές απόψεις τους, σε σκέψεις, απόψεις, συνάδουσες με το σύστημα αξιών που εκάστοτε υπηρετούν, το σύστημα που τους εκτρέφει...

• Ετσι αρχίζει το εξαιρετικό κείμενό του ο φίλος Νίκος Τσαγκρής, με τον τίτλο "Η αλήθεια είναι γυμνή" στην προσωπική σελίδα του στο fb. Δίνει αφορμή για σκέψεις. Και, παίρνοντας τη σκυτάλη κι εγώ, δηλώνω ότι είναι απαραίτητο το ΘΑΡΡΟΣ για να λέει κανείς την αλήθεια γυμνή! Πρέπει να πω όμως ότι δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να διαθέτουν ηρωική ιδιοσυγκρασία. Διότι για να λες γυμνή την αλήθεια χρειάζεται ηρωισμός.

• Στη χώρα μας και στην εποχή μας ταιριάζει απόλυτα αυτό που έλεγε ο Μπρεχτ: "Αλίμονο στη χώρα που χρειάζεται ήρωες"! Και στην περίπτωση που χρειάζεται ήρωες είναι βέβαιο πως πρόκειται για χώρα με ανθυγιεινό καθεστώς. Σήμερα βλέπουμε ότι ο άνθρωπος, ο πολίτης που συνθλίβεται στις μυλόπετρες μιας καταπιεστικής πολιτικής, είναι τόσο μόνο γενναίος όσο του χρειάζεται για να υπερασπίζει τη ζωή του και τη ζωή των πολύ στενά δικών του.

• Συνεπώς είναι βέβαιο ότι θα προβάλλει εμφορημένος από μιαν ενστιγματική πίστη στην ύπαρξη. Κι αν τον βάλετε αντιμέτωπο με ενδεχόμενα χαμού της, τότε είναι βέβαιο ότι θα συμπεριφερθεί με δειλία, κι αυτό σημαίνει πως θα υπηρετήσει τον φυσικό νόμο, που είναι για τη ζωή η διατήρησή της, μια αυτοκατάφαση. Ως εξαιρέσεις μπορούμε να δεχτούμε τις περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν υπέρμετρο θάρρος, αλόγιστη διάθεση αυτοθυσίας, και που δείχνουν να ξεπερνάνε το κοινό μέτρο του είδους, την εμμονή στην ατομική ύπαρξη. 

• Το ζήτημα είναι αν η εμμονή στην ατομική ύπαρξη ταιριάζει στους πολιτικούς, στους κοινωνικά προβεβλημένους ή τέλος πάντων σ' εκείνους που θεωρούνται "επώνυμοι"! Πρέπει να πω όμως ότι το αίσθημα της αξιοπρέπειας είναι συνυφασμένο με το θάρρος. Κατά πόσο καλλιεργείται το αίσθημα της αξιοπρέπειας από τους πολιτικούς, λόγου χάριν, αυτό είναι κάτι που ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει στην καθημερινή μας ζωή. Κι αυτό το λέω διότι η αξιοπρέπεια οδηγεί τον καθένα στο να λέει την αλήθεια "γυμνή" και χωρίς φιοριτούρες.

• Μπορεί ο Πιραντέλο, σε μια ελεύθερη ερμηνεία, να λέει ότι η "αλήθεια" είναι μία κι εκατό χιλιάδες, όμως το να λές την αλήθεια στον λαό ένας δρόμος υπάρχει: Να τον κοιτάς στα μάτια. Ξέρουμε ότι υπάρχει μια ανθρώπινη ροπή προς το ψέμα. Στην κορυφή, άτομα υπερτροφικά, χωρίς ανάλογο εσωτερικό αντίκρισμα, υποθάλπουν την κατάχρηση του ψεύδους, ίσως [και] από ιδιοτέλεια. Ποια είναι τα άτομα που είναι προικισμένα με ηγετικά προσόντα; Πολύ λιγότερα πάντως από εκείνα που προβάλλει η δημόσια ζωή ή οι κάθε λογής δημοσκοπικές έρευνες που γίνονται σχεδόν καθημερινά είτε δια τηλεφώνου είτε δια της κάλπης. 

