Δεν ρωτάτε και κανέναν μεγαλύτερο για την ΕΣΗΕΑ;

Διάβασα τον φίλο μου τον Γιώργο Κρόγια που τα έχει βάλει με τον Σόμπολο και τους δημοσιογράφους (γράφουν επίσης σχετικά και οι Παπαχατζής και Παπανώτας). Καταρχήν, κάνουν ένα μεγάλο λάθος να τα βάζουν με όλους τους δημοσιογράφους, διότι δεν είναι "πουλημένοι" όλοι οι δημοσιογράφοι. Και κατά δεύτερον τα βάζουν με τον Πάνο Σόμπολο, λες και ο Σόμπολος είναι η αιτία όλων των κακών. Εγώ θα έλεγα να ρωτήσουν καλύτερα τον Νίκο Αθανασάκη τι συμβαίνει με την ΕΣΗΕΑ! Μετά, τα ξαναλέμε...

• ΥΓ. Όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος! Και το να πυροβολούμε αδιακρίτως, δεν έχει νόημα...
  

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ;

Η ελληνική κοινωνία τραντάζεται και βρίσκεται σε μια κατάσταση πανικού. Δεν είναι μόνον τα σκάνδαλα (ποιος τα θυμάται;), δεν είναι μόνον η ακρίβεια, δεν είναι μόνον η καθήλωση των μισθών και των ημερομισθίων, αλλά είναι το δράμα που ζούμε ΟΛΟΙ καθημερινά με τις απεργίες, τα σκουπίδια, τον εκνευρισμό των πάντων, τους τσακωμούς στα μαγαζιά, στους δρόμους, στις γειτονιές, όλα μας φταίνε και κανείς δεν μπορεί πλέον να ελέγξει τα νεύρα του. Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που η θλιβερή και τρισάθλια αυτή κυβέρνηση το λέει "ασφαλιστική μεταρρύθμιση", είναι η δαμόκλειος σπάθη που την κρατά στα χέρια της κι ετοιμάζεται αδιακρίτως να κόψει κεφάλια!

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τα τηλεοπτικά κανάλια ασχολούνται με τους σκουπιδιάρηδες, τις χωματερές κι όλο γύρω -γύρω φέρνουν το θέμα και ποτέ δεν ασχολούνται με την καρφιά του προβλήματος που είναι η ίδια η κυβέρνηση που είναι ο ίδιος ο ΑΦΑΝΤΟΣ και ΒΟΥΒΟΣ πρωθυπουργός! Οι πολίτες έχουν την αίσθηση ότι ζουν σε μια χώρα που κινείται με τον αυτόματο πιλότο. Τα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης υπάγονται στην αρμοδιότητα του Προκόπη Παυλόπουλου. Είδατε ή ακούσατε ποτέ να τον πιάσουν οι δημοσιογράφοι και να τον ξετινάξουν; Ή για όλα, τέλος πάντων, την τελική ευθύνη την έχει ο Καραμανλής. Είδατε ή ακούσατε ποτέ να τον στοχοποιούν οι δημοσιογράφοι; Συνεχώς ο Καραμανλής είναι απέξω! Δεν βλέπει, δεν ξέρει, δεν ακούει, δεν μιλάει, ΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ...

Έχουμε πλέον χάσει το λογαριασμό με τα χιλιάδες αιτήματα των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, οι απεργίες μάς έχουν αποδιοργανώσει, οι πόλεις βρομάνε, οι δουλειές μας πάνε πίσω, δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε τη ζωή μας, τα παιδιά μας χάνουν χρόνο από τις σπουδές τους, το άγχος έχει γραπώσει τον κόσμο και τα προβλήματα που φορτώνεται στην πλάτη του δεν πρόκειται να λυθούν. Η αδιαλλαξία δεν επιτρέπει στους πολίτες να κάνουν διαφορετικά. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι διαπιστώνουν ότι η χαμηλή σύνταξη στην οποία προσβλέπουν μεταβάλλεται ουσιαστικά σε απλό φιλοδώρημα, δεν έχουν άλλη λύση πέρα απ αυτή την οποία η ανάγκη τους επιβάλλει: τη συνέχιση του αγώνα τους.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο Καραμανλής τρεφόταν με την ψευδαίσθηση ότι η ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου από τη Βουλή θα σφράγιζε τη λήξη των κοινωνικών εντάσεων και των απεργιακών κινητοποιήσεων. Όμως είναι γελασμένος. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, διότι οι πάντες έχουν καταλάβει ότι ένα νομοσχέδιο που δεν περικόπτει μόνο κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών που αποκτήθηκαν με αγώνες και αίμα, αλλά διαμορφώνει κι ένα πλαίσιο νέων, απρόβλεπτων και ανεξέλεγκτων κυβερνητικών πρωτοβουλιών σε βάρος των ασφαλισμένων, δεν έχει και πολλές πιθανότητες ν' αποτελέσει τον καταστατικό χάρτη του ασφαλιστικού συστήματος.

Ο Καραμανλής να βγει από το καταφύγιό του και να εξηγήσει στον ελληνικό λαό πού πάει τη χώρα. Δεν είναι δυνατό η εξουσία να αποτελεί άλλοθι για κανέναν. Δεν δικαιολογώ κανέναν πολιτικό. Σ' αυτή τη χρονική συγκυρία διακυβεύεται το μέλλον των παιδιών μας, η ζωή μας η ίδια. Η λαϊκή οργή κάποιες φορές γίνεται ορμητικό ποτάμι και παρασέρνει ό,τι βρει μπροστά του.

• ΥΓ. Κι εγώ νόμιζα ότι κάποτε μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, αγώνων κ.λπ., θα ησύχαζα. Την πάτησα! Ούτε έναν καφέ με την ησυχία μας δεν μπορούμε να πιούμε πλέον...
  

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, τουλάχιστον ας το απολαύσουμε!




Διαδηλωτές γδύθηκαν για να διευκολύνουν την κυβέρνηση να τους εφαρμόσει το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο...

«Oι χασάπηδες της Βαγδάτης και της Καμπούλ ξαναφέρνουν το πόλεμο στα Βαλκάνια - να τους σταματήσουμε!»

Συμμαχία ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

www.stop-the-war.org stoppolemo@yahoo.gr τηλ. 6946093043

• ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΕΝΟΨΕΙ 22 ΜΑΡΤΗ
• ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ «ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ», 22 ΜΑΡΤΗ, ΣΥΝΤΑΓΜΑ, 12.00

Με σύνθημα «οι χασάπηδες της Βαγδάτης και της Καμπούλ ξαναφέρνουν το πόλεμο στα Βαλκάνια - να τους σταματήσουμε!» μια σειρά φορείς καλούν στο πανελλαδικό αντιπολεμικό συλλαλητήριο στις 22 Μάρτη, στο Σύνταγμα, στις 12:00. Συνδικάτα όπως η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ, η ΟΛΜΕ, η ΟΜΥΛΕ κ.λπ., η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, η ΑΚΕ, η ΚΕΑΔΕΑ, Φοιτητικοί Σύλλογοι, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, η Μουσουλμανική Ένωση. Ο κατάλογος συμμετοχών διευρύνεται διαρκώς.

• Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη θα σμίξει με αντιπολεμικές φωνές από τα Βαλκάνια και το Ιράκ, στο μεγάλο συλλαλητήριο. Θα τραγουδήσουν οι: Αλέξια, Γλυκερία, Κώστας Θωμαϊδης, Βασίλης Λέκκας, Σωτηρία Λεονάρδου, Νίκος Μακρόπουλος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Δημήτρης Μπάσης, Αλέξανδρος Χατζής. Επιπλέον τα Υπόγεια Ρεύματα και οι Al Mahabba (Nabil Al Sayeg).

Φωνές αντίστασης στον πόλεμο , στην κατοχή και την συνέχιση του ιμπεριαλιστικού πολέμου του Μπους θα ακουστούν στην Αθήνα και σε πολλές εκδηλώσεις που οργανώνει η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο ενόψει του συλλαλητηρίου στις 22/3.

Ο πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Συνδικάτου Εργαζόμενων στα Πετρέλαια του Ιράκ, ο Αλά Σαμπάχ Μαρί Αλ Χαϊνταρί, θα είναι μαζί μας για να μιλήσει για την αντίσταση στην κατοχή και τους αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στην καταλήστευση του πλούτου της χώρας από τις πολυεθνικές εταιρίες.

Θα είναι μαζί μας επίσης, τρεις ακτιβιστές φοιτητές που πρωτοστάτησαν στο πρόσφατο μαζικό κύμα των καταλήψεων στα πανεπιστήμια της Σερβίας, το οποίο εμπνεύστηκε από τις περσινές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα. Οι Βλαντιμίρ Ουνκόφσκι-Κορίκα, Ματία Μεντένιτσα και Βλαντιμίρ Σίμοβιτς, έρχονται για να μεταφέρουν το μήνυμα της ειρήνης στα Βαλκάνια, της αντίστασης στο ΝΑΤΟ, για να μιλήσουν για τη λύση από τη μεριά των λαών και όχι των κυβερνήσεων.

Βρίσκονται μαζί από τις 12 Μάρτη, όπου και ξεκίνησε ένα μπαράζ εκδηλώσεων σε πανεπιστήμια, εργασιακούς χώρους, γειτονιές σε όλη την Ελλάδα.

Τηλ. επικοινωνίας: Πέτρος Κωνσταντίνου 6932 828964, Γιάννης Σηφακάκης 6946 093043

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Συναυλία αρουραίων στους δρόμους της Αθήνας…!

Η επιστήμη της... σιωπής!

Ενώ συμβαίνουν σημεία και τέρατα εν Ελλάδι, οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης και ο ίδιος ο πρωθυπουργός σιωπούν! Τα μέσα ενημέρωσης, ας πούμε, δεν πιάνουν τον Προκόπη Παυλόπουλο να τον ξετινάξουν και ασχολούνται με τους συνδικαλιστές των ΟΤΑ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κ.ά. Η Νέα Δημοκρατία έχει σπουδάσει στην επιστήμη της ΣΙΩΠΗΣ. Σου λέει, θα απεργήσουν, θα διαδηλώσουν, θα φωνάξουν, θα σπάσουν τα νεύρα του κόσμου, θα τα βάλει με τους απεργούς κι άστους να τρώγονται. Κάποια στιγμή, θα ησυχάσουν, είτε απελπισμένοι, είτε πεινασμένοι, είτε έχοντας απαυδήσει από το γεγονός ότι δεν πρόκειται να εισακουστούν. Κι έτσι, εκείνοι ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα!

Οι κωλοφυλλάδες και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης θα μιλάνε για έναν πρωθυπουργό άκαμπτο, θεληματικό, αποφασιστικό, που νίκησε!!! Σ' αυτό τον τόπο, πλέον κάνουν φασαρία οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Για να μην ακουγόμαστε όσοι θέλουμε να πούμε κάτι...

