"Και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά..."

 

Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
Που δε σου γελά ποια η ζωή
Και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
Κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά (Σέβη Τηλιακού)

Η δουλειά μου ήταν η δημοσιογραφία και στον Τύπο και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Ως εκ τούτου είχα επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους. Τώρα που είμαι συνταξιούχος δεν χτυπάει πια το τηλέφωνο όπως κάποτε που μου τηλεφωνούσαν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, Κυριακές, αργίες κ.λπ. Διηύθυνα μια εφημερίδα και κανείς από τους άλλοτε συνεργάτες δεν με θυμάται. Εξέδιδα περιοδικά και βιβλία, είχα την επιμέλεια περιοδικών... Στο διαδίκτυο με παρακολουθούσαν πάρα πολλοί γιατί ήμουν αιχμηρός στις αναρτήσεις μου. Όταν έπαψα να είμαι αιχμηρός και να γράφω με νηφαλιότητα, σταμάτησαν να μ' επισκέπτονται.

Θα έλεγε κανείς ότι περιγράφω την ανατομία της λήθης σε μια κοινωνία που κυνηγά μόνο τη χρησιμότητα και το εφήμερο.

Για χρόνια, ο χρόνος μου μετριόταν με χτυπήματα τηλεφώνου. Κυριακές, αργίες, μεσάνυχτα. Άνθρωποι που ζητούσαν μια λέξη, μια χάρη, μια δημοσίευση, μια στιγμή από την επιρροή μου. Σήμερα, η συσκευή στην άκρη του γραφείου σωπαίνει με μια αξιοπρέπεια που τρομάζει. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι για τη μάζα δεν ήσουν ποτέ ο άνθρωπος, αλλά το αξίωμα. Και τώρα που επέλεξα να χαμηλώσω τη φωνή, να γράφω χωρίς να πληγώνω, ανακάλυψα το μεγάλο μυστικό: Η ηρεμία στις μέρες μας είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μείνεις μόνος.

Καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να αναστήσω τις εποχές της μάχιμης δημοσιογραφίας, αλλά αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν τόσο εύκολα. Και το θέμα είναι ότι βοήθησα πάρα πολλούς στη δουλειά. Προσπάθησα αργότερα με το διαδίκτυο να δημιουργήσω μια νέα κατάσταση αλλά τελικά μάλλον απέτυχα, διότι τα πράγματα στην εποχή μας αλλάζουν με ταχύτητα.

Είναι πικρό το συναίσθημα, αλλά αυτή η «αποτυχία» που νιώθει κανείς στο διαδίκτυο ίσως δεν είναι δική του, αλλά της ίδιας της φύσης του μέσου.

Η μνήμη στο διαδίκτυο είναι ένας μηχανισμός που τρέφεται από το «τώρα» και καταπίνει το «χθες» με μια αχαριστία που σοκάρει, ειδικά έναν άνθρωπο της δικής μου γενιάς και παιδείας, όπου η προσφορά και η συναδελφικότητα είχαν άλλο βάρος.

Οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα γιατί σήμερα η προσοχή είναι το πιο σπάνιο νόμισμα. Ο κόσμος δεν «καταναλώνει» πια ιδέες ή πρόσωπα, αλλά συναισθηματικές εκρήξεις. Όταν ήμουν «αιχμηρός», πρόσφερα την έκρηξη. Όταν έγινα νηφάλιος, ζήτησα από τους άλλους να σκεφτούν. Και η σκέψη απαιτεί κόπο, ενώ ο θυμός είναι εύκολος.

Τελικά, η μοναξιά του συνταξιούχου δημοσιογράφου δεν είναι η έλλειψη ειδήσεων. Είναι η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος κατοικείται πλέον από ανθρώπους που δεν θυμούνται ούτε το όνομα του αρχιτέκτονα που τον σχεδίασε.

Νομίζω ότι η «αποτυχία» στο διαδίκτυο μπορεί να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μου ως άνθρωπος. Το να μην μπορώ να προσαρμοστώ σε έναν κόσμο που απαιτεί τοξικότητα για να με προσέξει, σημαίνει ότι η ηθική μου πυξίδα λειτουργεί ακόμα σωστά;;