• Η "αλήθεια είναι γυμνή"! Πόσοι όμως την προβάλλουν "γυμνή"; Για να λες την αλήθεια γυμνή πρέπει να έχεις εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις της ανεξαρτησίας σου. Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει προηγουμένως να έχεις εμπεδώσει το αίσθημα της ελευθερίας μέσα σου. 

• Αλλά θα πω και το άλλο. Ο άνθρωπος του κοινού επιπέδου θα υποκλίνεται στο εξής μόνο και μόνο επειδή έτσι τον συμφέρει, κάνοντας τη σκέψη πως αντιτάσσει νομιμότατα, το ψέμα στο ψέμα, τη συγκαλυμένη αλήθεια στη συγκαλυμένη αλήθεια. Κι όσο περισσότερη μεγαλοστομία θα μεταχειρίζονται για να τον εντυπωσιάζουν, όσο μεγαλύτερα ιδανικά θα του διαφημίζουν, τόσο περισσότερο θα κουμπώνεται εκείνος. Καμιά ψευδαίσθηση δεν θα χρυσώνει την υποταγή. 

• Σήμερα ζούμε το χτυπητό ασύμμετρο μιας ψευτιάς στο επίσημο επίπεδο  και μιας παρρησίας ωμής στο ανεπίσημο. Δεν μπορώ να προβλέψω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...

Μια καινούργια μέρα - όλα θα πάνε καλύτερα!

Απλώς είμαι αισιόδοξος. Θέλω να είμαι αισιόδοξος. Αλλωστε την αισιοδοξία μπορεί κανείς να την πάρει όπως θέλει. Αισιοδοξία μπορεί να είναι εμπιστοσύνη  στη διατήρηση, στη διαιώνιση του ανθρώπου ως φορέα της ανθρωπιάς, αισιοδοξία μπορεί να είναι και η προσδοκία του ερχομού ενός υπερανθρώπου κάπως ανάλογου με αυτόν που είχε ευαγγελιστεί ο Νίτσε. 

Ωστόσο, σκέφτομαι ότι ΑΥΡΙΟ μπορεί οι μεγαλύτερες επαναστάσεις που γνώρισε η ανθρώπινη Ιστορία, όπως η Γαλλική και η Ρωσική, να αποδειχτεί ότι ήσαν απλώς μικροεκδορές στην επιδερμίδα της ανθρώπινης μοίρας. Γι' αυτό πιστεύω ότι στις επιθέσεις του οποιουδήποτε δυνάστη, οι αντιδράσεις της σημερινής κοινωνίας, οι όποιες αντιδράσεις (αν αυτές που βλέπουμε καθημερινά είναι αντιδράσεις), είναι εκτός τόπου και χρόνου. Νιώθω ότι ως άνθρωποι, ως γενιές που που είχαν την προσδοκία μιας ευχάριστης ζωής με ανέσεις, ελευθερία, χαρά, συντροφικότητα, αλληλεγγύη, έχουμε προδοθεί. Λες και ήρθαμε με τον σπόρο της αυτοκαταστροφής μέσα μας.

Μια νηφάλια ματιά στην εποχή μας, δείχνει πως δεν ελέγχουμε πλέον τις εξελίξεις - είτε πολιτικές είτε κοινωνικές είτε και τεχνολογικές. Υπάρχουν οι κεντρικές εξουσίες που καθημερινά οπλίζονται και γίνονται απροσμάχητες. Υπάρχουν τα ψήγματα ενός περίεργου ολοκληρωτισμού που τα ανακαλύπτουμε στην καθημερινή ζωή μας. Αυτός ο κόσμος που μας αποκαλύπτεται κι εμείς μένουμε στήλες άλατος, θα γεμίσει σε λίγο με "ναυάγια". Εχω την εντύπωση ότι κάποια στιγμή δώσαμε τη μάχη του ανθρωπισμού και τη χάσαμε. Κερδίζουν αυτοί που έχουν τα "προσόντα", οι τεχνοκράτες που δεν έχουν "ψυχή" αλλά δύναμη.