Βγήκε σήμερα και ο δήμαρχος της Αθήνας, ο κύριος Νικήτας Κακλαμάνης για να απειλήσει τους απεργούς ότι δήθεν με τη στάση τους συντελούν στο να κινδυνεύει η υγεία του πληθυσμού της πρωτεύουσας! Κόψε κάτι, Δήμαρχε... Κάπου διάβασα ότι η Αθήνα είναι η ΠΡΩΤΗ ΒΡΩΜΙΚΗ ΠΟΛΗ της Ευρώπης. Προσοχή: όχι γι' αυτές τις μέρες που γίνονται οι απεργίες, αλλά γενικώς η Αθήνα βρωμάει. Κι ο κύριος Κακλαμάνης τι σκατά κάνει σ' αυτή την πόλη; Άντε γιατί μου την έχει δώσει... Βρήκε τάχα μου τώρα την ευκαιρία που γίνονται οι απεργίες για να ρίξει στους απεργούς την ευθύνη για τις δικές του ανομίες.

Ξετσίπωτες οι ΗΠΑ κι εμείς... σήκω απάνω κάτσε κάτω!

Παρέμβαση ΗΠΑ για τα Σκόπια. Στις Βρυξέλλες επέβαλαν συνάντηση Μπακογιάννη - Γκρούεφσκι! Με μια απροκάλυπτη παρέμβαση χθες στις Βρυξέλλες, οι ΗΠΑ «έσυραν» στο τραπέζι την υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και τον σκοπιανό πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι, απαιτώντας την εντατικοποίηση των συνομιλιών υπό τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς για το θέμα του ονόματος και την επιτακτική εξεύρεση λύσης πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι...

Δηλαδή, τι ρόλο θα παίζει η Ελλάδα. Εννοώ, δεν θα σταματήσει κάποτε αυτή η ιστορία να κάνουν οι ηγέτες της χώρας μας τους πιστούς "φίλους"; Αλλά, φυσικά, δεν περίμενα από την κ. Μπακογιάννη - Κούβελου - Μητσοτάκη να αρνηθεί και να τους διαολοστείλει! Είναι επονείδιστο οι ΗΠΑ να "σέρνουν" με το "έτσι θέλω" στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την ελληνίδα υπουργό Εξωτερικών

ΑΙΜΑ για τον μικρό Δημήτρη Μέτσιο του Νικολάου

ΒΟΗΘΕΙΑ!!!

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

Στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, νοσηλεύεται ένα αγοράκι 6 ετών με οξεία λευχαιμία. Ψάχνουμε απεγνωσμένα για δότες αιμοπεταλίων. Η ομάδα αίματος του παιδιού είναι ΑΒ+ (Ρέζους Θετικό). Όποιος θέλει να βοηθήσει το παιδάκι να γίνει καλά μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε νοσοκομείο για να δώσει αίμα για τον ΜΕΤΣΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ (παιδο-ογκολογικό ) (2310 993506 & 2310 993944). Σας παρακαλούμε, προωθήστε αυτο το μήνυμα σε όσους μπορείτε

Κώστας Λάμπος

ΕΦΥΓΕ ο Γκουίντο Τσιόφφι!

Πέθανε αιφνιδίως, σε ηλικία 55 ετών, ο δημοσιογράφος Γκουίντο Τσιόφφι. Μια είδηση που με τρόμαξε. Ένας συνάδελφος και παλιός φίλος. Ο Γκουίντο γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Ιταλική Σχολή Αθηνών φοίτησε στη Σχολή Μηχανικών Μηχανολόγων του Πανεπιστημίου Ρώμης και στη συνέχεια στη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών του ιδίου Πανεπιστημίου.

Τον Αύγουστο του 1975 ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», αρχικά στο ελεύθερο ρεπορτάζ και στη συνέχεια στο εκπαιδευτικό. Από το 1978 εργάστηκε στην «Καθημερινή» ως συντάκτης ύλης και ακολούθως στην ΕΡΤ, στις εφημερίδες «Βήμα», «Ειδήσεις» και «Εξουσία», το περιοδικό «Rider», το in.gr, τον ραδιοσταθμό «Σκάι 100,3» και τελευταία εργαζόταν ως μεταφραστής κόμικς.

Ο Γκουίντο Τσιόφφι, παράλληλα με τη δημοσιογραφική του εργασία, ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Είχε κατ’ επανάληψη εκλεγεί μέλος των Πειθαρχικών Συμβουλίων της ΕΣΗΕΑ, ενώ το 2003 ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής για την προσπάθεια αποτροπής του πολέμου στο Ιράκ.

«Ως άνθρωπος υπήρξε έντιμος και αγωνιστής. Πίστευε σε αξίες και ιδανικά, που περνάνε κρίση στις μέρες μας, και αγωνίστηκε με κάθε τρόπο για την πραγμάτωσή τους. Έφυγε αναπάντεχα, αφήνοντας έντονες τις αναμνήσεις σε όσους τον γνώρισαν και τον συναναστράφηκαν» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και εκφράζει στους οικείους του τα ειλικρινή του συλλυπητήρια.

ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!

Με την υπερψήφιση όλων των άρθρων του, πλην του 3ου για το οποίο το ΠΑΣΟΚ ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία, ολοκληρώθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής, η συζήτηση του νομοσχεδίου για την κύρωση της σύμβασης παραχώρησης μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και των Οργανισμών Λιμένων Πειραιώς και Θεσσαλονίκης. Ο υπουργός Ναυτιλίας Γιώργος Βουλγαράκης, έκανε λόγο για πραγματική μεταρρύθμιση [sic] που εκσυγχρονίζει τα μεγάλα λιμάνια της χώρας, δίνοντάς τους ταυτόχρονα αναπτυξιακή προοπτική. Και υπογράμμισε ότι διασφαλίζονται πλήρως τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας ενώ εξασφαλίζεται η έγκαιρη υλοποίηση των επενδυτικών σχεδίων των λιμένων Πειραιά και Θεσσαλονίκης...

Δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή εμείς δεν καταλαβαίνουμε και ζούμε σε άλλη χώρα ή αυτοί μας κοροϊδεύουν! Δεν έχει νόημα να λέμε ότι μπορούν να ξεπουλήσουν και την Ακρόπολη, διότι έτσι όπως πάνε θα ξεπουλήσουν την ίδια τη χώρα. Κι από πάνω μας βγάζουν και τη γλώσσα... Σε λίγο που θ' αρχίσουν οι απολύσεις θα γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Πολύς κόσμος θα βρεθεί χωρίς δουλειά. Αυτοί λένε ότι έχουν εξασφαλίσει τους εργαζόμενους κι ότι υπάρχουν και ευεργετικές διατάξεις για εθελούσια έξοδο των λιμενεργατών! Αυτό που μπορεί κανείς να διαπιστώσει είναι ότι η κυβερνητική πολιτική είναι "ανερμάτιστη" (Αλαβάνος) και με το νόμο αυτό, δίνουν τα λιμάνια της χώρας σε "φίλια συμφέροντα" (Παπουτσής). Quo vadis domine?

ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΥΠΠΟ: Απεργία κατά της μεταστέγασης

Σε 24ωρη απεργία κατέβηκε σήμερα ο Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟ, διαμαρτυρόμενος για την πρόθεση της κυβέρνησης να μεταστεγάσει το υπουργείο στις ακατάλληλες πρώην καπναποθήκες του Κεράνη στο Ρέντη.

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι το κτίριο παρουσιάζει πλήθος παραβιάσεων του πολεοδομικού και κτιριοδομικού κανονισμού, ενώ θα επιβαρυνθεί κυκλοφοριακά η επιβαρυμένη ευρύτερη περιοχή του Ρέντη. Σημειώνουμε ότι στα κυβερνητικά σχέδια είναι η συστέγαση στο ίδιο κτίριο και του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ!

Προσθέτουν ότι η μεταστέγαση προκαλεί ερωτήματα για το μέλλον των ακινήτων του ΥΠΠΟ στην Πλάκα, του πρώην ξενοδοχείου «Ακροπόλ» και του κτιρίου στην οδό Μπουμπουλίνας, σημειώνοντας ότι «το ιστορικό κέντρο της Αθήνας αποκαθάρεται από συμβολισμούς και αναφορές και παραδίδεται προς εκμετάλλευση στην ιδιωτική πρωτοβουλία». Επίσης ενώνουν τη φωνή τους «με τους άλλους εργαζόμενους ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση», τονίζοντας ότι μεταξύ των θιγόμενων είναι και οι αορίστου χρόνου υπάλληλοι του ΥΠΠΟ και οι χιλιάδες συμβασιούχοι του.

Οι απεργοί συνεχίζουν με 48ωρη απεργία στις 19 και 20/3. Κι ενώ συμβαίνουν αυτά με τους υπαλλήλους ο υπουργός ταξιδεύει... Το σχόλιο (και το εξαιρετικό σκίτσο) από τον ΒΗΜΑτοδότη του "Βήματος":

Στη Νέα Υόρκη σπεύδει από σήμερα ως την Παρασκευή και ο εικονιζόμενος στο σκίτσο καλλιτέχνης της κυβέρνησης κ. Μιχάλης Λιάπης . Μεταξύ άλλων θα συναντήσει τον μεγάλο ζωγράφο Λουκά Σαμαρά αλλά και θα τελέσει τα εγκαίνια της έκθεσης «Από τη Γη του Λαβυρίνθου, 3000- 1100 π.Χ.» στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο. Οπως λέει μια φίλη μου, η αρμοδιότητα του υπουργού Πολιτισμού ήταν ανέκαθεν να κυκλοφορεί με ένα ποτήρι λευκό κρασί. Ο κ. Λιάπης, βεβαίως, το κάνει με πολύ στυλ...

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Το παράκανε ο Νομάρχης-Ζορό Ψωμιάδης..!

Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ»!

Οσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

Αυτά δεν τα λέγω εγώ μοναχός, τα λέγει όλο το κοινό και οι ’φημερίδες. Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω· ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα.

Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί.

«Πρώτη μάχη των Ελλήνων κατά των Τούρκων κατά την γέφυραν της Αλαμάνας», υδατογραφία σε χαρτόνι, του Παναγιώτη Ζωγράφου. Γεννάδειος Βιβλιοθήκη

Εγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε· «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη.

(από το Στρατηγού Mακρυγιάννη Aπομνημονεύματα, τόμος B΄, Eλληνικά Γράμματα/Tα Nέα 2006)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΙΩΝ...