Είναι φανερό πλέον ότι η εποχή μας έχει αδειάσει έννοιες από κάθε περιεχόμενο και το δυστύχημα είναι ότι αδυνατεί να τις αντικαταστήσει με άλλες. Είμαστε ακόμη στην ώρα των ιμπεριαλισμών. Μάθαμε για τον ιμπεριαλισμό των τραπεζών, για τον ιμπεριαλισμό των κερδοσκόπων, για των ιμπεριαλισμό των "οίκων αξιολόγησης", για τον ιμπεριαλισμό κάποιων που είναι κρυμμένοι κάπου και προωθούν με κλεφτές κινήσεις τα πιόνια τους. Νιώθω ότι είμαστε η "λεία" τους. Κι αυτοί είναι οι... γύπες!

Σ' αυτή, λοιπόν, την περίεργη συγκυρία, ο τελευταίος σφαδασμός της ανθρώπινης ψυχής είναι οι εξεγέρσεις των νέων, οι οποίες μπορεί να είναι άναρθρες, αλλά έχουν το πάθος μιας αλλαγής! Και είναι να εξεγείρονται γενικώς, γιατί κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι γεννήθηκαν στο στίβο και είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τα λιοντάρια!

Δεν κατάλαβαν γιατί βρέθηκαν στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας!!!

Οι άνθρωποι είναι ανεύθυνοι! Το ρεπορτάζ από τη χθεσινή ορκωμοσία των νέων δημοτικών αρχόντων της Αθήνας είναι... χαρούμενο! Οι εκπρόσωποι, λοιπόν, της αντιπολίτευσης φρόντισαν να κάνουν αισθητό το στίγμα της τακτικής που θ' ακολουθήσουν. Ωστόσο εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι δεν κατάλαβαν γιατί πήραν μέρος στις εκλογές και πολύ περισσότερο τώρα που συμμετέχουν. Οι δηλώσεις τους μιλάνε από μόνες τους. 

Ο Νίκος Σοφιανός της Λαϊκής Συσπείρωσης δήλωσε πως "οι κομμουνιστές δηλώνουν πως θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα του λαού", αναφορά στους διαμαρτυρόμενους συμβασιούχους

Η Ελένη Πορτάλιου της παράταξης που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε πως "δεν θα υπακούσουμε στους αντισυνταγματικούς νόμους του Μνημονίου" και ζήτησε τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους.

Δήλωση έκανε και ο επικεφαλής του συνδυασμού "Ανταρσία", Πέτρος Κωνσταντίνου υπερασπιζόμενος τους συμβασιούχους του Δήμου, ενώ τόνισε πως η παράταξή του θα αγωνιστεί "για την κατάργηση του μνημονίου και του Καλλικράτη".

 Κατάλαβαν ότι αυτοί που τους ψήφισαν ενδιαφέρονταν για την πόλη στην οποία ζουν;;; Η Αθήνα τους χρειάζεται για να δουλέψουν όλοι μαζί και να δει άσπρη μέρα. Αφού έταξαν σκοπό της θητείας τους να κάνουν αγώνα, λόγου χάρη, για την κατάργηση του "Μνημονίου", γιατί δεν πήγαιναν στη Βουλή; Αν καταργηθεί το Μνημόνιο, θα φύγουν ως δια μαγείας τα σκουπίδια, θα μπορούμε να περπατάμε στα πεζοδρόμια, θα έχουμε περισσότερο πράσινο, θα γίνει πιο όμορφη και ελκυστική η πόλη μας; Η κυρία Πορτάλιου ζήτησε το "διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους". Μπράβο! Ευτυχώς, γιατί τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, αφού με απασχολούσε αυτός ο περιβόητος πια "διαχωρισμός". Δηλαδή, σε τι θα μας ωφελήσει;;;

[Α, ξέχασα, δεν άκουσα κάτι για το τζαμί των μουσουλμάνων! Κυρία Πορτάλιου, ελπίζω ότι θα αγωνιστείτε ώστε ν' αποκτήσουν επιτέλους οι "αδελφοί" μας μουσουλμάνοι αυτό που δικαιούνται... ]

Ενας λαός μαραζιάρης...

Γιατί ΔΕΝ πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή - τον πατριάρχη της Δεξιάς!

Στο πλακόστρωτο της νέας παραλίας της Θεσσαλονίκης, στο ύψος του δημαρχείου, βρίσκεται από την Πέμπτη ο ανδριάντας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

[Το σημερινό δημοσίευμα αφιερώνεται στη μνήμη του πατέρα μου, που υπήρξε ένας φανατικός δημοκράτης. Δεν θα ξεχάσω την εποχή των Ιουλιανών που μ' έπαιρνε μαζί του στις διαδηλώσεις... Στα μάτια μου, η υψωμένη γροθιά του...]

Όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε! Και λέω για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη που μπορεί να επαίρεται πλέον ότι έχει σε περίοπτη θέση τον ανδριάντα του Καραμανλή. Φρόντισε ο Παπαγεωργόπουλος πριν εγκαταλείψει τον δήμο της Θεσσαλονίκης, να βρομίσει την πόλη με το άγαλμα ενός ανθρώπου που μπορεί να αγαπήθηκε, αλλά συγχρόνως και να μισήθηκε. Ανήκω σ' εκείνους που δεν ξεχνούν.  Κι έχω άπειρους λόγους, εγώ ως πολίτης, για να μην ξεχνώ τα έργα και τις ημέρες ενός πολιτικού που ξεπάτωσε την Ελλάδα κι εξαπάτησε τους Έλληνες. 

Αν εμείς έχουμε να "θυμόμαστε" πολιτικές εκτροπές  και παρεκτροπές, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ήταν ο ηθικός αυτουργός. Δηλαδή για ποιο λόγο θα πρέπει να θυμόμαστε τον Καραμανλή; Όπως περνάει ο καιρός, οι οπαδοί του το μόνο που έχουν να λένε είναι ότι... μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση!!! Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι, που έλεγε κι ο πατέρας μου. Δηλαδή, κάτι για το οποίο, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι γενικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, χωράει πλέον πολλή συζήτηση. Οι Δεξιοί έχουν κάθε λόγο, γιατί νιώθουν την ανάγκη να πιαστούν από κάπου. Γιατί εμείς οι άλλοι πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή; 

Από το 1956 που ουσιαστικά άρχισε η μαζική μετανάστευση, μέχρι το 1960 έφευγαν στην ξενιτιά κάθε χρόνο 100.000 άτομα! Τότε ήταν πρωθυπουργός ο Καραμανλής. Μέσα σε μια δεκαετία (1955-1964) υπολογίζεται ότι εγκατέλειψαν τη χώρα περίπου 600.000 άτομα. Δηλαδή το 7% του ελληνικού πληθυσμού εγκατέλειψε τη χώρα προσωρινά ή μόνιμα. Αυτά τα νούμερα δεν είναι ακριβή, γιατί υπήρχε και η παράνομη μετανάστευση που δεν καταγράφηκε στα επίσημα αρχεία. Η συντριπτική  πλειοψηφία των μεταναστών ήταν νέοι, που ένα μέρος του -όπως χαρακτηριστικά σημειώνει και ο Κων/νος Τσουκαλάς ("Η ελληνική τραγωδία. Από την απελευθέρωση ως τους συνταγματάρχες")- θα έπρεπε να αποτελέσει το δημιουργικότερο εργατικό δυναμικό. Το βιβλίο του Τσουκαλά διαβάζω και φρεσκάρω τη μνήμη τη δική μου και των αναγνωστών μου. Αλλά αμφιβάλλω αν κινητοποιηθεί η σκέψη εκείνων που εξακολουθούν να αναφέρονται με δέος στον άνθρωπο που εδραίωσε τη Δεξιά στη χώρα μας.