Η δημοσιογράφος Ρίτσα Μασούρα με το άρθρο της "Το φριχτό τίμημα της μετριότητας" [Η Καθημερινή, 6/3/2008] μπορεί να αναφέρεται σε έναν άλλο γεωγραφικό χώρο και συγκεκριμένα στους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, ωστόσο οι επισημάνσεις έχουν άμεση σχέση και με τη δική μας χώρα. Γράφει: "Οι μέτριοι πολιτικοί συνήθως παράγουν μέτριο πολιτικό έργο. Το γεγονός αυτό βεβαίως έχει μικρή σημασία, όταν το κράτος του οποίου προΐστανται δεν βρίσκεται σε κρίση και η ευημερία των πολιτών είναι συνάρτηση περισσότερο της ατομικής προσπάθειας και λιγότερο της συλλογικής...".

Δεν θα ήθελα στις περιπτώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Όλμερτ και του Παλαιστίνιου Ακμπάς να αντιπαραθέσω ελληνικά ονόματα. Μένουμε όμως με το παράπονο ότι μας "εξουσιάζουν" γενικώς πολιτικοί που δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας. Και έφτασε ένα κόμμα, να εκλέγει ως πρόεδρό του έναν 33χρονο που επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τη μοτοσικλέτα του και χωρίς γραβάτα, που "εισβάλλει" με το έτσι θέλω σε δημόσιους χώρους, που καθηλώνει τη σκέψη των αναλυτών οι οποίοι μένουν άφωνοι στο "φαινόμενο" του νέου κι ο νέος κλασαυχενίζεται ότι αποτελεί την εναλλακτική πρόταση στη Δεξιά! Από την άλλη, ο Γιώργος παλεύει, αλλά τα πυρά του αποδεικνύονται άσφαιρα. Κι ο πρωθυπουργός να ζει στον κόσμο του δικού του μύθου, απομονωμένος από το πλήθος, τυχερός που δεν έχει αντιπάλους, έρμαιο της πολιτικής του αδυναμίας και των συνεργατών του που είδαν το κράτος ως λάφυρο κι έπεσαν με τα μούτρα στη λαφυραγώγησή του...

Είμαι βέβαιος ότι παρακολουθώ ένα θεατρικό παιχνίδι, όπου κάποια "παιδιά" παίζουν τους πολιτικούς. Είναι και ο ανιψιός, είναι και ο γιος, είναι κι άλλοι γιοι και ανίψια, είναι και οι διάφοροι κολαούζοι και καρεκλοκένταυροι που δεν ξεκολλάνε από τις καρέκλες τους, είναι τα κολέγια των διαφόρων επιτελών. Έχει δημιουργηθεί, τέλος πάντων, ένα πλέγμα εξουσίας μικρών, μετρίων και δίχως όραμα πολιτικών και γι' αυτό η χώρα τα έχει... παίξει! Κι αν κινείται κάπως, είναι από κεκτημένη ταχύτητα. Οι άνθρωποι σ' αυτό τον τόπο έτσι όπως διαβιούν και πολιτεύονται, δείχνουν ότι δεν έχουν ένα ιδεώδες βίου. Ακούνε από τους πολιτικούς λέξεις που υποτίθεται ότι συμβολίζουν κάτι σπουδαίο, αλλά εάν κανείς τις διυλίσει θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει πλέον έμπνευση. Κι αυτή την κατάσταση την υποδαυλίζουν τα μέσα ενημέρωσης, σκορπώντας σύγχυση.

Δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια ένα τοπίο όπου η σοβαρότητα έχει υποκατασταθεί από την αρλουμπολογία και οι πολίτες έχουν εθισθεί. Πιάνουν το τηλεκοντρόλ κι αφήνουν ανοιχτά το μυαλό, τα μάτια, τα αυτιά και δεν μιλάνε - μονάχα κραυγάζουν. Έχουν υποχωρήσει στις αξιώσεις του ήσσονος μόχθου. Και τούτο διότι είναι ουκ ολίγα τα παραδείγματα εκείνων που "πέτυχαν" κι έχουν στη διάθεσή τους και του πουλιού το γάλα και μπορούν να συγχρωτίζονται με σπουδαίους και τρανούς. Είναι όμως και το άλλο: η τηλεόραση μερικές φορές ξεσκεπάζει - ναι, ξεσκεπάζει!

Βλέπουμε τους πολιτικούς στο βήμα της Βουλής να μην είναι σε θέση να πουν δυο κουβέντες της προκοπής και κάποιες άλλες φορές η Βουλή από βήμα ελέγχου και γνωμοδοσίας να γίνεται καφενές! Η μεγάλη αίθουσα της Βουλής τελικά είναι για να μπορούν οι αρχηγοί των κομμάτων να λένε τα κατεβατά τους. Έχουν μάθει όλοι τώρα ότι οι δουλειές γίνονται σε κάτι "επιτροπές". Βέβαια, η προσοχή του κόσμου είναι στραμμένη στο βήμα της Βουλής όταν μιλούν οι αρχηγοί. Κι εκεί έχει την ευκαιρία να κρίνει ποιος είναι μέτριος ή αδύναμος, ποιος είναι δημαγωγός και ποιος λέει αλήθειες... Το βήμα της Βουλής αναδεικνύει αλλά και καταστρέφει προσωπικούς μύθους

Δάσκαλε που δίδασκες... Λαζόπουλε!

• Πόσες φορές δεν έχω γράψει για τον Λάκη Λαζόπουλο! Και οι παρατηρήσεις μου ήσαν πάντοτε αρνητικές, αφού πλέον στη μικρή μας πόλη των ιδεών καταλαβαινόμαστε ΟΛΟΙ και γνωριζόμαστε πολύ γρήγορα. Ο Λαζόπουλος κατάφερε, γαργαλώντας το χαμηλό υπογάστριο του κοινού που τον παρακολουθεί, να ανεβάζει τα νούμερα της τηλεθέασης προς μεγάλη ευτυχία του καναλάρχη, αφού έτσι γεμίζει διαφήμιση και χρήμα! Ενώ ο τόπος περνάει τα τελευταία χρόνια δύσκολη ζωή, η ακρίβεια τον βασανίζει, τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι κουμπάροι του Καραμανλή και των συνεργατών του αλωνίζουν το δημόσιο τρώγοντας και σπαταλώντας το δημόσιο χρήμα και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός, ο Λαζόπουλος ασχολείται με τη "σάτιρά" του με όλο το περιθώριο των διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών που καλύτερα θα ήταν να τις λέγαμε σκουπιδοτενεκέδες... Υμνήθηκε και από τους δημοσιογράφους και από τους τηλεκριτικούς, οι οποίοι κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι ο Λαζόπουλος κάνει απλώς τη δουλειά του. Η "σάτιρα" που επικαλείται δεν είναι παρά το "ξεκατίνιασμα" από τηλεοράσεως. Καλύτερα όμως να διαβάσετε το κείμενο που παραθέτω, της κ. Διαμαντάκου από την εφημερίδα "Τα Νέα" (4/3/2008):

Αυτοκαταργήθηκε ο Λάκης Λαζόπουλος, καταφέρνοντας να μετατρέψει την εκπομπή του σε σύμβολο τηλεοπτικού λαϊκισμού

[Της Πόπης Διαμαντάκου]

Ο Λάκης Λαζόπουλος μέσα σε δευτερόλεπτα μεταμορφώθηκε σε πολιτικό καθοδηγητή, διαβάζοντας την επιστολή- μανιφέστο του Μίκη Θεοδωράκη για το Σκοπιανό

Τα όρια της σάτιρας αποτέλεσαν προσφιλές θέμα προς συζήτηση για τα μεσημεριανάδικα πάνελ από τότε που ο Λάκης Λαζόπουλος άρχισε να ανακατεύει τον πολτό που τα ίδια παράγουν, όχι γιατί ενδιαφέρονται για τις δημιουργικές διαστάσεις του θεατρικού αυτού είδους, αλλά γιατί ήταν μια ωραία ευκαιρία να επαναληφθούν οι καβγάδες. Βγαίνουν αυτοί που θίγονται από τη λαζοπούλεια σάτιρα και φωνάζουν ότι πρέπει να έχει όρια, βγαίνουν και διάφοροι υπερασπιστές του αυτονόητου ότι η σάτιρα δεν έχει όρια και γίνεται το γνωστό μεσημεριανάδικο μάλε- βράσε.

Προφανώς, η σάτιρα δεν έχει όρια, όπως και καμιά απολύτως καλλιτεχνική έκφραση δεν μπορεί να έχει άλλα από αυτά που θέτει το ίδιο το ταλέντο και η ικανότητα έκφρασης του καλλιτέχνη. Αντιθέτως, η πολιτική έχει όρια. Έχει τους κανόνες που ισχύουν σε μια δημοκρατία για την άσκησή της. Είναι σαφή και προσδιορίζονται από τους θεσμούς. Βεβαίως η σάτιρα έχει ιδεολογία, αυτή του καλλιτέχνη, ειδάλλως δεν υφίσταται. Ακόμη και η σάτιρα των τηλεοπτικών ηθών και των τηλεμαϊντανών είναι κατά μία έννοια πολιτική. Εμμέσως ασκεί κριτική στο σύστημα που τους παράγει. Αυτός είναι ο ρόλος της. Να ξεφλουδίζει πρόσωπα ή ομάδες που έχουν κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνία (πολιτικούς, καλλιτέχνες, τηλεμαϊντανούς) και διαμορφώνουν ήθη. Τι γίνεται, όμως, όταν η σάτιρα απεκδύεται το κύριο επιχείρημά της, το χιούμορ και αποβάλλει τον υπαινιγμό (απόδειξη της καλλιτεχνικής της ποιότητας) για να μετατραπεί σε άμεση, απροκάλυπτη πολιτική παρέμβαση; Και μάλιστα, όταν την ίδια στιγμή απευθύνεται σε κοινό που έχει ήδη «υπογράψει» τη σύμβαση ότι παρακολουθεί εκπομπή ψυχαγωγική, σατιρική.

Πώς λέγεται εκείνη τη στιγμή το φαινόμενο της υποχρεωτικής μετάβασης του πλήθους από μια κατάσταση διονυσιασμού σε μια κατάσταση που υποτίθεται ότι απαιτεί ορθολογισμό και ψύχραιμη κρίση; Πώς λέγεται εντέλει το φαινόμενο της απροκάλυπτης εκμετάλλευσης του διεγερμένου συναισθήματος του κοινού προκειμένου να μετατραπεί σε πολιτική συναίνεση και να καταμετρηθεί κατόπιν ως τέτοια; Ακριβώς αυτό έπραξε το «Αλ Τσαντίρι» την περασμένη Τρίτη (και το περασμένο Σάββατο που επαναλήφθηκε η εκπομπή). Ο Λάκης Λαζόπουλος μέσα στο ξεσηκωμένο κλίμα του κοινού της εκπομπής του από τα σατιρικά του σχόλια μεταμορφώθηκε σε δευτερόλεπτα και με μόνη την αλλαγή της μουσικής σε άμεσο, απροκάλυπτο πολιτικό καθοδηγητή, διαβάζοντας με φωνή συγκινημένη, και με προφανή την επικρότηση των απόψεων που εκφράζονταν, την επιστολή- μανιφέστο του Μίκη Θεοδωράκη για το Σκοπιανό. Ένα συνονθύλευμα συγκινησιακής συνωμοσιολογίας, επιθετικότητας, απαξίωσης των Σκοπιανών και εθνικοπατριωτικού τσαμπουκά.

Ας πούμε ότι η επιστολή ενός καλλιτέχνη βρίσκει φιλικό έδαφος για να διαβαστεί στην εκπομπή ενός άλλου καλλιτέχνη. Το περιεχόμενο ωστόσο της επιστολής ήταν αποκλειστικώς και μόνον πολιτική έκφραση, η οποία βεβαίως έχει τη θέση της δίπλα στις υπόλοιπες που σε μια δημοκρατία οφείλουν να ακούγονται, αλλά με όρους ίσους για την καθεμιά, σε πλαίσιο που ο πολίτης κατανοεί ως πολιτικό και έχει ενεργοποιήσει τους κατάλληλους μηχανισμούς συνείδησης για την επεξεργασία τους. Ένα κοινό τηλεοπτικό που χαλαρώνει και απολαμβάνει το ταλέντο ενός καλλιτέχνη και τον αποδέχεται ως τέτοιον (για χίλιους λόγους, γιατί σατιρίζει αυτά που τον ενοχλούν, γιατί μιλάει στην ψυχή του και στις συνήθειές του με τη γλώσσα που καταλαβαίνει κ.λπ., κ.λπ.) δεν σημαίνει ότι την ίδια στιγμή εκφράζει και πολιτική αποδοχή.

Επικίνδυνες ακροβασίες

Την ίδια ακριβώς σύγχυση προκάλεσε και ο Χριστόδουλος. Την ανάγκη του κόσμου να πιστέψει σε κάτι ισχυρότερο από τους θεσμούς που κλυδωνίζονται τη μετέτρεψε σε ιδεολογία. Μεταποίησε τη θρησκευτική πίστη σε πολιτική αποδοχή. Το ίδιο συνέβη με το «Αλ Τσαντίρι». Μεταποιήθηκε η ανάγκη του κοινού για ψυχαγωγία και εκτόνωση σε πολιτική στάση. Επικίνδυνο το ακροβατικό. Είδαμε on camera την πολιτική καθοδήγηση της ανάγκης του κόσμου να ψυχαγωγηθεί. Τον καλλιτέχνη να εγείρει εαυτόν πάνω από αυτονόητους κανόνες μετατρέποντας την τηλεοπτική περσόνα του, στην οποία οφείλεται η υψηλή τηλεθέαση, σε σύμβολο υποτιθέμενης πολιτικής συναίνεσης του κοινού (όπως έκανε και ο Χριστόδουλος με την έκφραση πίστης του ποιμνίου).

Είναι κρίμα και για τη σάτιρα και για τον Λάκη Λαζόπουλο να ταυτίζεται με μεθόδους καθοδήγησης του συναισθήματος του κοινού (και δη του τηλεοπτικού, που τελεί εξ ορισμού σε κατάσταση γοητείας), οι οποίες αποτελούν τον πυρήνα του φασισμού. Υποτίθεται ότι η σάτιρά του ακριβώς αυτό έχει στόχο, να καταδείξει τον παραλογισμό που παράγει η άσκηση γοητείας του τηλεοπτικού μέσου. Έγινε μέρος του παραλόγου. Αυτοκαταργήθηκε.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Πιάσαμε στα πράσα blogger που εκβιάζει.!!!

Αχ, αυτοί οι Έλληνες, πώς ξεχνάμε!

Αν ρωτήσετε τυχαία στο δρόμο έναν πολίτη τι θυμάται για τους κουμπάρους, είμαι βέβαιος ότι δεν θα ξέρει ν' απαντήσει. Την ίδια αμνησία θα δείξει κι αν του πείτε για το παραμάγαζο των παράνομων διορισμών που ένας στενός συνεργάτης του Προκόπη Παυλόπουλου είχε στήσει στο υπουργείο του. Το ίδιο και για το καρτέλ του γάλακτος, και για τις παράνομες τηλεφωνικές υποκλοπές, τους βασανισμούς στα αστυνομικά τμήματα, τους Πακιστανούς...

• Ούτε σεμνότητα ούτε ταπεινότητα. Η ελληνική κοινωνία φρίττει καθημερινώς με τη φαυλότητα των ανθρώπων της Δεξιάς που στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό.

Tα ομόλογα της δομημένης απάτης, η λεηλασία των Ασφαλιστικών Ταμείων και οι εγκέφαλοι της μεγάλης ληστείας, αυτοί που σχεδίασαν και εξέδωσαν τα αμαρτωλά ομόλογα: οι “Αγάπιοι”, οι “Ευγένιοι”, ο Τσιτουρίδης, ο Κουρής, ο Δούκας, ο Αλογοσκούφης. Οι “κουμπάροi”, που πουλούσαν προστασία στα καρτέλ, οι υποκλοπές, οι απαγωγές πολιτών, τα βασανιστήρια, που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας, από τα Αστυνομικά Τμήματα, η κομματικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας, η διάλυση του ΕΣΥ και οι προσλήψεις αγροφυλάκων, αντί για νοσηλευτικό προσωπικό, τα κλειστά πανεπιστήμια, οι οικολογικές καταστροφές, που θα αφήσουν τα παιδιά μας χωρίς οξυγόνο, τα σκάνδαλα στην Cosmote, στην Εθνική Τράπεζα, στην Αγροτική, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, στη Λάρκο και στην Ρ&Κ Χρηματιστηριακή. Η διάλυση της Πυροσβεστικής και της Πολιτικής Προστασίας και της Αστυνομίας, τον απροκάλυπτο γαλάζιο κομματισμό στη Δικαιοσύνη, “τα έργα και οι ημέρες” του εκλεκτού τους αρχιδικαστή, του κ. Κεδίκογλου». Η δολοφονία του Βαρθολομαίου (που έμεινε ως ερωτικό σκάνδαλο). Οι παρανομίες του Μαγγίνα και του Σουφλιά. Η απόπειρα αυτοκτονίας του («εμπίστου ανθρώπου του πρωθυπουργού») Χρήστου Ζαχόπουλου που διετέλεσε γεν. γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού (που όπως φαίνεται θέλουν να του δώσουν χροιά ερωτικού σκανδάλου)…

Αλλά η διαφθορά που έχει διαλύσει την ελληνική κοινωνία είναι απότοκος της ανικανότητας του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και των συνεργατών του, του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας που είδε το κράτος ως λάφυρο. Βλέπετε ότι η συνήθεια τους βολεύει, όπως τους βολεύει και η σιωπή! Έχουν βρει (κυρίως ο Καραμανλής) το κουμπί: στις προκλήσεις καλύτερη είναι η σιωπή. Εάν δεν μιλάνε, και δεν δίνουν συνέχεια στα προβλήματα ή τα διάφορα ζητήματα που ανακύπτουν, η ζωή -σου λένε- θα κυλήσει ήσυχα. Μέχρι το επόμενο σκάνδαλο, ή την επόμενη παρανομία...

Και τούτο: Με ερώτησή τους στη Βουλή προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταγγέλλουν ότι ο προκάτοχός του κ. Αναστάσης Παπαληγούρας υπέγραψε απόφαση για συγκεκριμένο επιχειρηματία, στέλεχος της ΝΔ και παλιό μέλος της Οικονομικής Επιτροπής του κόμματος, με την οποία έγινε άρση συνεπειών όχι για μία, αλλά για… 37 καταδίκες!

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Σας αποκαλύπτουμε ανώνυμους bloggers την ώρα που εκβιάζουνε επώνυμους και έντιμους δημοσιογράφους!

«Στη δημοσιογραφία του κώλου προτιμούμε τη "λάσπη" της ανωνυμίας»!

«Στη δημοσιογραφία του κώλου προτιμούμε τη "λάσπη" της ανωνυμίας»! Το έγραψε κάποιος "ανώνυμος" ως "σχόλιο" στο "press-gr.blogspot.com" και κάτω από το κείμενο του δημοσιογράφου Ανδρέα Καψαμπέλη που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα με αφορμή τις περισσότερες από εκατό μηνύσεις και αγωγές, με τις οποίες διάφοροι θιγόμενοι (δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες κ.ά.) αξιώνουν περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ, και που έχουν κατατεθεί στην Εισαγγελία και στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

• Παρακολουθούσα το συγκεκριμένο blog, αλλά όχι σταθερά, γιατί λόγω και της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας και πείρας μπορώ να ισχυριστώ ότι είμαι σε θέση να κρίνω το επίπεδο τής -έστω "εναλλακτικής "- δημοσιογραφίας του. Σπανίως μάθαινα καινούργια πράγματα. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να πω είναι πως χαιρόμουν αυτή την "ασύδοτη" δημοσιογραφική έκρηξη που εν πολλοίς και "ανωνύμως" μιλούσε με μια γλώσσα, την οποία η λεγόμενη "σοβαρή" δημοσιογραφία, η έντυπη και η ηλεκτρονική (εννοώ από τις τηλεοράσεις)... αποστρέφεται.

Ωστόσο, είδαμε κι ακούσαμε πολλές φορές να επικαλούνται "κάποια μπλογκ" για "ειδήσεις" που έγραφαν ή μετέδιδαν κατά καιρούς. Η ανωνυμία τούς βόλευε όλους. Επιπλέον διαπιστώσαμε ότι και στις εφημερίδες "αξιοποιούνταν" κάποιοι μπλογκίστες ή διαμορφώνοντας στήλες με υλικό από τα μπλογκ. Τώρα, πώς έφτασαν τα πράγματα, ένα μπλογκ με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο διαδίκτυο, να κατηγορείται (δηλαδή ο διαχειριστής του) ότι αποτελούσε ορμητήριο για "εκβιασμούς" είναι ένα θέμα που δεν μπορώ να ερμηνεύσω.

• Είναι απορίας άξιον πώς έφτασαν οι ελληνικές αρχές να ζητήσουν με δικαστική συνδρομή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εδρεύει η εταιρεία Google, λογισμικό και server της οποίας χρησιμοποιεί οποιοσδήποτε ανοίγει διαδικτυακό ημερολόγιο στο «blogspot.com»! Τα στοιχεία αυτού ή αυτών που διαθέτουν δικαιώματα διαχειριστή στο «press-gr.blogspot.com» ήρθαν από την Google, κι έτσι έγινε η "επιδρομή" στο γραφείο και το σπίτι του δημοσιογράφου Καψαμπέλη.

Σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορώ να δεχθώ ότι κάποιος δημοσιογράφος -και ο Α. Καψαμπέλης, τον οποίον δεν γνωρίζω προσωπικά αλλά από τα κείμενά του- ασκεί δημοσιογραφία για να εκβιάσει κάποιους για οποιονδήποτε λόγο. Τότε δεν θα είναι δημοσιογράφος ή απλώς θα έχει "ποδοπατήσει" τη συνείδησή του, ασκώντας διατεταγμένη δημοσιογραφία για το συμφέρον κάποιου τρίτου είτε επιχειρηματία είτε πολιτικού είτε οποιουδήποτε άλλου. Βέβαια, εάν αρχίσω να κάνω ανάλυση των στοιχείων που συνθέτουν το σημερινό δημοσιογραφικό κατεστημένο και δυστυχώς "κατεστημένο" εννοείται εκείνο που φαίνεται κυρίως στην τηλεόραση, τότε θα ήμουν υποχρεωμένος να μιλήσω με τα χειρότερα λόγια.

• Υπάρχει, δυστυχώς, ο ολοκληρωτισμός της τηλεοπτικής οθόνης και σ' αυτόν τον ολοκληρωτισμό είναι δύσκολο έως αδύνατο να αντιταχθεί ο οιοσδήποτε. Ο ολοκληρωτισμός αυτής της συγκεκριμένης ελληνικής τηλεόρασης, με όλο αυτό το σκουπιδαριό, βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας, στα σπίτια εκατομμυρίων πολιτών και λερώνει τα μάτια μας, την καθημερινότητά μας, μπερδεύει το μυαλό μας, ποδηγετεί τη σκέψη μας, καθορίζει τις αποφάσεις μας, δημιουργεί πρόβατα έτσι όπως θέλει τους πολίτες η κάθε εξουσία.

Η τεχνολογία μπορεί να στηρίζει εκείνους που διαχειρίζονται τους μηχανισμούς τής κάθε εξουσίας, αλλά θριαμβεύει, ανοίγοντας νέα ενδεχόμενα στην πληροφόρηση του πολίτη. Η εξουσία του "ανώνυμου" blogger είναι μια εξουσία που δεν γίνεται πια να ελεγχθεί! Μήπως έχει δίκιο ο ανώνυμος blogger που έγραψε ότι «στη δημοσιογραφία του κώλου προτιμούμε τη "λάσπη" της ανωνυμίας»; Κι όταν λέμε "λάσπη", εννοούμε με όλα τα λάθη και τις ανορθρογραφίες της, τις αναπόδεικτες κάποιες φορές υποψίες της...

Η δημοσιογραφική ευθύνη για τα τηλεοπτικά έκτροπα

Μια νηφάλια επισκόπηση της λειτουργίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης από έναν σοβαρό δημοσιογράφο:

Tου Στάμου Ζούλα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κατήφορος, που έχουν πάρει τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια στον τομέα της ενημερώσεως δεν είναι μόνον εξοργιστικός, αλλά και επικίνδυνος. Κάθε βράδυ το τηλεοπτικό κοινό βομβαρδίζεται από «συγκλονιστικές καταγγελίες» και «συνταρακτικές αποκαλύψεις», οι οποίες την επόμενη ημέρα συρρικνώνονται στην ασημαντότητα ή εξαφανίζονται, ως μη γενόμενες. Η διαφορά στην ειδησεογραφία των καναλιών αυτών, με τις εφημερίδες είναι πλέον χαώδης. Ο τηλεθεατής ψάχνει το πρωί στις εφημερίδες να διαβάσει τις «ειδήσεις», που δεν τον άφησαν να κοιμηθεί και δεν βρίσκει τίποτε. Πρέπει να κάνει υπομονή έως το βράδυ, για να διαπιστώσει ότι όσα άκουσε και είδε την περασμένη νύχτα, «δεν ήταν ακριβώς έτσι». Ο τηλεπαρουσιαστής, που είχε ανεξελέγκτως υιοθετήσει και μεταδώσει τις καταγγελίες, τώρα καταλογίζει ευθύνες στον καταγγέλλοντα, ο οποίος έκρινε, εκ των υστέρων, ότι έπρεπε να ανασκευάσει ή να αναιρέσει τα όσα είπε... [συνέχεια στην Καθημερινή, 24/2/2008]

Κύριε Σωμερίτη, δεν ακούτε μια βουή;

Μερικές φορές θα έλεγα ότι συμφωνώ με όσα γράφει ο κ. Ριχάρδος Σωμερίτης. Τις περισσότερες όμως ΔΙΑΦΩΝΩ και είναι δικαίωμά μου. Έτσι, λοιπόν, διάβασα και το σημερινό άρθρο του στο "Βήμα". Και γράφει:

Ο κ. Νίμιτς ασχολείται με το θέμα του «ονόματος» διότι το ζητήσαμε, όπως ζητάμε μόνιμα και τη διεθνή παρέμβαση στο Κυπριακό. Τα ζητάμε αυτά διότι δεν καταφέρνουμε να τα βρούμε όχι μόνο με τους γείτονες αλλά και με τους δικούς μας. Οσοι ξένοι δέχονται μεσολαβήσεις είναι ήρωες ή αφελείς: είναι βέβαιο ότι θα τους πούμε «ενεργούμενα των Αμερικανών», αισχρούς ανθέλληνες και (υπάρχει προηγούμενο) σεξουαλικά... ύποπτους!

Καταρχήν, πότε ζητήσαμε από τον κύριο Νίμιτς να "μεσολαβήσει"; Κατά δεύτερο, είναι ανοησία να λέει πως "τα ζητάμε αυτά διότι δεν καταφέρνουμε να τα βρούμε όχι μόνο με τους γείτονες αλλά και με τους δικούς μας"! Δεν υπάρχει λόγος να προβάλλουμε τα αυτονόητα... Είμαι βέβαιος ότι ποτέ δεν ζητήσαμε τον συγκεκριμένο κύριο Νίμιτς. Αυτό που δεν κάναμε, ως χώρα και είναι λάθος μας, έχει σχέση με τις γνώσεις τού κάθε Νίμιτς. Διπλωμάτης μπορεί να είναι, αλλά με ποιο τρόπο γνωρίζει την ιστορία, πόσο την γνωρίζει την ιστορία, από που κατάγεται κ.λπ. Μήπως θα έπρεπε να γνωρίζουμε τα προσόντα του; Τι θα πει είναι διπλωμάτης;

Είναι και το άλλο: δηλαδή ο Νίμιτς δεν είναι "ενεργούμενο των Αμερικανών"; Όλοι οι ξένοι που πέρασαν ως "μεσολαβητές", δεν ήσαν παρά "ενεργούμενα των Αμερικανών"! Ο φίλτατος κ. Σωμερίτης γράφει λες και ζει σ' ένα κόσμο αγίων... Μπορεί να μας πει με ποιο δικαίωμα οι Αμερικανοί πήραν ένα μαχαίρι και [πρώτα τη βομβάρδισαν και στη συνέχεια...] κατακρεούργησαν τη Σερβία; Έχω βαρεθεί ν' ακούω και τα περί Μιλόσεβιτς. Δηλαδή, αν δεν ήταν ο Μιλόσεβιτς δεν θα είχαμε τις εξελίξεις αυτές στα Βαλκάνια; Μα αυτό είναι αφέλεια. Τα σχέδια των Αμερικανών υπάρχουν και οργανώνονται για να υλοποιούνται, κι όλα τα άλλα περί λαθών του "μισητού" Μιλόσεβιτς είναι παραμύθια για τα παιδιά.

Και πώς να τα βρούμε με τους γείτονες κ. Σωμερίτη που έρχονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κρατώντας την αμερικανική σημαία; Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να στυλώνουν τα ποδάρια τους και να μην κουνιούνται ούτε ρούπι; Αποφάσισε μόνος του ο Κοσσοβάρος Θάτσι να κηρύξει την "ανεξαρτησία" του Κοσσόβου χωρίς να στηρίζεται στους Αμερικανούς; Θα τρελαθούμε; Εκεί στο "Βήμα" έχουν μια "λογική" που υποτίθεται ότι σπάει κόκαλα. Είναι απλώς η λογική που δημιουργεί υποκριτές, δηλαδή εκείνους που δεν την πιστεύουν αλλά που αποδέχονται τη χρησιμότητά της και θύματα, δηλαδή εκείνους που την ενστερνίζονται...

Εφόσον ο κ. Σωμερίτης δεν επιθυμεί να συμμερίζεται την αγωνία μας για τους κινδύνους που απειλούν τα Βαλκάνια και ειδικότερα την Ελλάδα, δεν έχει παρά να εξακολουθεί να είναι σ' αυτό το θέμα... Ευρωπαίος! Εμείς είμαστε Βαλκάνιοι και οργισμένοι! Βρισκόμαστε μπροσά σε κοσμοϊστορικές αλλαγές και πρέπει να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια ή να μας φτύνουν κι εμείς να λέμε ότι έχει αρχίσει το ψιλόβροχο; Η βουή στα Βαλκάνια προκαλεί ανησυχίες για το μέλλον και πρέπει κανείς να είναι ανιστόρητος για να κοιμάται ήσυχος!

Η πραγματικότητα του κάθε Νίμιτς, λοιπόν, είναι πολύ πιο σύνθετη κι αντιφατική από όσο θέλει να μας την παρουσιάζει η θεωρία του κ. Σωμερίτη. Φοβάμαι πως οι λογικά τετράγωνες θεωρίες, τύπου Σωμερίτη, με τη μονιστική ψύχωση, μια ψύχωση απλουστευτική, φοβάμαι πως λησμονούν ουσιαστικάκαι σταθερά τον ανθρώπινο παράγοντα που στηρίζει τα εθνικά δίκαια.

Ο σνομπισμός των λαϊκών ευαισθησιών, που συνίσταται σε φραγκολεβαντινισμούς από συνοικιακή φιλαρέσκεια, δεν είναι ωραίο πράγμα. Βέβαια ο αντίλογος είναι πως ο κόσμος βαδίζει αναπότρεπτα σε ένα ανακάτωμα, σε μια τελειωτική σύνθεση. Τότε γιατί να μιλάμε για Αλβανούς και Κοσσοβάρους, Μακεδονία και Μακεδόνες, Κορσική και Κορσικανούς, Ελλάδα και Έλληνες;

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Sunderbans, India: forest workers watch as a rescued tiger leaps into the river Sundarikati after being released from a cage. The pregnant tiger had strayed nearly 30km from its forest habitat, and was rescued by the forest workers after being stoned and beaten by villagers

• Photograph: Deshakalyan Chowdhury/AFP/Getty Images

Παίζοντας με βιβλία... κατευθείαν στη σελίδα 123!

Ο monahikoslikos πήρε μια ωραία ιδέα και θέλησε να τη μεταφυτεύσει και στους φίλους του. Καλώς έπραξε. Εγώ ανταποκρίθηκα και έγραψα το σημείωμα που ακολουθεί αλλά βλακωδώς το "άφησα" στο δικό του μπλογκ. Μου έκανε την παρατήρηση κι έτσι, το παίρνω από εκεί και το μεταφέρω εδώ. Είναι ωραία ιδέα. Δεν την ήξερα.