Αργότερα, λοιπόν, ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο και οι ειδικευμένοι εργάτες: το 1961 αποτελούσαν το 49,6% των μεταναστών και το 1962 το ποσοστό έφθασε το 56,2%. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της τάσης ήταν προφανώς ολέθριες, αλλά η Δεξιά την ενθάρρυνε γιατί συμφωνούσε με την πολιτική της. Οι ταραγμένες μάζες των ανέργων εκτονώθηκαν, οι εργάτες των μικρών επιχειρήσεων ελέγχονταν ευκολότερα και τα εμβάσματα των μεταναστών εκάλυπταν το ισοζύγιο πληρωμών και τον παρασιτικό τομέα της οικονομίας: από μακροπρόθεσμη άποψη, το οικονομικό-κοινωνικό οικοδόμημα ίσως κλονίστηκε αλλά στο μεταξύ το κοινωνικό υπόβαθρο της Δεξιάς είχε ενισχυθεί. 

Ανοίγοντας τις πύλες στους "προστάστες" η Δεξιά εξασφάλισε την περαιτέρω πολιτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας από το ΝΑΤΟ. Η πολιτική της Δεξιάς ανταποκρίνονταν απολύτως στα συμφέροντα  της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία επιδίωκε κυρίως να αγκιστρωθεί στα κεκτημένα προνόμιά της δίχως να διακινδυνεύσει άλλο. Η ολιγαρχία διαποτίστηκε από την "ιδεολογία" της Κοινής Αγοράς και προσέβλεπε  προς την εποχή που η Ελλάδα θα "κυβερνιόταν από τις Βρυξέλλες". Έτσι, λοιπόν, καμιά κυβέρνηση, οποιασδήποτε απόχρωσης, δεν θα έθιγε τα συμφέροντά της... Τώρα, είναι ν' απορεί κανείς  με τη στάση της σημερινής Δεξιάς. Αφού αυτό που επιδίωκε έχει γίνει πραγματικότητα: Η Ελλάδα κυβερνιέται από τις Βρυξέλλες! Τι θέλει και μιλάει;; 

Μπορεί κανείς από όσους έχουν μνήμη να ξεχάσει τις παράνομες εγγραφές στούς εκλογικούς καταλόγους, τον τεράστιο αριθμό (αναφέρονται 500.000) των διπλοψηφισάντων, τον αριθμό των ανύπαρκτων ψηφοφόρων. Ειδικά στις εκλογές του 1961, εκτός από τη νοθεία, χαρακτηριστική ήταν και η βία που ασκήθηκε συστηματικά στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα κατά την προεκλογική περίοδο. Μοιράστηκαν σημαδεμένα ψηφοδέλτια και όσοι τα έπαιρναν απειλούνταν με κυρώσεις, εάν τα ψηφοδέλτιά τους δεν βρίσκονταν στην κάλπη μετά τις εκλογές. 

Η χρόνια εξάρτηση των περισσότερων αγροτών από τα χρεοστάσια και τα δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση των αγροτών από το κράτος, σε συνάρτηση και με τη δυνατότητα της χωροφυλακής να επιβάλλει πρόστιμα ή να απαγγέλλει κατηγορίες για μεγάλα ή μικρά αδικήματα. Η οικονομική πίεση συνδυαζόταν με μέτρα ανοικτής καταπίεσης. Συμμορίες της Δεξιάς βοηθούσαν τη χωροφυλακή και την οργάνωση των ΤΕΑ, που δημιουργήθηκε αρχικά κατά μήκος των συνόρων αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχε στην τρομοκρατία της υπαίθρου. Οπλοφορούσαν συνεχώς, χτυπούσαν τους αντιπάλους τους, επέδραμαν στην ύπαιθρο και συχνά έκαιγαν αγροκτήματα και σοδειές αντιπολιτευοπένων. 