Κι αφού με βάζει κι εμένα στο παιχνίδι, ξεκινώ: Έχω το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «Από τον 20ό στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000», εκδόσεις Θεμέλιο 1998. Αυτό που θα παραθέσω είναι από το κεφάλαιο «Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση». Πάμε, λοιπόν:

1. «Εδώ καθοριστική είναι αποκλειστικά και μόνον η ποσότητα, και ο προσδιορισμός αυτής της ποσότητας είναι υπόθεση της κυρίαρχης πολιτικής κρίσης.
2. Μια τέτοια κρίση δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον “ρατσισμό”, εδώ δηλαδή δεν γίνεται λόγος για το φυλετικό και πολιτισμικό ποιόν των μεταναστών – εφόσον μάλιστα τα ανομικά φαινόμενα θα εμφανίζονταν εξίσου ακόμα κι αν κανείς θεωρούσε τους μετανάστες ως φυλετικά και πολιτισμικά ισότιμους ή και ανώτερους.
3. Η δημογραφία έχει ήδη ως ποσότητα τη λογική της και προκαλεί εντελώς ιδιαίτερες δράσεις και αντιδράσεις…»

Και νόημα ακέραιο να μη βγαίνει, εντούτοις υπάρχουν λέξεις-αφορμές για ευρύτερους προβληματισμούς. Χαίρω όμως διότι μου δίνεται η ευκαιρία να προβάλω ένα όνομα – «Παναγιώτης Κονδύλης» - που δυστυχώς έφυγε απρόσμενα στα πενήντα του χρόνια, μάλλον από μια ιατρική βλακεία.

Αφού, λοιπόν, μπήκα κι εγώ στο παιχνίδι, το συνεχίζω προσκαλώντας να μας δείξουν το βιβλίο που έχουν δίπλα τους οι Antoine, Αντώνης, Κώστας Λάμπος, Ιουστίνη Φραγκούλη, dyosmaraki.

Για το παιχνίδι και τους όρους του αντιγράφω από το monahikoliko που αντέγραψε από τη magica:
Η ιδέα του page 123 book meme έχει ξεκινήσει από το εξωτερικό και ορίζει τα εξής

• πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
• το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο που είναι κοντά μας και έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
• βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
• αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη
• βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

Αναψυκτήριο πάνω στην Ακρόπολη;

Άλλο ένα σύμπτωμα της ψυχοπαθαλογίας της νεο-δημοκρατικής κυβέρνησης που έρχεται στην επιφάνεια, αλλά δεν με ξαφνιάζει, είναι η σχέση της με τον πολιτισμό. Είναι μια σχέση από δεύτερο χέρι, μια σχέση επίπλαστη, ψεύτικη, υποκριτική, μιμητική της μόδας. Όμως η πρόθεση του υπουργείου Πολιτισμού να φτιάξει αναψυκτήριο στο παλιό κτίσμα όπου ήταν το μουσείο της Ακρόπολης, πάνω στο Βράχο, με τρομάζει!

Προφανώς οι άνθρωποι βλέπουν ένα ισοπεδωμένο τοπίο, κάτι παλιόπετρες, κάποιες κολόνες παραπέρα και διάφορα μάρμαρα εδώ κι εκεί. Όταν ανεβαίνουν επάνω στο Βράχο για να δουν την τσιμεντοχτισμένη Αθήνα, ασυνήθιστοι από περπάτημα, θα θέλουν να ξαποστάσουν, να πάρουν μια ανάσα, να πιουν το παγωμένο φραπέ τους κι ό,τι άλλο μάθανε στα 4-5 χρόνια που κατέχουν την εξουσία...

Αναψυκτήριο πάνω στην Ακρόπολη; Μα είναι καλά οι άνθρωποι; Όλα θυσία στο βωμό του κέρδους - ποιου κέρδους; Πέρασαν τόσοι και τόσοι βάρβαροι κι αυτό δεν πέρασε από το μυαλό τους. Αλλά ο κύριος Λιάπης, αν το κάνει το αναψυκτήριο, για ποιο λόγο θα θέλει να υπερηφανευτεί αργότερα; Ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Πολιτισμού η ελληνική ιδέα που συμπυκνώνεται σ' αυτά τα πολιτισμικά στοιχεία που κληρονομήσαμε, έχει διαβληθεί επικίνδυνα από τη συζυγία της με τον καπιταλισμό; Όπου καπιταλισμός σημαίνει κέρδος! Το υπουργείο Πολιτισμού κατάντησε ένα μεταπρατικό υπουργείο.

Διάβασα στο "Έθνος" το ρεπορτάζ της Αγγελικής Κώττη ότι ο ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας Γεώργιος Κορρές είπε σχετικά: «Δεν αποτελεί πρόοδο κάτι τέτοιο! Αντίθετα, στον χώρο του παλαιού μουσείου μπορεί να γίνει κάτι το ουσιαστικό, στο πλαίσιο της δημιουργίας μιας νέας γενιάς μουσείων: να γίνουν μείζονες αναπαραστάσεις για τα μνημεία της Ακρόπολης». Επίσης, ο ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας Βασίλειος Λαμπρινουδάκης, μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού, συμφωνεί με σκέψεις του καθηγητή Μανόλη Κορρέ, που έχουν δημοσιοποιηθεί, περί του ότι στο παλαιό μουσείο είναι δυνατόν να γίνει έκθεση μονάχα για την ιστορία του Ιερού Βράχου.

Αυτά, προς το παρόν.

Το Σχέδιο Νίμιτς και οι «διαρροές»!

«Το Βήμα» δημοσίευσε (21/2) ολόκληρο το κείμενο της πρότασης του αμερικανού μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς για την επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας των Σκοπίων. Και αντέδρασε ανοήτως η κυβέρνηση δια του εκπροσώπου της, ότι δήθεν «το μόνο κίνητρο τέτοιων διαρροών δεν μπορεί παρά να είναι η διαιώνιση του διαπραγματευτικού αδιεξόδου»! Υπήρξαν κάποιες «διαρροές» ότι τάχα μου το ΠΑΣΟΚ «διέρρευσε» το ντοκουμέντο, αλλά υπήρξε διάψευση. Ήρθε και η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη – Κούβελου – Μητσοτάκη, που υποδύεται την υπουργό Εξωτερικών και είπε: «Η διαρροή είναι επιζήμια, καταδικαστέα και λειτουργεί άκρως προβληματικά. Αναλαμβάνω την ευθύνη. Η κυβέρνηση είχε κάνει μέγιστη προσπάθεια να κρατηθεί η εμπιστευτικότητα. Έχετε δίκιο να μας ψέγετε. Καταδικάζω το γεγονός από οποιονδήποτε και αν προήλθε». Και σήμερα το «Βήμα» έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, επιχαίροντας βεβαίως και για τη δημοσιογραφική αυτή επιτυχία:

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. «Το Βήμα» εδημοσίευσε χθες ολόκληρο το κείμενο του Σχεδίου Νίμιτς για τα Σκόπια. Η δημοσιογραφική αυτή επιτυχία προκάλεσε φθονερά σχόλια- είναι κατανοητή η αντίδραση. Ακατανόητη μοιάζει η δήλωση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών ότι «το μόνο κίνητρο τέτοιων διαρροών δεν μπορεί παρά να είναι η διαιώνιση του διαπραγματευτικού αδιεξόδου...». Δεν είναι... κρατικό μυστικό ένα σχέδιο που έχει δοθεί και στα δύο μέρη. Αν οι κυβερνήσεις στην Αθήνα και στα Σκόπια γνωρίζουν...

Τώρα, θα μου πείτε ότι τέτοια δημοσιογραφικά τσακάλια έχει το «Βήμα» που ξετρυπώνουν και αποκτούν ό,τι θέλουν; Αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Μπορεί να μην είναι το Σχέδιο Νίμιτς «κρατικό μυστικό» αφού είχε δοθεί και στα δυο ενδιαφερόμενα μέρη (Αθήνα και Σκόπια), αλλά μας «δουλεύουν» ψιλό γαζί. Αν δεν ήθελαν να διαρρεύσει… δεν θα διέρρεε! Απλώς, οι άλλες εφημερίδες ζήλεψαν τη δόξα του «Βήματος», αλλά «Βήμα» είναι αυτό. Τ’ ακούς φίλε μου Γιώργο Τράγκα; Όσο και να χτυπιέσαι δεν υπήρχε περίπτωση να «διαρρεύσουν» προς τη «Χώρα» το Σχέδιο! Έχω πικρή εμπειρία πάνω σ' αυτά τα θέματα...

ΕΦΥΓΕ ο Νίκος Τεφάνης!

Θα αναρωτηθείτε, ποιος ήταν ο Νίκος Τεφάνης που μιλώ γι' αυτόν σήμερα! Και βέβαια δεν τον ξέρετε, εκτός από τους συγχωριανούς του στη Δάφνη και τους Αμαλιαδαίους. Ήταν μια σπουδαία και φωτισμένη προσωπικότητα που συμμετείχε στους δημοκρατικούς αγώνες του λαού και πρόσφερε πολλά στον τόπο. Διετέλεσε για αρκετά χρόνια πρόεδρος της κοινότητας Δάφνης και οι παλιότεροι θα τον θυμούνται με εκτίμηση. Λέω "με εκτίμηση", διότι ο Τεφάνης εκτιμήθηκε πράγματι, αφού αγάπησε το χωριό και τους ανθρώπους του. Και ήταν πάντοτε στη διάθεση όλων όσοι είχαν προβλήματα. Ήταν φίλος με τον πατέρα μου, είχε βαφτίσει τον μικρότερο αδελφό μου, η γυναίκα του, η Ελένη, ήταν η πρώτη μου δασκάλα κι όταν κι εκείνη έφυγε ο Τεφάνης δεν άντεξε την απουσία της και την ακολούθησε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση, κυνηγήθηκε, έμεινε πιστός στις αρχές του και δεν τις πρόδωσε ποτέ. Θα τον θυμάμαι με αγάπη. Και βέβαια, δεν θέλω εδώ να γράψω περισσότερα διότι ήδη τον έκανα "ήρωα" σ' ένα μου βιβλίο που ελπίζω ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει...

Βραβεία στους Άντρες της Χρονιάς!!!

Αυτό το "δελτίο τύπου" που ακολουθεί το αλίευσα στην ιστοσελίδα του ALPHA, ήταν η αφορμή για όσα ακολουθούν:

Για μια ακόμη φορά εισέπραξε το πιο θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Την αγάπη και την ευγνωμοσύνη τους, για όλα όσα προσφέρει μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση. Μεγάλος πρωταγωνιστής στην 12η λαμπερή απονομή των βραβείων «Άνδρες της Χρονιάς 2007» του περιοδικού Status ήταν ο Λάκης Λαζόπουλος, που τιμήθηκε με το βραβείο «Χρυσός Άνδρας της Χρονιάς» αλλά και «Τηλεοπτική Προσωπικότητα 2007». Το βραβείο του απένειμε ο πρόεδρος του ALPHA, Δημήτρης Κοντομηνάς. Άνδρες που ξεχώρισαν με το έργο τους, το ήθος τους, αλλά και με το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, άνδρες που ψηφίστηκαν από το αναγνωστικό κοινό του περιοδικού Status που φέτος γιορτάζει τα 20 του χρόνια, τιμήθηκαν σε μια λαμπερή τελετή που παρουσίασαν η Μαρία Μπακοδήμου και ο Φώτης Σεργουλόπουλος. Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα για την πρόσφορα του όλα αυτά τα χρόνια στην μουσική και τον πολιτισμό, συνόδευσε την βράβευση του Ντέμη Ρούσσου, που τιμήθηκε με το βραβείο «Έργο Ζωής». Το βραβείο παρέλαβε από την Έλλη Στάη. Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν το βίντεο αφιέρωμα στον γνωστό και αγαπημένο φωτογράφο Ντίνο Διαμαντόπουλο που έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα το βράδυ. «Πολιτικός της Χρονιάς» για το 2007 αναδείχθηκε ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης. Το βραβείο του απένειμε ο εκδότης της CITY PRESS Γιώργος Κύρτσος. «Δημοσιογράφος Εντύπων» για τη χρονιά που πέρασε αναδείχθηκε ο Αλέξης Παπαχελάς, ενώ με το βραβείο «Ραδιοφωνικός Παραγωγός» για το 2007 τιμήθηκε ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος.

Έτυχε να μη δω ούτε ένα πλάνο από το τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την παραπάνω εκδήλωση. Το λέω διότι προφανώς και οι κουτσομπολίστικες εκπομπές κάτι θα πρόβαλαν, δεν είναι δυνατόν! Και τίποτε προσωπικό να μην έχω με όλα τα ονόματα που αναφέρονται παραπάνω, μου έχει σηκωθεί η τρίχα κάγκελο με αυτό το ατελείωτο αλισβερίσι στον κόσμο της πολιτικής και κυρίως της δημοσιογραφίας, όπου οι αλλαξοκωλιές δίνουν και παίρνουν. Άκου ρε, ο Λαζόπουλος 'Άνδρας της Χρονιάς" που πέρασε! [Διαβάστε ΕΔΩ: Ο Λάκης πήρε...βραβείο μαζί με τον Αλογοσκούφη... αφού προηγουμένως του είχε πάρει τα 500.000 ευρώ!!!].

Αλλά και ο επηρμένος Αλογοσκούφης... 'Άνδρας της Χρονιάς"! Ο άνθρωπος που μας ανακατώνει το στομάχι κάθε μέρα. Και ο ηθικολόγος Κύρτσος πήρε ένα θυμιατήρι κι άρχισε να ευλογάει τον Αλογοσκούφη. Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον! Ακολουθεί το τροπάριο του Κύρτσου για τον Αλογοσκούφη:

«Σαν άνθρωπος είναι καλύτερος και από τη δημόσια εικόνα του. Πάντα ήταν ανοιχτός στο διάλογο και στις ενοχλητικές παρεμβάσεις μου εκείνη την εποχή, πάντα σωστός στα σπορ, πολύ καλός στην κοινωνική ζωή, ανοιχτός, ανοιχτόκαρδος, φίλος, καλός οικογενειάρχης, καλός πανεπιστημιακός, καλός στη δουλειά του… τι άλλο περιμένετε από έναν πολιτικό; Νομίζω ότι βάλαμε ψηλά τον πήχη κι αυτός είναι ακόμα ψηλότερα! Νομίζω ότι πρέπει να τον βραβεύσουμε και να τον ενθαρρύνουμε και για τα δύσκολα που έρχονται, γιατί η οικονομική συγκυρία διεθνώς δεν είναι πλέον τόσο ευνοϊκή και πρέπει να τον βραβεύσουμε γιατί τον θέλουμε μαζί μας για προφανείς λόγους και το 2008. Μαζί μας, εννοώ με το δημόσιο συμφέρον, με το καλώς εννοούμενο οικονομικό συμφέρον κάθε πολίτη. Ας τον βραβεύσουμε, λοιπόν…»

Καταπληκτικός ο Κύρτσος. Μου άρεσε η παραίνεσή του για τον Αλογοσκούφη: "Να τον ενθαρρύνουμε και για τα δύσκολα που έρχονται"! Κόψε κάτι ρε Κύρτσο. Είπαμε ότι μπορείς με ευχέρεια να βάζεις πολλά κοσμητικά επίθετα στο λόγο σου, αλλά όχι ότι έρχονται και "δύσκολα"! Ο φίλος σου ο Αλογοσκούφης τα έχει τακτοποιήσει όλα μια χαρά και αυτά που έρχονται θα είναι εύκολα...

Και η απάντηση του Αλογοσκούφη: "Είμαι πολύ ευτυχής γι' αυτή τη βράβευση κ.λπ." Όλοι σ' εκείνη την εκδήλωση για τους "Άνδρες της Χρονιάς 2007" ήσαν ευτυχείς, έλαμπαν από χαρά, ο ένας ευλογούσε τον άλλον, έψαχνε μανιωδώς για τους καλύτερους και ταπεινά υψηλόφρονες χαρακτηρισμούς. Α, και τον Μητσικώστα μην ξεχάσω. Τον έχουμε χάσει τους τελευταίους μήνες και φρόντισε να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχει μ' ένα αλογοσκουφικό ποδοβολητό:

«Πάντως, αν μου επιτρέπεις Φώτη και Μαρία, το καλύτερο γλείψιμο για τον Αλογοσκούφη [θα] το έκανα εγώ… Για τον Τσάρο της Οικονομίας, τον αυριανό πρωθυπουργό της χώρας, τον μεγάλο Γιώργο Αλογοσκούφη ένα χειροκρότημα…» Ήσαν όλοι μια ευτυχισμένη μεγααααααάλη παρέα. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επικοινωνιολόγοι, διάφορες καρακάξες...

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ: Θέλω απλώς να μάχομαι ως στρατιώτης της ιδεολογίας

Μετά από πενήντα χρόνια στο τιμόνι της Κούβας, ο μέγας επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο αποσύρθηκε, αφήνοντας τη θέση του στον αδερφό του Ραούλ Κάστρο.

Ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε σήμερα πως εγκαταλείπει την προεδρία της Κούβας μετά περίπου μισό αιώνα, μεταδίδει η επίσημη ηλεκτρονική σελίδα του κουβανικού καθεστώτος Granma. "Δεν θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ--επαναλαμβάνω--δεν θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του προέδρου και του ανώτατου διοικητή", γράφει ο Κάστρο ο οποίος εδώ και 19 μήνες δεν ασκούσε τα καθήκοντά του λόγω ασθενείας.

Την αποχώρησή του από την προεδρία της Κούβας, μετά από 49 χρόνια, ανακοίνωσε επισήμως ο Φιντέλ Κάστρο, σύμφωνα με την ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας Granma, επίσημου οργάνου του κουβανικού καθεστώτος. "Στους αγαπητούς μου συμπατριώτες, που πρόσφατα μου έκαναν τη μεγάλη τιμή να με εκλέξουν μέλος του κοινοβουλίου... σας ανακοινώνω ότι δεν θα θελήσω, ούτε θα αποδεχτώ... το αξίωμα του προέδρου και του ανώτατου διοικητή", όταν η Εθνοσυνέλευση συγκλιθεί στις 24 Φεβρουαρίου, γράφει ο 81χρονος Κάστρο."Θα ήταν αντίθετο στη συνείδησή μου να αναλάμβανα ευθύνες που θα απαιτούσαν μετακινήσεις και ολοκληρωτική δέσμευση, κάτι το οποίο δεν είμαι, από βιολογικής πλευράς, σε θέση να προσφέρω. Προτεραιότητά μου ήταν να προετοιμάσω, ψυχολογικά και πολιτικά, τον λαό για την απουσία μου, μετά από τόσα χρόνια αγώνων. Δεν σας αποχαιρετώ. Θέλω απλώς να μάχομαι ως στρατιώτης της ιδεολογίας", αναφέρει ο Κάστρο στην επιστολή του επισημαίνοντας ότι, παρά την αποχώρησή του από την εξουσία, θα συνεχίσει να γράφει.

Η Εθνοσυνέλευση αναμένεται να διορίσει πρόεδρο τον Ραούλ Κάστρο, νεότερο αδελφό και διάδοχο του Φιντέλ. Στις 21 Ιουλίου του 2006, ο αποκαλούμενος "Λίντερ Μάξιμο" παρέδωσε "προσωρινά" την εξουσία στον αδελφό του προκειμένου, όπως είχε γίνει γνωστό, να αναρρώσει από μια επέμβαση για "αδιευκρίνιστο" πρόβλημα υγείας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ΤΡΕΛΗ κάμερα!

Έκανε μια εκπομπή ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης για τους ασθενείς στο Δρομοκαΐτειο και διαβάζω σήμερα στα "Νέα" το "κριτικό" σημείωμα της Πόπης Διαμαντάκου όπου εκθειάζει το "εγχείρημα" του δημοσιογράφου " ο οποίος ανοίγει τις πόρτες ενός αθέατου χώρου, όχι για να καταργήσει την ιδιωτικότητα και το δικαίωμα του καθενός στη διαχείριση της εικόνας του αλλά, αντίθετα, για να τα προστατέψει...".

Με ποιον τρόπο άραγε προστατεύτηκαν τα προσωπικά δεδομένα και το ιατρικό απόρρητο των ασθενών; Δείχνοντάς τους τα πρόσωπα και τη δυστυχία τους ή μήπως επειδή τους παρουσίασε σαν τον Βιζυηνό και τον Μητσάκη; Λέει και η κ. Διαμαντάκου: "Είναι και αυτό ρόλος της κάμερας. Να δίνει εικόνα σε ό,τι η κοινωνία αποστρέφει την κεφαλή, σε ό,τι προτιμά να κρατά στη σκιά, στο περιθώριο...". Ρώτησε μήπως τις οικογένειες των ασθενών; Πίσω από την οικογένεια κάθε ασθενούς κρύβονται πολλά δράματα!

Δυστυχώς η κάμερα όμως λειτουργεί σαν προδότης σ' αυτές τις περιπτώσεις και μας παραπέμπει σε άλλου είδους εκπομπές. Οι ασθενείς του Δρομοκαΐτειου δεν είχαν και δεν έχουν ανάγκη καμιά κάμερα, ούτε τις μελοδραματικές ιστορίες όλων αυτών των πονεμένων ανθρώπων έτσι όπως τις παρουσίασε η κάμερα των "Πρωταγωνιστών" του Στ. Θεοδωράκη.