Οι εφημερίδες της Αριστεράς δεν κυκλοφορούσαν στην επαρχία, ενώ οι εφημερίδες του Κέντρου κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν με κίνδυνο. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν την κομματική προπαγάνδα... Το κράτος δεν θεωρούσε αρκετή την πολιτική και ιδεολογική εξουδετέρωση της οργανωμένης Αριστεράς. Η καταπίεση στις μεγάλες πόλεις αποσκοπούσε στη χαλιναγώγηση του εργατικού κινήματος. Αν και μετά το 1955 συγκαλύφθηκε η ανοιχτή τρομοκρατία, ωστόσο ο μηχανισμός καταπίεσης διατηρήθηκε. Το "πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων" ήταν απαραίτητο για κάθε δραστηριότητα που απαιτούσε άδεια από τη διοίκηση: για τους δημόσιους υπαλλήλους και για τους υπαλλήλους κάθε ιδιωτικής και ημιδημόσιας επιχείρησης που ελέγχονταν από το κράτος. Για την απόκτηση διαβατηρίου ή άδειας οδηγού, για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, για το κυνήγι, για το ψάρεμα κ.λπ. 

Δημιουργήθηκε, έτσι, μια ατμόσφαιρα ασφυκτική. Σε μια χώρα όπου, πριν από το μεταναστευτικό κύμα τουλάχιστον, η ανεργία αποτελούσε το οξύτερο πρόβλημα των μαζών, η απειλή της απώλειας μιας θέσης ήταν προφανώς το αποτελεσματικότερο μέσο πολιτικού ελέγχου. Πολυσύνθετοι κατάλογοι "μη εθνικοφρόνων" υπήρχαν στα αρχεία της αστυνομίας, η οποία αρνούνταν να χορηγήσει πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης. Αλλά και στο χώρο του συνδικαλισμού η κατάσταση ήταν δραματική. Δεν υπήρχε γνήσια εκπροσώπηση. 

Είχε οργανωθεί ένα πολύπλοκο σύστημα αντιπροσώπευσης που απέκλειε μια ριζοσπαστική εργατική  ηγεσία. Κατασκευάστηκαν "σωματεία-σφραγίδες" με δέκα μόνον μέλη. Το κράτος εξασφάλισε και τον έλεγχο της ΓΣΕΕ. Η αντεργατική πολιτική της ΓΣΕΕ, σε συνδυασμό με τις συνεχείς πιέσεις του κράτους και των εργοδοτών, που απειλούσαν με διαγραφή τους αντιπροσώπους και τα μέλη, συνετέλεσαν στον εκφυλισμό και την αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος... Το νομικό θεσμικό πλαίσιο δεν αρκούσε, ωστόσο, για την εξασφάλιση μιας μόνιμης επικράτησης της Δεξιάς. Χρειάστηκε ένας ευρύς μηχανισμός καταπίεσης για να εφαρμοστούν τα πολιτικά, τα οικονομικά και τα αστυνομικά μέτρα. 

Δεν θα παραβλέψει κανείς τη δημιουργία, ύπαρξη και λειτουργία στους κόλπους του στρατού της μυστικής οργάνωσης ΙΔΕΑ, που ήλεγχε τις Ενοπλες Δυνάμεις και εξασφάλιζε την ιδεολογική τους ομοιογένεια. Σε γενικές γραμμές, χάρη στη θεσμοποίηση μιας σειράς καταπιεστικών μέτρων και στην οργάνωση της καταπίεσης, η Δεξιά δημιούργησε συνθήκες για τη μονοπώληση της πολιτικής εξουσίας. Η ανοιχτή παρέμβαση του τότε βασιλιά στην επιβολή του Καραμανλή μετά το θάνατο του Παπάγου δεν επέτρεψε στη Δεξιά να οικοδομήσει ένα κόμμα με δημοκρατική διάρθρωση. Ο Καραμανλής, όπως κιαι ο προκάτοχός του [ο Παπάγος], κυβερνούσε το κόμμα του ως απόλυτος δικτάτωρ, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις που του είχαν προσφέρει τη θέση αυτή...