Οι πρωταγωνιστές του Δρομοκαΐτειου και όλων των μονάδων ψυχικής υγείας της χώρας ΔΕΝ έχουν ανάγκη την κάμερα κανενός. Είναι καλοδεχούμενα τα μέσα ενημέρωσης μονάχα στην περίπτωση που ανεβάσουν κάποια θεατρική παράσταση, κάνουν μια έκθεση ζωγραφικής, μια μουσική βραδιά, όπως όλοι οι "έγκλειστοι"! Και βεβαίως όταν έχουν σχέση με τα προβλήματα διαβίωσης των ασθενών...

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη από γιατρούς, νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, καθαριστές και καθαρίστριες, σύγχρονες ή ανακαινισμένες κτιριακές εγκαταστάσεις, μονάδες ανοιχτής κοινωνικής προστασίας (δηλ. ξενώνες) και βεβαίως κοινωνική επανένταξη. Αυτά είναι τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν την κοινωνία και η εκπαίδευση της κοινωνίας ώστε να αποδέχεται τον ψυχικά ασθενή όπως όλους τους υπολοίπους.

Είχα διαβάσει και μια συνέντευξη του φίλτατου (και συναδέλφου) Σταύρου στην Ελευθεροτυπία , όπου μεταξύ άλλων έλεγε ότι «ήθελε αρκετή δουλειά και μεγαλύτερη επαφή με τους τρελούς, για να μπορέσουν να νιώσουν ασφάλεια και να μας μιλήσουν». Πρώτα απ' όλα ο όρος "τρελός" έχει προ πολλού πάψει να χρησιμοποιείται και από τους ίδιους τους γιατρούς. Αλλά και στο τελευταίο χωριό να πας, οι άνθρωποι αναφέρονται πλέον με περισσότερη ευαισθησία, λέγοντας ότι ο τάδε "έχει ψυχολογικά προβλήματα"...

• Κάποτε, οι φοιτητές των σχολών Κοινωνικής Εργασίας για να επισκεφθούν το Δρομοκαΐτειο για εκπαιδευτικούς λόγους, έπαιρναν άδεια ένα χρόνο πριν. Τώρα η τηλεόραση τα έχει ισοπεδώσει όλα! Πώς το υπουργείο επιτρέπει να εκτίθενται οι άνθρωποι τους οποίους υποτίθεται ότι προστατεύει; Με την ίδια ευκολία θα έδινε άδεια εάν επρόκειτο για άλλου είδους έρευνα (διατροφή, εγκαταστάσεις, προσωπικό, μέθοδοι θεραπείας κ.ά.);
• Και κάτι ακόμη, καλοπροαίρετα και χωρίς βέβαια να θέλω να θίξω τον Σταύρο: μια οποιαδήποτε φιλόδοξη τηλεοπτική (ή ραδιοφωνική) εκπομπή έχει πάντα ένα στόχο, δηλαδή την ανάδειξη ενός προβλήματος. Φοβάμαι πως οι "Πρωταγωνιστές" δεν ανέδειξαν κανένα πρόβλημα, απλώς είχαν στόχο την υψηλή τηλεθέαση. Εάν είχε μελετήσει όλες τις παραμέτρους του προβλήματος, θα έδειχνε την "κλειστή" περίθαλψη του Δρομοκαΐτειου αλλά και την "ανοιχτή" περίθαλψη σε έναν από τους ξενώνες που φιλοξενούνται άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας.

ΥΓ. Θα ήθελα να αναφέρω και το ενδιαφέρον που έδειξε για το θέμα ο Χασοδίκης στο δικό του μπλογκ και τις ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις τόσο τις δικές του όσο και των επισκεπτών του, πράγμα που με έκανε να αντιληφθώ ότι ο κόσμος είναι ευαισθητοποιημένος και ενήμερος.

ΜΙΚΡΟΙ είναι οι πολιτικοί μας!

Κοσμογονία στη γειτονιά μας... Οι Μεγάλες Δυνάμεις δημιούργησαν το ψευδοκράτος του Κοσσόβου, κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, ακρωτηριάζοντας και τον εθνικό Σερβικό κορμό. Το τι θ' ακολουθήσει κανείς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει. Και όπως πάντα, η Ελλάδα παραμένει στο περιθώριο, παρατηρώντας τα τεκταινόμενα, χωρίς να είναι σε θέση να κάνει έστω και μια μικρή παρέμβαση, έτσι για τα μάτια. Παρακολουθούμε τους μικρούς πολιτικούς μας να σιωπούν. Τι θα μπορούσαν να κάνουν; Αυτοί είναι πολιτικοί και διπλωμάτες, αυτοί χειρίζονται τις τύχες μας, αυτοί συγχρωτίζονται με τους Μεγάλους (βλέπε Ντόρα Μπακογιάννη με Κοντολίζα Ράις). Σε λίγο θ΄ακούσουμε και τα μαντάτα για το όνομα του κράτους των Σκοπίων και θα μείνουμε με ανοιχτό το στόμα. Αργότερα, θα φάμε και τη χυλόπιτα με τη "λύση" του Κυπριακού, αφού τελικά "έφυγε" από τη μέση το "αγκάθι", δηλαδή ο Τάσσος Παπαδόπουλος! Δεν μπορώ να γνωρίζω τις λεπτομέρειες και κατά πόσο ο Παπαδόπουλος έπραξε ορθά με την πολιτική του - αυτό, άλλωστε, θα το δείξει κάποια στιγμή η ιστορία. Κι όσο για την "επίλυση" του Κυπριακού, θα μάθουμε σύντομα αν οι Κύπριοι έπραξαν σωστά ή όχι τότε που απέρριψαν το Σχέδιο Ανάν.

Μήπως είδατε τον Νικήτα Κακλαμάνη;

[Για να τον αναγνωρίσετε... Θαυμάστε και στιλ!]

Μήπως είδε κανείς σας τον Δήμαρχο Αθηναίων κύριο Νικήτα Κακλαμάνη; Ο γλυκούλης μας μήπως δεν είχε σινιέ μπότες και κατάλληλη αμφίεση για να περπατήσει στις γειτονιές της πόλης του;
Οι δρόμοι της Αθήνας είναι απροσπέλαστοι. Μην αρχίσει το γαϊτανάκι για το πού υπάγεται ο ένας δρόμος και πού ο άλλος! Σκουπίδια παντού - και μόλις λιώσουν και τα χιόνια, θα δείτε μια εικόνα τριτοκοσμική...
Ο Νικήτας γενικώς είναι άφαντος. Πόσο μάλλον τώρα!

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Πιστεύω εις έναν Θεό!

Ποιοι κολυμπάνε στο χρήμα;

Μοντέλα, Ρωσίδες... Κολυμπάνε στο χρήμα! Ποιος δεν θα το ήθελε. Αλλά, από την άλλη, το χρήμα σώζει; Κι ο γνωστός Θέμος μάθαμε ότι τα τελευταία χρόνια διαχειριζόταν (διαχειρίζεται;) εκατομμύρια ευρώ. Όμως κοιμάται ήσυχος; Εν αντιθέσει προς τον πάλαι ποτέ γκαρδιακό φίλο του που επίσης δεν κοιμάται ήσυχος γιατί έχει, κατά δήλωσή του, στο λογαριασμό του μόνον 500.000 ευρώ!!! Φανερά, λέμε εμείς. Άβυσσος η ψυχή του Μάκη...

"Μην ανησυχείς, μπαμπά μου..."

[Φωτο 1]

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι χάνω τον καιρό μου όταν κάθομαι και γράφω για τον ένα και τον άλλο μαλάκα. Άει στο διάολο... Περνάει ο καιρός κι εγώ μαγαρίζω τη σκέψη μου, καταναλώνοντας και φαιά ουσία για το τι θα κατεβάσει η κούτρα μου για τον έναν και τον άλλο, τις μπούρδες τους, και σφίγγεται η ψυχή μου για τα βάσανα που φορτώνεται καθημερινά η γενιά μου. Τα νιάτα δεν τα φοβάμαι. Έχουν αποθέματα ψυχικά να κοντραριστούν με όλες τις δυσκολίες που θα συναντήσουν.

[Φωτο 2]

Προηγουμένως, η κόρη μου ετοιμάστηκε, πήρε τα βιβλία της κι ό,τι άλλο χρήσιμο, πήρε και το σπιτάκι με το γατάκι της και πάει στον φίλο της. "Πού θα πας παιδί μου, με τέτοιο καιρό;", της είπα. "Μην ανησυχείς, μπαμπά μου, δεν θα τρέχω... κι όταν φτάσω θα τηλεφωνήσω...". Και βγήκε. "Πρόσεχε μη γλιστρήσεις στη σκάλες..."! Έξω, το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, τα δέντρα γίνανε κιόλας κάτασπρα, τα αυτοκίνητα... Ψυχή δεν υπάρχει στο δρόμο. Στέκομαι στην πόρτα του σαλονιού και χαζεύω αυτή την καταπληκτική εικόνα όπου πρωταγωνιστεί το χιόνι!

[Φωτο 3]

Οι συνειρμοί αναπόφευκτοι. Μια αγαλλίαση ψυχική, μου δημιουργεί ευχάριστη διάθεση. Θα ήθελα να ήμουνα κάπου αλλού. Στο χωριό, ίσως. Στο βουνό. Δίχως έγνοιες. Να νιώθω αυτό το άγγιγμα της φύσης που έρχεται έτσι σαγηνευτικά να θυμίσει ότι η ψυχική μας ηρεμία και ισορροπία έχει άμεση συνάφεια με την ανενόχλητη παρουσία της φύσης που ζει στους δικούς της ρυθμούς και που έχω την εντύπωση ότι μέσα της, βαθιά, μας νιώθει, μας περιλαμβάνει κι εμάς τους ανθρώπους που βαλθήκαμε να την καταστρέψουμε.

[Φωτο 4]

Και μια ρεαλιστική καταγραφή των εικόνων που βλέπετε. Φωτογραφίες από το χιόνι που είχε πέσει στην Αθήνα το 2004 κι έπαθε τραμπάκουλο. Τότε που βγαίνανε διάφοροι κάφροι στην τηλεόραση και παραπονιόντουσαν ότι δεν έστειλε ο δήμος ή το κράτος να καθαρίσουν το χιόνι και τους πάγους από το πεζοδρόμιό τους! Πάνω, η Μαρία [Φωτο 1] με την ομπρέλα της στην οδό Ζαν Μωρεάς [Φωτο 2 και 3], ο δρόμος που βρίσκεται το σπίτι μας [Φωτο4] και που το βλέπετε (δεξιά)...

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Σε πρώτη εμφάνιση πανελλαδικά, σας παρουσιάζουμε...
τον Φύλακα Άγγελο της Κυβέρνησης!