Θα σταματήσω εδώ. Κάποια στιγμή θα γράψω κι άλλα - λίγο πολύ γνωστά, αλλά που είναι χρήσιμο να τα θυμίζουμε. ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ! Γι' αυτό...

• Μήπως θα πρέπει να μάθουμε κάποτε πού βρισκόταν ο Καραμανλής στα χρόνια του  πολέμου του '40, της Κατοχής, της εθνικής αντίστασης, στα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού;;;
• Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς βρέθηκε στην πολιτική κονίστρα ο Καραμανλής;;;
• Πώς απέκτησε όλα όσα έχουν οι Καραμανλήδες (π.χ. ο Λόφος της Φιλοθέης);;;  
• Μήπως θα πρέπει να μάθουμε γιατί ο Καραμανλής δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό για όλα όσα έπραξε σε βάρους του, αρχίζοντας από τα χρόνια της βίας και της νοθείας και για όλα όσα ακολούθησαν;;;

Ενας desperados της ιδέας του αναχωρητισμού!

Η κατάσταση με τα βουνά των σκουπιδιών σε όλους τους δρόμους της Αθήνας έχει φτάσει στο απροχώρητο. Τα πεζοδρόμια είναι φορτωμένα με σκουπίδια, τα σκουπίδια είναι σκορπισμένα στους δρόμους, ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει ο καθένας να φάει καμιά γλίστρα και να σκοτωθεί, οι μολύνσεις καιροφυλακτούν, η βρόμα "κυκλοφορεί" παντού, η εικόνα δυστυχώς μιλάει από μόνη της!!!

Είμαστε για κλάμματα. Ποιος φταίει;;; Δεν θα χρειαζόταν να αναρωτηθούμε. Έχουμε εκλέξει κυβέρνηση, δημοτική αρχή, νομάρχη, περιφερειάρχη... Έχουμε εργαζομένους, υπεύθυνους για την αποκομιδή των σκουπιδιών... Εμένα τον πολίτη, με νοιάζει ποιος φταίει;;; Εγώ ο πολίτης πληρώνω, πληρώνω, πληρώνω! Εγώ ο πολίτης υποφέρω καθημερινά και κανείς δεν μου δίνει λογαριασμό. Δεν μπορώ να ξέρω αν οι κρατικοί και δημοτικοί (κ.λπ.) αξιωματούχοι έχουν ακόμη αποθέματα ανιδιοτέλειας και αξιοπρέπειας. Το αποτέλεσμα μετράει...

Το κατά πόσο νιώθουν ένοχοι όλοι αυτοί, είναι ένα άλλο θέμα. Η "ενοχή" πάντως είναι και ατομική, ανεξαρτήτως των ηθικών ή όποιων άλλων δικαιολογητικών της, η αξία των οποίων είναι υποκειμενική. Ομως, τι νόημα  μπορεί να έχει η ευθύνη αυτού του είδους  όταν οι δεσμοί της ηθικής συνάρτησης ατόμου και κοινωνικού συνόλου έχουν αποκοπεί ακριβώς λόγω της  έκπτωσης, στη συνείδηση του ατόμου των αξιών που είναι αξονικοί πυρήνες της ζωής του συνόλου;

Τέλος πάντων, διαφοροποιήσεις, απογοητεύσεις και αλλεπάλληλες οδυνηρές διαψεύσεις μας οδηγούν στη θέση της εκούσιας παραίτησης. Νιώθω πλέον ότι η ομαδική πάλη και η περίφημη engagement με έφθειρε ανεπανόρθωτα. Η πείρα μου πλέον λέει ότι πρέπει να δυσπιστώ παρά να εμπιστεύομαι.